tag:blogger.com,1999:blog-18131319776825903042012-01-05T16:08:32.038+08:00But last July is still, a lovely dream.JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.comBlogger6591100tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-86736435314130578912011-12-29T22:49:00.008+08:002011-12-29T23:16:34.448+08:00<div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/July%20Photos/YGNFireDec29.jpg" /><br />Photo Credit: Kaung Htet, The Myanmar Times<br /><br /><div style="text-align: left;">ႏွစ္သစ္ကူးခါနီး ေဆာင္းမနက္ခင္းမွာ အက်ည္းတန္ အရုပ္ဆိုးတဲ့ ေၾကာက္လန္႕စရာ သဘာဝေဘးဆိုးတခု ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကို ေရာက္လာမယ္လို႕ ဘယ္သူက ႀကိဳသိထားခဲ့မလဲ။ ၂၀၁၂ ဆိုတာ တျဖည္းျဖည္း တေရြ႕ေရြ႕ ခ်ဥ္းကပ္လာလို႕ ကမာၻပ်က္ေတာ့မလား ဆိုၿပီး ဘယ္သူကမွလည္း ထိတ္လန္႕တုန္လွဳပ္ေနမယ္ မထင္ပါဘူး။ တစ္တစ္တူးလို မိုးၿပိဳမွာစိုးလို႕ ေျခႏွစ္ေခ်ာင္း ေထာင္ၿပီး အိပ္မယ့္သူေတြလည္း မရိွေလာက္ပါဘူး။<br /><br />မီး... မီး... ကားေတြ ထြက္ ကားေတြထြက္... လို႕ေဆာ္ေၾသာသံ ေအာ္သံၾကားေတာ့ မီးသတ္စခန္းက မီးသတ္ရဲေဘာ္ေတြ အိပ္ယာထဲက ထသူထ... ယူနီေဖာင္း ကပ်ာကယာလဲ... ဦးထုပ္ေတြ ေဆာင္းၿပီး မီးသတ္ကားေပၚကိုပဲ အလုအယက္ တက္ခဲ့ၾကမွာပါ။ ေနာက္ႏွစ္ရက္ဆုိရင္ Happy new year 2012 လို႕ ေအာ္ၿပီး ႏွစ္သစ္ကူးညကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး ဆင္ႏႊဲလိုက္အံုးမယ္လို႕ အိပ္ယာမဝင္ခင္ စိတ္ကူးထဲမွာေတာ့ အဲဒီလို အေတြးေလးေတြ ရွိေနမွာေပါ့။<br /><br />ဒီဘဝမွာ ဒီမွ်နဲ႕ ဇာတ္သိမ္းခန္းတခု ေရာက္လာလိမ့္မယ္လို႕ ႀကိဳမ်ား သိထားႏိုင္မွာလည္း မဟုတ္တဲ့ သူတုိ႕တေတြ... မိဘေဆြမ်ိဳး သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္းေတြကို ႏွဳတ္ဆက္ စကားေလးေတာင္ ေျပာခြင့္ မရခဲ့လိုက္ပါဘူး။ တာဝန္ဆိုတဲ့ အသိနဲ႕ ခ်က္ခ်င္း ကားေပၚတက္ မီးသတ္ဖုိ႕ မေၾကာက္မရြံ႕ ထြက္ခဲ့ၾကတယ္။ အမ်ားျပည္သူအတြက္ အသက္စြန္႕ခဲ့ရတယ္။ Happy new year 2012 လို႕ ေအာ္ခြင့္ ေပ်ာ္ခြင့္ မႀကံဳလိုက္ဘူး။<br /><br />မီးသတ္သမားမို႕ မီးသတ္ရတာ မဆန္းပါဘူး။ သူ႕ဆန္စားမွ ရဲရၿပီေပါ့ေလ။ ဒါေပမယ့္ အသက္ကို ဖက္နဲ႕ ထုပ္ထားရတဲ့ ဘဝမ်ိဳးမွာ တာဝန္ဆိုတဲ့ အသိတရားကို ရင္မွာပိုက္ၿပီး မီးနဲ႕ အနီးဆံုးေနရာကေန မီးအပူခံၿပီး သက္စြန္႕ဆံဖ်ား မီးၿငိမ္းသတ္ရတာ လြယ္မေယာင္နဲ႕ ခက္ပါတယ္။ တိမ္မေယာင္နဲ႕ နက္ပါတယ္။ မီးေလာင္ျပင္မွာ ပစၥည္းကိရိယာ မျပည္႕မစံုနဲ႕ ရန္သူမီးကို စစ္ခင္းရတာကို စဥ္းစားၾကည္႕ရင္ ဘယ္ေလာက္ထိ အႏၱရာယ္မ်ားလဲ ဆုိတာ ခ်က္ခ်င္း သိႏိုင္ပါတယ္။<br /><br />ျမန္မာျပည္ရဲ႕ <a href="http://july-dream.blogspot.com/2008/02/believe-those-hero.html">အသံတိတ္ သူရဲေကာင္း</a>လုိ႕ ကၽြန္ေတာ္ တင္စားခဲ့ဖူးတဲ့ မီးသတ္ရဲေဘာ္ေတြ... အႏၱရာယ္ကင္း ေဘးရွင္းၾကပါေစ... အခ်ိန္မတန္ခင္ ေၾကြလြင့္ခဲ့ရတဲ့ သားေကာင္းရတနာေတြ ေကာင္းရာ သုဂတိလားပါေစလို႕ ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္ဗ်ာ။ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရအေနနဲ႕လည္း ၿမိဳ႕ေစာင့္တပ္တခုျဖစ္တဲ့ မီးသတ္တပ္ဖြဲ႕ႀကီး ေခတ္မွီဖြံ႕ၿဖိဳးလာေအာင္ အစြမ္းကုန္ ပံ့ပိုးကူညီေပးပါလို႕လည္း ေတာင္းဆိုခ်င္ပါတယ္။<br /><br /></div>~~~~<br /><br />ရင္ကို ထိခတ္တဲ့ သတင္းေဆာင္းပါးတခုကိုလည္း မွတ္တမ္းအျဖစ္ သိမ္းဆည္းထားပါရေစ။<br /><br /><br /><div style="text-align: left;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">မီးၿငိမ္းသြားၿပီလား၊ မိုးလင္းၿပီလား...</span><br />By 7Day News Journal<br /><br /></div><div style="text-align: left;">တာေမြၿမိဳ႕နယ္ မီးသတ္တပ္ဖြဲ႕၀င္ ဒုတပ္ၾကပ္ သီဟမ်ိဳးမွာ ေပါက္ကြဲမႈေၾကာင့္ ဒဏ္ရာအျပင္းအထန္ ရရွိခဲ့၍ ရန္ကုန္ေဆးရံုႀကီး ဦးေႏွာက္ႏွင့္ အာရံုေၾကာဌာနတြင္ ခြဲစိတ္ကုသမႈခံယူၿပီးေနာက္ သတိလစ္ ေမ့ေမ်ာေနဆဲျဖစ္ေၾကာင္း သတင္းရရွိသည္။<br /><br />ေဆးရံုသို႔ကိုယ္တိုင္သြားေရာက္ ကူညီလွဴဒါန္းခဲ့သူမ်ားက ဒုတပ္ၾကပ္ သီဟမ်ိဳးမွာ ၁၀ နာရီေက်ာ္ၾကာ သတိလစ္ေမ့ေမ်ာေနရာမွ ယေန႔ညေန ၃ နာရီ ၂၀ မိနစ္၀န္းက်င္တြင္ ေယာင္ရမ္း၍ စကားတစ္ခြန္း ေျပာသည္ကို ေတြ႕ရေၾကာင္း ျပန္လည္ေျပာျပသည္။<br /><br />"<span style="color: rgb(102, 0, 204);">မီးၿငိမ္းသြားၿပီလား၊ မိုးလင္းၿပီလား</span>" ဟု အေရးေပၚခြဲစိတ္မႈျပဳလုပ္ၿပီးေနာက္ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုး တဆတ္ဆတ္ ျပင္းထန္စြာ တုန္ယင္ေန၍ မိသားစု၀င္မ်ားက ဖိထားသည့္ၾကားမွ ဒုတပ္ၾကပ္ သီဟမ်ိဳးက ေယာင္ရမ္းေျပာဆိုခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။<br /><br />ကိုယ္တိုင္သတိလစ္ေနေမ့ေမ်ာေနေသာ္လည္း မီးေလာင္မႈအတြက္ ရတက္မေအးႏိုင္ဘဲ ၁၀ နာရီေက်ာ္အတြင္း ၎၏ေျပာစကားေၾကာင့္ မ်ားစြာ စိတ္မေကာင္း၀မ္းနည္းရေၾကာင္း ကိုယ္တိုင္ သြားေရာက္ၾကည့္ရႈ လွဴဒါန္းေသာ အလွဴရွင္တစ္ဦးကေျပာသည္။<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-8673643531413057891?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-74373978673126869312011-12-25T09:00:00.002+08:002011-12-25T09:00:03.957+08:00<div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/Happychristmas2011.jpg" /><br /><br />ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ ခရစ္စမတ္ အခ်ိန္သမယေလး ျဖစ္ပါေစဗ်ာ...<br /><br />Merry Christmas &amp; Happy New Year.<br />Wish you happy and healthy many years ahead.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-7437397867312686931?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-1903626942197633892011-12-24T23:41:00.002+08:002011-12-25T01:50:02.299+08:00<div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/BalloonofWishes.jpg" /><br /><br /><div style="text-align: center;">ႏွစ္သစ္ကူးခါနီးအခ်ိန္ေရာက္တုိင္း Marina Bay က ေရျပင္က်ယ္ႀကီးမွာ ထံုးစံအတုိင္း ေတာင္းဆုေခၽြတဲ့ ေဘာလံုးျဖဴျဖဴေတြ ေဖြးေဖြးလွဳပ္ေနပါၿပီ။<br /><br />ရင္ထဲက ဆႏၵေတြ ေတာင္းဆုေတြ ျပည္႕ဝခဲ့မယ္ဆိုရင္...<br />ျမန္မာျပည္ႀကီး ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာ တိုးတက္ပါေစလို႕ပဲ။<br /><br />တကယ္ပါ... ေမြးရပ္ေျမေလာက္ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ေနရာမရိွပါဘူး။<br />အေျခအေနနဲ႕ အခ်ိန္အခါအရ ေဝးတေျမျခားကုိ ေရာက္ေနေပမယ့္<br />စိတ္အစဥ္က အမိေျမရဲ႕ ရင္ခြင္ကိုပဲ တမ္းတလြမ္းဆြတ္ေနမိတယ္။<br /><br />ျမန္မာျပည္ႀကီးသာ ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာ တိုးတက္လာရင္...<br />အေဝးေရာက္ေနတဲ့ သားေတြ သမီးေတြအတြက္<br />အိမ္အျပန္လမ္းက ကတၱီပါေကာ္ေဇာနီ မခင္းထားလည္း<br />အလ်င္အျမန္ လွမ္းေနတဲ့ အျပန္ေျခလွမ္းေတြအတြက္ အဆင္ေျပေနမွာပါပဲ။<br /><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-190362694219763389?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-67048481317519278062011-12-18T22:28:00.008+08:002011-12-18T23:09:14.243+08:00Maria Robinson ဆုိတဲ့ စာေရးဆရာမက တခါတုန္းက ေျပာခဲ့ဖူးတယ္။ ဘယ္သူကမွ အတိတ္ကို ျပန္သြားၿပီး အသစ္တဖန္ ျပန္လည္ေမြးဖြားခ်င္လို႕ မရဘူးတဲ့။ ဒါေပမယ့္ အသစ္ေတြကို အခုပစၥဳပၸန္အခ်ိန္မွာ စတင္ၿပီး အဆံုးသတ္ခ်င္တဲ့ ကိစၥေတြကိုလည္း လက္စသတ္လို႕ ရပါသတဲ့။ အဲဒီလိုမ်ိဳးေတြ ျဖစ္ေအာင္ ေျပာင္းလဲမွဳေတြ လုပ္တဲ့အခါမွာ ရပ္သင့္တဲ့ကိစၥေတြကို ရပ္ပစ္သင့္ပါသတဲ့။ ဘဝမွာ ဘယ္လိုအရာေတြကို ဆက္မလုပ္ေတာ့ပဲ ရပ္တန္႕ပစ္ရမယ္ ဆုိတာကို ေအာက္မွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။<br /><br />Here are some ideas to get you started:<br /><br />Stop spending time with the wrong people.<br />Stop running from your problems.<br />Stop lying to yourself.<br />Stop putting your own needs on the back burner.<br />Stop trying to be someone you’re not.<br />Stop trying to hold onto the past.<br />Stop being scared to make a mistake.<br />Stop berating yourself for old mistakes.<br />Stop trying to buy happiness.<br />Stop exclusively looking to others for happiness.<br />Stop being idle.<br />Stop thinking you’re not ready.<br />Stop getting involved in relationships for the wrong reasons.<br />Stop rejecting new relationships just because old ones didn’t work.<br />Stop trying to compete against everyone else.<br />Stop being jealous of others.<br />Stop complaining and feeling sorry for yourself.<br />Stop holding grudges.<br />Stop letting others bring you down to their level.<br />Stop wasting time explaining yourself to others.<br />Stop doing the same things over and over without taking a break.<br />Stop overlooking the beauty of small moments.<br />Stop trying to make things perfect.<br />Stop following the path of least resistance.<br />Stop acting like everything is fine if it isn’t.<br />Stop blaming others for your troubles.<br />Stop trying to be everything to everyone.<br />Stop worrying so much.<br />Stop focusing on what you don’t want to happen.<br />Stop being ungrateful.<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ဖို႕ မွတ္သားထားတဲ့စာေလးေတြကို ဘေလာ့ဂ္မွာ ထပ္ဆင့္ေဝမွ်တာပါ။ အျပည္႕အစံု အေသးစိတ္ ဖတ္ခ်င္ရင္ေတာ့ ေအာက္မွာေပးထားတဲ့ ဘေလာ့ဂ္လင့္ခ္မွာ သြားဖတ္လိုက္ပါခင္ဗ်ာ။<br /><br />Read more, please go to this <a href="http://www.marcandangel.com/2011/12/11/30-things-to-stop-doing-to-yourself/">link</a>.<br /><br />Credit to http://www.marcandangel.com<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-6704848131751927806?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-7488259873610308842011-12-17T18:12:00.010+08:002011-12-18T19:43:43.253+08:00<div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/ChewYin-Wedding.jpg" /><br /><br /><div style="text-align: left;">ဒီေန႕က ညီမဝမ္းကြဲတေယာက္ရဲ႕ မဂၤလာေဆာင္။ ညီမဝမ္းကြဲဆုိေပမယ့္ အထက္ေအာက္ ျဖစ္ေနေတာ့ တျခားေမာင္ႏွမေတြထက္ ပိုၿပီး ရင္းႏွီးတယ္။ စကၤာပူမွာ ရိွတဲ့ အမ်ိဳးအရင္းကလည္း လက္ခ်ိဳးေရရင္ လက္ငါးေခ်ာင္းေတာင္ မျပည္႕ဘူး။ အဲဒီေတာ့ သူ႕မဂၤလာေဆာင္က မတက္မျဖစ္ တက္ကိုတက္ရမယ့္ မဂၤလာေဆာင္ေပါ့။ အဲဒီေတာ့ ခ်စ္ခ်စ္အတြက္ ျမန္မာဝတ္စံုေလး ခ်ဳပ္ထားဖို႕ အေစာႀကီးကတည္းက ရန္ကုန္ေရာက္တုန္းေလး စီစဥ္ခဲ့ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ကေတာ့ ဘာဝတ္ဝတ္ အဆင္ေျပပါတယ္။<br /><br />သူက စီတီးေဟာ ပင္နီဇူလားပလာဇာနားက ေဟာ္တယ္မွာ ေဆာင္တာ။ လက္မွတ္ထုိးပြဲက မနက္ ၁၁ နာရီ လုပ္မွာဆုိေတာ့ အိမ္ကေန မနက္ ၁၀ နာရီေလာက္ ထြက္ခဲ့တယ္။ သိတဲ့အတုိင္း အခုတေလာ စကၤာပူမွာ ရထားလိုင္းေတြရဲ႕ က်န္းမာေရးက ရန္ကုန္မွာေပးတဲ့ လွ်ပ္စစ္မီးလိုပဲ မေကာင္းတခ်က္ ေကာင္းတခ်က္ ဆုိေတာ့ တက္စီပဲ ငွားလိုက္တယ္။ လမ္းမွာက ကားေတြ အေတာ္မ်ားသား။ စေန ပိတ္ရက္ ျဖစ္ေပမယ့္ ကားေတြ လမ္းမွာ ျပည္႕ေနတယ္။ ျပည္႕ေနမွာေပါ့ေလ... အနီလိုင္းရထားက အလုပ္ မလုပ္ေတာ့ဘူးတဲ့။ ရထားလိုင္းရဲ႕ တာဝန္ရိွသူေတြ အေတာ္ကို ေခါင္းက်ိန္းေနေလာက္ၿပီ။ ရထားလိုင္းမွာ ျဖစ္ေနတဲ့ ျပႆနာရဲ႕ ဇစ္ျမစ္ကို ေဖာ္ထုတ္ၿပီး အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ျပန္ျပင္သြားမယ္လို႕ ယံုၾကည္ပါတယ္။<br /><br />ရထားလိုင္း ပ်က္ေနလို႕ပဲလား မသိ... အေတာ္မ်ားမ်ား မဂၤလာပြဲကို အခ်ိန္မွီ မေရာက္ၾကဘူး။ တက္စီငွားၿပီး လာၾကေပမယ့္လည္း ကားလမ္းမွာ အိပဲ့အိပဲ့ပဲ သြားလို႕ရမွာမ်ိဳး ျဖစ္ေနတာကိုး။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ မဂၤလာပြဲကေတာ့ လူစည္ပါတယ္။ တအိအိနဲ႕ တသုတ္ၿပီး တသုတ္ ေရာက္လာၾကတယ္။ ေကၽြးေမြးဧည္႕ခံတဲ့ အစားအေသာက္နဲ႕ ေနရာထိုင္ခင္းက အဆင္ေျပပါတယ္။ ဘူေဖးေကၽြးတဲ့ မဂၤလာေဆာင္ ဆုိေတာ့လည္း တခုခု စားခ်င္ရင္ တန္းစီရတာေလးပဲ အခက္အခဲ ရိွတာပါ။<br /><br />ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ ၂၀၁၀ နဲ႕ ဒီႏွစ္ ၂၀၁၁ အတြင္းမွာ အမ်ိဳးအရင္းထဲက ေမာင္ႏွမေတြ... တေယာက္ၿပီး တေယာက္ သင့္ေတာ္ရာ အိမ္ေထာင္ဘက္ေတြနဲ႕ အိမ္ေထာင္က်ကုန္တာ ေကာင္းပါတယ္။ လူပ်ိဳသိုး အစ္ကိုေတြလည္း အိမ္ေထာင္ျပဳတယ္။ ငယ္ေသးတဲ့ ညီမေတြလည္း အိမ္ေထာင္ျပဳတယ္။ အဲဒီစာရင္းထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္လည္း ပါတာေပါ့ေနာ္။ လူႀကီးေတြဘက္က ၾကည္႕ရင္ေတာ့ သူတို႕ကေလးေတြ ေနာင္ေရးအတြက္ စိတ္ေအးရတာေပါ့။ လူငယ္ေတြဘက္က ၾကည္႕ရင္လည္း... ေရွ႕က စီနီယာကားေတြ တစီးၿပီး တစီး... အစီစီအရီရီ အလွည္႕က် ထြက္ကုန္ေတာ့ ေနာက္ကားေတြလည္း အလွည္႕ေရာက္တာေပါ့။ မဟုတ္ရင္ သူတုိ႕ခမ်ာ ရင္တမမနဲ႕ အလွည္႕ေစာင့္ေနရမယ္ေလ။ အမ်ိဳးအရင္းမွာ ေမာင္ႏွမက အေတာ္မ်ားသား။ အလွည္႕က် ေစာင့္ရင္ေတာင္ အေတာ္ ေစာင့္ယူရမယ္။<br /><br />ကဲကဲ... ကၽြန္ေတာ္က အႀကီးဆုိေတာ့လည္း မဂၤလာဆုေတာင္းေလးေတာ့ ေပးအံုးမွ...<br /><br />မဂၤလာေမာင္ႏွံျဖစ္တဲ့ ညီမနဲ႕ ပူပူေႏြးေႏြး ေယာက္ဖကို... သားတရာ ေျမးတဖ်ာရတဲ့အထိ ေသတပန္သက္တဆံုး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ၾကင္ၾကင္နာနာ နားလည္မွဴအေပါင္းနဲ႕ ဆိုးတူေကာင္းဖက္ ေပါင္းဖက္ႏုိင္ၾကပါေစလို႕... ဒီေနရာကေန ေတာင္းဆုမဂၤလာ ျပဳလိုက္ပါတယ္ေလ။<br /><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-748825987361030884?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-90294014795915364902011-11-20T17:17:00.006+08:002011-11-20T23:58:57.030+08:00<div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/19thTime.jpg" /><br /><br />ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ၉၁ ႏွစ္ေျမာက္ အမ်ိဳးသားေန႕မွာ ၁၉ ႀကိမ္ေျမာက္ ေသြးလွဴျဖစ္တယ္...<br /><br /><div style="text-align: left;">ငွက္ဖ်ားျဖစ္ဖူးတဲ့သူေတြကို စကၤာပူေသြးဘဏ္က ေသြးေပးမလွဴေတာ့ဘူး။ အရင္တုန္းကေတာ့ ၃ ႏွစ္အတြင္း ငွက္ဖ်ား ရိွဖူးတဲ့သူကိုပဲ မလွဴခုိင္းတာ။ အခုေတာ့ ငယ္ငယ္တုန္းက ျဖစ္ခဲ့လည္း ေပးမလွဴေတာ့ဘူးလုိ႕ သိလိုက္ရတယ္။ စကၤာပူကို ေရာက္တာ ၆ လ မျပည္႕တဲ့သူဆုိရင္လည္း ဘယ္က လာသလဲဆုိတာ စစ္ပါတယ္။ ရန္ကုန္က မဟုတ္ပဲ တျခားနယ္က လာတယ္ဆုိရင္ ငွက္ဖ်ားပိုး ရိွႏုိင္တယ္လုိ႕ ယူဆၿပီး ေသြးမလွဴခုိင္းပါဘူး။ ငွက္ဖ်ားပိုးက ၆ လ ေက်ာ္မွ ေသခ်ာ စစ္လို႕ရတယ္ ဆုိပဲဗ်။<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-9029401479591536490?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-82554320670527311032011-11-11T00:24:00.004+08:002011-11-11T00:36:52.805+08:00<div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/OldBus.jpg" /><br /><br /><div style="text-align: left;">11-11-11 က တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ တန္ေဆာင္မုန္း လျပည္႕ညနဲ႕ တိုက္ဆိုင္ေနတယ္။ ေဆးေပါင္းခတဲ့ညမွာ မဲဇလီဖူးသုပ္ စားၾကတယ္ ဆုိေပမယ့္ အခုခ်ိန္ထိ တခါမွ မစားခဲ့ဖူးဘူး။ ေကၽြးတဲ့သူက ေကၽြးေပမယ့္ မစားခ်င္လို႕ မစားခဲ့တာဆုိ ပိုမွန္မယ္။ ရန္ကုန္မွာဆုိရင္ေတာ့ ဒီညကေတာ့ သူခိုးႀကီးည၊ က်ီးမႏိုးပြဲ က်င္းပတဲ့ ညပါပဲ။ ခ်စ္လို႕ ခင္လို႕ က်ီစယ္တဲ့ သေဘာနဲ႕ ဆုိင္းဘုတ္ေတြ ျဖဳတ္ၿပီး တျခားအိမ္မွာ တပ္၊ ပန္းအိုးေတြ ခံုေတြ ေနရာေရြ႕၊ လူငယ္ေတြ သူခိုးလုပ္တမ္း ကစားၾကတယ္။ က်ီးမႏိုးပြဲမွာ ေဆာ့တဲ့သူေတြ ရိွသလို တကယ္ခိုးတဲ့သူေတြလည္း ရိွတတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလိုမ်ိဳး တကယ္ခိုးသြားတယ္ ဆုိတာက ရွားပါတယ္ေလ။<br /><br />ဒီႏွစ္က်ီးမႏိုးပြဲမွာ ခိုးခ်င္သပ... ေနရာေရႊ႕ခ်င္သပ ဆိုတဲ့သူေတြအတြက္ အိမ္ေရွ႕မွာ ဘတ္စ္ကားေဟာင္းတစီး ထားေပးလိုက္မယ္။ ေရွးေဟာင္းဆုိေပမယ့္ ကားအသစ္သြင္းဖို႕ ပါမစ္ေလွ်ာက္လို႕ရတဲ့ ကားေနာ္။ ကားမွာ နံပါတ္ျပားေတာင္ မတပ္ထားေတာ့ဘူး။ ကဲ... ခိုးခ်င္သလို ခိုးေတာ့... ယူခ်င္သလိုသာ ယူေပေတာ့ဗ်ိဳ႕။<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-8255432067052731103?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-35923651888984824832011-10-27T23:28:00.006+08:002011-11-07T09:14:47.937+08:00<div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/MBS.jpg" /><br /><br /><div style="text-align: left;">MBS (Marina Bay Sands) ဆိုတာ စကၤာပူရဲ႕ အထင္ကရ ေနရာအသစ္တခုေပါ့။ နီယြန္မီးေရာင္စံုနဲ႕ လွၿပီးသား ေနရာတခုမွာ အလွေတြ ထပ္တိုး ေပါင္းျဖည္႕ထားတဲ့ ေနရာတခုပါပဲ။ ေန႕စဥ္အလုပ္ေတြနဲ႕ မြန္းက်ပ္ေနတဲ့ ဘဝအေမာေတြကေန ခဏတာ ရုန္းထြက္ဖို႕ မိသားစုအလုိက္ အပန္းေျဖစရာ... ဟိုဟိုဒီဒီ လည္ပတ္စရာ ေနရာေလးတခုလို႕လည္း ေျပာလို႕ ရပါတယ္။ ကာစီႏိုနဲ႕ ဟိုတယ္အတြက္ အဓိကထား ဖြင့္ထားေပမယ့္ ေလာင္းကစား ဝါသနာမပါတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕အဖို႕ေတာ့ ဓါတ္ပံုရိုက္ဖို႕ မိသားစုနဲ႕အတူ ညခင္းခ်ိန္ခါ ေလညင္းခံဖို႕ အလြန္ေကာင္းတဲ့ ေနရာပါပဲ။<br /><br />အလုပ္မွာ လူႀကီးအသစ္ ေရာက္လာလို႕ အေျပာင္းအလဲေတြ မ်ားလြန္းတဲ့ အခ်ိန္အခါ၊ ရိွရင္းစြဲ အလုပ္ေတြအျပင္ အပိုေဆာင္းလာတဲ့ တျခားအလုပ္ေတြနဲ႕အတူ ေသာကေတြ၊ စိတ္ဖိစီးမွဳေတြက အပုိဆုေတြအျဖစ္ တြဲပါလာတယ္။ အလုပ္မွာ လုပ္ေနရတာ စိတ္မပါသလိုလို ျဖစ္ေနၿပီ။ အၾကည္ဓါတ္ေတြ သိပ္မရိွေတာ့တာ အမွန္ပဲ။ လက္ရိွအလုပ္ကလည္း ႏွစ္အေတာ္ၾကာေနၿပီဆုိေတာ့ အလုပ္အသစ္လည္း ရွာဖို႕ သင့္ေနၿပီ။ အဲဒါေၾကာင့္ ရံုးပိတ္ရက္ေတြမွာ အရင္လို အလုပ္ေတြ ဖိလုပ္မေနေတာ့ဘူး။ အဲဒီေတာ့ ခ်စ္ခ်စ္နဲ႕အတူတူ ညခင္းသာယာ အျပင္ထြက္လည္ ျဖစ္တယ္။ စကၤာပူၿမိဳ႕ထဲမွာ ဟိုသြားဒီသြား လည္စရာက သိပ္မေပါေတာ့ ဒီေနရာေတြမွာ တဝဲလည္လည္ ျဖစ္ေနတတ္တာလည္း အားလံုးအသိပဲ မဟုတ္လား။<br /><br />MBS ကို ေရာက္တုန္း ရိုက္ခိုက္ ဓါတ္ပံုေလး ရိုက္လာျဖစ္လို႕ ဘေလာ့ဂ္ေပၚမွာ ဖုန္ေလးသုတ္ၿပီး တင္ထားလိုက္ပါတယ္ေလ။ စာမေရးတဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ဇူလိုင္လည္း ပါေနၿပီေလ။<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-3592365188898482483?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-75243765545997864122011-10-01T23:24:00.002+08:002011-10-18T23:31:07.749+08:00<div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/OrchidFlower.jpg" /><br /><br />ပြင့္ေသာပန္းတိုင္း လွပါေစ...<br />လွေသာပန္းတိုင္း လန္းပါေစ...<br />ပင္ယံထက္မွာ ၿမဲၿမံေစ...<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-7524376554599786412?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-38376672972899840832011-09-15T23:25:00.002+08:002011-09-16T00:25:36.072+08:00<div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/LonelyNight.jpg" /><br /><br />မင္း မရိွတဲ့ ၿမိဳ႕ေတာ္မွာ...<br />ကိုယ္ဟာ ဝမ္းနည္းေဆြးေျမ႕မွဳ<br />လမ္းေတြမွာ အေဖာ္မပါ...<br />ေခါင္းငိုက္စိုက္နဲ႕ လွမ္းေနၿပီ<br />ခ်စ္သူ မင္းကို လြမ္းေနမိ...<br /><br /><br />မွတ္ခ်က္။ ေဂ်ေမာင္ေမာင္ရဲ႕ အသည္းကြဲၿမိဳ႕ေတာ္ထဲက သီခ်င္းစာသားပါ။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-3837667297289984083?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-1185564799069178562011-09-09T23:15:00.017+08:002011-09-10T19:16:02.692+08:00<div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/TheKingNaresuan01.jpg" /><br /><br /><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: left;">နရဲစြမ္ ဆိုတဲ့ ရုပ္ရွင္ကားကို ၾကည္႕ဖူးတဲ့သူေတြ ရိွမွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ မၾကည္႕ဖူးေသးဘူး။ ဒါေပမယ့္ အယုဒၶၿမိဳ႕ကို အလည္တေခါက္ ေရာက္တုန္းက သူ႕ရဲ႕အထိမ္းအမွတ္ရုပ္ထုဆီေတာ့ ေရာက္ခဲ့တယ္။ ဘုရင့္ေနာင္ တည္ခဲ့တဲ့ ေရႊေတာင္ဘုရားဆီကို လာတဲ့လမ္းရဲ႕ အလည္ကၽြန္းမွာ သူ႕အထိမ္းအမွတ္ ရုပ္ထုႀကီးကို ခမ္းခမ္းနားနား ဂုဏ္ျပဳ ထုလုပ္ထားတယ္။ ထိုင္းေတြအတြက္ နရဲစြမ္က သူရဲေကာင္းတဦးပါပဲ။<br /><br />နရဲစြမ္ကို ၁၅၅၅ ဧၿပီလမွာ ေမြးဖြားတယ္လို႕ မွတ္သားဖူးပါတယ္။ ထိုင္းေတြက သူ႕ကုိ မင္းသားနက္ လို႕ ေခၚၿပီး သူ႕ညီကိုေတာ့ မင္းသားျဖဴလို႕ ေခၚၾကတယ္။ သူ႕ညီက အသားျဖဴၿပီး သူက အသားမည္းလို႕ အဲဒီလိုမ်ိဳး အေခၚခံရတာလား ဆုိတာတာ့ ေသခ်ာ မသိပါ။ သူ႕တုိ႕ အစ္မႀကီးကိုေတာ့ ေရႊမင္းသမီးလုိ႕ တင္စားၾကတယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ေမာင္ႏွမ သံုးေယာက္ ရိွတယ္ေပါ့။<br /><br />အယုဒၶယၿမိဳ႕ကို ဗမာေတြ သိမ္းပိုက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ သူနဲ႕ သူ႕ညီကို ဘုရင့္ေနာင္က ေမြးစားမယ္ဆုိၿပီး ပဲခူးကို ေခၚသြားပါတယ္။ အဲဒါကိုေတာ့ ဓါးစားခံ အေနနဲ႕ သိမ္းထားတယ္လို႕ပဲ ကၽြန္ေတာ္ ျမင္မိပါတယ္။ အဲဒီလို ပဲခူးမွာ ႀကီးျပင္းလာခဲ့တဲ့ နရဲစြမ္တေယာက္ ေပၚတူဂီေတြရဲ႕ ေခတ္မွီလက္နက္ေတြ၊ ဗမာေတြရဲ႕ စစ္ခ်ီစစ္ခင္း ေသနဂၤဗ်ဴဟာေတြကို နားလည္ တတ္ကၽြမ္း သင္ယူႏိုင္ခဲ့တယ္။ အဲဒီဟာေတြက အယုဒၶၿမိဳ႕ လြတ္လပ္ေရး ရဖို႕ ဗမာေတြကို ေတာ္လွန္တဲ့အခါမွာ အေတာ္ကို အသံုးတည္႕ခဲ့ပါတယ္။ သူ႕အရိုးနဲ႕ သူ႕ျပန္ထိုးတယ္... ဆိုတာ ဒါမ်ိဳးပဲ ျဖစ္မယ္။<br /><br />ဘုရင့္ေနာင္မွာ နႏၵ လို႕ ေခၚတဲ့ သားေတာ္ရိွတယ္။ နရဲစြမ္နဲ႕ သက္တူ ရြယ္တူ ကစားေဖာ္ေပါ့။ သူတုိ႕ ကေလးဘဝမွာ ၾကက္တုိက္တုန္းက နရဲစြမ္ရဲ႕ ၾကက္က အႏိုင္ရေလ့ရွိတယ္။ အဲဒီၾကက္ဝိုင္းမွာ နရဲစြမ္က တခ်ိန္က်ရင္ ငါ့ၿမိဳ႕ေတာ္ကို ငါျပန္ၿပီး အုပ္ခ်ဳပ္ မင္းလုပ္မယ္... လို႕ ေျပာခဲ့တယ္ ဆိုပဲ။ အဲဒီၾကက္ဝိုင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ မပါတဲ့အတြက္ သူေျပာတဲ့ စကားလံုး အတိအက်အတုိင္း မတူႏုိင္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူေျပာခဲ့တဲ့ အဓိပၸါယ္ကေတာ့ အဲဒီလိုမ်ိဳးပဲ။ ၾကက္ဝိုင္းႏိုင္ခဲ့တဲ့ ေအာင္စိတ္ေလးက သူ႕တုိင္းျပည္ကို ျပန္သိမ္းႏိုင္တဲ့အထိ အင္အားႀကီးခဲ့တယ္လို႕ ျမင္မိတယ္။<br /><br />နရဲစြမ္ရဲ႕ တုိက္ၾကက္က အၿမီးျဖဴပါတယ္။ ဗမာၾကက္လား ထုိင္းၾကက္လားေတာ့ မသိပါ။ အဲဒီ အၿမီးျဖဴၾကက္က ဗမာဘုရင္ရဲ႕သား ကိုင္တဲ့ ၾကက္ကို ႏိုင္ေအာင္ ခြပ္ႏိုင္လုိ႕ဆိုၿပီး ထုိင္းေတြက အၿမီးျဖဴ ၾကက္ဖရုပ္ထုေတြကို နရဲစြမ္ရဲ႕ အထိမ္းအမွတ္ ရုပ္တုနားမွာ ပူေဇာ္ပသၾကပါတယ္။ မ်က္ႏွာစာဘက္မွာ ထားတဲ့ ၾကက္ဖရုပ္တုေတြက လူတရပ္မက ျမင့္ပါတယ္။ ၾကက္ဖရုပ္တု ေသးေသးေလးေတြလည္း အမ်ားႀကီး ေတြ႕ရပါမယ္။ သမိုင္းကို မသိ နားမလည္တဲ့ သူေတြကေတာ့ ၾကက္ဖရုပ္တုေတြ အမ်ားႀကီး ေတြ႕ရလို႕ အဲဒီေနရာနဲ႕ ဘုရင့္ေနာင္ တည္ခဲ့တဲ့ ဘုရားကို ၾကက္ဘုရားလို႕ ေခၚၾကပါတယ္။ ၾကက္ဘုရားကို လုိက္ပို႕ေပးပါလို႕ တက္စီသမားကို ေျပာၾကည္႕ရင္ ဘယ္သူမွ သိမယ္ မထင္ပါဘူး။ အမွန္ကေတာ့ နရဲစြမ္ ရုပ္တုနဲ႕ ေရႊေတာင္ဘုရား သီးျခား တခုစီပါပဲ။<br /></div><br /></div><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/TheKingNaresuan02.jpg" /><br />နရဲစြမ္ အထိမ္းအမွတ္ရုပ္တုကေန လွမ္းၾကည္႕ရင္ ျမင္ရတဲ့ ခပ္ေစာင္းေစာင္း ေရႊေတာင္ဘုရား...<br /><br /><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/TheKingNaresuan03.jpg" /><br />ကုိႀကီးေက်ာ္နတ္ကို ဗမာေတြ ကိုးကြယ္သလိုမ်ိဳး ထိုင္းေတြကလည္း နရဲစြမ္ကို ပူေဇာ္ပသၾကပါတယ္...<br /><br /><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/TheKingNaresuan04.jpg" /><br />နရဲစြမ္အတြက္ ဓါးေတြ ဆက္သထားတာကိုလည္း ျမင္ရလိမ့္မယ္...<br /><br /><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/TheKingNaresuan05.jpg" /><br />ဘုရင့္ေနာင္ရဲ႕သားနဲ႕ နရဲစြမ္တို႕ ငယ္စဥ္ဘဝမွာ ၾကက္တိုက္တဲ့ပံုေလးေပါ့...<br /><br /><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/TheKingNaresuan06.jpg" /><br />လူတရပ္မက ျမင့္တဲ့ အၿမီးျဖဴ တိုက္ၾကက္ဖရုပ္ထုေတြလည္း အမ်ားႀကီးပဲ...<br /><br /><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/TheKingNaresuan07.jpg" /><br />နရဲစြမ္အတြက္ ပသထားတဲ့ တိုက္ၾကက္ဖေတြလည္း ေတြ႕ရလိမ့္မယ္...<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-118556479906917856?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-3057201391676080842011-08-28T23:05:00.001+08:002011-09-10T13:07:43.752+08:00<div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/18thDonation.jpg" /><br /><br />ၾသဂုတ္လ ၂၈ ရက္ေန႕- စကၤာပူေသြးဘဏ္မွာ ၁၈ ႀကိမ္ေျမာက္ ေသြးလွဴျဖစ္ခဲ့တယ္။<br />ေသြးလွဴပြဲေတြ လုပ္ရင္း တခါတည္း ေသြးလွဴျဖစ္တာ ဒါနဲ႕ဆို ၅ ႀကိမ္ေျမာက္ ရိွသြားပါၿပီ။<br />အလုပ္ မအားတဲ့သူေတြ မ်ားသြားလို႕ ဒီတေခါက္ ေသြးလွဴပြဲကေတာ့ လူနည္းပါတယ္။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-305720139167608084?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-63402387418153174382011-08-26T21:16:00.019+08:002011-08-30T22:41:29.654+08:00<div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/GoldenMount01.jpg" /> <br /> <br /><div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/GoldenMount02.jpg" /> <br /> <br /><div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/GoldenMount03.jpg" /> <br /> <br /><div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/GoldenMount04.jpg" /> <br /> <br /><div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/GoldenMount05.jpg" /> <br /> <br /><div style="text-align: left;">အယုဒၶၿမိဳ႕ရဲ႕ ေျမာက္ဘက္စြန္းစြန္းမွာ တည္ထားတဲ့ ေစတီပါ။ Wat Phukhaothong လို႕ အမည္တြင္ပါတယ္။ ကြင္းျပင္က်ယ္က်ယ္ထဲမွာ မိုးေပၚကို ထိုးတက္ေနတဲ့ ေစတီဟာ ေရႊေတာင္ႀကီးတခုအလား ထင္မွတ္စရာ ရိွလို႕ ဘုရားကို ေရႊေတာင္ဘုရားလို႕ ဘြဲ႕ေတာ္ ေပးခဲ့ပံုပါပဲ။ ဝင္ေၾကး ေပးစရာ မလိုတဲ့ ဘုရားလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဘုရားသမိုင္းကေတာ့ ၂ မ်ိဳးကြဲေနပါတယ္။ <br /> <br />တခုက ဘုရင့္ေနာင္မင္းတရားႀကီး အယုဒၶၿမိဳ႕ကို ေအာင္ႏုိင္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ေအာင္ပြဲအထိမ္းအမွတ္ အေနနဲ႕ တည္ထားတဲ့ ေစတီပါ။ ပစၥယံအဆင့္ဆင့္ေတြဟာ မြန္ဗမာ ဗိသုကာလက္ရာေတြေပါ့။ ဘုရားမွာ ေရးထားတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္အရ အစက အဲဒီေနရာက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းပါ။ ဘုရင့္ေနာင္ အယုဒၶၿမိဳ႕ကို ေအာင္ႏုိင္ၿပီးတဲ့ ေနာက္မွ အဲဒီ ကြင္းျပင္က်ယ္မွာ ဘုရားတည္တာပါ။ <br /> <br />ေနာက္တခုကေတာ့ နရဲစြမ္က ဗမာေတြကို ေတာ္လွန္ ေအာင္ျမင္ၿပီးတဲ့ေနာက္ အယုဒၶၿမိဳ႕ လြတ္လပ္ေရး ရတဲ့ အထိမ္းအမွတ္၊ ဗမာေတြကို ႏိုင္ၿပီဆိုတဲ့ အထိမ္းအမွတ္ အေနနဲ႕ ဒီဘုရားကို တည္တယ္လို႕ ဆိုပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မြန္ဗမာ လက္ရာျဖစ္တဲ့ ပစၥယံကို ေအာက္ေျခမွာ ခံထားၿပီး ထုိင္းဗိသုကာ လက္ရာျဖစ္တဲ့ ၁၂ ေထာင့္ ေစတီေတာ္ကို အေပၚမွာ တည္ထားတာပါ။ ဗမာက ေအာက္ ထိုင္းက အေပၚမွာလို႕ ဆိုလိုခ်င္တာပါ။ အဲဒီလိုမ်ိဳး ေရးထားတာကို Ayutthaya - Guide to art &amp; architecture ဆိုတဲ့ စာအုပ္မွာ ေတြ႕ႏိုင္ပါမယ္။ <br /> <br />အဲဒီေစတီကို ငရဲမေၾကာက္တဲ့သူေတြက ေစတီေတာ္ရဲ႕ အေနာက္ဘက္ ရင္ျပင္ကေန ပစၥယံကို လိွဳဏ္ေခါင္းတူးၿပီး ဌာပနာေဖာက္ဖို႕ ႀကိဳးစားဖူးပါတယ္။ တာဝန္ရိွသူေတြက အဲဒီပစၥယံက လိွဳဏ္ေခါင္းကို ကြန္ကရစ္ေတြနဲ႕ ျပန္ထည္႕ၿပီး အစားထိုး ဖာေထးခဲ့ေပမယ့္ ေစတီဟာ ပစၥယံထဲကို ၂ မီတာေလာက္ ကၽြံဝင္သြားခဲ့ၿပီး ခပ္ေစာင္းေစာင္းေလး ျဖစ္သြားရရွာပါတယ္။ အေဝးတေနရာကေန လွမ္းၾကည္႕မယ္ဆိုရင္ ပစၥယံအထက္က ေစတီေတာ္ ေစာင္းေနတယ္ဆိုတာကို ျမင္ႏုိင္ပါတယ္။ <br /> <br />အဲဒါျဖစ္ရပ္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ မသိခဲ့ရင္ ဗမာေတြ တည္ထားတဲ့ ပစၥယံေတြက တည္႕မတ္ၿပီး ထိုင္းေတြ တည္တဲ့ အေပၚပိုင္း ေစတီက ေစာင္းေနတယ္လို႕ ေျပာဆိုႏိုင္ပါတယ္။ ထိုင္းေတြ ဘုရားကို တည္႕မတ္ေအာင္ မတည္ႏုိင္ဘူး ညံ႕တယ္ေပါ့ေလ။ အမွန္ေတာ့ လွိဳဏ္ေခါင္းတူးခဲ့တာေၾကာင့္ ေစတီတခုလံုး ေစာင္းေနၿပီး ပစၥယံေတြပဲ အတည္႕အတုိင္း က်န္ရိွေနတာပါ ခင္ဗ်ာ။ <br /> <br /></div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-6340238741815317438?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-66712508740715092192011-08-21T22:26:00.011+08:002011-08-27T22:33:51.404+08:00<div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/City%20of%20Water/Ayuthhaya05.jpg" /> <br /> <br /><div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/City%20of%20Water/Ayuthhaya01.jpg" /> <br /> <br /><div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/City%20of%20Water/Ayuthhaya02.jpg" /> <br /> <br /><div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/City%20of%20Water/Ayuthhaya03.jpg" /> <br /> <br /><div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/City%20of%20Water/Ayuthhaya04.jpg" /> <br /> <br /><div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/City%20of%20Water/Ayuthhaya06.jpg" /> <br /> <br /><div style="text-align: left;">ဒီတေခါက္ ထိုင္းကို အလုပ္ကိစၥနဲ႕ ေရာက္ရင္း အယုဒၶယၿမိဳ႕ကို အလည္တေခါက္ ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ အယုဒၶယၿမိဳ႕ေတာ္ဆုိတာကို သီတာၿမိဳ႕လို႕ ေခၚၾကသတဲ့။ ဘာျဖစ္လို႕လဲ ဆုိေတာ့ အဲဒီၿမိဳ႕ကို ျမစ္သံုးစင္းက ဝန္းရံပတ္ထားတာ ကၽြန္းေလး တကၽြန္းလို ျဖစ္ေနလို႕ပါပဲ။ မိုးတြင္းမွာ ဆုိရင္ ျမစ္သံုးစင္းက ေရေတြ တက္လာလို႕ ၿမိဳ႕ပတ္လည္က လယ္ကြင္းေတြမွာ ေရတေဖြးေဖြးျဖစ္ေနတတ္တယ္တဲ့။ ေရေတြ အျပည္႕နဲ႕ လယ္ကြင္းျပင္ႀကီးဟာ စစ္ေရးဗ်ဴဟာအရဆုိရင္ေတာ့ အေတာ္ကို အေရးပါတဲ့ ေနရာေတြပါပဲ။ ၿမိဳ႕ပတ္လည္က တံတုိင္းေတြရယ္ ေရပတ္လည္ ဝိုင္းေနတာေတြဟာ ၿမိဳ႕ေတာ္ကို တိုက္ခုိက္မယ့္ ရန္သူေတြရဲ႕ ေဘးကေန ကာကြယ္ေပးႏိုင္တာေပါ့။ မိုးတြင္းကာလ မဟုတ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ရန္သူေတြ လာတိုက္ရင္ေတာ့ ၿမိဳ႕အျပင္ဘက္ ကြင္းျပင္ေတြရဲ႕ ေဝးေဝးကေန မိုးရြာတဲ့အခ်ိန္ထိ ေရာက္ေအာင္ အခ်ိန္ဆြဲ ခံုခံေလ့ရိွၾကတယ္။ မိုးေတြ ရြာၿပီဆိုတာနဲ႕ ရန္သူေတြ ၿမိဳ႕ကို ၾကာၾကာ ဝိုင္းမထားႏိုင္ပဲ ျပန္ဆုတ္ သြားရတယ္တဲ့။ <br /> <br />အယုဒၶယၿမိဳ႕ သက္တမ္းက ၄၁၇ ႏွစ္ ၾကာခဲ့ၿပီး မင္းဆက္ ၃၅ ဆက္ အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့တယ္။ နရဲစြမ္လို႕ နာမည္ႀကီးတဲ့ ဘုရင္က ၂၀ ေယာက္ေျမာက္ ဘုရင္ေပါ့။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ တရားစီရင္ေရး၊ ႏိုင္ငံေရးမွာ ဘုရင္ကေတာ့ အာဏာ အရိွဆံုး ပုဂၢိဳလ္ပါ။ ေရွးဘဝအဆက္ဆက္မွာ ကုသိုလ္ ေကာင္းမွဴ အစုစုကို ျပဳက်င့္ျဖည္႕တင္းခဲ့တဲ့သူမ်ိဳးမွ ဘုရင္ျဖစ္တယ္လို႕ ယံုၾကည္ၾကလို႕ ဘုရင္ဆိုတာ အေတာ္ကို ဘုန္းတန္ခိုး ႀကီးလွပါတယ္။ ၿမိဳ႕မွ လူတန္းစား ၄ မ်ိဳး ရိွတယ္။ ဘုရင့္ေဆြေတာ္မ်ိဳးေတာ္၊ မွဳးႀကီးမတ္ရာ၊ ကုန္သည္နဲ႕ သာမန္ျပည္သူတုိ႕ပါ။ အဲဒီအထဲမွာ သာမန္ ျပည္သူက လူဦးေရ အခ်ိဳးအစား အမ်ားဆံုးေပါ့။ တိုင္းျပည္ရဲ႕ အင္အားကလည္း သူတို႕အေပၚမွာပဲ မူတည္ပါတယ္။ <br /> <br />အယုဒၶယၿမိဳ႕နဲ႕ ပတ္သက္လာရင္ ဆင္ေတြကိုလည္း ခ်န္ထားလို႕ မရပါဘူး။ အဲဒီေခတ္မွာ ဆင္ေတြက အေတာ္ကို တန္ဖိုးရိွတဲ့ တိရိစာၦန္ပါ။ ဆင္မ်ားမ်ားပိုင္တဲ့ ဘုရင္က ပိုၿပီးဘုန္းႀကီးတယ္လို႕ ျမင္ၾကပါတယ္။ ဆင္ျဖဴကိုသာပိုင္ခဲ့ရင္ အဲဒီဘုရင္မွာ ဆင္ျဖဴရွင္ ဆိုၿပီး ဂုဏ္တခု အပိုတုိးတာေပါ့။ အဲဒီေခတ္မွာ ဆင္ကို သယ္ယူပို႕ေဆာင္ေရးမွာ သံုးပါတယ္။ စစ္ပြဲေတြမွာလည္း သံုးပါတယ္။ ေနာက္တခုကေတာ့ ျပည္ပပို႕ကုန္အျဖစ္ ဆင္ေတြကို ေရာင္းပါတယ္။ အိႏိၵယနဲ႕ ပါရွားဘက္က ဆင္အမ်ားဆံုး ဝယ္ပါတယ္။ အဲဒီေခတ္မွာ အနည္းဆံုး ဆင္ေကာင္ေရ ၃၀၀ ကေန ၄၀၀ ၾကား ႏိုင္ငံျခားကို တင္ပို႕ ေရာင္းခ်ခဲ့ပါတယ္။ ဆင္စြယ္ကိုေတာ့ တရုတ္ျပည္က အဓိက ဝယ္ပါတယ္။ <br /> <br />အယုဒၶယၿမိဳ႕ေတာ္ က်ဆံုးၿပီးတဲ့ေနာက္ ထိုင္းမင္းဆက္က ဘန္ေကာက္ဘက္ကို ေျပာင္းေရႊ႕ အေျခခ်ပါတယ္။ ရာမဘုရင္ (၁) က အယုဒၶယၿမိဳ႕က အုတ္ေတြ ေက်ာက္ေတြကို ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕ တည္ေဆာက္ေရးမွာ ယူသံုးဖို႕ ခြင့္ျပဳခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ဂူဘုရားေစတီေတြ ေက်ာင္းေဆာင္ေတြ ပ်က္ဆီးခဲ့ပါတယ္။ ရာမဘုရင္ (၃) လက္ထက္မွာလည္း အယုဒၶယၿမိဳ႕က ဂဝံေက်ာက္ေတြကို ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕က အေဆာက္အဦးေတြမွာ ယူသံုးဖို႕ ခြင့္ျပဳခဲ့ျပန္ပါတယ္။ နဂို အပ်က္ေတြကေန ပ်က္သထက္ ပ်က္ ျဖစ္သြားရရွာတယ္။ ရာမဘုရင္ (၄) လက္ထက္မွာေတာ့ အယုဒၶယၿမိဳ႕က ေရွးေဟာင္း ဘုရားပုထိုး အေဆာက္အဦးေတြကို ျပဳျပင္ ထိန္းသိမ္းဖို႕ လုပ္ေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။ သူ႕ ေက်းဇူးေၾကာင့္ အယုဒၶယၿမိဳ႕က အခုလိုမ်ိဳး က်န္ရိွေနတာပါ။ <br /> <br />ဗမာေတြ စစ္လာတိုက္လို႕ အယုဒၶယၿမိဳ႕ ပ်က္ဆီးတယ္ ဆိုတာထက္ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕ တည္ေဆာက္ဖို႕ ၿမိဳ႕ေဟာင္းက အုတ္ေတြ ဂဝံေက်ာက္ေတြ ယူသံုးဖို႕ ဘုရင္ေတြက ခြင့္ျပဳခဲ့လုိ႕ အယုဒၶယၿမိဳ႕ အခုလို အပ်က္အဆီးပံုစံမ်ိဳး က်န္ေနတယ္လို႕ ျမင္မိပါတယ္ေလ။ <br /></div></div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-6671250874071509219?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-45787929914264123932011-08-14T12:40:00.004+08:002011-08-14T13:15:06.103+08:00<div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">ညီေလးေရ...</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">ညီေလးေရ... </span> <br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">လမ္းမမွားေအာင္ ေရြးကြာ</span> <br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">အခ်ိန္မ်ားဟာ နည္းလြန္းတယ္ ဘဝမွာ</span> <br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">ညီေလးေရ...</span> <br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">ျမစ္တစ္ခုမွာ ေရႏွစ္ခါ </span> <br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">ခ်ိဳးလုိ႔မရႏုိင္တာ မင္းနားလည္ပါ...</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);">ညီေလးေရ...</span> <br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);">ေလာကစာမ်က္ႏွာ </span> <br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);">သင္ၾကားပါ ေကာင္းမွဴရွာတဲ့အခါ</span> <br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);">ညီေလးေရ...</span> <br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);">အမ်ိဳးအက်ဳိးေဆာင္ယူပါ</span> <br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);">ႏွလံုးသားရဲ႕ အမွန္တရား စြဲၿမဲခိုင္မာ...</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">စည္းႏွစ္ဘက္ရဲ႕ၾကား မင္းမရပ္နဲ႔ကြာ</span> <br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">ေတြေဝတတ္သူအလုပ္ တုိ႔နဲ႔မဆုိင္ပါ</span> <br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">လမ္းတစ္ခုသာေရြး အမွား (သုိ႔) အမွန္</span> <br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">ဒါပဲေပါ့ကြာ ယံုၾကည္စိတ္ထား...</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);">မင္းေသြးမ်ား အားနည္းေနလား</span> <br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);">ေသြးသစ္လဲလုိက္ေပါ့ အမွန္တရား</span> <br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);">ေလာကေကာင္းက်ိဳးထမ္းရြက္မယ့္</span> <br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);">လူသားတစ္ေယာက္အျဖစ္နဲ႔...</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">ညီေလးေရ...</span> <br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">လမ္းေရြးၿပီးရင္ သြားကြာ</span> <br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">အခ်ိန္မရွိပါ </span> <br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">တုိ႔ေနာက္မွာ ေသျခင္းတရား</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);">ညီေလးေရ...</span> <br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);">လမ္းဆံုးရင္ ရြာတစ္ရြာ</span> <br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);">ေရာက္ရိွဖို႕ယံုပါ စြဲၿမဲခိုင္မာ...</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">စည္းႏွစ္ဘက္ရဲ႕ၾကား မင္းမရပ္နဲ႔ကြာ</span> <br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);"> ေတြေဝတတ္သူအလုပ္ တုိ႔နဲ႔မဆုိင္ပါ</span> <br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);"> လမ္းတစ္ခုသာေရြး အမွား (သုိ႔) အမွန္</span> <br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);"> ဒါပဲေပါ့ကြာ ယံုၾကည္စိတ္ထား...</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);">မင္းေသြးမ်ား အားနည္းေနလား</span> <br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);"> ေသြးသစ္လဲလုိက္ေပါ့ အမွန္တရား</span> <br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);"> ေလာကေကာင္းက်ိဳးထမ္းရြက္မယ့္</span> <br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);"> လူသားတစ္ေယာက္အျဖစ္နဲ႔...</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">ညီေလးေရ...</span> <br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">မင္းအေၾကာင္းဟာ သမုိင္းမွာ</span> <br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">မွတ္သားစရာ မရိွခဲ့တဲ့ မဟုတ္ပါ</span> <br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">ညီေလးေရ...</span> <br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">အားလံုးဟာ မေရရာ</span> <br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">ဝမ္းနည္းဖို႕ မလိုတာ မင္းနားလည္ပါ။</span> <br /> <br /> <br /><div style="text-align: left;">ဒီသီခ်င္းရဲ႕ ေတးေရး/ ေတးဆိုက ထူူးအိမ္သင္ပါ။ ဒီသီခ်င္းေလးက ကၽြန္ေတာ့္ညီရဲ႕ ေမြးေန႕အတြက္ ရည္ရြယ္ၿပီး ေရးတင္လိုက္သလို ထူးအိမ္သင္ေန႕ အမွတ္တရအေနနဲ႕ ေရးတင္တာလည္း ပါပါတယ္။ <br /> <br />ညီေလးေရ ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေလးက ကိုငွက္ရဲ႕ လူငယ္ေတြအေပၚမွာ ထားရိွတဲ့ ေစတနာကုိ နားလည္ သိရိွ ခံစားေစႏုိင္ပါတယ္။ တက္သစ္စ လူငယ္ေတြကို နားဝင္ေအာင္ ေျပာဆို ဆံုးပ ညႊန္ျပရတာ လြယ္မေယာင္နဲ႕ ခက္ပါတယ္။ အညႊန္႕တလူလူနဲ႕ မာနတံခြန္ ထူစ ျပဳေနတဲ့အရြယ္၊ ေျပာသမွ်ကို အလြယ္တကူ နားမေထာင္ပဲ အရာရာကို လက္တည္႕စမ္း လုပ္ခ်င္တဲ့ အရြယ္၊ ဂ်စ္ကန္ကန္ မိုက္ကန္းကန္း ထင္ရာစိုင္းတဲ့ အရြယ္၊ ဒီလို အရြယ္ေတြကို နားဝင္ေအာင္ ေျပာဆုိဖို႕ဆိုတာ တကယ္ကို မလြယ္မွန္း သိၾကမွာပါ။ ကိုငွက္ကေတာ့ သီခ်င္းေလး ဖန္ဆင္းၿပီး လူငယ္ေတြ နားဝင္ေအာင္ ေျပာဆို ဆံုးမသြားတာ တကယ္ကို လွလြန္းပါတယ္။ ဒီလိုအလွကို ျမင္ေအာင္ ၾကည္႕တတ္စရာေတာင္ မလိုပါဘူး။ အလြယ္တကူ ျမင္ႏုိင္ သိႏိုင္ ခံစားႏိုင္ပါတယ္။ <br /> <br />ကိုယ္တတ္စြမ္းတဲ့ အႏုပညာေမွာ္စြမ္းအားနဲ႕ မ်ိဳးဆက္သစ္လူငယ္ေတြရဲ႕အက်ိဳး၊ အနာဂတ္ တိုင္းျပည္ရဲ႕ အက်ိဳးကို ေစတနာအျပည္႕နဲ႕ ျဖည္႕တင္းသြားတဲ့ ကိုငွက္ကို ေလးစားရင္း ဒီစာေလးနဲ႕ ဂုဏ္ျပဳလိုက္ပါတယ္။ <br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-4578792991426412393?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-21036129105098913792011-07-19T19:56:00.007+08:002011-07-19T20:06:30.014+08:00<div style="text-align: left;">ဖတ္ဖူးတာေလးေတြကို ခပ္၀ါး၀ါး မွတ္မိသေလာက္ ေလွ်ာက္ေရးမယ္လို႕ စဥ္းစားေတာ့ ဒါဟာ သမိုင္းေတာ့ သမိုင္းပဲ ဒါေပမယ့္ သက္ေသမရွိတဲ့ သမိုင္းေတြလို႕ ေျပာရမွာပဲ။ ေမွာ္ဘီဆရာသိန္းရဲ႕ ပါးစပ္ရာဇဝင္ ဆိုတာမ်ဳိးေပါ့။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">အာဇာနည္ေန႕၊ ၁၉ရက္၊ ဇူလိုင္လ၊ ၁၉၄၇ခုႏွစ္</span><br /><br />အာဇာနည္ေန႕အေၾကာင္းကို လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသိပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ အာဇာနည္ (၉)ဦး လုပ္ၾကံခံရတယ္။ လုပ္ၾကံသူမ်ားကို ေစခိုင္းခဲဲ့သူက ဂဠဳန္ဦးေစာျဖစ္တယ္။ ဂဠဳန္ဦးေစာကို ႀကိဳးေပးကြပ္မ်က္ခဲ့တယ္။ ဂဠဳန္ဦးေစာဟာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းမရွိလွ်င္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ရာထူး သူရမယ္ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႕ အာဏာအတြက္ လုပ္ၾကံခဲ့တာျဖစ္တယ္။<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကိုဘယ္သူလုပ္ၾကံခဲ့သလဲ</span><br /><br />ငယ္ငယ္ကေတာ့ အေတာ့္ကို ရွင္းခဲ့ပါတယ္။ အေပၚမွာ ေျပာထားသလိုေပါ့။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ဂဠဳန္ဦးေစာက လုပ္ၾကံခဲ့တယ္။ တေရးႏိုးလာေမးလည္း ဒါက အေျဖပါပဲ။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ဟိုဟာေလး နည္းနည္းဖတ္ ဒီဟာေလး နည္းနည္းဖတ္ကေန အတိုအစအေတာ္မ်ားမ်ားကို ဦးေႏွာက္ထဲ စုမိသလိုျဖစ္ေတာ့တာပါပဲ။<br /><br />ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို လုပ္ၾကံလို႕ ဦးေစာကို တရားရံုးက ႀကိဳးေပးခဲ့ေပမယ့္ မရွင္းမလင္းဇာတ္လမ္းေတြ အေတာ္ေလး ရွိေနတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ ပထမဆံုးကေတာ့ ဦးေစာရဲ႕ တရားရံုးထြက္ခ်က္ေတြမွာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ဦးေစာက သူ႕ကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္က စတင္လုပ္ၾကံလို႕သာ သူက လက္တံု႕ျပန္ရတာပါလို႕ ထြက္ဆိုခဲ့ပါတယ္။ ေသဒဏ္ေပးခံရၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ သူ႕သမီးကို ေနာက္ဆံုးေရးခဲ့တဲ့ ႏႈတ္ဆက္စာမွာလည္း ဒီအေၾကာင္း တစ္စြန္းတစ္စ ထည့္ေရးခဲ့ပါတယ္။ မိမိတုိ႕အမ်ဳိးဟာ ကိုယ့္ကိုလာထိရင္ လက္တံု႕ျပန္တတ္ေၾကာင္းနဲ႕ ယင္းကဲ့သို႕ စိတ္လိုက္မာန္ပါ လုပ္မိတဲ့အတြက္္ ဒီအျဖစ္ဆိုးကို ၾကံဳရတာျဖစ္တယ္။ သမီးအေနနဲ႕ ဘယ္သူ႕ကိုမွ လက္တံု႕မျပန္ပါနဲ႕ေတာ့လို႕ ေရးထားပါတယ္။<br /><br />အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲ ၀င္သြားတာက ဦးေစာကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္က တကယ္လုပ္ၾကံခဲ့သလားေပါ့။ ဒါနဲ႕ ဟိုရွာ ဒီရွာ ရွာရပါေတာ့တယ္။ ဒီမွာ ေတြ႕ရတာက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဟာ ဦးေစာကို လုပ္ၾကံခဲ့တာမဟုတ္ဘဲ ျပည္သူ႕ရဲေဘာ္တခ်ဳိ႕က ဦးေစာကို လုပ္ၾကံခဲ့တာျဖစ္ေၾကာင္းပါ။<br /><br />ဒါေပမယ့္ ျပည္သူ႕ရဲေဘာ္ဆိုတာေတြက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႕ ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးတပ္မေတာ္ကို အင္အားေလွ်ာ့တဲ့အထဲ ပါသြားရွာတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြနဲ႕ ျပန္ဖြဲ႕ထားတဲ့ လက္နက္ကိုင္မထားေသာ စစ္မႈထမ္းေဟာင္းေတြ ျဖစ္ေနေလေတာ့ မေျပးေသာ္ကန္ရာရွိ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခမ်ာ တပည့္မေကာင္း ဆရာ့ေခါင္း ျဖစ္ခဲ့ရတာပါလားလို႕ သံုးသပ္မိရပါတယ္။<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">ဦးေစာလုပ္ၾကံခံရျခင္း</span><br /><br />ဦးေစာကို ေသနတ္နဲ႕ ပစ္ခဲ့တာက ၁၉၄၆ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ၂၁ ရက္ေန႕မွာျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ေျမနီကုန္းရွိ စမ္းေခ်ာင္း အ.ထ.က(၂) စိန္႕ဖလိုးေက်ာင္းအနီး၊ ျပည္လမ္းမေပၚတြင္ ဦးေစာစီးလာေသာ အနက္ေရာင္ဗင္ကားအား ျပည္သူ႕ရဲေဘာ္၀တ္စံု၀တ္ထားသည့္ လူေလးဦးပါေသာ ဂ်စ္ကားတစ္စီးမွ ေသနတ္ႏွင့္ ပစ္ခတ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ပစ္ခတ္မႈေၾကာင့္ ကားမွန္ကြဲသြားၿပီး ဦးေစာရဲ႕ မ်က္စိထဲကို မွန္ကြဲစတခ်ဳိ႕ ထိမွန္ဒဏ္ရာရခဲ့ပါတယ္။ ဦးေစာကို ေဆးရံုတင္ၿပီး ကုသခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ျပည္သူ႕ရဲေဘာ္ေတြလက္ခ်က္မို႕ ဦးေစာကေတာ့ ဒါဟာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းခိုင္းတာလို႕ တစ္ထစ္ခ် တြက္ခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ဦးေစာေဆးရံုတက္ေနတုန္းမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက သတင္းသြားေမးခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ဒီအေၾကာင္းကို သခင္တင္ျမရဲ႕ (ဘံုဘ၀မွာျဖင့္ထပ္ၾကပ္မကြာ)မွာဖတ္ႏိုင္သလို သခင္တင္ျမရဲ႕ (ဘံုဘ၀မွာျဖင့္ဒုတိယပိုင္း အမွားႏွင့္အမွန္)မွာလည္း ဖတ္ႏိုင္ပါတယ္။<br /><br />တစ္ခါ ကိုကိုေမာင္ႀကီးရဲ႕ (ကၽြန္ေတာ္သိေသာ တစ္ရံေရာအခါမ်ား)ထဲမွာလည္း ဒီအေၾကာင္းကို ထပ္ဖတ္ရပါတယ္။ ကိုကိုေမာင္ႀကီးကေတာ့ နာမည္အတိအက်နဲ႕ ဘယ္သူေတြပါ၀င္တယ္လို႕ကို ေျပာပါတယ္။<br /><br />ဗိုလ္ေက်ာ္ဇံလို႕ နာမည္ႏွင့္တကြ ထုတ္ေရးခဲ့သလို လုပ္ၾကံမယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းကိုလည္း သူ႕ကို ေျပာခဲ့တယ္လို႕ အတိအက် ေရးထားပါတယ္။ လုပ္ၾကံမႈျဖစ္တဲ့ေန႕ကလည္း ဗိုလ္ေက်ာ္ဇံကို ဦးေစာကားေနာက္မွာ ဆိုင္ကယ္ျဖင့္ လိုက္ပါသြားတာ ေတြ႕လိုက္ရတယ္ဆိုပါတယ္။ ဗိုလ္ေက်ာ္ဇံဟာ ကိုကိုေမာင္ႀကီးႏွင့္အသက္တူၿပီး၊ မဂၤလာဒံုဗိုလ္သင္တန္း တတိယပတ္မွျဖစ္ပါတယ္။ ဘီဒီေအတြင္ ၀င္ေရာက္ခဲ့ၿပီး ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးတြင္ပါ၀င္ခဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီးျဖစ္ခဲ့သူ ဦးေအာင္ေက်ာ္ျမင့္၊ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ျဖစ္ခဲ့သူ သူရဦးထြန္းတင္တို႕ႏွင့္ ၀မ္းကြဲညီအစ္ကိုေတာ္သူျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပစ္ခတ္ခဲ့တဲ့ ကားေပၚက လူေတြက ဘယ္သူေတြဆိုတာေတာ့ မေျပာထားပါဘူး။ ဗိုလ္ေက်ာ္ဇံကလည္း မေျပာပါဘူး။ ဗိုလ္ေက်ာ္ဇံရဲ႕ စကားမွာေတာ့ သူလည္းေသနတ္နဲ႕ပစ္မလို႕လိုက္သြားတာ ဟိုလူေတြက ပစ္ၿပီး ကားက ေကြ႕ထြက္သြားတယ္လို႕ ေျပာထားတဲ့အတြက္ ဟိုလူေတြနဲဲ႕ သူနဲ႕ဟာ အတူတူပဲလား တစ္ဖြဲ႕စီလားမရွင္းပါဘူး။<br /><br />တစ္ေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ရတာကေတာ့ ဂဠဳန္ဦးေစာကို လုပ္ၾကံဖို႕ ႀကိဳးစားခဲ့တာဟာ စာေရးဆရာ ရန္ကုန္ဘေဆြဦးေဆာင္တဲ့ ျပည္သူ႕ရဲေဘာ္ေတြလို႕ သိရပါတယ္။ ရန္ကုန္ဘေဆြဆိုတာက ကေလာင္နာမည္ျဖစ္ၿပီး သူ႕ရဲ႕ အျပင္ကနာမည္ကို ကၽြန္ေတာ္ မမွတ္မိေတာ့ပါ။ ဒီအတြက္ ကိုကိုေမာင္ႀကီးေျပာေသာ ဗိုလ္ေက်ာ္ဇံနဲ႕ ရန္ကုန္ဘေဆြဟာ တစ္ဦးတည္းလား တစ္ဦးစီလား ကၽြန္ေတာ္ မသိပါ။ သိသူမ်ား ျဖည့္ေပးေစခ်င္ပါတယ္။<br /><br />အဆိုအားလံုးက မျငင္းတာကေတာ့ ဦးေစာကို ျပည္သူ႕ရဲေဘာ္ေတြက လုပ္ၾကံခဲ့တယ္ဆိုတာပါပဲ။<br /><br />တေလာက စာေလးတစ္ပုဒ္ဖတ္ရျပန္ပါတယ္။ အဲဒီထဲမွာေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ဦးေစာကို လုပ္ၾကံမႈေနာက္ကြယ္မွာ သူမပါဘူးလို႕ ေတြ႕ဆံုရွင္းလင္းေၾကာင္း ေရးထားတာေလးပါ။ ေဘးမွာ ပါတဲ့လူတစ္ေယာက္က ျပန္ေရးထားတာပါ။ သမိုင္းမွာ သက္ေသေတာ့ မရွိပါဘူး။ အဲဒီတုန္းက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက သူမဟုတ္ေၾကာင္း သံုးႀကိမ္တိတိ ျငင္းဆိုခဲ့ေပမယ့္ ဦးေစာက တစ္ထစ္ခ် စြပ္စြဲေနလို႕ ေနာက္ဆံုးမွာ ခင္ဗ်ားဘယ္လိုထင္ထင္ က်ဳပ္ဂရုမစိုက္ေတာ့ဘူးလို႕ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က ျပန္ေျပာခဲ့တယ္ ဆိုပါတယ္။ ဒါဟာလည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို လုပ္ၾကံမႈျဖစ္ေစခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းေတြမွာ ထည့္စဥ္းစားမယ္ဆိုရင္ စဥ္းစားရမယ့္အခ်က္တစ္ခုပါပဲ။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">အဂၤလိပ္တို႕၏ပါ၀င္ပတ္သက္မႈ</span><br /><br />အဂၤလိပ္ေတြရဲ႕ ပါ၀င္ပတ္သက္မႈကေတာ့ အေတာ္ေလး ရွိခဲ့ပါတယ္။ ဦးေစာကို လက္နက္ထုတ္ေပးခဲ့တာ။ ဦးေစာရဲ႕ ေထာင္တြင္းေပးစာမ်ားမွာ အၾကံေပးတဲ့အတိုင္း ေဆာင္ရြက္ခဲ့တယ္လို႕ အဂၤလိပ္အရာရွိႀကီးတစ္ဦးကို နာမည္မတပ္ဘဲ အရပ္ျမင့္ျမင့္လူလို႕ ညႊန္းဆိုခဲ့တာ စတာေတြဟာ သက္ေသမ်ားျဖစ္ပါတယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ထူးျခားေသာအခ်က္မ်ား</span><br /><br />ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ဦးေစာလုပ္ၾကံေၾကာင္း ဘာေၾကာင့္ ခ်က္ခ်င္း ရဲ က သိၿပီး သြားဖမ္းတယ္ဆိုတာကို ထင္ထင္ရွားရွား ေရးသားေဖာ္ျပတာ မဖတ္ဖူးပါဘူး။ ထင္စရာလူေတြ အမ်ားႀကီးထဲမွာ ဦးေစာတစ္ေယာက္တည္းကို ကိန္းေသစြပ္စြဲၿပီး ျခံမွာ သြားေရာက္ဖမ္းဆီးေစခဲ့တာဟာ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းပါတယ္။<br /><br />တစ္ခါက သမိုင္းသုေတသီလို႕ သူ႕ဘာသာနာမည္တပ္ထားတဲ့ ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ကလည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္လုပ္ၾကံမႈမွာ ဦးေန၀င္းပါ၀င္ခဲ့သေယာင္ ေျပာဆိုေရးသားဖူးတာလည္း ဖတ္ဖူးပါတယ္။ သူလည္း သက္ေသေတာ့ မရွိပါဘူး။<br /><br />ေသခ်ာတာက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္အဖြဲ႕ လုပ္ၾကံခံခဲ့ရပါတယ္။ ဂဠဳန္ဦးေစာဆိုတဲ့ ႏိုင္ငံေရးသမား၊ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္းက လုပ္ၾကံခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ ဦးေစာဟာ ေရွ႕ေနတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါတယ္။ ဂဠဳန္ဆရာစံအမႈမွာ သူ႕ဆရာ ဟိုက္ကုတ္ေရွ႕ေနႀကီး ဦးသူေတာ္ကို ရံုးအလုပ္ေတြ ကူညီခဲ့ရသူသာျဖစ္တယ္။ ႏိုင္ငံေရးထဲ၀င္ေတာ့မွ လူအထင္ႀကီးေအာင္ ဂဠဳန္ကို သူ႕နာမည္ေရွ႕တပ္ခဲ့တာလို႕ သခင္ျမက ေျပာေၾကာင္း သခင္တင္ျမက ေရးဖူးပါတယ္။<br /><br />ေနာက္ထပ္ထူူးျခားတဲ့ သတင္းတစ္ခုကို ကၽြန္ေတာ္ၾကားဖူးခဲ့ပါေသးတယ္။ အဲဒါကေတာ့ မႈန္ႀကီးဆိုတဲ့ ဦးေစာတပည့္ဟာ အခု ျမန္မာျပည္က သူေဌးႀကီးတစ္ဦးရဲ႕ ေယာကၡမနဲ႕ သမီးရည္းစားျဖစ္ခဲ့ေၾကာင္းနဲ႕ အဲဒီ သူေဌးသမီးကို လက္ထပ္ခ်င္တာနဲ႕ ဒီလုပ္ၾကံမႈမွာ ပါ၀င္ခဲ့တယ္ဆိုတာပါပဲ။ ဒါလည္း ကၽြန္ေတာ့္မွာေတာ့ သက္ေသအေထာက္အထား မရွိပါေၾကာင္း။<br /></div><div style="text-align: center;">~~~<br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><span style="color: rgb(0, 102, 0);">မွတ္ခ်က္။ အာဇာနည္ေန႕ အထိမ္းအမွတ္အေနနဲ႕ ကိုမင္းအို ေရးသားထားတဲ့ Facebook က Note ကို ျပန္လည္ ကူးယူ ေဝမွ် ေဖာ္ျပျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။ </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-2103612910509891379?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-40945032075539440112011-07-16T22:16:00.003+08:002011-07-17T22:21:44.447+08:00<div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/BloodMobileRadio-01.jpg" /><br /><br /><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/BloodMobileRadio-02.jpg" /><br /><br />ေသြးလွဴပြဲေတြ က်င္းပျပဳလုပ္တဲ့ လူေတြကို စကၤာပူၾကက္ေျခနီက အမွတ္တရလက္ေဆာင္အေနနဲ႕ ေပးလိုက္တဲ့ ေရဒီယိုေလးပါ။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-4094503207553944011?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-45613673132335101692011-07-08T22:42:00.004+08:002011-07-13T23:46:59.451+08:00<div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/Happybirthday.jpg" /><br /><br /><div style="text-align: left;">ရံုးက လုပ္ေပးတဲ့ ေမြးေန႕ပြဲက ေခ်ာ့ကလက္ ကိတ္မုန္႕ႀကီးပါ။ အလုပ္ လုပ္ခဲ့တဲ့ ၄ ႏွစ္ေက်ာ္ ကာလမွာ ဒုတိယအႀကိမ္ေျမာက္ လုပ္ေပးတဲ့ ေမြးေန႕ပြဲပါ။ အလုပ္ဝင္တဲ့ ႏွစ္တုန္းက ေမြးေန႕ပြဲ လုပ္ေပးပါတယ္။ အခုႏွစ္မွာလည္း ေမြးေန႕ပြဲ လုပ္ပါတယ္။ ၾကားထဲက ၂ ႏွစ္မွာေတာ့ ေမ့ထားတာလား ေမ့ေနတာလား မအားတာလား မသိပါဘူး။ ရံုးမွာ ေမြးေန႕ပြဲ မလုပ္တာေတာ့ အေတာ္ၾကာပါၿပီ။<br /><br />ေမြးေန႕ပြဲအတြက္ ေက်းဇူးတင္ထိုက္တဲ့ သူေတြကို ေက်းဇူးတင္တဲ့အေနနဲ႕ အမွတ္တရ မွတ္တမ္းတင္ သိမ္းထားလိုက္ပါရေစဗ်ာ။<br /><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-4561367313233510169?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-55019573338701860352011-07-03T14:14:00.004+08:002011-07-13T15:20:23.346+08:00ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ စာမေရးျဖစ္တာ အေတာ္ၾကာေပါ့။ မိန္းမ ရၿပီးကတည္းက စာအေရးက်ဲေနတာကို သတိထားမိတဲ့လူေတြ ရိွေနႏိုင္ပါတယ္ေလ။ မသိရင္ ခ်စ္ခ်စ္က စာမေရးခိုင္းလို႕ စာမေရးျဖစ္တာလို႕ ထင္ေနအံုးမယ္။ အမွန္ကေတာ့ ကိုယ္တုိင္လည္း မအားတာ ပါသလို စာေရးဖို႕ စိတ္မပါတာလည္း ရိွတယ္။ စာေရးဖို႕ စိတ္မပါတာက မထူးဆန္းပါဘူး။ သူမ်ားေရးတဲ့ စာေတြ မဖတ္ႏိုင္မွေတာ့ ကိုယ္တုိင္လည္း စာေရးခ်င္စိတ္ မရိွေတာ့ပါဘူး။ ဟိုဟိုဒီဒီ ေရးဖို႕ အေၾကာင္းေတြလည္း ေခါင္းထဲမွာ ခဏေလးေပၚ ခဏေလး ေပ်ာက္ ျဖစ္ေနတယ္။ စာမေရးျဖစ္တာ တျခား မဟုတ္တာေတြ လုပ္ၿပီး ရွဳပ္ေနတာလည္း ပါတယ္။ မဟုတ္တာ လုပ္တယ္ဆုိတာကို တျခား မေတြးပါနဲ႕။ မ်က္ႏွာစာအုပ္မွာ ဂိမ္းေဆာ့ေနတာမ်ိဳးကို ေျပာတာပါ။ အခုတေလာ မဆုိသေလာက္ေလး အားလာလုိ႕ စာေလး ေရးပါအံုးမယ္ေလ။<br /><br />ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ရံုးမွာ အေျပာင္းအလဲေတြ အရမ္းမ်ားတယ္။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးက လူႀကီးပိုင္းေတြ အလုပ္ထြက္တာေတြ ရိွတယ္။ သက္ေတာ္ရွည္ႀကီးေတြ အလုပ္ထြက္ေတာ့ ကိုယ္ေတြလို ငေျမာက္ငေျခာက္ေတြ ဘာရယ္မဟုတ္ မ်က္ခုံးလွဳပ္တာမ်ိဳးပါ။ ေခါင္ခ်ဳပ္အသစ္လည္း ခန္႕ထားတယ္။ ေခါင္ခ်ဳပ္အသစ္ဆုိေတာ့ ထံုးစံအတုိင္း ရက္ေပါင္း ၁၀၀ အတြင္းမွာ ေတာ္လွန္ေရးေတြ လုပ္ၾကသည္ေပါ့။ ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲေရးေတြ အမ်ားႀကီး လုပ္ဖို႕ တာစူထားပံုပဲ။ ဟိုလူကို ဒီေျပာင္း ဒီလူကို ဟိုေျပာင္း၊ ဟိုဌာနနဲ႕ ဒီဌာန ေပါင္း၊ အဲဒီလိုပဲ ဌာနအသစ္ေတြ မန္ေနဂ်ာအသစ္ေတြ ျမင္ရအံုးမယ္။ အလုိက္သင့္ေလး ေျပာင္းလဲႏိုင္ဖို႕ ျပင္ဆင္ရင္းနဲ႕ အေျပာင္းအလဲ ဆုိတာ သိပ္မႀကိဳက္တတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ေတာ့ ဘာေတြ ျဖစ္လာမလဲ ဆုိတာကို ရင္ခုန္ဖင္တုန္ ေစာင့္စားရင္းေပါ့ဗ်ာ။<br /><br />ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး ဘုန္းႀကီးအမွဳ ရြာပတ္ေနတယ္။ ရံုးမွာ ကၽြန္ေတာ့္အဖြဲ႕ထဲက ဝန္ထမ္းတေယာက္ အိႏိၵယျပန္ဖို႕ဆုိၿပီး ၂ ပတ္ ခြင့္တုိင္ထားၿပီး ခြင့္ရက္ျပည္႕တဲ့အခ်ိန္ ရံုးျပန္မတက္ဘူး။ တနလာၤေန႕ ရံုးတက္ရမွာကို မတတ္ႏိုင္တဲ့ အေၾကာင္း အိႏိၵယကေန ဖုန္းဆက္ၿပီး အေၾကာင္းၾကားတယ္။ သူ႕ ေယာက္ခမက ပတ္စ္ပို႕ သိမ္းထားလို႕ ျပန္လာလို႕ မရတဲ့အေၾကာင္း ေျပာျပတယ္။ လိမ္တာလား အမွန္လား ဆုိတာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း မသိဘူး။ အဲဒီလိုနဲ႕ ၃ ပတ္ၾကာေတာ့လည္း ျပန္မလာ၊ ၁ လ ၾကာေတာ့လည္း ေပၚမလာ၊ စာမလာ သတင္းမၾကား။ စကၤာပူမွာ ငွားေနတဲ့ အိမ္ကို သူ႕အသိ သူငယ္ခ်င္းေတြ သြားစံုစမ္းေတာ့ စကၤာပူကို ျပန္လာၿပီး ၃ ရက္ေလာက္ ေနၿပီး ခရီး ျပန္ထြက္သြားတယ္တဲ့။ အိႏိၵယက သူ႕မိန္းမကို ဖုန္းဆက္ၾကည္႕ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ရံုးက သူ႕ကို အလုပ္ကိစၥအတြက္နဲ႕ အင္ဒိုနီးရွားကို သြားရမယ္လို႕ ေျပာထားတယ္တဲ့။ ကိုယ္ေတာ္က ၾကားထဲမွာ ႏွစ္ပင္လိမ္ၿပီး ေပ်ာက္ေနၿပီ။ အိႏိၵယမွာလည္း မရိွ၊ စကၤာပူက အိမ္မွာလည္း မေန၊ တကယ္ပဲ အင္ဒိုနီးရွားကို ထြက္သြားလား ဆုိတာလည္း မသိ။ အလုပ္မတက္ပဲ ခြင့္မဲ့ပ်က္တာ ၃ ရက္ ေက်ာ္သြားရင္ ရံုးရဲ႕ စည္းကမ္းအတိုင္း အလုပ္ ထုတ္ရတယ္ ဆုိေတာ့ သူ႕ အလုပ္ လုပ္ခြင့္ ပါမစ္ကို ဖ်က္သိမ္းရတာေပါ့။ အခုလို မေျပာမဆုိ အလုပ္ျပဳတ္သြားတာ သူ႕အတြက္ နစ္နာႏိုင္သလို ကၽြန္ေတာ္အတြက္လည္း လက္ေမာင္း ျပဳတ္ပါတယ္။ အစစအရာရာ လက္လႊဲလို႕ရတဲ့ ဝန္ထမ္းတေယာက္ မရိွေတာ့ သူ႕အလုပ္ေတြ ကၽြန္ေတာ္ဆီကို ေရာက္လာသတည္းေပါ့ဗ်ာ။<br /><br />ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဟိုေရး ဒီေရးပါ။ ေနာက္မ်ားမွာ အခြင့္သင့္ရင္ သင့္သလို စိတ္ပါရင္ ပါသလို စာေတြ ေရးပါအံုးမယ္ေလ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-5501957333870186035?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-27371900086926814532011-05-28T22:58:00.017+08:002011-05-29T23:33:56.970+08:00ဒီလိုေန႕မ်ိဳးကို တေန႕စာ အလြဲမ်ားလို႕လည္း ေျပာလို႕မရ။ ဘာျဖစ္လို႕လဲ ဆုိေတာ့ ကိုယ့္ေၾကာင့္ လြဲတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူးေလ။ အဲဒီေတာ့ အဆင္မေျပတာေတြ ရိွတဲ့ ေန႕တေန႕လို႕ပဲ ေျပာရမယ္ ထင္တယ္။ ကိုယ့္စိတ္နဲ႕ မတည္႕တာေတာ့ အမွန္ပဲေလ။<br /><br />ေန႕လည္ပိုင္းေလာက္ မူစတာဖာမွာ ေစ်းဝယ္ဖို႕ ခ်စ္ခ်စ္နဲ႕အတူ ထြက္လာၾကတယ္။ ရထားေပၚ ေရာက္ေတာ့ ခံုေတြက လြတ္ေနတယ္။ အသက္ႀကီးႀကီး ပိန္ေညာင္ေညာင္ တရုတ္ႀကီးတေယာက္က ခံုလြတ္မွာ မထိုင္ပဲ တံခါးေဘးနားမွာ မွီၿပီးရပ္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ သြားရမယ့္ ခရီးက နည္းနည္းေဝးေတာ့ ခံုေတြ လြတ္ေနတဲ့ အတူတူ ႏွစ္ဦးသား ဝင္ထိုင္လိုက္တာေပါ့။ ထိုင္လိုက္တာနဲ႕ သတိထားမိတာက တံခါးနားက တရုတ္ႀကီး။ သူ႕ဆီကေန အရက္ေစာ္ ထြက္ေနတယ္။ အရက္နံ႕ တေထာင္းေထာင္းေပါ့။ လူကလည္း ယိုင္တုိင္တုိင္ပဲ။<br /><br />ေသြးဆိုးတဲ့ အရက္သမားတို႕ ထံုးစံအတုိင္း ရစ္ပါၿပီဗ်ာ။ လူႀကီးက မထုိင္ပဲ လူငယ္ေတြက ထိုင္ေနရသလား ဆိုၿပီး ဘာညာကိြကြကို တရုတ္လို ပြစိပြစိ လုပ္ပါတယ္။ တျခားခံုလြတ္ေတြလည္း အမ်ားႀကီး က်န္ေနရဲ႕သားနဲ႕ သူနဲ႕ အနီးဆံုးမွာ ရိွတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ႏွစ္ေယာက္ကို ရစ္ပါတယ္။ သူ႕ဘာသာ သူ ႀကိဳက္သလို ရစ္ ကိုယ္ေတြကေတာ့ မဆိုင္သလိုပဲ လ်စ္လွ်ဴရွဳ ေဘးမဲ့ ေပးလိုက္တယ္။ သူက မူးေနတဲ့သူဆိုေတာ့ သည္းခံလိုက္တာပဲ ေကာင္းပါတယ္။ ခ်စ္ခ်စ္ကေတာ့ ရွဴးရွဴးရဲွရွဲေပါ့။ ေရွ႕ဘူတာ ေရာက္ေတာ့ သူ႕ဘာသာ ယိုင္တိုင္တုိင္နဲ႕ ဆင္းသြားတယ္။ အသက္တာႀကီးတာ အခ်ိန္က ေလလို ေပါ့ေနေသးတဲ့ လူတေယာက္ေပါ့။ လူ႕ေလာကအတြက္ တေနရာရာမွာေတာ့ အသံုးက် ေကာင္းပါရဲ႕ေလ။<br /><br />အဲဒီလိုပဲ မူစတာဖာက ျပန္လာေတာ့ အိမ္ကို ဘတ္စ္ကား စီးၿပီး ျပန္ဖို႕ Bus Interchange မွာ တန္းစီ ေစာင့္ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕တည္႕တည္႕မွာ အရြယ္လတ္လတ္ ကုလားမက တန္းစီေနတဲ့ ဘားတန္းအျပင္က ေဆြမ်ိဳးေတြကို ႏွဳတ္ဆက္လို႕ မၿပီးပဲ ေရွ႕ကေန တစ္ေနတယ္။ ေနာက္မွာ တန္းစီတဲ့ လူတန္းက သူ႕ကို ေစာင့္ေနရတယ္။ သူ ႏွဳတ္ဆက္လို႕ ဝသြားေတာ့ ေရွ႕ကို ဆက္ေရြ႕သြားတယ္။ ကိုယ္ေတြလည္း ဆက္ေရႊ႕ေပါ့။ ကားေစာင့္ေနရင္း သူ႕ iPhone နဲ႕ Facebook ဝင္ေနတယ္။ ကားလာေတာ့ သူ႕ေရွ႕က လူတန္းက ေရႊ႕သြားၿပီ။ သူကေတာ့ Facebook ေညွာင့္ရင္း လိပ္သြားႏွဳန္းနဲ႕ ေရွ႕ကို မၾကည္႕ပဲ တေျဖးေျဖး ေရႊ႕ရွာတယ္။<br /><br />အခ်ိဳးမေျပပံုက ဒါနဲ႕ မၿပီးေသးဘူး။ ကားတံခါးဝကို ေရာက္ေတာ့မွ ဖုန္းကို ကပ်ာကယာ သိမ္းၿပီး သူ႕လက္ကိုင္အိတ္ထဲက ပိုက္ဆံအိတ္ကို ျပဴးၿပဲ ရွာပါတယ္။ ဆပ္ျပာသည္ လင္ေပ်ာက္သလို ျပာယာခတ္ ရွာၿပီးတဲ့ေနာက္ ၿပီးသြားၿပီလို႕ ထင္ပါသလား။ မၿပီးေသးပါ။ ပိုက္ဆံအိတ္ထဲက အေၾကြေစ့ေတြကို ထပ္ၿပီး ရွာပါတယ္။ ဒါေလးမ်ားဗ်ာ... အဲဒီ ကုလားမကို မေစာင့္ပဲ ေဘးနားက ေက်ာ္တက္သြားေပါ့လို႕ ေစတနာနဲ႕ အႀကံေပးခ်င္တဲ့သူကို ေျပာျပခ်င္တာက... သူ႕ခႏၶာကိုယ္က ကၽြဲတေကာင္ေလာက္ ရိွေလေတာ့ လက္မွတ္ျဖတ္တဲ့နားမွာ သူ႕ဖင္ သူရင္နဲ႕တင္ လမ္းက ေပ်ာက္သြားပါၿပီ။ ေနာက္လူေတြလည္း ေဗလုဝလို ပိန္ေနရင္ေတာင္မွ ေက်ာ္တက္လို႕ မရပါ။ အေျဖကေတာ့ ပြဲၿပီးတဲ့အထိ ေစာင့္ေပါ့။ တဖက္သားကို နားလည္မွဳ လံုးဝ မရိွတဲ့ အခ်ိဳးမေျပတဲ့ ကၽြဲပါးေစာင္းတီး ကုလားမလို႕ပဲ ေျပာပစ္ခ်င္တယ္။<br /><br />အသြားခရီးမွာ ႀကံဳတာက တရုတ္ရွဳပ္ အျပန္ခရီးမွာ ဆံုတာက ခ်ီးထုပ္ကုလားမ။ အဲဒီေတာ့ အဲဒီခရီးက တရုတ္ရွဳပ္နဲ႕ ခ်ီးထုပ္ကုလားမ ခရီးလို႕ပဲ ေျပာရမယ့္ကိန္းပဲ။ အဲဒီေန႕ကေတာ့ အေတာ္ေလးကို စိတ္အခ်ဥ္ေပါက္ စိတ္တိုမိတာေတာ့ အမွန္ပါပဲဗ်ာ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-2737190008692681453?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-38286114065246911812011-05-15T22:47:00.003+08:002011-09-10T13:04:08.296+08:00<div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/17thVNRBD.jpg" /><br /><br />ေမလ ၁၅ ရက္ေန႕- စကၤာပူေသြးဘဏ္မွာ ၁၇ ႀကိမ္ေျမာက္ ေသြးလွဴျဖစ္ခဲ့တယ္။<br />ေသြးလွဴပြဲေတြ လုပ္ရင္း တခါတည္း ေသြးလွဴျဖစ္တာ ဒါနဲ႕ဆို ၄ ႀကိမ္ေျမာက္ ရိွၿပီေပါ့။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-3828611406524691181?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-28072964406332947142011-05-10T22:17:00.004+08:002011-05-16T15:01:56.983+08:00<div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/July%20Photos/MeritEmployeeAward.jpg" /><br /><br />2010 ရဲ႕ လက္က်န္ႏွစ္ဝက္အတြက္<br />အေကာင္းဆံုး ရုန္းအားေကာင္း ႏြားႀကီးဆု...<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-2807296440633294714?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-21975435718035277492011-05-08T23:13:00.013+08:002011-05-18T11:44:47.102+08:00၁။ စားပြဲ ကုလားထိုင္ ပရိေဘာဂမ်ားကို သန္႕ရွင္းၿပီးလွ်င္ ေသသပ္ သပ္ရပ္စြာ ထားရိွေပးပါ။<br /><br />၂။ ေန႕စဥ္ အလုပ္မ်ားကို စနစ္တက် အခ်ိန္မွန္ လုပ္ေဆာင္ေပးပါ။<br /><br />၃။ ဆိုဖာမ်ား ပစၥည္းမ်ားကို မ ၿပီး ၾကမ္းျပင္တခုလံုးကို တံျမက္စည္း လွည္းေပးပါ။<br /><br />၄။ ၾကမ္းတိုက္ပါက ေျပာင္ေအာင္ အားစုိက္ၿပီး တုိက္ေပးပါ။<br /><br />၅။ အလုပ္ခိုင္းစရာ ရိွသျဖင့္ လွမ္းေခၚလွ်င္ အျမန္လာေပးပါ။<br /><br />၆။ လုပ္စရာရိွေသာ အလုပ္မ်ားကို မိမိဘာသာ ဦးေဆာင္ လုပ္ေဆာင္ေပးပါ။ ဥပမာ၊ လွမ္းထားေသာ အဝတ္မ်ား ေျခာက္မေျခာက္ စစ္ေပးရန္၊ အဝတ္မ်ား ေျခာက္ေနပါက ရုတ္ေပးရန္၊ အဝတ္မ်ား ေခါက္ေပးရန္၊ ၿပီးလွ်င္ ဘီရိုထဲမွာ သိမ္းဆည္းေပးရန္။<br /><br />၇။ ေစတနာအျပည္႕ျဖင့္ အလုပ္ လုပ္ရင္း အရာရာကို ေလ့လာသင္ယူပါ။<br /><br />၈။ အဂၤလိပ္စာကို ေလ့လာသင္ယူပါ။<br /><br />၉။ အလုပ္ေပၚမွာ အာရံုစူးစုိက္ၿပီး အေသအခ်ာ လုပ္ေဆာင္ေပးပါ။<br /><br />၁၀။ တီဗီြ မၾကည္႕ပါႏွင့္။<br /><br />၁၁။ ဆိုဖာခံုႏွင့္ အိပ္ယာကုတင္ေပၚမွာ မထုိင္ပါႏွင့္။<br /><br />၁၂။ မၿပီးေသးေတာ့ အလုပ္မ်ားကို ဆက္မလုပ္ပဲ ေယာင္ေျခာက္ဆယ္ မလုပ္ပါႏွင့္။<br /><br />၁၃။ အိမ္ရိွလူမ်ား အလုပ္ရွဳပ္ေနခ်ိန္တြင္ ကေလးကို ထိန္းေပးပါ။<br /><br />၁၄။ ႏို႕ေဖ်ာ္လွ်င္ ျမန္ျမန္ေဖ်ာ္ေပးပါ။ အခ်ိန္မဆြဲပါႏွင့္။<br /><br />၁၅။ မနက္ ၁၀ နာရီတြင္ ကေလးမ်ား စားရန္အတြက္ အသီးမ်ား ျပင္ဆင္ေပးပါ။<br /><br />၁၆။ မနက္ႏွင့္ ေန႕လည္တြင္ ႏို႕မွဳန္႕ ၅ ဇြန္းကို ေရ ၁၈၀ မီလီလီတာႏွင့္ ေရာၿပီး ေဖ်ာ္ေပးပါ။<br /><br />၁၇။ ညဘက္တြင္ ႏို႕မွဳန္႕ ၆ ဇြန္းကို ေရ ၂၄၀ မီလီလီတာႏွင့္ ေရာၿပီး ေဖ်ာ္ေပးပါ။<br /><br />၁၈။ အိမ္ရိွ လူမ်ားနဲ႕ ဧည္႕သည္မ်ားကို မနက္ေရာက္လွ်င္ Good Morning၊ ညဘက္တြင္ Good Night ဟု ႏွဳတ္ဆက္ေပးပါ။<br /><br />၁၉။ နားမလည္တာမ်ား ရိွပါက ေမးျမန္းပါရန္။<br /><br />၂၀။ ကေလး အိပ္ခ်င္ေနလွ်င္ ကေလးအတြက္ အိပ္ယာျပင္ေပးပါ။<br /><br />၂၁။ ၾကမ္းျပင္ေတြ ပစၥည္းတစံုတခု က်ေနပါက ျပန္ေကာက္ၿပီး သူ႕ေနရာတက် ျပန္ထားေပးပါ။<br /><br />၂၂။ ၾကမ္းျပင္ေပၚကို အစားအေသာက္မ်ား က်သြားပါက ခ်က္ခ်င္း သန္႕ရွင္းေရး လုပ္ေပးပါ။<br /><br />၂၃။ အိမ္ရွင္မ်ား စားေသာက္ဖုိ႕ ျပင္ဆင္ေပးေနစဥ္ ေရစိုဝတ္တခုကို အဆင္သင့္ ေဆာင္ထားပါ။<br /><br />၂၄။ ပုရြတ္ဆိတ္မ်ား မလာေစရန္ မီးဖိုေခ်ာင္ကို အစဥ္အၿမဲ သန္႕ရွင္းေနေအာင္ ထားေပးပါ။<br /><br />၂၅။ လမ္းျဖတ္ကူးပါ ကေလး၏ လက္ကို ကိုင္ဆြဲထားၿပီး ဘယ္ညာႏွစ္ဘက္ရိွ ကားမ်ားကို ေသခ်ာ ၾကည္႕ၿပီးမွ လမ္းျဖတ္ကူးပါ။<br /><br />၂၆။ လတ္တေလာ အသံုးမျပဳေသာ လွ်ပ္စစ္ပစၥည္းမ်ားကို မီးခလုတ္ပိတ္ေပးထားရန္ သတိရပါ။<br /><br />၂၇။ ကေလးကိုေရခ်ိဳးေပးၿပီးပါက ေရခ်ိဳးခန္းထဲရိွ ပစၥည္းမ်ားကို စနစ္တက် ျပန္ထားေပးပါ။<br /><br />၂၈။ ကိုယ္ပိုင္ေရခ်ိဳးခ်ိန္တြင္ အခ်ိန္ အၾကာႀကီး မခ်ိဳးပါႏွင့္။<br /><br />၂၉။ အမိွဳက္ပံုး ျပည္႕ေနပါက ပလတ္စတစ္အိတ္ကို ခ်ည္ေႏွာင္ၿပီး အမိွဳက္သြားပစ္ပါ။<br /><br /><br /><div style="text-align: left;">စကၤာပူမွာ အလုပ္ လာလုပ္တဲ့ အိမ္ေဖာ္မေလးတေယာက္အတြက္ ဘာသာျပန္ေပးထားရတဲ့ စာေလးေတြပါ။ အသက္ ၂၀ ေက်ာ္ေလာက္ ရိွတယ္လို႕ ေျပာပါတယ္။ အိမ္ရွင္က ခိုင္းခ်င္တာကို အဂၤလိပ္လို ေျပာေပမယ့္ သူက နားမလည္ပါဘူး။ သူ႕ရဲ႕အိမ္ရွင္က ကၽြန္ေတာ္ရံုးကပါ။ အဲဒီေတာ့ အိမ္ရွင္က Marry Points to Note When Working ဆိုတာေလး ေပးၿပီး ဘာသာျပန္ေပးဖို႕ အကူအညီ ေတာင္းပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အဲဒါေတြကို ဘာသာျပန္ေပးလိုက္ေပမယ့္ အဲဒီကေလးမက ျမန္မာစာ မဖတ္တတ္ျပန္ဘူး။ ေကာင္းေရာဗ်ာ။<br /><br />ျမန္မာျပည္က အလုပ္သမား ေအဂ်င္စီေတြ ပိုက္ဆံတခုပဲ မၾကည္႕ပဲ သားသမီးခ်င္း စိတ္နာစိတ္ေလး ထားေပးၿပီး လိုအပ္သမွ် ျပင္ဆင္ၿပီးမွ ႏိုင္ငံျခားကို လႊတ္ဖို႕ သင့္တယ္လို႕ ထင္ျမင္ယူဆမိပါေၾကာင္း ခင္ဗ်ာ။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-2197543571803527749?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-20404210483092806562011-05-05T21:23:00.003+08:002011-05-15T21:36:04.931+08:00<div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/MLT-SG%20-2011/MLT-SG2011-10.jpg" /><br />ဆရာမ ခင္ခင္ထူးရဲ႕ အညာဓေလ့ ရြာဓေလ့<br /><br /><div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/MLT-SG%20-2011/MLT-SG2011-11.jpg" /></div>ဆရာခ်စ္စံဝင္းရဲ႕ အေမဟူသည္ အလြမ္းသည္<br /><br /><div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/MLT-SG%20-2011/MLT-SG2011-12.jpg" /></div>ဆရာေဖျမင့္ရဲ႕ ဘဝတုိးတက္ဖို႕ စာဖတ္ၾကစို႕<br /><br /><div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/MLT-SG%20-2011/MLT-SG2011-13.jpg" /></div>ဆရာေအာင္သင္းရဲ႕ ရပ္ေဝးေျမျခား လူငယ္မ်ားသို႕<br /><br /><div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/MLT-SG%20-2011/MLT-SG2011-14.jpg" /></div>စာေပေဆြးေႏြးပြဲမွ ဆရာေနဝင္းျမင့္<br /><br /><div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/MLT-SG%20-2011/MLT-SG2011-15.jpg" /></div>စာေပေဆြးေႏြးပြဲမွ ဆရာေအာင္သင္း<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-2040421048309280656?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-74039037427478070672011-05-01T13:18:00.003+08:002011-05-07T16:03:58.475+08:00<div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/MLT-SG%20-2011/MLT-SG2011-06.jpg" /><br /><br />So many languages in the world, and a smile speaks them all.<br /><br />အၿပံဳး...<br /><br />ပကာသန မပါတဲ့ အၿပံဳး<br />အမုန္းတရား မပါတဲ့ အၿပံဳး<br />တည္ၿငိမ္တဲ့ အၿပံဳး<br />ရင့္က်က္တဲ့ အၿပံဳး<br />စစ္မွန္တဲ့ အၿပံဳး<br />ျဖဴစင္တဲ့ အၿပံဳး<br />ခ်စ္ခင္တဲ့ အၿပံဳး<br />ေစတနာအျပည္႕နဲ႕ အၿပံဳး။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-7403903742747807067?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-50303002583886741822011-04-19T13:08:00.006+08:002011-05-15T22:23:22.929+08:00<div style="text-align: left;">အလုပ္ေတြ မ်ားလြန္းလို႕ ဘေလာ့ဘက္ကို ေျခဦးမလွည္႕မိတာ အေတာ္ ၾကာလွေပါ့။ စာေရးဖို႕ အခ်ိန္ မရသလို စာေရးခ်င္စိတ္လည္း လံုးဝကို မရိွဘူး။ ေရးစရာအေၾကာင္းလည္း ေခါင္းထဲမွာ မစဥ္းစားမိဘူး။ အဲဒီလို မစဥ္းစားႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ေျမြကိုက္ပ်ားတုပ္ ကင္းေမွာင့္ခံေနရသလိုမ်ိဳး ျပႆနာေပါင္းစံုကို တခုၿပီး ေနာက္တခု ဒိုင္ခံ ရွင္းေပးေနရတယ္။ တခုမ်ား ၿပီးသြားလို႕ ေအးသြားၿပီ မထင္နဲ႕ ေနာက္တခုက အရန္သင့္ ေစာင့္ေနတတ္တယ္။ တခါတေလဆို သံုးေလး ငါးခုကို တၿပိဳင္နက္တည္း ရွင္းေပးရတယ္။<br /><br />အလုပ္မွာ လုပ္သက္ရင့္လာတာနဲအမွ် ေအးေဆးသက္သာတဲ့ ေသးေသးမႊားမႊား အလုပ္ေတြက ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို မလာဘူးခင္ဗ်။ တကယ္ကို မိုးမီးေလာင္ေနတဲ့ ျပႆနာမ်ိဳးေတြ ပေရာဂ်က္ေတြ ကၽြန္ေတာ္ဆီ လာတယ္။ အေၾကာင္းျပခ်က္က ခင္ဗ်ားက လြဲရင္ က်န္တဲ့သူေတြ ရွင္းတတ္မွာ မဟုတ္ဘူး ဆုိတာမ်ိဳးေတြ။ အဲဒီလိုနဲ႕ ရံုးရဲ႕ လုပ္ငန္းပိုင္းဆိုင္ရာမွာ Fire fighter ျဖစ္လာတယ္။<br /><br />Fire fighter ဆိုတာကလည္း တကယ္တမ္းက်ေတာ့ လြယ္တဲ့ အလုပ္ မဟုတ္ပါဘူး။ အရင္ဆံုး ရင္ဆိုင္ရတာကေတာ့ ျပႆနာတက္ေနတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ကို သည္းခံ ရင္ဆုိင္ရတာပဲ။ ဘာျဖစ္ေနမွန္း မသိလို႕ စံုစမ္းရင္လည္း အေသးစိတ္ မသိရဘူး။ အျပစ္ေတြကို လႊဲခ်ေနတာကိုပဲ နားေထာင္ေနရတယ္။ သူ႕ေၾကာင့္ ဟုိဟာေၾကာင့္ ဒီလူေၾကာင့္ေပါ့။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ တခါတေလ ျပႆနာရဲ႕ အဓိက လိုရင္းကို မေရာက္ေတာ့ဘူး။ ဘာေၾကာင့္ ျဖစ္ေနရတယ္ဆုိတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းထက္ ဘာျဖစ္ေနမွန္းကို မသိရတာလည္း ရိွတယ္။ ေမးျမန္းရင္လည္း ေျဖတဲ့အသံေတြက ေဒါသသံေတြ စြက္ေနတယ္။ အမုန္းေတြ ေဝေနတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ အလည္မွာ ငုတ္တုပ္ေလး ထိုင္ေနရတဲ့ ဘဝမ်ိဳးေပါ့။<br /><br />သည္းခံသင့္သမွ် သည္းခံ။ ျပန္ေအာ္သင့္သမွ် ျပန္ေအာ္၊ ခံစစ္ေရာ တုိက္စစ္ေရာ ေပါင္းစံု ကစားရတဲ့ ကြန္မြန္ဒို ျဖစ္လာရတယ္။ ရာထူးႀကီးတာေတြ ငယ္တာေတြ ေဘးခ်ိတ္ထားလိုက္တာ ၾကာၿပီ။ မွားေနရင္ မွားေနေၾကာင္း ေျပာပစ္ရတယ္။ ရာထူးႀကီးလို႕ လုပ္သမွ် မွန္တာမ်ိဳးမွ မဟုတ္တာေလ။ အေကာင္ႀကီးၿပီး အခ်ိန္မစီးတာေတြ အမ်ားသား။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သိလြန္းလို႕ တတ္လြန္းလို႕ ဒီလိုသတ္ကြင္းထဲ ဝင္လာရတာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ လာသမွ် ျပႆနာေပါင္းစံုကို သိထားသမွ် တတ္သမွ် အေကာင္းဆံုး ဒိုင္ခံေျဖရွင္းရင္း သိသထက္သိ တတ္သထက္တက္ လာရတာမ်ိဳးေပါ့။ ပိုသိလို႕ဆိုၿပီး ျပႆနာေတြပဲ ထပ္ပို႕တယ္။ အဲဒါနဲ႕ သံသရာ လည္ေနတယ္။<br /><br />အခုခ်ိန္ထိေတာ့ ျပႆနာရွင္းတဲ့ အေကာင္ႀကီးဘဝနဲ႕ ေန႕ေရာ ညေရာ အလုပ္ေတြ ပိေနမိတယ္။ ဝင္လာသမွ် ျပႆနာအားလံုးကို စိန္ေခၚမွဳတခုလို႕ ရွဳျမင္ထားရတယ္။ အဲဒီစိန္ေခၚမွဳေတြက ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အခြင့္အလမ္းေတြလည္း ျဖစ္လာႏိုင္တယ္။ စိန္ေခၚမွဳတိုင္းမွာ ေအာင္ျမင္တာေတြ ရိွသလို က်ရွံဳးတာလည္း ရိွတယ္။ ေယာင္လည္လည္နဲ႕ အေျဖမထြက္ပဲ ပြဲၿပီးသြားတာမ်ိဳးလည္း ရိွတယ္။ ဒါေပမယ့္ တိုက္ပြဲထဲက ရလိုက္တဲ့ အသိအျမင္နဲ႕ အေတြ႕အႀကံဳကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အျမတ္ပါပဲေလ။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-5030300258388674182?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-47438473535821331132011-04-10T23:05:00.006+08:002011-04-10T23:14:39.150+08:00<div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/Birds01.jpg" /><br />Silver-beaked tanager<br /><br /><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/Birds02.jpg" /><br />Green Honey-creeper<br /><br /><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/Birds03.jpg" /><br />Saffron Finch<br /><br /><div style="text-align: justify;">ဒီကေန႕ ညပိုင္း RIO ဆိုတဲ့ ကာတြန္းကား သြားၾကည္႕ျဖစ္ၿပီး အရင္တုန္းက ရိုက္ခဲ့တဲ့ ငွက္ပံုေတြကို သတိတရ ရိွတာနဲ႕ ဘေလာ့ဂ္မွာ တင္ထားလိုက္တာပါ။ တကယ္ေတာ့ ငွက္ကေလးေတြက ခ်စ္ဖို႕ အလြန္ေကာင္းပါတယ္။ အေရာင္အေသြး စံုလင္လွတဲ့ ငွက္ေတြရဲ႕ အလွ၊ တီတီတ်ာတ်ာ အသံေပးေနတဲ့ ငွက္ေတြရဲ႕ ဘာသာစကား၊ အဲဒါေတြကို ခံစားနားဆင္ ရွဳျမင္ႏိုင္ရင္ အျပစ္ကင္းတဲ့ ခ်စ္ျခင္းေတြနဲ႕ ရိုးရိုးရွင္းရွင္းလွပေနတဲ့ ကမာၻႀကီးကို ပိုင္ဆိုင္ေနမွာေပါ့ေလ။<br /><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-4743847353582133113?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-19168001892798778042011-03-20T10:47:00.006+08:002011-03-30T11:44:56.847+08:00<div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(102, 0, 0);">အေမ့အိမ္</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">ေလာကရဲ႕ လမ္းမ်ားေပၚ</span><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">ေလွ်ာက္သြားရင္းနဲ႕ ေမာပန္းႏြမ္းနယ္</span><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">ႏွလံုးသားက လြမ္းဆြတ္လို႕</span><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">တမ္းတမိခဲ့ အေမ့ရဲ႕အိမ္ကို</span><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">ေအးျမတဲ့အေမ့ရဲ႕ေမတၱာရိပ္နဲ႕ေဝးခဲ့သူမို႕</span><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">တခါတေလ ျပန္လည္ေတြးရင္</span><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">ရင္မွာပိုေၾကကြဲ...</span><br /><br />ေျခာက္ေသြ႕တဲ့ အိပ္မက္ရွည္ေတြၾကားထဲမွာ<br />အရိပ္တခု လြင့္ျပယ္<br />ရက္စက္တဲ့ ေန႕ရက္မ်ား<br />တုိက္ခုိက္လို႕ အားနည္းေနၿပီဆို<br />တင္းထားတဲ့ စိတ္ဓါတ္မ်ား<br />ၿပိဳကြဲသြားမလား စိုးရိမ္လို႕<br />ရင္မွာဒဏ္ရာမ်ားနဲ႕ နာက်င္ေနၿပီပဲ...<br /><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">အိမ္ျပန္ခ်င္တယ္ အေႏြးေထြးဆံုး အေမ့အိမ္...</span><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(102, 0, 204);">အိမ္ျပန္ခ်င္တယ္ အၿငိမ္းခ်မ္းဆံုး အေမ့အိမ္...</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">အိပ္မရတဲ့ ညမ်ားစြာထဲ</span><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">ရထားဥၾသသံေလးမ်ား ၾကားရင္</span><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">အိမ္ျပန္ခ်င္တဲ့ စိတ္ကေလး တားမရဘူး။</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">မြန္းၾကပ္တဲ့ ၿမိဳ႕ျပလူေနမွဳစနစ္မွာ</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">စီးေမ်ာရင္းေလ</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">မၿပီးေသးတဲ့ ခရီးဆံုးတခု</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">အဆံုးထိေရာက္ဖို႕ ႀကိဳးစားေနသူမွာ</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">ရိုးသားတဲ့ ေက်းလက္က</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">အေမ့အိမ္ကေလးအေၾကာင္း ေတြးမိေနလို႕</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">ျမင္ေယာင္ကာ အိပ္မက္ရင္</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">အလိုလို ငိုခ်င္တယ္...</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">အိမ္ျပန္ခ်င္တယ္ အၿငိမ္းခ်မ္းဆံုး အေမ့အိမ္...</span><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">အိမ္ျပန္ခ်င္တယ္ အေႏြးေထြးဆံုး အေမ့အိမ္...</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">အိပ္မရတဲ့ ညမ်ားစြာထဲ</span><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">ရထားဥၾသသံေလးမ်ား ၾကားရင္</span><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">အိမ္ျပန္ခ်င္တဲ့ စိတ္ကေလး တားမရဘူး။</span><br /><br /></div><br /><div style="text-align: justify;">ေတးေရး ေတးဆိုက ထူးအိမ္သင္ပါ။ သီခ်င္းထဲမွာကေတာ့ ရထားဥၾသသံေလးေတြ ၾကားမိရင္ အေမ့အိမ္ကို လြမ္းတယ္ေပါ့ေလ။ ဒီမွာကေတာ့ ရထားဥၾသသံ မၾကားရဘူး။ ရထားလာရင္ အဝါေရာင္လိုင္း အေနာက္မွာ ရပ္ေနဖို႕ သတိေပးသံေတာ့ ၾကားရတယ္။ ဒါေပမဲ့ အေရွ႕ဘက္ကမ္းေျခကို အလည္တေခါက္မ်ား ေရာက္ခဲ့ရင္ ငါးမိနစ္ျခား ဆင္းလာေနတဲ့ ေလယာဥ္ပ်ံႀကီးေတြကို ျမင္မိရင္ ျမန္မာျပည္ကို ျပန္ခ်င္စိတ္ေတြ တဖြားဖြား ေပၚမိတယ္။ ျမန္မာျပည္ကို ျပန္ထားတာ မၾကာေသးေပမယ့္လည္း အဲဒီလို ေလယာဥ္ပ်ံႀကီးေတြ ျမင္မိလိုက္ရင္ ထပ္ျပန္ခ်င္မိတယ္။<br /><br />မြန္းၾကပ္တဲ့ ၿမိဳ႕ျပ လူေနမွဳစနစ္ ဆိုတာကိုလည္း ခံစားရတာ အတူတူပါပဲ။ ရန္ကုန္သား ၿမိဳ႕သားျဖစ္ေပမယ့္ စကၤာပူမွာက ပိုၿပီး မြန္းၾကပ္တယ္လို႕ ခံစားမိတယ္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေပၚ အေမ့အိမ္က စကၤာပူနဲ႕ ယွဥ္လိုက္ရင္ သီခ်င္းထဲမွာလို ေက်းလက္အိမ္ကေလး ျဖစ္သြားရွာတယ္။ ေနပြင့္တဲ့ မနက္ခင္းခ်င္း အတူတူေတာင္ ရန္ကုန္က မနက္ခင္းက ရိုးရွင္းတယ္၊ ပြင့္လင္းတယ္၊ ေအးခ်မ္းလွတယ္။ စိတ္လြတ္ ကိုယ္လြတ္ အပူအပင္ သိပ္မရိွဘူး။ ေခါင္းထဲမွာ အလုပ္ေတြ တန္းစီ မေနဘူး။ ဒါကေတာ့ စကၤာပူကို ေရာက္ေနတဲ့သူတေယာက္ရဲ႕ ႏွိဳင္းယွဥ္ ခံစားခ်က္ပါ။<br /><br />အဲဒီအေၾကာင္းေတြ ေတြးမိလိုက္ရင္... အဲဒီအေမ့အိမ္သီခ်င္းကို နားေထာင္မိရင္... ခရီးဆံုးတခု ေရာက္ဖို႕ ေတာက္ေလွ်ာက္ ႀကိဳးစားေနရတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ ေခတ္မွီဖြံ႕ၿဖိဳး တိုးတက္ေနတဲ့ ေရႊျပည္ႀကီးကို လြမ္းသြားတာကေတာ့ ျငင္းလို႕မရတဲ့ တကယ့္အျဖစ္ပါပဲေလ။ ေပ်ာ္ရာမွာ မေနရ... ေတာ္ရာမွာ ေနရတဲ့ အေဝးေျမေရာက္ ေရႊျပည္သားရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြေပါ့ဗ်ာ။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-1916800189279877804?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-88501027502208772012011-03-06T23:07:00.009+08:002011-03-06T23:25:24.368+08:00<div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/July%20Photos/MerlionHotel.jpg" /><br /><br /><div style="text-align: justify;">စကၤာပူရဲ႕ အထင္ကရ ရုပ္တုႀကီးျဖစ္တဲ့ Merlion လည္း အခေပးတည္းခိုရတဲ့ ဟိုတယ္ဘဝကို ဧၿပီလ ၄ ရက္ေန႕ကေန ေမလ ၅ ရက္ေန႕အထိ ၃၂ ရက္တာ ေျပာင္းလဲရွာရေတာ့မယ္။ ငါးျခေသၤ့ရုပ္ႀကီးရဲ႕ ေရွ႕မွာ ၂ ေယာက္အိပ္ အိပ္ခန္းေဆာင္တခုပဲ ပါတဲ့ ဟိုတယ္က တညတာ တည္းခိုခ စကၤာပူေဒၚလာ ၁၅၀ ပါ။ ေရခ်ိဳးခန္း အိမ္သာလည္း ပါပါတယ္။ မနက္စာကိုေတာ့ ဖူလတန္ဟုိတယ္မွာ သြားစားရပါမယ္။ ေစ်းႀကီးလြန္းတယ္လို႕ မဆိုႏုိင္တဲ့ စကၤာပူေဒၚလာ ၁၅၀ ေၾကာင့္ ဟိုတယ္ Booking လုပ္ထားတာ ၃၂ ရက္စာအျပည္႕ပါပဲ။<br /><br />အခုေတာ့ ျပင္ဆင္တည္ေဆာက္ဆဲ ကာလေပါ့။ မတ္လ ၁၁ ရက္ေန႕မွာ တည္ေဆာက္ေရး လုပ္ငန္းခြင္ကို အၿပီးသပ္ပါမယ္။ မတ္လ ၁၃ ရက္ေန႕ကေန ၁၅ ရက္ေန႔အတြင္းမွာေတာ့ အမ်ားျပည္သူ အလည္အပတ္ ၾကည္႕ရွဳခြင့္ျပဳမယ္လို႕ ၾကားထားပါတယ္။<br /><br />ဒီေန႕ မရည္ရြယ္ပဲ အဲဒီအနား ေရာက္သြားလို႕ မွတ္တမ္းတင္ ဓါတ္ပံုရိုက္ယူထားခဲ့လိုက္တယ္။<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-8850102750220877201?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-19307781026250395652011-02-27T23:02:00.009+08:002011-02-28T00:02:04.054+08:00<div style="text-align: justify;">ဟိုတေလာက အသိတေယာက္က အကူအညီေတာင္းပါတယ္။ စကၤာပူကို အလုပ္ လာရွာဖို႕အတြက္ Show Money ျပခ်င္လို႕ စကၤာပူေငြ ေရာင္းေပးပါတဲ့။ အစိမ္းေတြ ျပရင္လည္း ရပါတယ္လို႕ ေျပာျပေပမယ့္ စလံုးေငြပဲ လိုခ်င္တယ္တဲ့။ ကူညီႏိုင္ရင္ ကူညီေပးပါဆိုလို႕ အဲဒီေန႕က ေပါက္ေစ်းအတုိင္း တြက္ခ်က္ သေဘာတူၿပီး လႊဲေပးမယ္လို႕ ေျပာလိုက္တယ္။ အိမ္ကို ေငြလႊဲဖို႕ မလိုတဲ့အခ်ိန္ ျဖစ္ေပမယ့္လည္း ကူညီေပးလိုက္တယ္။<br /><br />ေငြကို ဘယ္လို လႊဲေပးရမလဲ ဆုိေတာ့ သူ႕အသိတေယာက္က စကၤာပူကို ေခတၱခဏ အလည္ေရာက္ေနတယ္။ အဲဒီတေယာက္ဆီ စလံုးေငြကို သြားပို႕ေပးရင္ ရၿပီတဲ့။ အဲဒါဆို စကၤာပူဘက္အျခမ္း ကိစၥက ရွင္းတယ္။ ေငြလက္ခံမယ့္သူရဲ႕ ဖုန္းနံပါတ္ကို ယူထားၿပီး ဆက္သြယ္လိုက္ရံုပဲ။ ၿပီးရင္ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္ အဆင္ေျပမယ့္ အခ်ိန္မွာ ေငြလႊဲေပးၾကတာေပါ့။ ရန္ကုန္ဘက္အျခမ္းက ဘယ္လို ေငြလက္ခံယူရမလဲ။ သြားပို႕မွာလား လာယူရမွာလား။ ရန္ကုန္ဘက္မွာ အိမ္အေရာက္ ကိုယ္တုိင္ သြားပို႕ေပးမယ္ဆိုေတာ့ သြားရလာရ လြယ္ကူတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အဖြားအိမ္ကိုပဲ သြားပို႕ေပးဖို႕ ေျပာလိုက္တယ္။ အဲဒီအထိေတာ့ အားလံုး အဆင္ေျပ အိုေခေနတာေပါ့။<br /><br />အဆင္မေျပတာေတြက ေနာက္မွ သိလိုက္ရတယ္။ ေငြသြားပို႕တဲ့ေန႕မွာ စာခ်ဳပ္လုပ္သြားၿပီး ေငြလက္ခံ ရယူတဲ့ အိမ္က အဖြားကို လက္မွတ္ထိုးခိုင္းသလို ဦးေလးကိုလည္း အသိသက္ေသေနရာမွာ လက္မွတ္ထိုးခိုင္းတယ္။ အဲဒီအထိကေတာ့ အိမ္က လူႀကီးေတြက အိုေခပါတယ္။ ေငြေရးေၾကးေရးကိစၥမွာ စာခ်ဳပ္ေတြနဲ႕ လုပ္တာကို အတုိင္းအတာ တခုအေနနဲ႕ လက္ခံပါတယ္။ လိုအပ္သလို လက္မွတ္ ထိုးေပးတယ္။ ျပႆနာက စာခ်ဳပ္ကို ယူသြားၿပီး ျပန္သြားၿပီးကာမွ ေနာက္ျပန္လွည္႕လာၿပီး အဖြားကို သက္ေသအေနနဲ႕ ဓါတ္ပံုရိုက္ယူသြားတယ္။ အိမ္က လူႀကီးေတြက အဲဒီကိစၥကို အစာမေၾကျဖစ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ဘက္ကို ဖုန္းဆက္ဗံုးႀကဲပါေလေရာ။<br /><br />အခုကိစၥမွာ... ဘဝတခု အသစ္စဖို႕ ရိွသမွ်ကို စုေဆာင္းၿပီး ပ်ံသန္းဖို႕ အရွိန္ယူဆဲကာလမွာ အလိမ္အညာ မုသားအိမ္ထဲ ေယာင္မွားဝင္မိမွာ စိုးရိမ္မိလို႕... မိုးၿပိဳခဲ့သည္ ရိွေသာ္ဆိုၿပီး ေျခႏွစ္ေခ်ာင္း မိုးေပၚေထာင္ အိပ္တဲ့ တစ္တီတူးငွက္လိုမ်ိဳး... သံသယကို အေျခခံၿပီး မရည္ရြယ္ပဲ လုပ္သြားတဲ့ အမွားေလးက တဘက္လူရဲ႕ ေစတနာကို ေဝဒနာ ျဖစ္ေစခဲ့တယ္။ ကူညီတတ္တယ္၊ ရက္ေရာတယ္ ဆိုတဲ့ ျမန္မာ့လူေနမွဳဘဝမွာ ေျခႏွစ္ေခ်ာင္း မကယ္ေကာင္းဘူး ဆိုတဲ့စကားက အလကားေပၚလာခဲ့ပံု မေပၚပါဘူး။ အကူအညီလိုေနတဲ့ သူကို ကူညီရတာ မဂၤလာတပါးပါပဲ။ မလိုတဲ့ေနရာမွာ သြားၿပီး ကူေနရတာထက္ တကယ္လိုေနတဲ့သူကို ကူရတာ ပိုေကာင္းတာေပါ့။ ဒါေပ့မယ္ ေျခႏွစ္ေခ်ာင္း မကယ္ေကာင္းဘူးဆိုတဲ့ အဲဒီစကားက ဘယ္ကေန ဘယ္လိုမ်ိဳး ေပၚလာရတာလဲ။<br /><br />ကၽြန္ေတာ့္ဘက္မွာ အဆင္မေျပတာ အေသးအမႊားေလးေတြလည္း ရိွပါတယ္။ ပံုမွန္မွာဆို ျမန္မာျပည္ကို ေငြလႊဲခ်င္ရင္ ပင္နီဇူလားက လႊဲေနၾကေအးဂ်င့္ကို လႊဲေပးလိုက္ရင္ အဆင္ေျပၿပီ။ ကိုယ္မအားလို႕ ကိုယ္တုိင္ မသြားျဖစ္ရင္လည္း ဘဏ္ကေန ေငြလႊဲေပးလိုက္ရင္ အဆင္ေျပတာပဲ။ အခုဟာက်ေတာ့ တမ်ိဳးပါ။ သူ႕ဘက္ ကိုယ့္ဘက္ အားတဲ့အခ်ိန္ကို ညိွယူရတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေငြလက္ခံမယ့္သူ တည္းေနတဲ့ ေနရာကို ကုိယ္တုိင္ အေရာက္ သြားေပးရတယ္။ ဘဏ္ကေန လႊဲေပးလို႕ရတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။ အလုပ္ေတြ မအားတဲ့ ၾကားကေန ရံုးဆင္းခ်ိန္မွာ အေျပးတပိုင္း ၿမိဳ႕ထဲသြားရတယ္။ ဖုန္းေတြ ဆက္ရတယ္။ ဆိုလိုခ်င္တာက ေအးဂ်င့္ကေန လႊဲတာေလာက္ မလြယ္ပါဘူး။ အခ်ိန္ကုန္ လူပန္း စိတ္ရွဳပ္ရပါတယ္။<br /><br />အျပန္အလွန္ ယံုၾကည္မွဳဆိုတာ ရင္းႏွီးခင္မင္ပါတဲ့ လူရင္းေတြၾကားမွာေတာင္ ရိွခဲပါတယ္။ ယံုရပါတယ္ ဆိုတဲ့ လူေတြေတာင္ ယံုၾကည္မွဳကို အလြဲသံုးစား လုပ္တတ္ေသးတာပဲ။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ ဖိုးတြမ္တီးဆိုတဲ့ အမွဳေတြက ေပါမ်ားလြန္းေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အကၽြမ္းတဝင္ မရိွေသးတဲ့ လူအဖို႕ဆိုရင္ အျပန္အလွန္ ယံုၾကည္မွဳ ရိွဖို႕ဆိုတာ ပိုလို႕ေတာင္ ခက္လွပါတယ္။ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတာင္ မယံုရဲတဲ့ ေခတ္ကို ေရာက္ေနၿပီေလ။<br /><br />အဲဒါေၾကာင့္ ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းကို အေပၚေထာင္ထားတဲ့ တစ္တီတူးလို လူမ်ိဳးရဲ႕ သေဘာသဘာဝကို ကၽြန္ေတာ္ နားလည္ဆင္ျခင္မိတဲ့အေလွ်ာက္ အခုကိစၥမွာ အိမ္က ေျပာသမွ် ဆူသမွ်ကို ေခါင္းငံု႕ခံၿပီး ေရငံုႏွဳတ္ပိတ္ တိတ္တိတ္ေလးပဲ ေနလိုက္ပါတယ္။ ေစတနာကို ေဝဒနာ ျဖစ္ေအာင္ မလုပ္မိေစလိုတဲ့ ဆႏၵေလးပဲ ရင္ထဲမွာ ရိွေနခဲ့လို႕ ဆင္ျခင္ႏိုင္ေအာင္ ေရးမွတ္ထားလိုက္ပါတယ္။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-1930778102625039565?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-43024694266893132902011-02-20T23:41:00.010+08:002011-02-24T14:05:14.593+08:00<div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/July%20Photos/OhMyValentineBloodDrive.jpg" /><br /><br /><div style="text-align: justify;">စကၤာပူက ေသြးဘဏ္မွာ တတိယအႀကိမ္ေျမာက္ စုေပါင္း ေသြးလွဴဒါန္းပြဲကို လုပ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ပထမအႀကိမ္က ၾသဂုတ္လ ဂ ရက္ေန႕ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္မွာ လုပ္ခဲ့တာပါ။ ေသြးအိတ္ေပါင္း ၇၀ လွဴဒါန္းႏိုင္ခဲ့တယ္။ ဒုတိယအႀကိမ္က ႏိုဝင္ဘာလ ၂၈ ရက္ေန႕ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္မွာ လုပ္ခဲ့တယ္။ ေသြးအိတ္ေပါင္း ၇၆ အိတ္ လွဴဒါန္းႏိုင္ခဲ့တယ္။ အခုတခါကေတာ့ တတိယအႀကိမ္ေျမာက္ေပါ့။ ေသြးလွဴရွင္ ၉၀ ပတ္ဝန္းက်င္ လာေရာက္ လွဴဒါန္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေဆးမေအာင္တာတို႕၊ ေသြးေပါင္တက္ေနတာတို႕၊ သံဓါတ္ အားနည္းေနတာတုိ႕ ရိွတဲ့အတြက္ ၉၀ ေတာ့ ျပည္႕မယ္ မထင္ပါဘူး။ ေသြးဘဏ္က ေသြးအိတ္စာရင္း ျပန္ပို႕ေပးတာကို ေစာင့္ၾကည္႕ရမွာေပါ့။<br /><br />Oh! My Valentine..... ဆိုတာကေတာ့ ဒီေန႕ ဒူးရင္းသီးထဲမွာ သြားၾကည္႕ခဲ့တဲ့ Wind Orchestra ရဲ႕ ပြဲအမည္ေခါင္းစဥ္ေလးပါ။ ေသြးလွဴတဲ့ ရက္နဲ႕ တုိက္ဆုိင္လုိ႕ ပို႕စ္ေခါင္းစဥ္ကို အဲဒီအတုိင္းပဲ ေပးလိုက္တာပါ။ အေထြအထူး ဘာမွ မရိွပါဘူး။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေမြးေန႕မွာ ေသြးလွဴပြဲ လုပ္ျဖစ္ခဲ့ရင္ေတာ့ အဲဒီလိုအမည္ မေပးျဖစ္တာ ေသခ်ာပါတယ္ေလ။<br /><br />ဒီေန႕ပြဲကုိ လာေရာက္ကူညီေပးတဲ့ ဘေလာ့ဂါ<a href="http://reenoemann.blogspot.com/">ရီႏိုမာန္</a>နဲ႕ စီပံုး-မဟူရာမင္းသားႀကီး ေကာင္ေကာင္မိုတို႕ကို ေက်းဇူးတင္ပါေၾကာင္း မွတ္တမ္းတင္အပ္ပါတယ္။<br /><br />ျဖည္႕စြက္ခ်က္... ေသြးလွဴဘဏ္က ေသြးယူနစ္ေပါင္း ၇၅ ယူနစ္ ရရိွတဲ့အေၾကာင္း အေၾကာင္းျပန္ပါတယ္။<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-4302469426689313290?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-32771097732817099472011-02-18T19:32:00.002+08:002011-02-19T21:45:14.016+08:00<div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/2011-CG08.jpg" /></div><br /><div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/2011-CG09.jpg" /></div><br /><div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/2011-CG10.jpg" /></div><br /><div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/2011-CG11.jpg" /></div><br /><div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/2011-CG12.jpg" /></div><br /><div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/2011-CG13.jpg" /></div><br /><div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/2011-CG14.jpg" /></div><br /><div style="text-align: justify;">မွတ္ခ်က္... လက္ရာေကာင္းလို႕ အႀကိဳက္ေတြ႕လို႕ ဓါတ္ပံုေတြ တင္ထားတာမ်ိဳး မဟုတ္ပါ။ အခ်ိန္ အားအားရိွ ပင္နီဇူလားမွာ အခ်ိန္ျဖဳန္းေနတတ္တဲ့ အသိမိတ္ေဆြတခ်ိဳ႕ကို စကၤာပူမွာ ဒီလိုမ်ိဳးပြဲေတြ... သြားသင့္လာသင့္တဲ့ ေနရာေတြ... ရိွပါတယ္ ဆုိတာေလးကို သိေစခ်င္ယံုေလးပါ။ အခ်ိန္တန္လို႕ အိမ္ျပန္တဲ့အခါ စကၤာပူဆိုတာ ဘယ္လိုမ်ိဳးလဲ ဆုိတာ သိရေအာင္ အျမင္မက်ဥ္းရေလေအာင္ ဆိုတဲ့ ေစတနာေလးကို အရင္းခံထားပါတယ္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-3277109773281709947?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-67907207666263690562011-02-16T19:26:00.005+08:002011-02-19T21:44:45.431+08:00<div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/2011-CG01.jpg" /></div><br /><div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/2011-CG02.jpg" /></div><br /><div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/2011-CG03.jpg" /></div><br /><div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/2011-CG04.jpg" /></div><br /><div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/2011-CG05.jpg" /></div><br /><div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/2011-CG06.jpg" /></div><br /><div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/2011-CG07.jpg" /></div><br /><div style="text-align: justify;">မွတ္ခ်က္... လက္ရာေကာင္းလို႕ အႀကိဳက္ေတြ႕လို႕ ဓါတ္ပံုေတြ တင္ထားတာမ်ိဳး မဟုတ္ပါ။ အခ်ိန္ အားအားရိွ ပင္နီဇူလားမွာ အခ်ိန္ျဖဳန္းေနတတ္တဲ့ အသိမိတ္ေဆြတခ်ိဳ႕ကို စကၤာပူမွာ ဒီလိုမ်ိဳးပြဲေတြ... သြားသင့္လာသင့္တဲ့ ေနရာေတြ... ရိွပါတယ္ ဆုိတာေလးကို သိေစခ်င္ယံုေလးပါ။ အခ်ိန္တန္လို႕ အိမ္ျပန္တဲ့အခါ စကၤာပူဆိုတာ ဘယ္လိုမ်ိဳးလဲ ဆုိတာ သိရေအာင္ အျမင္မက်ဥ္းရေလေအာင္ ဆိုတဲ့ ေစတနာေလးကို အရင္းခံထားပါတယ္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-6790720766626369056?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-66762141664714395632011-02-13T22:40:00.003+08:002011-02-13T22:48:42.293+08:00<div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/BogyokeFeb13.jpg" /><br /><br />မေန႕က ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၁၂ ရက္ေန႕<br />ႏိုင္ငံတဝန္း က်င္းပၾကတယ္<br />မနက္ျဖန္က ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၁၄ ရက္ေန႕<br />စည္စည္ကားကား ျမင္ရအံုးမယ္<br />ဒီေန႕က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေမြးေန႕<br />ဟိုတကြက္ ဒီတကြက္<br />ေျခာက္တီးေျခာက္ကပ္ လွဳပ္လီလွဳပ္လဲ့...<br /><br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့<br />ဘယ္သူကိုမွ အျပစ္မတင္ခ်င္<br />သတိရ ေအာက္ေမ့သူေတြထဲမွာ<br />ကၽြန္ေတာ္တေယာက္ ပါေနတာကိုပဲ<br />ဝမ္းနည္းစိတ္နဲ႕ ေက်နပ္မိတယ္။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-6676214166471439563?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-60849511316636569912011-02-09T14:12:00.002+08:002011-02-13T14:23:20.078+08:00<div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/CNY-RabbitYear-05.jpg" /><br />ေဝါစီးေနတဲ့ စီးပြါးလာဘ္လာဘကို ေပးတဲ့ Tsai Shen Yeh<br /><br /><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/CNY-RabbitYear-03.jpg" /><br />ေျမေစာင့္နတ္ လင္မယား Tu Di Gong နဲ႕ Tu Di Po<br /><br /><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/CNY-RabbitYear-04.jpg" /><br />တစ္ေကာင္တည္း မဟုတ္တဲ့ နတ္က်ားမိသားစု...<br /><br /><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/CNY-RabbitYear-06.jpg" /><br />ဘံုေက်ာင္းအဝင္ဝက ေရႊသြားအျပည္႕နဲ႕ ျခဴးျခေသၤ့<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-6084951131663656991?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-74608577104016572802011-02-06T23:25:00.024+08:002011-02-07T16:25:36.231+08:00<div style="text-align: center;"><div style="text-align: justify;">တရုတ္ႏွစ္သစ္ကူးကို Chinese New Year (CNY) လို႕ ေျပာသလို Lunar New Year (LNY) လို႕လည္း သံုးႏွဳန္းၾကတယ္။ ကေလးဘဝတုန္းကေတာ့ လူနာဆိုတဲ့ စာလံုးရဲ႕အဓိပၸါယ္ကို နားမလည္ဘူး။ ဘာေၾကာင့္မ်ား တရုတ္ေတြကို လူနာလို႕ ေျပာၾကတာလဲ... အသားျဖဴလို႕ လူနာနဲ႕မ်ား တူေနသလား ဆုိၿပီး အူေၾကာင္ေၾကာင္ ကေလးအေတြးေတြ ေတြးခဲ့ဖူးတာေပ့ါ။ တရုတ္ျပကၡဒိန္က လကို အေျချပဳၿပီး တြက္ခ်က္ထားတဲ့ ျပကၡဒိန္ဆိုတာ မသိခဲ့တာ အမွန္ပဲေလ။<br /><br />တရုတ္ျပကၡဒိန္အရ ဒီႏွစ္ကေတာ့ ယုန္ႏွစ္ပါ။ ယုန္ေတြက တီထြင္ႀကံဆအား ေကာင္းတယ္။ လူခ်စ္လူခင္ ေပါမ်ားတယ္။ အေပါင္းအသင္းနဲ႕ မိသားစုကို ခံုမင္တယ္။ ပဋိပကၡေတြကို မႀကိဳက္လို႕ ေရွာင္ေလ့ရိွတယ္။ ျပႆနာနဲ႕ ရင္ဆိုင္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာင္ ယုန္ေတြဟာ တစ္ဘက္သားကို ငဲ့ညွာတယ္ လို႕ ေျပာၾကတာပဲ။ အဲဒီလိုပဲ ယုန္ႏွစ္က က်ားႏွစ္ထက္စာရင္ ပိုေကာင္းတယ္လို႕ ကေလးယူေတာ့မယ့္ စံုတြဲေတြက ယူဆၾကတယ္။ က်ားႏွစ္ဖြားေတြက အိမ္ေထာင္ဘက္ ရွာရတာ နည္းနည္းခက္တယ္။ အိမ္ေထာင္ဘက္ရဲ႕ ေမြးႏွစ္အေကာင္က အေကာင္ႀကီး ျဖစ္ဖို႕ကို ေသခ်ာေရြးရတယ္။ အယူသီးတဲ့ မိဘေတြဆိုရင္ က်ားႏွစ္ဖြားေတြနဲ႕ အိမ္ေထာင္ ခ်ေပးဖို႕ တြန္႕ဆုတ္တတ္ၾကတယ္။<br /><div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/CNY-RabbitYear-07.jpg" /><br />ဘံုေက်ာင္းအဝင္ဝက ေရႊေဆးျပယ္ေနတဲ့ နဂါးနီတိုင္လံုးႀကီး...<br /><br /></div>ဒီႏွစ္ ယုန္ႏွစ္မွာ ကံနိမ့္တဲ့ တျခားရာသီခြင္ေတြ ရိွပါတယ္။ အဲဒါေတြကေတာ့ ယုန္ႏွစ္ကေန သံုးႏွစ္၊ ေျခာက္ႏွစ္၊ ကိုးႏွစ္ အကြာမွာ ရိွတဲ့ အေကာင္ေတြျဖစ္တဲ့ ၾကြက္၊ ၾကက္နဲ႕ ျမင္း ေပါ့။ ျမန္မာမွာ အတာစားတယ္ ဆုိတာမ်ိဳးနဲ႕ တူမယ္လို႕ ထင္ပါတယ္။ ျပႆဒါးေန႕က မေကာင္းဘူးလို႕ ယူဆသလိုမ်ိဳး ယုန္ႏွစ္မွာ အဲဒီရာသီဖြားေတြ က်န္းမာေရး၊ အလုပ္အကိုင္၊ အိမ္ေထာင္ေရး ခ်ဴျခာပါမယ္တဲ့။ အဲဒီလို ကံနိမ့္ေနတဲ့ အေကာင္ေတြအေနနဲ႕ ကံျမင့္ေအာင္ ဘံုေက်ာင္းမွာ ယၾတာေခ်ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ အခုေနတဲ့အိမ္မွာက အဲဒီလိုအေကာင္ေတြ ရိွေနတာနဲ႕ ဘံုေက်ာင္းမွာ ယၾတာေခ်ဖို႕အတြက္ ႏွစ္ဆန္းေလးရက္ေန႕မွာ ထြက္လာခဲ့တယ္။ အဲဒီ ႏွစ္ဆန္း ၄ ရက္ေန႕မွာပဲ ယၾတာေခ်ရတာလို႕ ထင္မိတယ္။<br /><br /><div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/CNY-RabbitYear-01.jpg" /><br />ယၾတာေခ်ဖို႕ ကန္႕ေတာ့ၾကတဲ့ ဘုရားခန္းက ဆင္းတုေတြ...<br /><br /></div>ဘံုေက်ာင္းကို ေရာက္ေတာ့ ဘံုေက်ာင္းေဝယ်ာဝစၥအဖြဲ႕သားေတြက ယၾတာေခ်ဖို႕အတြက္ လိုအပ္တာေတြကို ေမးျမန္းပါတယ္။ တရုတ္အမည္၊ က်ား/မ၊ ေမြးသကၠရာဇ္၊ အေကာင္၊ ေနရပ္ေတြကို ေမးၿပီး အဲဒါေတြကို စာအိတ္အနီေလးေပၚမွာ ေရးေပးလိုက္တယ္။ ဘုရားခန္းအထဲကို ေရာက္ေတာ့ တရုတ္အဖိုးႀကီးတစ္ေယာက္က ဘုရားကို ဘယ္ေလာက္ လွဴရမယ္ ဆုိတဲ့ ေငြပမာဏကို တြက္ခ်က္ေပးပါတယ္။ အမ်ားႀကီးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ၂ ေဒၚလာ ၃ ေဒၚလာ ေလာက္ပါပဲ။ အဲဒီေငြကို ေပးလိုက္ရင္ အေၾကြေစ့ေတြ လဲေပးလိုက္ၿပီး အနီေရာင္ စကၠဴအိတ္ထဲကို ထည္႕ေပးပါတယ္။ မီးရွိဳ႕ဖို႕အတြက္ ေရႊစကၠဴေတြနဲ႕ ဘာမွန္းမသိတဲ့ ေရာင္စံုစကၠဴေတြကို အထပ္လိုက္ ေပးပါတယ္။ အဲဒါေတြ ယူၿပီးရင္ ဘုရား ရိွခိုးဖို႕ တန္းစီေပေတာ့။<br /><div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/CNY-RabbitYear-02.jpg" /><br />ဘံုေက်ာင္းက ေပးတဲ့ မီးရိွဳ႕ဖို႕အတြက္ ေရာင္စံုစကၠဴေတြ...<br /><br /></div>တန္းစီေနတဲ့ လူေတြရဲ႕ အေရွ႕ဆံုးမွာ တရုတ္မႀကီးတစ္ေယာက္က အလွည္႕က် ဆုေတာင္းေပးေနတယ္။ ကိုယ့္အလွည္႕ ေရာက္ဖို႕ ၁ ေယာက္ ၂ ေယာက္ အလိုေလာက္ဆိုရင္ အေမြးတိုင္ကို မီးညိွထားလိုက္တယ္။ ကိုယ့္အလွည္႕ ေရာက္တဲ့အခါ လက္ထဲက အိတ္အနီေလးကို သူ႕ဆီ ေပးလိုက္ရင္ သူက တရုတ္လို ဘုရား ရိွခိုး ဆုေတာင္းေပးပါတယ္။ ဘာေတြ ဆုေတာင္းေနသလဲေတာ့ မသိပါဘူး။ အိစိကြစိေတြ ရြတ္ေနတာပဲ သိတယ္။ ဆုေတာင္းတာၿပီးရင္ အုိးထဲမွာ အေမြးတိုင္ေတြ ထြန္းခဲ့ေပါ့။ ၿပီးရင္ ဘုရားခန္း အျပင္ဘက္ ၿခံဝင္းထဲထြက္ၿပီး စကၠဴမီးရိွဳ႕တဲ့ ေနရာမွာ ေရာင္စံုစကၠဴ အထပ္လိုက္ႀကီးကို မီးရိွဳ႕ၾကတယ္။ ကဲ... အဲဒါ ယၾတာ ေခ်ၿပီးၿပီ။<br /><br />လုပ္စရာရိွတာ လုပ္ၿပီးရင္ က်န္တာေတြကေတာ့ ဒီႏွစ္ကုန္တဲ့အထိ ေစာင့္ၾကည္႕ၾကတာေပါ့။<br /><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-7460857710401657280?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-74913523270811574292011-02-02T22:45:00.003+08:002011-02-07T14:46:04.658+08:00<div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/TheRed.jpg" /><br /><br />တရုတ္ေတြ သိပ္ႀကိဳက္ၾကတဲ့<br />အနီေရာင္ကို ေနာက္ခံထားၿပီး<br />သူမ်ားေတြေျပာတဲ့အတုိင္း လိုက္ေျပာလိုက္မယ္<br />Gong Xi Fa Cai ပါခင္ဗ်ာ။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-7491352327081157429?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-49436405583204730812011-01-27T22:43:00.007+08:002011-01-27T22:56:16.201+08:00<div style="text-align: center;"><img src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/July%20Photos/UBaGyan02.jpg" /><br /><br /><img src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/July%20Photos/UBaGyan01.jpg" /><br /><div style="text-align: justify;">အီးေမးလ္ထဲ ေရာက္လာတဲ့ ႏိုင္ငံေက်ာ္ ကာတြန္းဆရာႀကီး ဦးဘဂ်မ္းရဲ႕ ကာတြန္းလက္ရာမြန္ေလးေတြပါ။ တကူးတက Scan ဖတ္ၿပီး မွတ္တမ္းယူထားတဲ့ သူက ဘယ္သူလဲဆိုတာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မသိပါ။ ဒါေၾကာင့္ သူရဲ႕ အားထုတ္မွဳကို ေက်းဇူးတင္မိလို႕ တေလးတစား မွတ္တမ္းတင္ ဂုဏ္ျပဳမိပါတယ္။ မူရင္း ေရးဆြဲသူျဖစ္တဲ့ ဆရာႀကီး ဦးဘဂ်မ္းကိုလည္း ေလးစားမိပါတယ္။<br /><br />ေခတ္တေခတ္ရဲ႕ အေျခအေနကို ေဖာ္ျပႏိုင္တဲ့ ဦးဘဂ်မ္းရဲ႕ ကာတြန္းေလးေတြက အခုေခတ္အတြက္လည္း အဆင္ေျပေနျပန္တာကို ေတြးမိၿပံဳးမိလို႕ ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာ့မွာ အမွတ္တရ သိမ္းထားလိုက္ပါရေစ...<br /><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-4943640558320473081?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-65506098134595475742011-01-22T14:05:00.023+08:002011-01-22T17:13:07.264+08:00<div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/July%20Photos/ThetKhaing.jpg" /><br /><br /></div>"မင္းဒင္ရဲ႕ သက္ခုိင္ စာအုပ္ ရိွပါသလား ခင္ဗ်ာ..."<br /><br />"ကုန္သြားၿပီ ေမာင္ေလးေရ... ေအာက္ထပ္က Bata ဖိနပ္ဆိုင္နားက ေရႊျပည္စိုးမွာ သြားေမးၾကည္႕ပါလား... အဲဒီမွာ ရိွႏိုင္ေသးတယ္..."<br /><br />Penisula က ေမာ္လၿမိဳင္ ဆိုတဲ့ ဆိုင္မွာ စာအုပ္ဝယ္ဖို႕ ေမးတုန္းက ရလိုက္တဲ့ အေျဖပါ။<br /><br />"Penisulaမွ ေရႊျပည္စိုး၊ ေရႊအိုး၊ လဝန္းသစ္္၊ ျမသရဖူ၊ ၿပဳံးတရာဆင့္ႏွင့္ ေမာ္လျမိဳင္ တို႔တြင္လည္း ဝယ္ယူအားေပး ဖတ္႐ႈႏိုင္ပါေၾကာင္း သတင္းစကားပါးအပ္ပါသည္..." လို႕ ကိုမင္းဒင္ရဲ႕ စီပံုးမွာ ေတြ႕လိုက္တဲ့ မတ္ေဆ့ခ်္အတုိင္း စာအုပ္ရွာပံုေတာ္ ခရီးဖြင့္လုိက္တာေပါ့။ က်န္တဲ့ဆိုင္ အမည္ေတြထက္ ေမာ္လၿမိဳင္ဆိုတဲ့ ဆိုင္အမည္က မွတ္ရလြယ္လို႕ ေမာ္လၿမိဳင္ဆိုတဲ့ ဆုိင္ကို အရင္ဝင္ေမးလိုက္တယ္။<br /><br />စကာၤပူမွာ ေနတာ ၄ ႏွစ္ နီးပါး ရိွေတာ့ေပမယ့္ ပင္နီစူလားမွာ ဘယ္ဆိုင္ေတြ ဘယ္နားမွာ ရိွမွန္း အလြတ္ မရပါဘူး။ အဲဒီဘက္ကို အသြားအလာ ရိွေပမယ့္ အေတာ္ေလးကို အေခါက္ေရ နည္းလွပါတယ္။ သြားရင္လည္း ကိုယ့္ကိစၥအတြက္ လိုအပ္တဲ့ ဆိုင္ေလာက္ပဲ သြားေလ့ရိွခဲ့ေတာ့ တျခားဆိုင္ေတြ ဘယ္အထပ္မွာ ဘယ္နားမွာ မရိွမွန္း မသိတာ မဆန္းလွပါဘူးေလ။<br /><br />ေမာ္လၿမိဳင္ဆိုင္က အတိအက် ေနရာညႊန္းတာနဲ႕ ေရႊျပည္စိုး ဆုိတဲ့ ဆိုင္ကို ေရာက္ခဲ့လိုက္တယ္။ ဖိနပ္ဆိုင္ကို ေရာက္ဖူးေပမယ့္ အဲဒီလို ေထာင့္က်က်ေနရာမ်ိဳးမွာ ေရႊျပည္စိုးဆိုင္က ရိွေနမွန္း တခါမွကို သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ ေရႊျပည္စိုးဆိုင္ ဆုိေပမယ့္ ျမန္မာျပည္ထြက္ကုန္ေတြ ေရာင္းတဲ့ဆုိင္မ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ ဆယ္ေပေလာက္ ရိွတဲ့ အခန္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ စားပြဲႀကီးတစ္လံုးနဲ႕ ထိုင္ခံုေတြပဲ ေတြ႕ရေတာ့ အေထြေထြဝန္ေဆာင္မွဳေပးတဲ့ လုပ္ငန္းမ်ိဳးပဲျဖစ္မယ္။ မွန္ဗီရိုတစ္လံုးကို အခန္းေထာင့္မွာ ကပ္ေထာင့္ထားတယ္။ အေသအခ်ာ ညႊန္းတဲ့သူသာ မရိွရင္ အဲဒီလိုဆိုင္မွာ မင္းဒင္ရဲ႕သက္ခုိင္ စာအုပ္ကို ေရာင္းမယ္လို႕ေတာင္ ထင္မိမွာ မဟုတ္ဘူး။<br /><br />အဲဒီဆိုင္မွာ စာအုပ္ကို ေဒၚလာ ၃၀ ေပးၿပီး ဝယ္လိုက္တယ္။ အျပင္မွာ မိုးေတြရြာလို႕ စာအုပ္ထည္႕ဖုိ႕ ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္ ေတာင္းေတာ့ ေပးစရာ အိတ္က အဆင္သင့္ မရိွရွာဘူး။ အဲဒါနဲ႕ ဦးေလးတေယာက္က ေနာက္ေဖးခန္းထဲဝင္ၿပီး ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္ အေဟာင္းတစ္လံုး ယူလာေပးတယ္။ ေကာင္တာမွ ထိုင္ေနတဲ့ အစ္မႀကီးကေတာင္ သန္႕ရဲ႕လား... ေတာ္ၾကာ စာအုပ္ ညစ္ပတ္သြားအံုးမယ္တဲ့။<br /><br />ဆိုင္အျပင္မွာ ရပ္ေစာင့္ေနတဲ့ ခ်စ္ခ်စ္က ေမးတယ္... ဘာစာအုပ္မို႕လို႕ ေဒၚလာ ၃၀ ေတာင္ ေပးရတာလဲ... ျမန္မာေငြနဲ႕ဆိုရင္ က်ပ္၂ ေသာင္းနီးပါးပဲတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္က ျပန္ေျဖလိုက္တယ္... ျမန္မာျပည္ထဲမွာ ထုတ္ေဝဖို႕ အဆင္မေျပႏိုင္တဲ့ အေၾကာင္းေတြ ေရးထားတဲ့ စာအုပ္ျဖစ္ေနလို႕ပဲလို႕။ နိဒါန္းပိုင္းေလာက္မွာ ေရးထားတဲ့ အထဲက ကၽြန္ေတာ္တုိ႕အသိတစ္ေယာက္နဲ႕ ကိုသက္ခုိင္ ဆံုတဲ့အေၾကာင္းကို ေပးဖတ္လိုက္ေတာ့ အေပ်ာ္ဖတ္ ဝတၳဳမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္ခ်စ္ နည္းနည္းေလာက္ သေဘာေပါက္သြားပံုရတယ္။<br /><br />စြဲေဆာင္မွဳေကာင္းတဲ့ ျဖစ္ရပ္မွန္ ဇာတ္လမ္းေၾကာင့္ အိမ္အျပန္လမ္းတေလွ်ာက္ ရထားေပၚမွာ အဆင္ေျပရင္ ေျပသလို စာအုပ္ဖတ္ခဲ့တယ္။ ညဘက္မွာလည္း အခ်ိန္ရရင္ ရသလို စာအုပ္ ဖတ္ျဖစ္ေနတယ္။ ကုမၸဏီက လုပ္တဲ့ ႏွစ္ပတ္လည္ ညစာစားပြဲကို သြားေတာ့လည္း ရွိဳးစမိုး ဂိုက္အျပည္႕နဲ႕... ဒါေပမယ့္ လက္ထဲမွာ အဲဒီစာအုပ္ေလး ကိုင္လို႕ေပါ့။ ညစာစားပြဲမွာ ဝါးတီးဆြဲဖုိ႕က အဓိကဆုိေတာ့ စာဖတ္ဖို႕ အခ်ိန္မရေပမယ့္လည္း အသြားအျပန္ ရထားေပၚမွာ မတ္တပ္ရပ္ရင္း စာဖတ္ဖို႕ အဆင္ေျပတယ္ေလ။ အဲဒီေတာ့ စာအုပ္ကို အေလးခံၿပီး သယ္သြားတာေပါ့ဗ်ာ။<br /><br />သက္ခိုင္စာအုပ္က ေလးသလားဆိုရင္ နည္းနည္းေလးတာေပါ့ဗ်ာ။ စာမ်က္ႏွာေပါင္း ၇၂၈ မ်က္ႏွာပါတယ္။ စာရြက္အသားကလည္း ေကာင္းတယ္။ စစ္ေတာင္းစကၠဴလုိ ညိဳညစ္ညစ္ မဟုတ္ဘူး။ အရင္လို အခ်ိန္ပိုတဲ့ ဘဝမ်ိဳးမွာဆို အဲဒီစာအုပ္ကို ၂ ရက္ ၃ ရက္အတြင္း အၿပီးကို ဖတ္ျဖစ္လိမ့္မယ္။ အခုေတာ့ ရံုးပိတ္ရက္နဲ႕ ညပိုင္းအခ်ိန္ေလာက္ပဲ စာဖတ္ႏိုင္ေတာ့တယ္။ တေနကုန္ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕ထိုင္ၿပီး ညဘက္မွာ စာအုပ္ကို နင္းကန္ဖတ္ေနလို႕ မ်က္စိ ၂လံုးကို သနားပါအံုးလို႕ အေျပာခံရတယ္။ ဘယ္သူက ေျပာသလဲ ဆိုတာေတာ့ ေမးမေနပါနဲ႕ေလ။<br /><br />အဲဒီစာအုပ္ထဲမွာ ပါတဲ့ အလံုစိုးျမတ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ ၈တန္း ၉တန္း ၁၀တန္း အဂၤလိပ္စာက်ဴရွင္ တက္ခဲ့တဲ့ ဆရာ့အိမ္နဲ႕ အိမ္ခ်င္းကပ္ပဲေလ။ အျဖဴေရာင္ လည္ကတံုးနဲ႕ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ေတြ႕ရတတ္တဲ့ သူ႕ကို ရာဇဝင္လူမိုက္လို႕ ဘယ္သူမွ ထင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ကိုစိုးျမတ္ေနတဲ့ ေအာင္ေဇယ်ဝင္းရဲ႕ မ်က္ေစာင္းထိုးမွာ ရိွတဲ့ အလံုေဘာလံုးကြင္းမွာ လုပ္တဲ့ ပြဲေစ်းေတြဆိုရင္ အမွဳအခင္းနည္းလွတယ္။ သူက ငါတာဝန္ယူတယ္ကြာ ဆုိရင္ ပြဲေစ်း ျဖစ္ၿပီပဲ။ သူ မရိွေတာ့တဲ့ ေနာက္ပိုင္း အဲဒီကြင္းမွာ ဘာပြဲမွ လုပ္တာ မေတြ႕ေတာ့ဘူး။ အခုေတာ့ ေဘာလံုးကြင္းလည္း ေဘာလံုးဥကၠဌ ဦးေဇာ္ေဇာ္ဖြင့္တဲ့ ဆီဆိုင္ဘဝကို ကူးေျပာင္းသြားရရွာၿပီ။<br /><br />စာအုပ္ထဲမွာ ပါတဲ့ တခ်ိဳ႕အေၾကာင္းေတြက ၾကားဖူးနားဝ ရိွတယ္။ ဒါေပမယ့္ စာအုပ္ထဲမွာ ေရးျပထားသလိုမ်ိဳး အေသးစိတ္ေတာ့ မသိခဲ့ဘူး။ စာအုပ္အစကေန အလည္... အလည္ကေန အဆံုးအထိ ကုိသက္ခိုင့္ဘဝရဲ႕ အတက္အက်မ်ိဳးစံုကို ရသမ်ိဳးစံု ခံစားရေအာင္ ေရးဖြဲ႕ျခယ္မွဳန္းျပထားတဲ့ ကိုမင္းဒင္ရဲ႕ ကေလာင္စြမ္းက အေတာ္ထက္လွပါတယ္။ ေရွ႕မွာ ဘာေတြ ဘယ္လို ဆက္ျဖစ္လာမလဲ ဆုိတာ သိခ်င္စိတ္ေတြ တဖြားဖြား ျဖစ္လာေအာင္ တည္ခင္းထားတဲ့ ဇာတ္ကြက္ဇာတ္အိမ္ အခင္းအက်င္းကလည္း ပညာသားပါလြန္းလွတယ္။<br /><br />အဲဒီလိုမ်ိဳး ေရွ႕ဇာတ္လမ္းမွာ ဘာေတြျဖစ္မလဲဆိုတာ သိခ်င္စိတ္ေတြ ရိွလာေအာင္ ေရးထားတာေၾကာင့္ပဲ <a href="http://www.mindin.info/">မင္းဒင္ဆုိဒ္</a>မွာ ေရးတင္ထားသမွ် အခန္းဆက္ ဇာတ္လမ္းရွည္ႀကီးကို အစအဆံုး ဖတ္ခြင့္မရေသးသေရြ႕ အဲဒီဇာတ္လမ္းကို မဖတ္ဘူးကြာ ဆုိၿပီး... သူ႕ဆိုဒ္ကို အလည္တေခါက္ လာေရာက္ရံုပဲ စနည္းနာ သြားခဲ့တာ ၾကာလွပါေပါ့။ စာအုပ္ထြက္ၿပီ ဆုိတာ သိရေတာ့မွ စာအုပ္ဝယ္ၿပီး ဖတ္ပါေတာ့တယ္။ ဆန္႕ငင္ ဆန္႔ငင္နဲ႕ ဖတ္ရတာ အားမရပါဘူး။ တခုခုကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ရတဲ့ အလုပ္က တကယ္ေတာ့ ပင္ပန္းလြန္းလွတယ္ေလ။<br /><br />တကယ္ေတာ့ မင္းဒင္ရဲ႕သက္ခုိင္ဟာ ကၽြန္ေတာ္ တကူးတက ညႊန္းစရာ မလိုေလာက္ေအာင္ လူႀကိဳက္မ်ား ထင္ရွားၿပီးသားပါ။ အဲဒါကို အခုလို ထပ္ညႊန္းေနတာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ျမင္းထိန္းငတာ ျဖစ္ေနၿပီလား မသိပါဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ... ကၽြန္ေတာ့္အျမင္မွာေတာ့ ေရႊျပည္ႀကီးရဲ႕ ေခတ္တေခတ္မွာ ရွင္သန္လွဳပ္ရွား ရုန္းကန္ခဲ့တဲ့ ဘဝဇာတ္လမ္းတစ္ခုကို ျမင္ခြင့္သိခြင့္ ရလိုက္တာဟာ ေပးလိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္နဲ႕ စကၤာပူ ၃၀ ေဒၚလာထက္ တန္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-6550609813459547574?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-1723169042290389172011-01-17T15:03:00.017+08:002011-01-18T16:09:05.631+08:00<div style="text-align: justify;">ဟယ္လို... ေသြးလွဴရွင္အသင္းကလား...<br />ဂ်ပန္ေဆးရံုႀကီးကို အိုေသြးတစ္လံုး လာပို႕ေပးပါ..<br />ဘယ္ေလာက္ေပးရမလဲဆိုတာ တခါတည္း ေျပာပါ...<br />တန္ရာတန္ေၾကး ေပးပါမယ္...<br /><br />ဖုန္းထဲက အသံၾကားလုိက္ရတာနဲ႕ ရင္ဝကို ေျခစံုကန္ခံလိုက္ရသလိုပဲ ေအာင့္တက္သြားတယ္။ ဘယ္နဲ႕ဗ်ာ ေသြးလွဴရွင္အသင္းကလား... လို႕ ေမးၿပီး ဘယ္ေလာက္ေပးရမလဲ ဆုိတာ တခါတည္း ေျပာပါ... လုိ႕ ဆက္ေမးရတာတုန္း။ ဒါတင္မကေသးဘူး... တန္ရာတန္ေၾကး ေပးပါမယ္တဲ့။ ေသြးဆိုတာ တန္ဖိုးျဖတ္လို႕ ရၿပီေပါ့။ အဟက္...<br /><br />ျမန္မာျပည္မွာ ေသြးလွဴရွင္အသင္းေတြက ေစတနာနဲ႕ ေသြးလွဴေပးေနတာပါဆုိတာ တခ်ိဳ႕ေသာလူနာရွင္ေတြ မသိၾကေသးတာလား။ သိရဲ႕သားနဲ႕ကို ေငြဂုဏ္ေမာက္ၾကတာလား။ ဒါမွမဟုတ္ တခ်ိဳ႕ေသာ စုန္းျပဴးေတြကမ်ား ေသြးလွဴရွင္ရဲ႕ ေသြးေတြကို တဖက္လွည္႕နဲ႕ ေရာင္းစားေနၾကတာလား။ ေသြးလွဴရွင္အစစ္အမွန္နဲ႕ မေတြ႕ရပဲ ကိုယ္ထဲက ေသြးကို စီးပြါးရွာတဲ့အေနနဲ႕ ထုတ္ေရာင္းၾကတဲ့ လူေတြနဲ႕ပဲ ႀကံဳဆံုဖူးလို႕ မ်က္မျမင္ ပု႑ားေတြ ဆင္စမ္းသလိုမ်ိဳး ဆင္ဆုိတာ ယပ္ေတာင္ႀကီးပါဆိုတဲ့ ေလွနံဓါးထစ္ လူနာရွင္ေတြမ်ားလား။<br /><br />ျမင္မိသေလာက္ ေသြးဘဏ္ဘက္မွာလည္း ျပင္သင့္တာေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ ေသြးလွဴရွင္ ရွာေဖြစုေဆာင္းေရး လုပ္ငန္းေတြကို ထိထိေရာက္ေရာက္ မလုပ္ေဆာင္ႏိုင္ဘူး။ မီဒီယာပိုင္းမွာ အားနည္းတယ္ေပါ့။ ကိုယ္တုိင္ ေသခ်ာမလုပ္ႏိုင္ရင္ တျခား လုပ္ႏုိင္တဲ့သူကို တာဝန္ေဝမွ်သင့္တယ္။ လုပ္ပိုင္ခြင့္ေပးသင့္တယ္။ လွဴဒါန္းသမွ် ေသြးေတြကိုလည္း အမ်ားႀကီး မထိန္းသိမ္းႏိုင္ဘူး။ ေသြးဘဏ္ကေန တျခားေဆးရံုေတြကို ေသြးေဝမွ်ခြဲျခမ္းတဲ့ အပိုင္းကေတာ့ အတိအက် မသိလို႕ မေျပာေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီဘက္မွာလည္း အားနည္းခ်က္ေတြ ရိွေနလို႕ တျခားေဆးရံုေတြမွာ ေသြးအလံုအေလာက္ မရိွတာ ၾကားသိေနရပါတယ္။<br /><br />ႏိုင္ငံေတာ္အဆင့္ လူမွဳေရးအဖြဲ႕အစည္းျဖစ္တဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံၾကက္ေျခနီအသင္းမွာလည္း ေသြးလွဴရွင္ ရွာေဖြ စုေဆာင္းတဲ့ လုပ္ငန္းဌာနေတြ ရိွပါတယ္။ စီမံခ်က္ေတြ ဆြဲ... အစည္းအေဝးေတြ ထုိင္ၿပီး... တကၠသိုလ္ေတြ ေက်ာင္းေတြမွာ ေသြးလွဴရွင္အဖြဲ႕ေတြ လုပ္ၾကပါတယ္။ ႀကီးၾကပ္ ပံ့ပိုးမွဳ အားနည္းေတာ့ ေကာက္ရိုးမီးေတြပဲ ျဖစ္လိုက္တယ္။ အင္အားစာရင္းပဲ စာအုပ္ထဲမွာ ရိွၿပီး တကယ္ လွဳပ္ရွားေနတဲ့လူေတြ အျပင္မွာ သိပ္မျမင္ရဘူး။ ႏိုင္ငံတကာမွာလည္း ၾကက္ေျခနီအသင္းေတြကပဲ ေသြးလွဴရွင္ ရွာေဖြစုေဆာင္းတဲ့ အလုပ္ကို အဓိက အခန္းက႑ကေန ဦးေဆာင္ေနတာပါ။ ဘယ္နဲ႕ ကိုယ့္အလွည္႕က်မွ ရာဇဝင္ အရိုင္းခံၾကသလဲ။<br /><br />ေဆးရံုဝန္ထမ္းေတြ တဝမ္းတခါး မလွတဲ့ဘဝကို စာနာနားလည္ပါတယ္။ ေပးထားတဲ့ လခ ႏွစ္ပဲေျခာက္ျပားက လမ္းစရိတ္နဲ႕တင္ ကုန္ေနၿပီ။ ဘယ္မွာလည္း စားဖို႕ ေသာက္ဖို႕။ မိသားစုကို ဘာနဲ႕ ေကၽြးမလဲ။ ေဆးရံုမွာ ဂြင္ဖန္ႏိုင္မွ အိမ္အျပန္ မ်က္ႏွာပန္း လွမယ္ေလ။ ေသြးအလံုအေလာက္ မရိွတဲ့ ေဆးရံုနဲ႕ ပိုက္ဆံလိုေနတဲ့ ဝန္ထမ္း၊ ေသြးလိုေနတဲ့ လူနာရွင္နဲ႕သာ ဆံုၾကၿပီဆုိရင္ ေရကန္အသင့္ ၾကာအသင့္ပဲေလ။ ၃ ခုထဲမွာ ၁ ခုခု ျပည္႕စံုေနရင္ ဒီလို ေနာက္ပိုင္းဇာတ္ထုပ္မ်ိဳး ျမင္ရဖို႕ မလြယ္ေရးခ် မလြယ္ပါ။<br /><br />ပိုက္ဆံတတ္ႏိုင္တဲ့ လူနာရွင္ေတြကလည္း တေမွာင့္။ အရာရာကို ေငြနဲ႕ ပိုင္းျဖတ္ခ်င္တယ္။ ေပးဖို႕ မလိုတဲ့ ေနရာမွာလည္း ေပးႏုိင္တယ္ ဆုိတာ သိရေအာင္ ဖတ္ခနဲ ပစ္ေပးလိုက္တယ္။ ေစတနာနဲ႕ လာလွဴတာပါလို႕ ေျပာေပမယ့္လည္း လူျမင္ကြင္းမွာ တနင့္တပိုး ေပးၾကတယ္။ လက္ေဆာင္ေတြေရာ ေငြသားေတြေရာေပါ့။ ေနာက္ဆက္တြဲအေနနဲ႕ ဘာေတြျဖစ္လာမလဲ ဆုိတာ မေတြးဘူး။ သူတုိရဲ႕ လုပ္ရပ္က လူေတြရဲ႕ အသိတရားကို မသိမသာေလး ယိမ္းယိုင္ေစတာ သူတုိ႕ မျမင္လိုက္ဘူး။ မေခ်ာင္လည္တဲ့ ဘဝထဲမွာ ၿမိဳးၿမိဳးျမက္ျမက္ ရခ်င္လာတယ္။ ပီတိကို စားမလား မိုင္လို ေသာက္မလား။ ခဏခဏ တြန္းတုိက္တာ ခံရပါ မ်ားလာေတာ့ စိတ္ဓါတ္ေတြ ယိုင္နဲ႕လာၿပီေပါ့။<br /><br />အဲဒါမ်ိဳးကို ဘယ္လိုေျဖရွင္းမလဲ။ အေျဖရွာဖို႕က လြယ္မလိုနဲ႕ ခက္ပါတယ္။ မုန္႕လံုးကို စကၠဴကပ္တဲ့ ဂ်ာေအးကို သူ႕အေမရိုက္ ဇာတ္လမ္းမ်ိဳးေပါ့။ အေျဖ ရွာလုိ႕ ရရင္ေတာင္ ျပင္ဖုိ႕ မႀကိဳးစားၾကဘူး။ စနစ္ႀကီး မေကာင္းလို႕ပဲ လြယ္လြယ္ေျပာၿပီး ေခတ္ႀကီးကို လက္ညိဳး ထိုး လႊဲခ်လိုက္ၾကတာပဲေလ။ ေရလိုက္ငါးလိုက္ပံုစံ မလုပ္ မရွဳပ္ပဲ ေနေနၾကတယ္။<br /><br />ခ်ီးမွာပဲ ေလာက္က ေပ်ာ္ၾကတယ္တဲ့။ ေလာက္ေတြ မ်ားသထက္ ပိုၿပီး မ်ားလာတာ ႏွစ္ ၂၀ ေတာင္ ေက်ာ္ၿပီပဲ။ ေလာက္ေတြ မ်ားလာသလို ခ်ီးေတြလည္း မ်ားၿပီးရင္ ပိုမ်ားလာရၿပီေပါ့။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ မိတ္ကပ္လိမ္းထားတဲ့ ခ်ီးတြင္းထဲမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းႏုိင္ငံ တည္ေထာင္ရင္း တစစီ က်ိဳးပဲ့ေနၾကရၿပီဗ်ာ။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-172316904229038917?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-73708982644140682732011-01-09T23:41:00.008+08:002011-01-10T22:05:17.826+08:00<div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/MarinaBay01.jpg" /><br /></div><br /><div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/MarinaBay02.jpg" /><br /></div><div style="text-align: justify;"><br />ကလူသစ္ ရိုက္ထားတဲ့ ဓါတ္ေသကို အားက်လို႕ ဒီေန႕ညေနပိုင္း ဒူးရင္းသီးဘက္ကို ေရာက္တုန္းေရာက္ခိုက္ <a href="http://luthit.blogspot.com/2010/12/blog-post_25.html">ငါးေခ်ာင္းေထာက္</a>နဲ႕ ႀကိဳးစားပမ္းစား ရိုက္ခဲ့တာပါ။ ငါးေခ်ာင္းေထာက္မွာ အေရးႀကီးတဲ့ ေက်ာက္ခ်စရာ ဗိုက္ႀကီးျဖစ္ဖို႕ကို အခုလေတြမွာ အေတာ္ႀကိဳးစားထားရပါတယ္။<br /><br />မေမွာင္တေမွာင္ အခ်ိန္ေလး ညဦးပိုင္း ၇ နာရီေက်ာ္ေလာက္ ရိုက္ထားတဲ့ ဓါတ္ပံုေတြပါ။ ေကာင္းကင္မွာ မိုးေတြအံုေနလို႕ တိမ္မည္းညိဳေတြပဲ အုပ္စိုးေနတယ္။ အဲဒီအတြက္ ေကာင္းကင္ဘက္ကို အေလး မေပးေတာ့ပဲ ေရျပင္ဘက္ကို အာရံုစိုက္လိုက္တယ္။ ေရၿငိမ္ေနရင္ေတာ့ ေရမ်က္ႏွာျပင္မွာ ထင္ဟပ္ေနမယ့္ ပံုရိပ္ေတြက ရွင္းလင္း ျပတ္သားမွာပါ။ အခုေတာ့ အေပ်ာ္စီးေလွေတြက ဟိုဟိုဒီဒီ ျဖတ္သြားလိုက္... ေလေျပေအးေလးက က်ီစယ္ေျပးလိုက္နဲ႕ လိွဳင္းတြန္႕ေနတဲ့ ေရမ်က္ႏွာျပင္က လွဳပ္လီလွဳပ္လဲ့ ပံုေတြပဲ ရလိုက္တယ္ဗ်ာ။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-7370898264414068273?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-185287327915753622011-01-04T23:34:00.016+08:002011-01-05T09:44:34.891+08:00<div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/July%20Photos/ShweDagon01.jpg" /><br />ျမတ္ဘုရား ေရႊတိဂံု<br /><br /><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/July%20Photos/ShweDagon02.jpg" /><br />ရာဟုေထာင့္ ေအာင္ေျမ<br /><br /><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/July%20Photos/ShweDagon03.jpg" /><br />ေနာင္ေတာ္ႀကီးေစတီ<br /><br /><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/July%20Photos/ShweDagon04.jpg" /><br />ဘုရားေစာင္းတန္း<br /><br /><div style="text-align: justify;">ဒီဇင္ဘာလ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္မွာ ေရႊတိဂံုဘုရားကို ဘုရားဖူးေရာက္တုန္း ရိုက္ခဲ့တဲ့ဓါတ္ပံုေတြပါ။ သူငယ္ခ်င္း လင္မယား အသစ္စက္စက္နဲ႕ ေခ်ာင္းသာသြားၿပီး ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေရႊတိဂံုဘုရားကို ေရာက္ေအာင္ သြားဖူးပါအံုးမယ္ ဆိုၿပီး မနက္ ၈ နာရီေလာက္ ခ်စ္ခ်စ္နဲ႕အတူ ထြက္လာခဲ့ျဖစ္တယ္။ ဘုရားမွာ ဆံုမယ္လို႕ ခ်ိန္းထားတဲ့ အဲဒီ လင္မယားကေတာ့ ေရာက္မလာဘူး။ ေခ်ာင္းသာျပန္လက္ေဆာင္ ကိုယ္လက္ေတြကိုက္ ဖ်ားေနလို႕တဲ့။<br /><br />အဲဒီေန႕က ဘုရားမွာ ရာသီဥတု သာယာတယ္။ ေနထြက္ခ်ိန္ေပမယ့္ အပူရွိန္ မျပင္းဘူး။ ေကာင္းကင္မွာ တိမ္ေတြေတာ့ မထူဘူး။ တိမ္ေတြ ထူေနရင္ ရွဴခင္းေတြ ပိုၿပီးလွေနမယ္လို႕ ထင္မိတာပဲ။ ေမြးနံေထာင့္ေတြမွာ ေရသပၸါယ္တယ္။ ဆံုးသြားရွာၿပီ ျဖစ္တဲ့ ဆရာဦးဝင့္ေက်ာ္ရဲ႕ စကားကိုေတာင္ သတိရမိတယ္။ ေစာေစာစီးစီး ေရသပၸါယ္ေတာ့ ဘုရား ခ်မ္းေနမွာေပါ့ကြာတဲ့။<br /><br />ခ်စ္ခ်စ္လည္း သူ႕ေမြးနံေထာင့္မွာ ေရသပၸါယ္ေနတုန္း ေစတီေပၚမွာ နားေနတဲ့ က်ီးကန္းႀကီးတစ္ေကာင္က ပ်ံဆင္းလာၿပီး သူ႕ေခါင္းကို နင္းသြားေသးတယ္။ အဲဒီက်ီးကန္းႀကီးက ခ်စ္ခ်စ္ေခါင္းကို နင္းၿပီး ရင္ျပင္ေပၚကို ခပ္တည္တည္နဲ႕ ဆင္းသြားတာ သူ မဟုတ္သလိုပဲ။ ေအာင္ေျမလည္း နင္းခဲ့ေသးတယ္။ ဘုရားေစာင္းတန္းမွာ ခ်စ္ခ်စ္က ပုတီးဝယ္ရင္း ရံုးက လူေတြကို ေပးဖို႕အတြက္ လက္ေဆာင္ေတြ ဝယ္ျဖစ္ခဲ့ေသးတယ္။<br /><br />ဒါနဲ႕ ဘုရားရင္ျပင္ေပၚမွာ ထီးေဆာင္းလို႕ ရ မရ သိခ်င္မိတယ္။ ၾကားဖူးနားဝကေတာ့ ဘုရားရင္ျပင္မွာ ထီး မေဆာင္းေကာင္းဘူးတဲ့။ အဲဒါ မွန္လား မွားလား အေသအခ်ာ မသိလို႕ ဂဃဏန သိသူမ်ား အလင္းေပး ညႊန္ျပ ရွင္းလင္းေပးပါလို႕ ေတာင္းဆိုခ်င္ပါတယ္။<br /></div><br />ျမန္မာျပည္သားအားလံုး လြတ္လပ္ေပ်ာ္ရႊင္ သာယာေအးခ်မ္းႏိုင္ၾကပါေစ...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-18528732791575362?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-83352759764498493592011-01-03T11:14:00.007+08:002011-01-04T12:34:03.029+08:00<div style="text-align: justify;">me: Hi မေန႕က ေျပာေနရင္းနဲ႕ offline ျဖစ္သြားတယ္ေနာ္။<br /><br />MHA: ဟုတ္... အင္တာနက္ေကာ္နက္ရွင္ မေကာင္းတာပါ။<br /><br />me: အင္တာဗ်ဴးက ဘယ္လိုအေၾကာင္းအရာကို ဗ်ဴးမွာလဲ ခင္ဗ်။<br /><br />MHA: ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေလးပါပဲ။ ႏွစ္သစ္ကူး ရင္ခုန္သံ သေဘာေပါ့။<br /><br />me: ဘယ္လိုမ်ိဳးေလးလဲ ခင္ဗ်။ အျမည္းအစမ္းေလး ေျပာျပပါလား။<br /><br />MHA: ဟုတ္။ ဒီဇင္ဘာ ၃၁ ရက္ေန႔က်ရင္ ဘာလုပ္ဖို႔အစီအစဥ္ရွိလဲရွင့္။<br /><br />me: ~ ႏွစ္ခ်ဳပ္ အလုပ္ေလးေတြ လုပ္ရင္း Marina Bay မွာ က်င္းပမယ့္ New Year Count Down ကုိ တိုက္ရိုက္လႊင့္မယ့္ Channel - 5 ကို ထိုင္ၾကည္႕ျဖစ္မယ္ ထင္ပါတယ္။ ဟိုမွာ သြားၾကည္႕တာက လူမ်ားၿပီး အကုန္ျမင္ရမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အိမ္ကေန ၾကည္႕ရင္ေတာ့ အကုန္ျမင္ရမွာေလ။<br /><br />MHA: ဟုတ္။ တခ်ိဳ႕ေတြက ေျပာၾကတယ္ ဒီ New year က ျမန္မာေတြနဲ႔ မဆိုင္ဘူးလို႔ေလ။ သၾကၤန္ ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႔မွ ျမန္မာေတြနဲ႔ ဆိုင္တာ။ အဲဒါကို ေရာေယာင္ ေပ်ာ္ေနၾကတယ္လို႔ ေျပာၾကတယ္။ အဲဒါနဲ႔ပတ္သက္ျပီး ကိုဂ်ဴလိုင့္အျမင္ကို သိခ်င္ပါတယ္။<br /><br />me: ျမန္မာျပည္သားေတြက ပြဲလမ္းသဘင္ကို ခုံမင္တတ္ၾကပါတယ္။ ၁၂ လ ရာသီပြဲေတြကိုပဲ ၾကည္႕ပါေတာ့။ ကိုယ့္ရိုးရာ ပြဲလမ္းသဘင္ေတြမွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ဆင္ႏႊဲၾကသလို တျခားပြဲလမ္းသဘင္ကိုလည္း အလြတ္ မေပးလိုတာ သဘာဝက်ပါတယ္။ ခရစ္စမတ္တို႕ New Year တို႕ဆိုတာ တကမာၻလံုးမွာ က်င္းပတဲ့ ပြဲပဲေလ။ အဲဒီလိုပြဲမ်ိဳးကို ဆင္ႏႊဲတာ မသင့္ေတာ္ဘူးလို႕ မျမင္မိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ရိုးရာယဥ္ေက်းမွဳနဲ႕ မသင့္ေတာ္တဲ့ သရုပ္ပ်က္ ဆင္ႏႊဲမွဳမ်ိဳး၊ မူးယစ္ရမ္းကား ဆူပူေႏွာင့္ယွက္တာမ်ိဳးေတာ့ မျဖစ္ေစခ်င္ပါဘူး။ ကိုယ့္စည္း ကိုယ့္ကမ္းေလးနဲ႕ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ဆင္ႏႊဲသင့္ပါတယ္။<br /><br />MHA: တခ်ိဳ႕ေတြ(လူငယ္)က new year မွာ အေပ်ာ္လြန္ၾကတာမ်ိဳးရွိတယ္။ ေျပာခ်င္တာက ေကာင္ေလးေတြ၊ ေကာင္မေလးေတြ အရက္ေတြေသာက္ မူးၾကတာမ်ိဳး၊ ပတ္ဝန္းက်င္ကို ညသန္းေခါင္ အေႏွာင့္အယွက္ ေပးသလို ျဖစ္တာမ်ိဳး အဲလိုကိစၥမ်ိဳးေတြကိုေကာ ကိုဂ်ဴလိုင္ ႀကံဳဖူးပါလား။ အျမင္ သိခ်င္ပါတယ္။<br /><br />me: လူငယ္ေတြ အေပ်ာ္ၾကဴးတာ ျမင္ဖူးပါတယ္။ ႀကံဳဖူးတာေလးက... လမ္းထဲမွာ အေဖက ခရီးသြားေနတယ္။ အေမက မရိွေတာ့ဘူး။ အမျဖစ္တဲ့သူက သူ႕ ေယာက်ာ္းေလး သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ မူးရူးေနတဲ့အခ်ိန္ သူရဲ႕ ၁၀ ႏွစ္ေအာက္ ေမာင္ေလးနဲ႕ ညီမေလးက လမ္းေပၚမွာ ေယာင္ခ်ာခ်ာ ျဖစ္ေနလို႕ ကေလးေတြနဲ႕ အေဖာ္လုပ္ၿပီး ေနခဲ့ဖူးတယ္။ ႏွစ္သစ္ကူးပြဲကို အေၾကာင္းျပၿပီး စည္းလြတ္ဝါးလြတ္ ေသာက္စားမူးရူးတာကေတာ့ မေကာင္းဘူးလို႕ ျမင္မိပါတယ္။<br /><br />MHA: ႏွစ္သစ္ကူးေန႔မွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေရာ ျပန္သံုးသပ္မိတာ ရွိပါလား။ အရင္ ႏွစ္ေဟာင္းတုန္းက ငါဘယ္လိုမ်ိဳး လုပ္ခဲ့တယ္။ ႏွစ္သစ္မွာ ဘယ္လိုေတြ လုပ္မယ္ ဆိုတာမ်ိဳးကို ဆိုလိုခ်င္တာပါ။<br /><br />me: New year resolution ေတြကေတာ့ Blog မွာ ေရးျဖစ္ပါတယ္။ ဘာေတြ ျဖစ္ခဲ့ လုပ္ခဲ့တယ္ေပါ့။ လာမယ့္ႏွစ္မွာ ဘာေတြ ဆက္လုပ္မယ္ဆိုတာေတာ့ စိတ္ထဲမွာပဲ ေရးပါတယ္။ အျပင္ကိုေတာ့ ခ်မျပေတာ့ပါဘူး။ ဘာလုပ္မယ္ ညာလုပ္မယ္ ဆုိတာမ်ိဳး ေျပာျပမိရင္ တခ်ိဳ႕ေတြက ေလႀကီးတယ္လို႕ ၾကြားတယ္လို႕ ျမင္တတ္ၾကပါတယ္။ အသံေၾကာင့္ ဖား မေသရေအာင္... လုပ္မယ့္အရာေတြကို စိတ္ထဲမွာပဲ ထားလိုက္ပါတယ္။<br /><br />MHA: ဒီႏွစ္၂၀၁၀ ဟာ တျခားကုန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေဟာင္းေတြနဲ႔စာရင္ နည္းနည္း ထူးျခားတယ္ေပါ့။ ဒီႏွစ္ထဲမွာ ေရြးေကာက္ပြဲ က်င္းပတာတို႔၊ မုန္တိုင္းတိုက္တာ၊ ေရရွားပါးတာတို႔ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ မဟုတ္ဘဲ ဒီႏွစ္ေဟာင္း(၂၀၁၀)ကို ကိုဂ်ဴလိုင့္အေနနဲ႔ ဘယ္လို သံုးသပ္ ထင္ျမင္မိပါသလဲ။<br /><br />me: ႏွစ္တိုင္း ႏွစ္တုိင္းကေတာ့ ထူးျခားခ်က္ ကိုယ္စီ ရိွၾကပါတယ္။ မုန္တုိင္းဝင္တာတို႕ ေရရွားတာတုိ႕ ဆိုတာကေတာ့ သဘာဝ ပတ္ဝန္းက်င္ ပ်က္ဆီး ယိုယြင္းမွဳရဲ႕ ရလဒ္ကို နဖူးေတြ႕ ဒူးေတြ႕ ခံစားရတာပါ။ ျမန္မာႏိုင္ငံအေနနဲ႕ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ကို အခ်ိန္မွီ ထိန္းသိမ္းႏိုင္ပါေစလို႕ ဆႏၵျပဳမိပါတယ္။ ဒီႏွစ္ ၂၀၁၀ မွာေတာ့ ေရြးေကာက္ပြဲ လုပ္ျဖစ္တယ္။ ေရွ႕မတိုး ေနာက္မဆုတ္သာ ျဖစ္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံေရးရဲ႕ အလွည္႕အေျပာင္း တစ္ခုအေနနဲ႕ အေကာင္းျမင္ခ်င္မိခဲ့တယ္။ ပြင့္လင္းျမင္သာမွဳရိွတဲ့ ေရွ႕ခရီးလမ္းကို ရိုးသားစြာနဲ႕ ေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္ရင္ သိပ္ေကာင္းမွာေပါ့ဗ်ာ။<br /><br />MHA: ျပီးေတာ့ ႏွစ္သစ္မွာေကာ ဘယ္လိုမ်ိဳး ေကာင္းမြန္တဲ့ကိစၥေတြ ေမွ်ာ္လင့္မိပါသလဲ။ ကိုဂ်ဴလိုင့္ဆႏၵေတြကို သိခ်င္ပါတယ္ရွင့္။ ကိုယ့္ႏုိင္ငံအတြက္ေပါ့။ ျပီးေတာ့ ကိုယ့္အတြက္ေကာေပါ့။<br /><br />me: ျမန္မာျပည္သားေတြ ဝါးလံုးေခါင္းထဲ လသာေနတဲ့ အျမင္ေတြ ေျပာင္းလဲသင့္ပါၿပီ။ တုိင္းျပည္ကို ခ်စ္တယ္ဆိုရင္ စိတ္ဓါတ္ေတြ အရင္ျပင္ၾကပါ။ အျပဳသေဘာေဆာင္တဲ့ ေဝဖန္မွဳေတြကို လက္ခံပါ။ ျပဳျပင္သင့္တာေတြကို ျပဳျပင္ပါ။ မေကာင္းဘူးဆိုတာ သိရဲ႕သားနဲ႕ ေရလိုက္ငါးလိုက္ လုပ္ေနမယ္ဆိုရင္ တုိင္းျပည္ နစ္နာပါတယ္။ ဟိုတခ်ိန္က ေရႊထီးေဆာင္းခဲ့တာကို တမ္းတေနၿပီး စိတ္ကူးေတြ ယဥ္ေနရင္ေတာ့ ေရႊျပည္ေတာ္ ေမွ်ာ္တိုင္းေဝးပါမယ္။ အဲဒီလို ေျပာင္းလဲမွဳေတြ လုပ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ တုိင္းျပည္အတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေရာင္ျခည္ေတြ ျမင္လာမယ္လို႕ ေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္။ ေနာက္က်ေနၿပီ ဆိုေပမယ့္ အခုခ်ိန္ထိ မလိုက္လာေသးရင္ အၿမဲတမ္း က်န္ရစ္ ျဖစ္ေနမွာ ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕တုိင္းျပည္ ေခတ္မီဖြံ႕ၿဖိဳး တိုးတက္ဖို႕အတြက္ ဆိုင္ရာအလုပ္တာဝန္ကို ေက်ပြန္ေအာင္ ထၾက ရုန္းၾက ႏိွဳးၾကားၾကပါလို႕ ဆႏၵျပဳမိပါတယ္။ သႀကၤန္အေျမာက္ ဘဝကေန ရုန္းထြက္ႏိုင္ၾကပါေစ...<br /><br />MHA: ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ ဘာမ်ား ထပ္ျပီးေျပာခ်င္ေသးလဲ။ ႏွစ္သစ္ကူးမွာ ေပ်ာ္ခ်င္တဲ့လူငယ္ေတြ အတြက္ေပါ့။<br /><br />me: လူငယ္ဆုိတာ တုိင္းျပည္ရဲ႕ အနာဂတ္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ ဘဝရည္မွန္းခ်က္ ရိွၾကပါ။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ထားၾကပါ။ ေပ်ာ္သင့္တဲ့အခ်ိန္ ေပ်ာ္ပါ။ အလုပ္ လုပ္သင့္တဲ့အခ်ိန္ အားႀကိဳးမာန္တက္ လုပ္ၾကပါ။ ကိုယ့္မိသားစု၊ ကိုယ့္ၿမိဳ႕ကိုယ့္ရြာ၊ ကုိယ့္တုိင္းျပည္ရဲ႕ အနာဂတ္ကို မဖ်က္ဆီးပါနဲ႕လို႕ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ အဲဒီလိုပဲ လူငယ္ေတြအေနနဲ႕ ဘဝခရီးလမ္းမွာ အတၱဟိတနဲ႕ ပရဟိတလည္း မွ်ေစခ်င္ပါတယ္။ ကုိယ့္က်ိဳး သူ႕က်ိဳး ႏွစ္ဘက္မွ်ေအာင္ လုပ္ေစခ်င္ပါတယ္။ သူလည္း အက်ိဳးရိွ ကိုယ္လည္း အက်ိဳးရိွေတာ့ ေကာင္းတာေပါ့ဗ်ာ။<br /><br />MHA: အေျဖေတြက ေကာင္းလိုက္တာ။ ကိုဂ်ဴလိုင့္ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ေနာ္။<br /><br />me: ဟုတ္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ရင္ထဲ ရိွတာေလးေတြ ေျပာခြင့္ရတဲ့အတြက္ေပါ့။<br /><br /><div style="text-align: center;">~~~<br /></div>The Voice Weekly Journal - Vol. 7 No 4, Jan 3- 9 2011 Issue. ရဲ႕ ႏွစ္သစ္ကူး ရင္ခုန္သံ ဆိုတဲ့ က႑မွာ ပါလာတဲ့ အင္တာဗ်ဴးေလးပါ။ စာေပစိစစ္ေရးရဲ႕ မူေတြေၾကာင့္ အယ္ဒီတာ စားပြဲေပၚမွာတင္ ဆင္ဆာမိသြားတဲ့ စာသားေတြ ရိွတဲ့အတြက္ ဂ်ာနယ္မွာေတာ့ ေျပာခဲ့သမွ် မပါလိုက္ပါဘူး။ စာေပေလာကရဲ႕ အခက္အခဲေတြကို အထိုက္အေလ်ာက္ နားလည္မိတဲ့အတြက္ ဘယ္သူ႕ကိုမွ အျပစ္မျမင္မိပါဘူးဗ်ာ။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-8335275976449849359?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-46219289793931883552010-12-31T18:46:00.029+08:002011-01-04T10:54:01.518+08:00<div style="text-align: justify;">၂၀၁၀ ခုႏွစ္ကေတာ့ ဒီေန႕ ေနာက္ဆံုးပါပဲ။ မနက္ျဖန္ဆို ၂၀၁၁ ဆိုတဲ့ ႏွစ္သစ္ကို ေရာက္ပါၿပီ။ စားပြဲေပၚက ျပကၡဒိန္ေတာင္ အသစ္လဲလိုက္ၿပီ။ ဘာလိုလိုနဲ႕ ရက္ကေန လကိုေျပာင္း၊ လကေန ႏွစ္ကိုေျပာင္း၊ ဥတုရာသီ အလီလီေျပာင္းၿပီး ဘဝခရီးႀကီး ႏွင္ေနခဲ့တာ အေတာ္ေတာင္ ၾကာေညာင္းခဲ့ၿပီပဲ။ အခုခ်ိန္မွာ ျဖတ္သန္းခဲ့သမွ် ႏွစ္ေတြကို ျပန္ေျပာင္း ေတြးၾကည္႕ရင္ မွဳန္ရီေဝဝိုးတဝါး ျဖစ္ေနၿပီ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဒီႏွစ္ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္မွာ ႀကံဳဆံုခဲ့တာေလးေတြကို အက်ဥ္းခ်ံဳးေလး ေရးမွတ္ထားပါအံုးမယ္။<br /><br /><img src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/July%20Photos/Thankyou-En-75.jpg" /><br />ထိပ္စည္း<br />ဒီႏွစ္ကေတာ့ အသက္ရဲ႕ လက္ရိွထိပ္စည္း ေနာက္ဆံုးပါပဲ။ ေနာက္ႏွစ္ဆိုရင္ ထိပ္စီးအသစ္ ေျပာင္းသြားၿပီ။ ငယ္ရြယ္ႏုပ်ိဳတဲ့ ထိပ္စည္းကို ထားခဲ့ရေတာ့မယ္။ ရင့္က်က္တဲ့ ထိပ္စည္းကို ေျပာင္းယူရေတာ့မယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ဘာသာ ကိုယ္သိတာက အဆင္သင့္ မျဖစ္ေသးဘူးပဲ။ ထိပ္စည္းေျပာင္းသလို အမူအက်င့္ စိတ္ဓါတ္ ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္မွဳေတြ ေျပာင္းႏိုင္ရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ။ ထိပ္စည္းနဲ႕အတူ ေမြးမိခင္ရဲ႕ ေမြးေက်းဇူးေတြလည္း အစဥ္အၿမဲ ေအာင့္ေမ့လ်က္ပါ။<br /><br /><img src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/July%20Photos/lovingmyfamily-75.jpg" /><br />အခ်ိဳးအေကြ႕<br />ဒီႏွစ္မွာ ဘဝရဲ႕ အခ်ိဳးအေကြ႕ေတြ ရိွခဲ့တယ္။ လူပ်ိဳလူလြတ္ဘဝကေန အိမ္ေထာင္သည္ဘဝကို ဘယ္သူကမွ အတင္းအၾကပ္ မတိုက္တြန္းရပဲနဲ႕ ကိုယ့္သေဘာနဲ႕ကိုယ္ ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီး ခံယူလိုက္တယ္။ ခံယူခ်င္တာ ၾကာလွပါၿပီ မဟုတ္လားလို႕ မက်ီစားလိုက္ပါနဲ႕။ အခ်ိဳးအေကြ႕တစ္ခုကို အဆင္သင့္ျဖစ္ေအာင္ ျပင္ဆင္ရတာ လြယ္တာမွ မဟုတ္တာေလ။ အစစ အရာရာ ျပင္ဆင္ထားႏိုင္မွ ေတာ္ကာၾကမယ္။ ႏွင္းေတာင္ၾကာပြင့္ကို ဆြတ္ခူးယူႏုိင္ဖို႕ ဆိုတာ ေတာ္ရံု အတြင္းအားနဲ႕ ရႏိုင္တာမ်ိဳးမွ မဟုတ္တာေလဗ်ာ။<br /><br /><img src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/July%20Photos/105-Wedding.jpg" /><br />မဂၤလာေဆာင္<br />ဒီႏွစ္ထဲမွာ မဂၤလာေဆာင္ အေတာ္မ်ားတာ သတိထားမိတယ္။ ႏွစ္စမွာ ေစ်းဦးေဖာက္သူကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တုိင္ေပါ့။ အဲဒီေနာက္ပိုင္း အသိအကၽြမ္း အေဆြအမ်ိဳးေတြထဲက ေဆာင္လိုက္ၾကတာ စီကာရီကာပဲ။ အေမရိကားက အစ္ကိုဝမ္းကြဲက ေမလမွာ ရန္ကုန္ျပန္လာၿပီး မဂၤလာေဆာင္တယ္။ ရန္ကုန္က ညီမဝမ္းကြဲက ႏိုဝင္ဘာမွာ ေဆာင္ၿပီး အေမရိကားကို သြားဖို႕ ျပင္ေနတယ္။ အြန္လိုင္းကမာၻမွာ သိကၽြမ္းခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္း ၂ ေယာက္ကလည္း ႏိုဝင္ဘာမွာ ေဆာင္ၾကျပန္တယ္။ ငယ္ေပါင္း သူငယ္ခ်င္းက ဒီဇင္ဘာမွာ ေဆာင္သလို ဗိသုကာေမဂ်ာက သူငယ္ခ်င္းကလည္း ဒီဇင္ဘာမွာပဲ ေဆာင္တယ္။ စကာၤပူက နာမည္ႀကီး ဓါတ္ပံုဆရာ ဘေလာ့ဂါလည္း ဒီဇင္ဘာမွာ ရန္ကုန္ျပန္ၿပီး ေဆာင္သြားတာ သူ႕ဘေလာ့ဂ္မွာ ဓါတ္ပံုေတြနဲ႕ ဖတ္လိုက္ရတယ္။<br /><br /><img src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/July%20Photos/Thumbs-Up.jpg" /><br />အလုပ္အကိုင္<br />လက္ရိွအလုပ္မွာ ၄ ႏွစ္ရိွေတာ့မယ္။ စကၤာပူမွာ ပထမဦးဆံုး လုပ္ခဲ့တဲ့ အလုပ္ျဖစ္သလို အခုအခ်ိန္ထိလည္း ဆက္လုပ္ေနတုန္းပဲ။ ဒီႏွစ္ ေမလတုန္းက လခတိုးေပးခဲ့တယ္။ ေဒၚလာ ၃၀၀ ေလာက္ လခတုိးေပးေတာ့ မဆုိးလွဘူးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ တခ်ိဳ႕သူေတြက ရာထူးေတြပါ တိုးကုန္တယ္။ ရာထူးတိုးသင့္ တုိးထိုက္တဲ့သူေတြ ရာထူးတိုးကုန္တာ ေက်နပ္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ေတြက ဘာမွ မလုပ္ပဲနဲ႕ကို ရာထူးတိုးကုန္တယ္။ ဘယ္လိုျဖစ္ၿပီး ကိုယ့္က်မွ က်န္ခဲ့ရတာလဲေပ့ါ... ဆုိၿပီး စီနီယာမန္ေနဂ်ာကို သြားေျပာတယ္။ ထံုးစံအတုိင္း ဟိုအေၾကာင္းျပ ဒီအေၾကာင္းျပေပါ့။ စိတ္နာနာနဲ႕ ဌာနေျပာင္းလိုက္တာ GM က ရာထူးတစ္ဆင့္ အစမ္းခန္႕ တိုးေပးလိုက္တယ္။ အစမ္းခန္႕ ကာလက ဒီေန႕ ေနာက္ဆံုးပဲ။ မနက္ျဖန္မွာ တရားဝင္ ရာထူးတိုးသြားၿပီလို႕ GM က မေန႕တုန္းက ေခၚေျပာတယ္။ အလုပ္မွာက ရာထူးတိုးရင္ လခပါ ထပ္တိုးတယ္ ခင္ဗ်။<br /><br /><img src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/July%20Photos/Traveling-fly-75.jpg" /><br />ေလယာဥ္ပ်ံ<br />ဘဝတေလွ်ာက္လံုးမွာ ဒီႏွစ္က ေလယာဥ္ အမ်ားဆံုး စီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္ပါပဲ။ ရန္ကုန္ကို ၃ ေခါက္ တိတိ ျပန္ခဲ့တယ္။ ပထမတေခါက္က ေစ့စပ္ပြဲအတြက္၊ ဒုတိယတေခါက္က မဂၤလာပြဲအတြက္၊ တတိယတေခါက္က သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ မဂၤလာေဆာင္ကို တက္ဖို႕အတြက္ ေလယာဥ္ပ်ံကို ၆ ခါတိတိ စီးခဲ့တယ္။ ထိုင္းကုိ အလုပ္ကိစၥအတြက္ ၂ ခါ သြားခဲ့ရတယ္။ အဲဒီလိုပဲ မေလးရွားကိုလည္း အလုပ္ကိစၥအတြက္ ၾသဂုတ္လမွာ သြားခဲ့ရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီႏွစ္အတြင္းမွာ စုစုေပါင္း ေလယာဥ္ပ်ံ ၁၂ ခါ စီးခဲ့ရတယ္။ မၾကာခဏ ခရီးထြက္ရတဲ့ အလုပ္မ်ိဳးေတြမွာ လုပ္ေနတဲ့ သူေတြအတြက္ေတာ့ ဒါေလးမ်ားလို႕ ေျပာမွာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ကေတာ့ အေတာ္ေလးကို မ်ားတဲ့ အေရအတြက္ပါပဲ။<br /><br /><img src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/July%20Photos/photograph-75.jpg" /><br />ဂုဏ္ျပဳဆု<br />ဒီႏွစ္မွာ စကၤာပူၾကက္ေျခနီရဲ႕ လက္ေအာက္မွာ ဖြဲ႕စည္းထားတဲ့ Youth Donor Club ဆိုတဲ့ အဖြဲ႕အစည္းက Founding Member အျဖစ္ ဂုဏ္ျပဳပါတယ္။ ေသြးလွဴရွင္ စုေဆာင္းတဲ့ လုပ္ငန္းေတြမွာ ၂၀၀၇ က စၿပီး ၂၀၁၀ အထိ ေတာက္ေလွ်ာက္ ကူညီ လုပ္အားေပးတဲ့အတြက္ အသိအမွတ္ျပဳ ဂုဏ္ျပဳခံရတယ္လို႕ မွတ္ယူမိပါတယ္။ ေသြးလွဴတာကလည္း ၁၅ ႀကိမ္ ရိွသြားၿပီ ျဖစ္လို႕ စကၤာပူၾကက္ေျခနီက ခ်ီးျမွင့္တဲ့ ဂုဏ္ျပဳတံဆိပ္ ၂ ခုလည္း လက္ခံ ရရိွထားပါေသးတယ္။ စကာၤပူမွာ စုေပါင္းေသြးလွဴပြဲလည္း ၃ ပြဲ လုပ္ျဖစ္ပါေသးတယ္။ အတုိင္းအတာ တစ္ခုအထိေတာ့ ေအာင္ျမင္ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာလည္း စုေပါင္းေသြးလွဴပြဲ ၃ ပြဲ လုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ေငြကုန္ လူပန္းျဖစ္ရေပမယ့္ ေက်နပ္ အားရမွဳေတာ့ သိပ္မရိွလွပါဘူး။ အတားအဆီးေတြက မ်ားေနေသးတယ္။<br /><br /><img src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/July%20Photos/135-Reading.jpg" /><br />ေဆာင္းပါးရွင္<br />ဇူလိုင္အိပ္မက္ဘေလာ့ဂ္ေပၚမွာ ေရးတင္ထားတဲ့ က်န္းမာေရး ပညာေပးေဆာင္းပါးေတြကို The Voice ဂ်ာနယ္မွာ ေဆာင္းပါးအျဖစ္ ေဖာ္ျပခံရလို႕ ေဆာင္းပါးရွင္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခြင့္ရလိုက္တယ္။ ကေလာင္ကိုေတာ့ ကိုဇူလိုင္လို႕ပဲ ေပးလိုက္ပါတယ္။ စာမူခလည္း ခ်ီးျမွင့္ခံရလို႕ ရသမွ်ပိုက္ဆံကို ေမြးသမိခင္ထံ ဝကြက္အပ္ၿပီး ကန္႕ေတာ့လိုက္တယ္။ ပညာေပးေဆာင္းပါး ၄ ေစာင္ ေဖာ္ျပခံရတဲ့အထဲမွာ "အရာရာ မင္းပါ ေမ..." ဆုိတဲ့ ဘရာဇီယာေဆာင္းပါးက အမ်ိဳးအေဆြေတြၾကားထဲမွာ အေတာ္ေလးကို နာမည္ႀကီးသြားတယ္။ အဲဒီလိုမ်ိဳးေတြ ေရးရဲမယ္လို႕ မထင္ထားဘူးတဲ့။ ဘေလာ့ဂ္မွာ ေရးတင္ထားတဲ့ စာေတြ သူတုိ႕တေတြ လာ မဖတ္ႏိုင္တာကိုပဲ ကံေကာင္းလွပါၿပီ။<br /><br /><img src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/July%20Photos/help-75.jpg" /><br />ပရဟိတ<br />၂၀၁၀ ခုႏွစ္မွာ စစ္ကိုင္းေတာင္ရိုး ဆြမ္းေလာင္းအသင္းအတြက္ စကၤာပူႏုိင္ငံက အလွဴရွင္ေတြ အာရုဏ္ဆြမ္း ေန႕ဆြမ္း လွဴခ်င္တဲ့အခါမ်ိဳးမွာ အလွဴေငြေတြကို ေကာက္ခံေပးခဲ့တယ္။ တကယ္ေတာ့ အလွဴေငြ လက္ခံေပးၿပီး ရန္ကုန္ကို လႊဲေပးတာေလးပဲ လုပ္တာပါ။ လွဴဒါန္းခ်င္တဲ့ အလွဴရက္ ရႏိုင္ မရႏိုင္ ဆိုတာမ်ိဳးကေတာ့ မဝါတို႕က အႀကံေပးတာေပါ့။ အခုလာမယ့္ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္အတြက္ေတာ့ ကိုဖုိးစိန္ကို ပခံုးေျပာင္း တာဝန္လႊဲေပးခဲ့ပါတယ္။ အြန္လိုင္းကမာၻက သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ စုေပါင္းလွဴဒါန္းမွဳနဲ႕ ၂၀၁၀ ႏွစ္ကုန္ပိုင္းေလးမွာ HIV/AIDS လူနာေတြကို အာဟာရဒါန ျပဳခဲ့ပါတယ္။ ပိုလွ်ံေနတဲ့ ေနရာေတြကို လွဴဒါန္းတာထက္ လိုအပ္ေနတဲ့ ေနရာေတြကို ရွာေဖြၿပီး လွဴဒါန္းရတာ အက်ိဳးရိွၿပီး စိတ္ဘဝင္မွာ ပီတိျဖစ္ေစပါတယ္။<br /><br /><br /><img src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/July%20Photos/Happy-new-year2012.jpg" /><br />မၾကာခင္ကာလမွာ အခ်ိဳးအေကြ႕ေတြ ရိွခဲ့တဲ့ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္ဆိုတာကို ထားရစ္ခဲ့ရေတာ့မွာပါ။ ေရွ႕ဆက္ရမယ့္ ႏွစ္သစ္မွာ အလုပ္ေတြ မ်ားေနမယ္ဆိုတာ ႀကိဳျမင္ေနပါတယ္။ ခရီးေတြလည္း ထြက္ရအံုးမယ္။ ဘေလာ့ဂ္လည္း အရင္ကေလာက္ ေရးျဖစ္မယ္ မထင္ပါဘူး။ ၂၀၁၁ ႏွစ္သစ္မွာ ျဖစ္ခ်င္လွတဲ့ ဆႏၵတစ္ခုကေတာ့ ေရသာခို အေခ်ာင္လိုက္ ေဝေလေလေတြကို အမုန္းမဖက္ပဲ အၿပံဳးစစ္စစ္နဲ႕ ညိွႏိွဳင္း ရင္ဆုိင္ ေျပာဆို ဆက္ဆံႏိုင္ပါေစ...<br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;">Image Credit: Mood Weather Report - Facebook</span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-4621928979393188355?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-31642298187193701582010-12-27T23:59:00.002+08:002010-12-31T19:34:26.524+08:00<div style="text-align: center;"><img src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/July%20Photos/brownshrike.jpg" /><br /><br />Photo credit: Romy Ocon, www.pbase.com/liquidstone<br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">ေကာက္လ်င္ငွက္</span><br /><br />ေဆာင္းဦးႀကိဳလို႕ သူေရာက္လာ<br />ေကာက္လ်င္ငွက္ငယ္ပါ။<br />အရုဏ္လာေတာ့ သူေအာ္ဟစ္<br />အသံ က်စ္-က်စ္-က်စ္။<br />က်စ္က်စ္ေအာ္သံ တညံညံ<br />ဟိုကိုင္းသည္ကိုင္း ပ်ံ။<br />ႏွံေကာင္ကိုဖမ္း လိပ္ျပာဖမ္း<br />ပုစဥ္း မလြတ္တမ္း။<br />ဖမ္းရင္းစားရင္း ေႏြေပါက္ေသာ္<br />ဇာတိ ေျမာက္ကို ေမွ်ာ္။<br />ေတာင္ေလေပၚေတာ့ ျပန္ကာသြား<br />ဧည္႕သည္ ေဝးရပ္သား။<br /><br />(ရွဳမဝ။ ဇန္နဝါရီ၊ ၁၉၈၂)<br /><br /><br />ေကာက္ယင္ငွက္ ဟု ဖတ္ပါ။<br /><br /><div style="text-align: justify;">မွတ္ခ်က္။ မင္းသုဝဏ္ရဲ႕ လူကေလးတုိ႕ရဲ႕ မိတ္ေဆြ ငွက္ကေလးေတြ... ကဗ်ာစာအုပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပတာပါ။ အဲဒီစာအုပ္မွာ ကဗ်ာေတြက ဖတ္လို႕ ေကာင္းသလို ငွက္ပံုေလးေတြလည္း အေရာင္စံု ထည္႕ေပးထားပါတယ္။<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-3164229818719370158?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-54100105601160242512010-12-24T22:27:00.001+08:002010-12-28T22:32:01.760+08:00<div style="text-align: center;"><img src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/July%20Photos/hairy_woodpecker.jpg" /><br />Photo Credit: http://sdakotabirds.com<br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">ေခါက္ရွာငွက္</span><br /><br />ပန္းေျပာက္ဝတ္လံု ကိုယ္လံုးၿခံဳ<br />ဗံုေတာင္သမား ငွက္မင္းသား<br />ေျခနဲ႕ကုပ္လို႕ ႏွဳတ္နဲ႕စား<br />စကားေရွးက ဝွက္ၾကတယ္<br />သိရင္ ေျပာပါကြယ္။<br /><br />နီ နက္ ဝါ ေရႊ ေရာင္စံုေဝ<br />ေျခနဲ႕ကုပ္လ်က္ သစ္ပင္တက္<br />ခၽြန္ႏွဳတ္သီးနဲ႕ တီးေခါက္ႏွက္<br />ပိုးထြက္လာေတာ့ သူစားတယ္<br />ေခါက္ရွာငွက္ပါကြယ္။<br /><br />ေခါက္ရွာ ပ်ံေတာ့ ဘယ္လိုပ်ံ<br />နိမ့္တံု ျမင့္တံု ပ်ံ။<br />ေလာကဓံနဲ႕ တူသေဘာ<br />လူႀကီးသူမ ေျပာတယ္ေလး။<br /><br />(ရွဳမဝ။ ေဖေဖာ္ဝါရီ၊ ၁၉၈၂)<br /><br /><br /><div style="text-align: left;">မွတ္ခ်က္။ မင္းသုဝဏ္ရဲ႕ လူကေလးတုိ႕ရဲ႕ မိတ္ေဆြ ငွက္ကေလးေတြ... ကဗ်ာစာအုပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပတာပါ။ အဲဒီစာအုပ္မွာ ကဗ်ာေတြက ဖတ္လို႕ ေကာင္းသလို ငွက္ပံုေလးေတြလည္း အေရာင္စံု ထည္႕ေပးထားပါတယ္။<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-5410010560116024251?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-19600060211226696782010-12-21T22:15:00.003+08:002010-12-28T22:32:30.581+08:00<div style="text-align: center;"><img src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/July%20Photos/Coppersmith_Barbet-poty.jpg" /><br />Photo Credit: www.photos-of-the-year.com<br /><br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">ပန္းထိမ္ဖုိငွက္</span><br /><br />နဖူးနီရဲ ႏွဳတ္သီးမည္း<br />သစ္ေခါင္းထဲက ျပဴထြက္လာ။<br /><br />အေတာင္ကိုယ္ေမြး စိမ္းဝါေသြး<br />နီနီေတြးေတြး ေျခေထာက္ပါ<br />တံုတံု တံုတံု တစ္ေန႕လံုး<br />ေနပူတုန္းလည္း တူေခါက္တာ။<br /><br />ဘာငွက္လည္းကြယ္ သိရင္ေျပာၾက<br />သရက္ေတာက သတၱဝါ။<br /><br />သိပါတယ္ကြယ္ တုိ႕ၿခံဝိုင္းက<br />သရက္ကိုင္းမွာ တစ္ေကာင္ပါ။<br /><br />ငွက္ပန္းထိမ္ဖို သူ႕သံၾကားက<br />တုိ႕မ်ားအိပ္ငိုက္ မိေတာ့တာ။<br />ငွက္ပါ ငွက္ပါ။<br /><br />(ရွဳမဝ။ ေဖေဖာ္ဝါရီ၊ ၁၉၈၂)<br /><div style="text-align: left;"><br /><br /><div style="text-align: justify;">မွတ္ခ်က္။ မင္းသုဝဏ္ရဲ႕ လူကေလးတုိ႕ရဲ႕ မိတ္ေဆြ ငွက္ကေလးေတြ... ကဗ်ာစာအုပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပတာပါ။ အဲဒီစာအုပ္မွာ ကဗ်ာေတြက ဖတ္လို႕ ေကာင္းသလို ငွက္ပံုေလးေတြလည္း အေရာင္စံု ထည္႕ေပးထားပါတယ္။<br /></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-1960006021122669678?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-30854614953519394232010-12-14T00:14:00.006+08:002010-12-21T00:40:48.797+08:00<div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/July%20Photos/NLD01.jpg" /><br />နယ္က လာတဲ့ လူနာေတြက ၾကက္ဆီထမင္း စားဖူးခ်င္တယ္ဆိုလို႕ ဗူး ၁၂၀ ဝယ္လိုက္တယ္...<br /><br /><div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/July%20Photos/NLD02.jpg" /><br />မီးဖိုေခ်ာင္အတြက္ ၾကက္သြန္နီ၊ ကုလားပဲနဲ႕ အိုင္အိုဒင္းဆားလည္း လွဴျဖစ္တယ္...<br /><br /><div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/July%20Photos/NLD03.jpg" /><br />ထမင္းခ်က္ဖို႕ ဆန္ ၂ အိတ္နဲ႕ ဟင္းခ်က္ဖို႕ ဆီ ၂၀ ပိႆာလည္း ပါတာေပါ့...<br /><br /><div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/July%20Photos/NLD04.jpg" /><br />လမ္းမသိမွာ စိုးလို႕ ကိုယ္တုိင္ လာႀကိဳၿပီး ဝိုင္းကူၾကတဲ့ ေဂဟာက လုပ္အားေပးေတြ...<br /><br /><div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/July%20Photos/NLD05.jpg" /><br />အားေဆး ဗူး ၂၀ အပါအဝင္ လွဴဒါန္းမွဳအစုစုကို မျဖဴျဖဴသင္းဆီ လႊဲေျပာင္းလွဴဒါန္းခဲ့ပါတယ္...<br /><br /><div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/July%20Photos/NLD06.jpg" /><br />အေဆာင္ေနရာ အခက္အခဲေၾကာင့္ တခ်ိဳ႕ဧည္႕သည္ေတြက အျပင္မွာပဲ အိပ္ၾကရတယ္...<br /><br /><div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/July%20Photos/NLD07.jpg" /><br />ဆရာႀကီးဦးဝင္းတင္ လွဴဒါန္းထားတဲ့ ေျမကြက္မွာ အေဆာင္တခုခု ေဆာက္ႏုိင္ရင္ ေကာင္းမယ္...<br /><br /><div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/July%20Photos/NLD08.jpg" /></div>ေရအတြက္ကေတာ့ ပူစရာ မလိုဘူး ဆုိေပမယ့္ ေႏြရာသီေရာက္ရင္ ေလာက္ငွႏုိင္မလား...<br /><br /><div style="text-align: justify;">မျဖဴျဖဴသင္း ဦးေဆာင္ေနတဲ့ HIV/AIDS Prevention and Care Section ကို အလွဴအတြက္ တခါတေခါက္ ေရာက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေတာင္ဒဂံုမွာ ဖြင့္လွစ္ထားတဲ့ ေဂဟာမွာ လူနာ ၁၀၀ ေက်ာ္ေလာက္ လက္ခံထားတယ္။ ပ်ဥ္ခင္း ထရံကာ ႏွစ္ထပ္ေဆာင္ထဲမွာ လူနာေတြ အမ်ားႀကီးေပါ့။ ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ေလးထဲမွာလည္း လူနာေတြ ရိွေသးတယ္။ ေနရာ မဆန္႕လို႕ အျပင္မွာ ထြက္အိပ္တဲ့ ဧည္႕သည္ေတြလည္း ရိွတယ္။ မိုးတြင္းဆိုရင္ေတာ့ ဒုကၡေရာက္မယ္။<br /><br />ေဘးမွာေတာ့ ေျမကြက္လပ္ႀကီးရိွတယ္။ အဲဒီေျမကြက္က ဆရာႀကီးဦးဝင္းတင္ လွဴထားတာတဲ့။ အဲဒီေျမမွာ အေဆာင္တခုခု ေဆာက္ေပးႏိုင္ရင္ လူနာေတြအတြက္ ပိုေကာင္းမလားပဲ။ လွဴခ်င္တန္းခ်င္တဲ့ အလွဴရွင္ ရိွလာရင္ ဆက္သြယ္ေပးလိုက္ၾကပါလို႕ ေတာင္းဆိုခ်င္ပါတယ္။<br /><br /></div></div></div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-3085461495351939423?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-63929886754078866162010-12-08T19:13:00.004+08:002010-12-20T19:17:21.140+08:00<div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/July%20Photos/Waybargi-01.jpg" /><br /><br /><div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/July%20Photos/Waybargi-02.jpg" /><br /><br /><div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/July%20Photos/Waybargi-03.jpg" /><br /><br /><div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/July%20Photos/Waybargi-04.jpg" /><br /><br /><div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/July%20Photos/Waybargi-05.jpg" /></div><br /></div></div>ေစတနာရွင္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားရဲ႕ စုေပါင္းလွဴဒါန္းမွဳေၾကာင့္ ၂၀၁၀ ခု ဒီဇင္ဘာလ ၇ ရက္ေန႕မွာ<br />ေျမာက္ဥကၠလာပ ေဝဘာဂီကူးစက္ေဆးရံုက HIVပိုး ကူးစက္ခံထားရတဲ့ လူနာ အေယာက္ ၁၀၀ အတြက္<br />ဒန္ေပါက္ထမင္းနဲ႕ မိုင္လိုဗူးေတြကို ေန႕လည္စာအျဖစ္ လွဴဒါန္းျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-6392988675407886616?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-78756152060384062642010-12-05T22:40:00.003+08:002010-12-19T13:48:42.408+08:00<div style="text-align: center;"><img src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/YDC/YDCCamp2010.jpg" /><br /><br /><div style="text-align: justify;">ခရစ္စမတ္ပိတ္ရက္မွာ အခ်ိန္ေလးမ်ား ေပးႏိုင္ရင္ စကၤာပူၾကက္ေျခနီက ဖြင့္လွစ္တဲ့ Youth Donor Camp 2010 ကို လာခဲ့ပါလို႕ ဖိတ္ေခၚခ်င္ပါတယ္။ အသက္ ၁၆ ႏွစ္ကေန အသက္ ၃၀ ႏွစ္ၾကား မည္သူမဆို တက္ေရာက္ႏုိင္ပါတယ္။ စကၤာပူမွာ ေနတဲ့သူဆုိရင္ေတာ့ ေဒၚလာ ၂၀ ဝင္ေၾကးေပးရပါမယ္။ အဲဒီ ေဒၚလာ ၂၀ က မနက္စာ၊ ေန႕လည္စာ၊ ညစာအတြက္ပါ အၿပီးအစီး စရိတ္ၿငိမ္းပါ။ ေသြးလွဴတာနဲ႕ပတ္သက္တဲ့ အျမင္ေတြ ဖလွယ္ၾကမယ္။ အေကာင္းဆံုး နည္းလမ္းေတြကို ရွာေဖြ ေဆြးေႏြးၾကမယ္။<br /><br />ဝင္ခြင့္ေလွ်ာက္လႊာကို ဒီ<a href="http://r3c.donorweb.org/members-activities/youth-donor-club-training-workshop-camp-2010/registration-form/at_download/file">ေနရာ</a>မွာ ယူႏုိင္ပါတယ္။ အဲဒီေလွ်ာက္လႊာကို ျဖည္႕ၿပီးရင္ Ms Chin Li Peng, lipeng.chin@redcross.org.sg ဆီကို ေမးလ္ပို႕လိုက္ပါ ခင္ဗ်ာ။<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-7875615206038406264?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-74384614424882735642010-12-01T22:09:00.005+08:002010-12-01T22:29:35.891+08:00<div style="text-align: center;"><img src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/July%20Photos/red_ribbon.jpg" /><br />"Stop AIDS. Keep the Promise."<br /><br />ကဲ... ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ဘာေတြ လုပ္ခဲ့ၿပီးၿပီလဲ။<br />လုပ္ပါမယ္ လို႕ေျပာခဲ့ ဆိုခဲ့တာေတြ လုပ္ျဖစ္ခဲ့လား။<br />ေပးထားခဲ့တဲ့ ကတိေတြ တည္ခဲ့ၾကသလား။<br />ေရွ႕ဆက္ၿပီး ဘာေတြဆက္လုပ္ၾကမလဲ။<br />၂၀၁၀ မွာ ျပန္လည္ ဆန္းစစ္ၾကည္ၾကပါအံုး။<br /><br />၂၀၁၀ အထိ ကၽြန္ေတာ္ ဘာေတြ လုပ္ခဲ့လဲ...<br />ျပည္႕တန္ဆာေလာကမွာ ကြန္ဒံုေတြ အခမဲ့ ေဝခဲ့ဖူးတယ္။<br />ကုန္ကားေမာင္းတဲ့ ကားဆရာေတြကို ကြန္ဒံုေတြ အခမဲ့ ေဝခဲ့ဖူးတယ္။<br />ARV ေဆးလိုတဲ့သူေတြကို သဇင္ေဆးခန္းနဲ႕ ခ်ိတ္ဆက္ေပးခဲ့ဖူးတယ္။<br />မ်ိဳးဆက္ပြါး က်န္းမာေရးပညာေပးေတြ ေဟာေျပာခဲ့ဖူးတယ္။<br />သုခရိပ္ၿမံဳေဂဟာက ကေလးေတြကို ေန႕လည္စာေတြ ေကၽြးခဲ့ဖူးတယ္။<br />သုခရိပ္ၿမံဳေဂဟာက ကေလးေတြကို ကစားစရာအရုပ္ေတြ ဝယ္ေပးခဲ့ဖူးတယ္။<br />သုခရိပ္ၿမံဳေဂဟာက ကေလးေတြအတြက္ ဒါန္းတစ္စင္း လွဴဒါန္းျဖစ္ေအာင္ စီစဥ္ဖူးတယ္။<br />ေလာေလာဆယ္ ေဝဘာဂီကူးစက္ေဆးရံုမွာ HIV လူနာေတြကို ေန႕လည္စာ ေကၽြးဖို႕ စီစဥ္ေနတယ္။<br /><br />ကဲ... သူငယ္ခ်င္းတို႕ေရာ... ဘာေတြ လုပ္ခဲ့ၿပီးၿပီလဲ။<br />ဘာေတြ ဆက္လုပ္ၾကအံုးမလဲ...<br /><br /><br />World AIDS Day - 2010<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-7438461442488273564?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-65132697630352668092010-11-28T21:45:00.001+08:002010-12-01T21:14:17.463+08:00<div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/15thVNRBD.jpg" /><br /><br />ႏိုဝင္ဘာလ ၂၈ ရက္ေန႕- စကၤာပူေသြးဘဏ္မွာ ၁၅ ႀကိမ္ေျမာက္ ေသြးလွဴျဖစ္ခဲ့တယ္။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-6513269763035266809?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-36417996384787376492010-11-25T19:40:00.022+08:002010-12-03T09:49:32.121+08:00<div style="text-align: justify;">စမ္ဘာဝမ္းပန္းၿခံထဲမွာ စတုဒိတာေကၽြးတဲ့ေန႕က စလံုးက ဘေလာ့ဂါတခ်ိဳ႕နဲ႕ ဆံုျဖစ္လိုက္တယ္။ တခ်ိဳ႕က ႀကံဳဖူးဆံုဖူး ျမင္ဖူးၿပီးသား သူေတြပါ။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ တခါမွကို အေၾကာင္းမတုိက္ဆိုင္လုိ႕ မႀကံဳမဆံုျဖစ္ခဲ့တဲ့ သူေတြေပါ့။ အဲဒီနိဗၺာန္ေစ်းမွာ သူတုိ႕ေတြက စတုဒိတာ အလွဴလုပ္ေနၾကတာပါ။<br /><br />အေၾကာင္းတိုင္ဆုိင္လို႕ အလွဴကိစၥေတြ ေျပာၾကရင္း ရန္ကုန္မွာ အလွဴတစ္ခုလုပ္ဖို႕ ေျပာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္မွာလည္း ဘေလာ့ဂါေတြ ဦးေဆာင္ၿပီး အလွဴအတန္းေတြ လုပ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒီႏွစ္မွာ အဲဒါမ်ိဳး အလွဴေတြ ဆက္လုပ္ဖို႕အတြက္ ေဆြးေႏြးျဖစ္ခဲ့တယ္။<br /><br />အလွဴလုပ္မယ့္ အစီအစဥ္ကေတာ့ ရွင္းရွင္းေလးပါ။ တိုေတာင္းလွတဲ့ လူ႕ဘဝမွာ ကံအေၾကာင္းမလွရွာတဲ့ ေရာဂါသည္ေတြကို ေန႕လည္စာေကၽြးဖို႕ အစီအစဥ္ပါပဲ။ ၿမိဳ႕ရန္ကုန္က ေဝဘာဂီကူးစက္ေဆးရံုမွာ HIV ပိုး သယ္ေဆာင္ထားတဲ့ ေဝဒနာရွင္ေတြကို ေန႕လည္စာ ဒန္ေပါက္ေကၽြးဖို႕ စဥ္းစားမိထားတယ္။ အစစ အရာရာ ေစ်းႀကီးေနတဲ့ ေခတ္ႀကီးမွာ ခ်ိဳ႕တဲ့ဆင္းရဲရွာတဲ့ သူတို႕တေတြကို အစားေကာင္း အေသာက္ေကာင္းေလး ေကၽြးေမြးခ်င္မိတယ္။ အဲဒီေဆးရံုမွာ ေဝဒနာရွင္ အေယာက္ ၉၀ ေက်ာ္ ရိွတယ္လို႕ စံုစမ္းသိရိွထားပါတယ္။ အဲဒီအစီအစဥ္ေလးကို သူတို႕ေတြနဲ႕ တုိင္ပင္ၾကည္႕ေတာ့ စိတ္ဝင္စားတယ္ ဆုိတာနဲ႕ အေကာင္ထည္ေဖာ္ ေရွ႕ဆက္ဖုိ႕ ႀကိဳးပမ္းတာပါ။<br /><br />ဒန္ေပါက္ ၁ ပြဲကို ျမန္မာေငြ ႏွစ္ေထာင္က်ပ္နဲ႕ တြက္ၾကည္႕ရင္ ဒန္ေပါက္ပြဲ ၁၀၀ အတြက္ ျမန္မာေငြ ၂ သိန္း ကုန္က်ပါမယ္။ ဒန္ေပါက္ဆိုင္က လုိက္မပို႕ေပးတဲ့အတြက္ ေဆးရံုကို ကိုယ့္အစီအစဥ္နဲ႕ကိုယ္ ကားငွားၿပီး သယ္ရပါမယ္။ အဲဒီအတြက္ လမ္းစရိတ္လည္း လိုပါမယ္။ အလွဴေငြ စုတာ အဆင္ေျပခဲ့ရင္ အေအးတုိက္ဖုိ႕ပါ စီစဥ္ခ်င္ပါတယ္။ အလွဴရက္ကိုေတာ့ ဒီဇင္ဘာ လဆန္းပိုင္းေလာက္မွာ လုပ္ျဖစ္မွာျဖစ္လို႕ ဒီဇင္ဘာလ ၃ ရက္ေန႕ ေနာက္ဆံုးထားၿပီး ဒီေန႕ကစၿပီး အလွဴေငြ ေကာက္ပါမယ္ ခင္ဗ်ာ။<br /><br />ေလာေလာဆယ္ အလွဴအတြက္ တာဝန္ယူ ေကာက္ခံေပးမယ့္သူေတြကေတာ့...<br /><br /><a href="http://www.mogokthar.com/">ကိုမုိးကုတ္သား</a> bobohan25@gmail.com<br /><a href="http://phoesein.blogspot.com/">ကိုဖိုးစိန္</a> phoesein@gmail.com<br /><a href="http://july-dream.blogspot.com/">ကိုဇူလိုင္</a> julydream0707@gmail.com<br /><br />ေမတၱာငတ္ေနတဲ့သူေတြကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ေလး ေမတၱာလက္ေတြနဲ႕ ကမ္းၿပီး ေဖးမကူညီၾကပါစို႕...<br /><br />Updated Donor List...<br /><br />မခ်စ္ၾကည္ေအး = ၅၀ ေဒၚလာ<br />မျမဴးျမဴး = ၃၀ ေဒၚလာ<br />မတင္ဇာေမာ္ = ၅၀ ေဒၚလာ<br />မဘုတ္ဆံု = ၅၀ ေဒၚလာ<br />မရီတာ = ၃၀ ေဒၚလာ<br />မလင္းလင္း = ၂၀ ေဒၚလာ<br />မေအးဇာႏြယ္ = ၅၀ ေဒၚလာ<br />မေဝေဝ = ၂၀ ေဒၚလာ<br />မခ်ယ္ရီ = ၆၀ ေဒၚလာ<br />ကိုကိုေမာင္ = ၅၀ ေဒၚလာ<br />ကိုစိုင္းခမ္းထြန္း = ၁၀ ေဒၚလာ<br />ကုိေက်ာ္ဇင္ဦး = ၇၀ ေဒၚလာ<br />ကိုလူသစ္ = ၅၀ ေဒၚလာ<br />ကိုေဇယ်ာ = ၂၀ ေဒၚလာ<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-3641799638478737649?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-90498275377482504382010-11-21T16:34:00.014+08:002010-11-21T20:50:22.361+08:00<div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/Blooddonationmedallion01.jpg" /><br />Blood Donation Milestones<br /><br /><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/Blooddonationmedallion02.jpg" /><br />Medallion for the 5th Donation<br /><br /><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/Blooddonationmedallion03.jpg" /><br />Medallion for the 10th Donation<br /><br /><div style="text-align: justify;">စကၤာပူမွာ ေသြးလွဴခဲ့တာ ၁၄ ႀကိမ္ ရိွခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ ဒီတစ္ေခါက္ လွဴရင္ေတာ့ ၁၅ ႀကိမ္ေပါ့။ အရင္တုန္းကေတာ့ ၂၅ ႀကိမ္ေျမာက္ ေသြးလွဴၿပီးရင္ စကၤာပူၾကက္ေျခနီက ေၾကးတံဆိပ္ ခ်ီးျမွင့္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီႏွစ္က စၿပီး ၅ ႀကိမ္ေျမာက္နဲ႕ ၁၀ ႀကိမ္ေျမာက္ ေသြးလွဴထားၿပီးတဲ့သူေတြကိုလည္း အမွတ္တရ ဂုဏ္ျပဳတံဆိပ္ေတြ ေပးအပ္ ခ်ီးျမွင့္ဖို႕ စီစဥ္ေနတယ္ဆုိတာ ၾကားသိထားခဲ့ေပမယ့္ ဆုတံဆိပ္ေတြ ေပးတာကို တစ္ခါမွ မႀကံဳခဲ့ဖူးပါဘူး။ ၅ ႀကိမ္ေျမာက္နဲ ၁၀ ႀကိမ္ေျမာက္ ေသြးလွဴဒါန္းမွဳအတြက္ အမွတ္တရ ဂုဏ္ျပဳတံဆိပ္ေတြကို လာယူဖို႕အတြက္ ေရွ႕အပတ္ထဲမွာ စကၤာပူၾကက္ေျခနီက SMS ပို႕တာနဲ႕ ေသြးဘဏ္မွာ သြားယူခဲ့ပါတယ္။ ေသြးလွဴရွင္ေတြရဲ႕ အေရးပါမွဳကို တုန္႕ျပန္ အသိအမွတ္ျပဳေပးတဲ့အတြက္ ႏွစ္ထပ္ကြမ္း ပီတိျဖစ္မိပါတယ္။<br /><br />က်န္းမာေရး ေကာင္းမြန္ေနသေရြ႕၊ ေသြးလွဴဖုိ႕ အရည္အခ်င္း ျပည္႕မိေနသေရြ႕ ပုံမွန္ေသြးလွဴဒါန္းသြားဖို႕ ဆံုးျဖတ္ထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ အားသစ္တစ္ခု ျဖစ္ေစခဲ့တာ အမွန္ပါပဲခင္ဗ်ာ။<br /><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-9049827537748250438?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-75884079412841887122010-11-13T21:15:00.013+08:002010-11-21T20:35:36.383+08:00<div style="text-align: justify;">ဒီေန႕ ေပ်ာ္ပါတယ္။ အကယ္ဒမီေပးပြဲလည္း မဟုတ္၊ စာေမးပြဲ ေအာင္စာရင္းလည္း မဟုတ္... မဂၤလာရိွတဲ့ သတင္းတစ္ခုေၾကာင့္ ဘယ္လိုမွန္း မသိေအာင္ ရင္လိွဳက္သည္းလိွဳက္ ေပ်ာ္ေနမိတယ္။ တကူးတက ေမွ်ာ္လင့္ေစာင့္စားေနတာမ်ိဳး မဟုတ္ေပမယ့္ သတင္းေတြ ဟိုနားတစ္စ ဒီနားတစ္စ ၾကားရဖတ္ရေတာ့ အမွန္ျဖစ္ပါေစ ဆိုတဲ့ ဆႏၵေတြ မသိစိတ္ထဲကေန ရုုန္းထြက္ေနတယ္။ တကယ္ကို လြတ္လာၿပီဆိုတာ ၾကားရ ဖတ္ရေတာ့ တကယ္ကို ေပ်ာ္မိပါတယ္။<br /><br />တကယ္ဆို ကၽြန္ေတာ့္ သူ႕ရဲ႕ Fan တစ္ေယာက္ မဟုတ္ပါ။ Facebook မွာ သူ႕ရဲ႕ Fan Page ရိွေနတာ ၾကာပါၿပီ။ သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း Invite လုပ္ၾကပါတယ္။ ႏိုင္ငံပိုင္သတင္းစာကို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ဖတ္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ သူဟာ ျမန္မာျပည္ လြတ္လပ္ေရးဖခင္ႀကီးရဲ႕မ်ိဳးဆက္ သမီးရတနာတစ္ဦး၊ တိုင္းတပါးသား လူမ်ိဳးျခားနဲ႕ အိမ္ေထာင္ျပဳထားသူတစ္ဦး၊ ျပည္ပမွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေနထိုင္ၿပီး ေရႊျပည္ေတာ္ဝင္ခဲ့သူတစ္ဦး။ လူထဲကလူလိုမ်ိဳး သာမန္လူတစ္ေယာက္ထက္ ပိုၿပီး သူ႕အေပၚမွာ အထူးအကဲ စိတ္မဝင္စားမိပါဘူး။<br /><br />ဒါေပမယ့္ ျမန္မာျပည္သူေတြအတြက္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာမ်ားစြာ အက်ယ္ခ်ဳပ္ဘဝနဲ႕ ေနခဲ့ရတဲ့ သူ႕ရဲ႕ဇြဲသတိၱိနဲ႕ စြန္႕လႊတ္အနစ္ခံမွဳကို ေလးစားအားက် ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုး ေက်းဇူးတင္မိတယ္။ ကိုယ့္ေကာင္းက်ိဳးအတြက္္ပဲ လုပ္ေနတဲ့သူဆိုရင္ေတာ့ ဇြဲရိွတာကို အားက်ေပမယ့္ ေလးစားမိမွာ မဟုတ္ေလာက္ဘူး။ ကိုယ့္အတြက္ မဟုတ္ပဲ အမ်ားအတြက္ စြန္႕လႊတ္ အနစ္နာခံ ဇြဲရိွတာမ်ိဳးကိုေတာ့ ေလးစားမိပါတယ္။<br /><br />ေလွာင္အိမ္ထဲက ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ခ်ိဳးျဖဴငွက္ေလးလို ၁ လ ၂ လမ်ိဳး မဟုတ္ပဲ လေပါင္းမ်ားစြာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ လြတ္လပ္မွဳကေန ကင္းေဝးေနရတဲ့ ဘဝဆိုတာ ေက်ာ္ျဖတ္ ရင္ဆုိင္ႏိုင္ဖုိ႕ တကယ္ေတာ့ မလြယ္လွပါဘူး။ ရွင္းလင္းျပတ္သားတဲ့ ခံယူခ်က္ေတြ ရည္မွန္းခ်က္ေတြ ရိွေနတဲ့ လူမ်ိဳးမွသာ ဆူးအျပည္႕ခင္းတဲ့ ကႏာၱရလမ္းမွာ မယိမ္းမယိုင္ မတြန္႕မဆုတ္ ေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္မွာပါ။ သူဟာ သာမန္ဘဝထဲက သာမန္လူ မဟုတ္ဘူးဆိုတာကို အလုပ္နဲ႕ သက္ေသျပခဲ့ပါၿပီ။<br /><br />လြတ္ေျမာက္လာတဲ့ သတင္းနဲ႕အတူ ခံစားမိတဲ့ အေတြးေလးက... ေရွ႕မတိုးသာ ေနာက္မဆုတ္သာ မလွဳပ္ႏိုင္ မရွားႏိုင္ျဖစ္ေနတဲ့ ျမန္မာျပည္အေရးကို စိတ္ပ်က္ေနတဲ့ ေရႊျပည္သူ ေရႊျပည္သားေတြအဖို႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေရာင္နီေတြ ထြန္းလင္းလာေလၿပီလားေပါ့။ ေကာင္းမြန္တဲ့ အေျပာင္းအလဲတစ္ခုကို ေမွ်ာ္လင့္ေနမိေပမယ့္ စိတ္ပ်က္ဖြယ္ ေရြးေကာက္ပြဲသတင္းေတြကို ၾကားေနဖတ္ေနရတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ အခုသတင္းေလးက ေရာင္နီဦးတစ္ခုပါပဲေလ။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-7588407941284188712?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-10450716082300392202010-11-06T23:20:00.000+08:002010-11-16T15:15:04.428+08:00<div style="text-align: center;"><div style="text-align: justify;">ထိုင္းမွာ အလုပ္ကိစၥအတြက္ တစ္လနီးပါးေလာက္ ေနလိုက္ရတယ္။ အလုပ္တာဝန္နဲ႕ လာရတာဆုိေတာ့ မိုးလင္းမိုးခ်ဳပ္ အလုပ္ထဲမွာ တကုပ္ကုပ္ေပါ့။ မနက္မိုးလင္းလို႕ မနက္စာ စားၿပီးရင္ ရံုးက လာႀကိဳတဲ့ကားနဲ႕ ရံုးကိုလာ၊ ေန႕လည္စာကိုေတာ့ ရံုးက အဆင္ေျပသလို ဝယ္ေပးတဲ့ ထမင္းေၾကာ္၊ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ စားေပါ့။ ညစာကိုေတာ့ ရံုးျပန္ခ်ိန္ေစာရင္ ေစာသလို အနားတဝိုက္က ကုန္တိုက္ႀကီးမွာ သြားစား၊ ရံုးျပန္ေနာက္က်ရင္ ဟိုတယ္ကေနပဲ မွာစား၊ ဒီလိုနဲ႕ သံသရာ လည္သြားလိုက္တယ္။ ရံုးျပန္ခ်ိန္ ေစာတယ္ဆိုတာ ည ၈ နာရီေလာက္ကို ေျပာတာပါ။ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ ဟိုတယ္ကို ည ၁၀ နာရီေလာက္မွ ေရာက္တတ္လို႕ ဟိုတယ္ကပဲ မွာစားရတာ မ်ားတယ္။<br /></div><br /><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/July%20Photos/FoodinTH01.jpg" /><br /><div style="text-align: justify;"><br />ပထမဦးဆံုးေန႕က ရံုးျပန္ ေနာက္က်တယ္။ ေဗြေဆာ္ဦး ဆိုတဲ့အတုိင္း ည ၁၀ နာရီေက်ာ္မွ ဟိုတယ္ကို ေရာက္တယ္။ အနားတဝိုက္မွာ စားေသာက္ဆိုင္ေတြကလည္း ရွားတယ္။ ဘာသာစကား အခက္အခဲကလည္း ရိွတယ္။ သီခ်င္းဆိုဖို႕ ဆိုင္ေတြေတာ့ ရိွေပမယ့္ သီခ်င္းမွ မဆိုတတ္တာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ မထူးပါဘူးေလ။ အဲဒီေတာ့ ဟိုတယ္မွာပဲ စားေတာ့မယ္ဆုိၿပီး မွာလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ႀကိဳက္တဲ့ သေဘာၤသီးေထာင္းေပါ့။ ျမင္ဖူးေနၾက စားေနၾက သေဘာၤသီးေထာင္းနဲ႕ မတူတာက ခုတ္ထစ္ထားတဲ့ ဂဏန္းတစ္ေကာင္ ပါလာတာပဲ။ မွာလိုက္တာက သေဘာၤသီးေထာင္းပါပဲ။ ဘယ္နဲ႕ ဒီဂဏန္းက ပါလာရတာတုန္း။ ပံုစံကလည္း ခ်က္ထားျပဳတ္ထားတဲ့ ပံုစံနဲ႕ မတူဘူး။ မဲမဲႀကီးဆုိေတာ့ အစိမ္းႀကီးလားေပါ့။ အဲဒါနဲ႕ အပိုင္းပိုင္း ခုတ္ထစ္ထားတဲ့ ဂဏန္းသားေတြကို ေဘးဖယ္ၿပီး စားလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အေတာ့္ကို စပ္လြန္းလို႕ အကုန္ မစားႏုိင္လိုက္ဘူး။<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/July%20Photos/FoodinTH02.jpg" /></div><div style="text-align: justify;"><br />ရံုးျပန္ေစာတဲ့ ရက္ဆုိရင္ အနားက ကုန္တိုက္ႀကီးမွာ ညစာ သြားစားတယ္။ အစပိုင္းကေတာ့ ဂ်ပန္ဆိုင္မွာ စားျဖစ္တယ္။ ဂ်ပန္ ထမင္းဟင္းေတြ ဆုိပါေတာ့။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ထုိင္းဆိုင္မွာ ထိုင္ျဖစ္တယ္။ ထိုင္းဆိုင္မွာဆို တံုယန္းဟင္းရည္နဲ႕ ေခါက္ဆြဲျပဳတ္ စားျဖစ္တယ္။ ၾကက္သားဖတ္ေတြ ပါသလို ၾကက္အေရခြံေတြလည္း ပါတယ္။ ခ်ဥ္ၿပံဳးၿပံဳး ဟင္းရည္က အေတာ္ ေသာက္လို႕ ေကာင္းတယ္။ ၾကက္အေရခြံေတြ ဖယ္စားရတာပဲ အလုပ္ရွဳပ္တာ။ အဲဒီဆိုင္မွာ အဲဒီတံုယန္းေခါက္ဆြဲျပဳတ္အျပင္ ထမင္းျဖဴ တစ္လံုးနဲ႕ သေဘာၤသီးေထာင္းလည္း မွာစားျဖစ္တယ္။ ဂဏန္း မထည္႕ဖို႕ေတာ့ မွာလိုက္ရတာေပါ့။<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/July%20Photos/FoodinTH03.jpg" /></div><br /><div style="text-align: justify;">ေနာက္ပိုင္းရက္ေတြမွာေတာ့ ညတုိင္း ေနာက္က်ပါတယ္။ ဟိုတယ္ေရာက္ၿပီဆို ည ၁၀ နာရီခြဲေက်ာ္ေနၿပီ။ ဟိုတယ္နားက ဆိုင္ေတြကလည္း ၉ နာရီေလာက္ဆို အကုန္ ပိတ္သြားၿပီ။ ဟိုတယ္ကေန ခပ္ေဝးေဝးကို လမ္းေလွ်ာက္ရင္ေတာ့ ညေစ်းတစ္ခုေတာ့ ရိွတယ္။ အဲဒီဘက္မွာ လမ္းေဘးဆိုင္ေတြ အစီစီ အရီရီပဲ။ ေဆာင္းဝင္လာလို႕ပဲလား မသိဘူး။ ညဘက္ဆုိ လမ္းေပၚမွာ ေလတဝူးဝူးနဲ႕ အေတာ္ေလးကို ခ်မ္းတယ္။ အေႏြးထည္ကလည္း မယူသြားမိေတာ့ ခ်မ္းတဲ့ဒဏ္ကို အေတာ္ေလး ခံရတယ္။ အဲဒီေတာ့ ညေစ်းဘက္ကို တကူးတက မသြားျဖစ္ဘူး။ ပင္ပန္းတဲ့အရိွန္နဲ႕ မသြားခ်င္ မလာခ်င္လည္း ပါတာေပါ့။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ ဟိုတယ္မွာပဲ မွာစားျဖစ္တယ္။ ဂဏန္းသားနဲ႕ ထမင္းေၾကာ္ကို မွာစားျဖစ္တာ မ်ားတယ္။ ထမင္းလည္း သိပ္မမ်ားဘူး။ ဂဏန္းသားကလည္း ခ်ိဳတယ္။ ပူပူေႏြးေႏြးဆုိေတာ့ စားလို႕လည္း ေကာင္းတယ္။ ဟိုတယ္မွာ စားတာ မေကာင္းတာ တစ္ခုကေတာ့ ေစ်းႀကီးတာပါပဲ။ ညစာ စားတုိင္း ကင္မရာ မယူသြားျဖစ္ေတာ့ တခ်ိဳ႕ပံုေတြ မရိုက္ထားမိဘူး။ တခါတေလ ကင္မရာ ပါသြားတဲ့အခါ မွတ္တမ္းတင္ထားတဲ့ ဓါတ္ပံုေလးေတြပဲ အမွတ္တရ တင္ထားလို္က္ပါတယ္။<br /><br />ဒီလိုနဲ႕ပဲ ဟုိတယ္နဲ႕ အနားတ၀ိုက္မွာ ျဖစ္သလိုေလး စားေနရတဲ့ ေျခာက္ကပ္ကပ္ ဘဝကို ၁ လနီးပါး ျဖတ္သန္းၿပီးေနာက္ ကၽြန္းပိစိမွာ ဟမ္ဘာဂါ ျပန္စားေနပါၿပီေလ။<br /><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-1045071608230039220?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-29448506233628760702010-11-02T10:35:00.007+08:002011-11-12T02:08:15.869+08:00<div style="text-align: left;">ေမတၱာရွင္ - ငါ ၾသစေၾတးလ်ႏိုင္ငံ ဆစ္ဒနီၿမိဳ႕ကို တရားေဟာၾကြေတာ့ ဆစ္ဒနီက ဗုဒၶဘာသာ လူငယ္ေတြက ျမန္မာတစ္မ်ိဳးသားလံုး သိသင့္တဲ့ ေမးခြန္းတစ္ခု ေမးတယ္။ အဲဒီေမးခြန္းက -<br /><br />ျမန္မာေတြဟာ အျမင့္ျမတ္ဆံုးျဖစ္တဲ့ ဗုဒၶဘာသာကုိလည္း ကိုးကြယ္ခြင့္ရတယ္။ ဒါနကုသိုလ္လည္း အမ်ားႀကီးျပဳၾကတယ္။ အဲဒီႏွစ္ခ်က္ကို ေထာက္ၾကည္႕ရင္ ျမန္မာေတြဟာ ကမာၻမွာအခ်မ္းသာဆံုး ျဖစ္သင့္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ထင္သေလာက္ မခ်မ္းသာဘူး။ အဲဒါ ဘယ္အေၾကာင္းေတြေၾကာင့္လဲ တဲ့။<br /><br />သန္း - ဟာ သိပ္ေကာင္းတဲ့ ေမးခြန္းပဲ ဘုရား။ ဆရာေတာ္က ဘယ္လိုေျဖလိုက္လဲ ဘုရား။<br /><br />ေမတၱာရွင္ - အက်ဥ္းခ်ဳပ္ ေျဖလိုက္တာက ျမန္မာေတြဟာ ဗုဒၶစကားကို နားမေထာင္ၾကလို႕ ဆင္းရဲေနၾကတာလို႕ ေျဖလိုက္တယ္။<br /><br />သန္း - အဲဒီေလာက္ က်ဥ္းလြန္းအားႀကီးေတာ့လည္း ဘယ္နားလည္ပါ့မလဲ ဘုရား။ နည္းနည္းအက်ယ္ခ်ဲ႕ ေျဖဦးမွေပါ့ ဘုရား။<br /><br />ေမတၱာရွင္ - ျမန္မာအမ်ားစု မႀကီးပြါးျခင္း အေၾကာင္း ၁၁ ခ်က္ကို ေတြ႕ရတယ္။ အဲဒီ ၁၁ ခ်က္ကို ျပင္လိုက္လွ်င္ေတာ့ ႀကီးပြါးခ်မ္းသာလာၾကမွာ။ အဲဒီ ၁၁ ခ်က္က -<br /><br />၁။ တကယ္ လိုအပ္ေသာ ေနရတြင္ မလွဴဘဲ နာမည္ႀကီးမည္႕ ေနရတြင္သာ စုၿပံဳလွဴၾကျခင္း။ ဥပမာအားျဖင့္ စာသင္တုိက္တစ္တိုက္မွာ ကုဋီ (အိမ္သာ) လိုေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ လွဴမယ့္သူ မရိွဘူး။ ဘာက်ေတာ့ လွဴသလဲ ဆုိေတာ့ ဘုရားခန္းထဲမွာ ရုပ္ပြါးေတာ္တစ္ဆူ ရိွၿပီးျဖစ္လ်က္နဲ႕ ေနာက္ထပ္ ရွစ္ဆူေလာက္ ထပ္လွဴေတာ့ ဘုရားကိုးဆူဟာ က်ပ္က်ပ္တည္းတည္း စံေနေတာ္မူၾကရတယ္။<br /><br />ဗုဒၶဘာသာအမ်ားစုဟာ ဘုရားဒကာ၊ ဘုရားအမသာ အမည္ခံခ်င္ၾကတာ။ အိမ္သာဒကာ၊ အိမ္သာအမ အမည္မခံခ်င္ၾကဘူး။ လွဴတယ္ဆိုတာ ကိုယ့္အတြက္ မဟုတ္ပါဘူး။ အလွဴခံအတြက္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ အလွဴခံ လိုအပ္တာကို ေရြးခ်ယ္ၿပီး လွဴသင့္တယ္။ ကုိယ္လွဴခ်င္တာကို ရမ္းၿပီး မလွဴသင့္ဘူး။<br /><br />၂။ ျမတ္စြာဘုရားက အဂၤုတၱိရ္ပါဠိေတာ္ ဇဏုေသာဏိသုတ္မွာ သမၼဒါေလးပါးနဲ႕ ျပည္႕စံုရင္ ႀကီးပြါးခ်မ္းသာမယ္လို႕ ေဟာခဲ့တယ္။ ဗုဒၶဘာသာအမ်ားစုဟာ တစ္ပါးမွ မျပည္႕စံုဘူး။<br /><br />၃။ ဘာသာေရးအေပၚမွာ ထားတဲ့ ေမတၱာ ေစတနာမ်ိဳးကို စီးပြါးေရးအေပၚမွာ မထားၾကလို႕လည္း ျမန္မာအမ်ားစုဟာ ႀကီးပြါးသင့္သေလာက္ မႀကီးပြါးၾကဘူး။<br /><br />၄။ ပ်င္းရိျခင္း အကုသိုလ္ကို ေရာင့္ရဲဲျခင္းကုသုိလ္လို႕ အထင္မွား က်င့္သံုးေနတဲ့အတြက္လည္း ျမန္မာေတြဟာ ႀကီးပြါးသင့္သေလာက္ မႀကီးပြါးၾကဘူး။<br /><br />၅။ အတၱသမာပဏီဓိ မဂၤလာခ်ိဳ႕တဲ့လို႕ တစ္နည္းအားျဖင့္ မိမိကုိယ္မိမိေကာင္းတဲ့အလုပ္မွာ ေဆာက္တည္ေနႏိုင္စြမ္း မရိွလို႕လည္း ျမန္မာအမ်ားစုဟာ ႀကီးပြါးသင့္သေလာက္ မႀကီးပြါးၾကဘူး။<br /><br />၆။ အခ်ိန္တန္ဖိုးကို မသိၾကတဲ့အတြက္လည္း ႀကီးပြါးသင့္သေလာက္ မႀကီးပြါးၾကဘူး။ အခ်ိန္တန္ဖိုး သိတဲ့သူမ်ားဟာ ဥစၥာစည္းစိမ္ကို ရျခင္း၊ ကုသိုလ္တရားကို ရျခင္း၊ ပညာဗဟုသုတကို ရျခင္း အမ်ိိဳးမ်ိဳးနဲ႕ အခ်ိန္ကုိ တန္ဖိုးရိွစြာ အသံုးခ်တယ္။<br /><br />အခ်ိန္တန္ဖိုးမသိတဲ့သူမ်ားကေတာ့ ျမဴးထူးေပ်ာ္ပါးကစားျခင္း၊ ျငင္းခံုခိုက္ရန္ စကားမ်ားျခင္း အခ်ိန္ကို တန္ဖိုးမဲ့စြာ အသံုးခ်တယ္။<br /><br />၇။ ကိုယ့္ထက္သာလွ်င္ မနာလိုျဖစ္ၿပီး သူတစ္ပါးအက်ိဳး ပ်က္စီးေအာင္ ဖ်က္ဆီးတတ္ၾကတယ္။ ဒီအခ်က္ဟာလည္း ျမန္မာအမ်ားစု မႀကီးပြါးျခင္းရဲ႕ အေၾကာင္းတစ္ခုပဲ။ ကိုယ့္ထက္သာလို႕ ဝမ္းသာရင္ မုဒိတာလို႕ ေခၚတဲ့ ကုသုိလ္တရားျဖစ္တယ္။ ကိုယ့္ထက္သာလို႕ မနာလိုျဖစ္ရင္ ဣႆာဆိုတဲ့ အကုသိုလ္တရား ျဖစ္တယ္။<br /><br />ပညာရိွ ပညာမဲ့ဆိုတာ ဒီေနရာမွာ ကြဲသြားတာပဲ။ ပညာရိွက ကုိယ့္ထက္သာတဲ့ လူကိုေတြ႕ရင္ ဝမ္းေျမာက္ျခင္းဆိုတဲ့ မုဒိတာကုသိုလ္ကို အရယူတယ္။ ပညာမဲ့က ကုိယ့္ထက္သာတဲံသူကို ေတြ႕ရင္ ဣႆာလို႕ေခၚတဲ့ အကုသိုလ္ကို အရယူတယ္။ ေဒါက္တာဘြဲ႕ႀကီး ရထားပါေစ၊ မနာလိုတတ္တဲ့သူဟာ ပညာမဲ့ပါပဲ။ ဘာအတန္းပညာမွ မတတ္ရင္ ေနပါေစ၊ ကိုယ့္ထက္သာတဲ့ သူအေပၚမွာ ဝမ္းေျမာက္ရင္ ပညာရိွပဲ။<br /><br />ဣႆာျဖစ္ေနသလား၊ မုဒိတာျဖစ္ေနသလား ဆိုတာ သူ႕ရဲ႕ႏွဳတ္က ထုတ္ေဖာ္ အစီရင္ခံပါလိမ့္မယ္။ ေတာ္တာကို ေတာ္ပါတယ္လို႕ လိွဳက္လွိဳက္လွဲလွဲ ခ်ီးမြမ္းစကားေျပာရင္ သူ႕သႏာၱန္မွာ မုဒိတာတရား ျဖစ္ေနတယ္လို႕ သိႏိုင္တယ္။ မခ်ီးမြမ္းဘဲ ႏွဳတ္ဆိတ္ေနျခင္း၊ မေျပာပေလာက္တဲ့ အားနည္းခ်က္ကို ေထာက္ျပၿပီး အျပစ္ေျပာေနျခင္းဟာ သူ႕သႏာၱန္မွာ ဣႆာျဖစ္တယ္လို႕ ျပတာပါပဲ။<br /><br />ပညာမဲ့က သူ႕သႏာၱန္မွာ ဣႆာတရားျဖစ္ေနတယ္ ဆုိတာကို သူတစ္ပါးရဲ႕ အျပစ္ကို အတံုးလိုက္ အတစ္လိုက္ျပၿပီး ထင္ထင္ရွားရွား ျပတယ္။ ပညာတတ္ေတြက်ေတာ့ သူတုိ႕သႏာၱန္မွာ ျဖစ္ေနတဲ့ ဣႆာကို ထင္ထင္ရွားရွား မျပဘူး။ မသိမသာဘဲ ျပတယ္။ ပညာတတ္က သူတို႕သႏာၱန္မွာ ဣႆာျဖစ္ေနတာကို သူတစ္ပါး သိသြားမွာကိုလည္း စိုးရိမ္တယ္။ အဲဒီေတာ့ ပညာတတ္က ေအာင္ျမင္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ မေျပာပေလာက္တဲ့ အျပစ္ကေလးကို ခပ္ပါးပါး ေထာက္ျပၿပီး အမွတ္ယူတတ္တယ္။ အေပၚယံ ၾကည္႕ရင္ေတာ့ ေအာင္ျမင္ေနတဲ့ လူေရာ၊ သူ႕ေနာက္လိုက္တပည္႕ေတြကိုပါ မွားမွာစိုးလို႕ သတိေပးတဲ့ ပံုစံမ်ိဳးေပါ့။ အမွန္က မိမိရဲ႕ဣႆာကို သူတစ္ပါး မသိေအာင္ ခပ္ပါးပါး လွစ္ျပတာပါပဲ။<br /><br />၈။ ျမန္မာအမ်ားစု မႀကီးပြါးျခင္းရဲ႕ နံပါတ္ရွစ္ အေၾကာင္းကေတာ့ စာေပဗဟုသုတ မရိွတာပါပဲ။<br /><br />၉။ နံပါတ္ ၉ အေၾကာင္းကေတာ့ ေဒသႏၱရဗဟုသုတ မရိွတာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ စာေပဗဟုသုတရိွေအာင္ စာမ်ိဳးစံု ဖတ္သင့္ၿပီး တစ္ႏွစ္ တစ္ႀကိမ္ ေဒသႏၱရဗဟုသုတခရီးကို သြားသင့္ပါတယ္။<br /><br />၁၀။ နံပါတ္တစ္ဆယ္ အေၾကာင္းကေတာ့ ေခါင္းေဆာင္စိတ္ နည္းပါးတာပါပဲ။ ေကာင္းတဲ့ အလုပ္ဆုိရင္ မခိုင္းဘဲ လုပ္တာ။ အလုပ္ကို အမ်ားႀကီး လုပ္ၿပီး အခြင့္အေရးကို နည္းနည္းယူတာေတြဟာ ေခါင္းေဆာင္စိတ္ပါပဲ။ ဆန္႕က်င္ဘက္အားျဖင့္ ခိုင္းမွ လုပ္တတ္တာ။ အလုပ္ကို နည္းနည္းလုပ္ၿပီး အခြင့္အေရး အမ်ားႀကီးယူတာဟာ ေနာက္လိုက္စိတ္ ေခၚ ကၽြန္စိတ္ပါပဲ။<br /><br />၁၁။ ျမန္မာအမ်ားစု မႀကီးပြါးျခင္းရဲ႕ ၁၁ ခုေျမာက္ အေၾကာင္းကေတာ့ ကိုယ့္အားကုိယ္ကိုးလိုစိတ္ နည္းပါးတာပါပဲ။ အေနာက္တိုင္းႏုိင္ငံ အမ်ားစုက အေရွ႕တုိင္းႏိုင္ငံ အမ်ားစုထက္ ခ်မ္းသာၾကြယ္ဝေနရျခင္းရဲ႕ အဓိကအေၾကာင္းဟာ ၁၈ ႏွစ္ျပည္႕တာနဲ႕ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးၿပီး စီးပြါးေရး အလုပ္လုပ္ၾကလို႕ပဲ။ အေနာက္ႏိုင္ငံက လူငယ္ေတြဟာ ၁၈ ႏွစ္ျပည္႕ၿပီးတာနဲ႕ လူႀကီးျဖစ္ၿပီလို႕ သတ္မွတ္ၿပီး စီးပြါးေရးလုပ္ငန္း၊ တစ္နည္း ေငြဝင္တဲ့ လုပ္ငန္းတစ္ခုခုကို မျဖစ္မေန လုပ္ၾကေတာ့တာပဲ။<br /><br />ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးတစ္ဦး နယူးဇီလန္ႏိုင္ငံကို ပညာေတာ္သင္ ေရာက္သြားတယ္။ တစ္ေန႕ ကိစၥတစ္ခုရိွလို႕ တကၠစီ ငွားစီးသြားတယ္။ ကားေမာင္းသမားေလးက အသက္ငယ္ရြယ္သူေလး ျဖစ္ေနလို႕ ေက်ာင္းမတက္ဘူးလားလို႕ ေမးၾကည္႕တဲ့အခါ ေဆးတကၠသိုလ္ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ ေက်ာင္းသားျဖစ္ေနတယ္။ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးဆုိေတာ့ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ အေလ့အထအတိုင္း မိဘက မတတ္ႏိုင္လုိ႕ တကၠစီ ေမာင္းေနရတာလို႕ ထင္သြားတာေပါ့။<br /><br />သန္း - အဲဒီအတိုင္း ဟုတ္ပါသလား ဘုရား။<br /><br />ေမတၱာရွင္ - ဘယ္ဟုတ္ရမွာလဲ။ ေမးလိုက္တဲ့အခါ ဟုိက ဘယ္လို ေျပာသလဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ႏိုင္ငံရဲ႕ အေလ့အထက အေနာက္တုိင္းဆန္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ၁၈ ႏွစ္ ျပည္႕ၿပီးတာနဲ႕ မိဘကို အားကိုးၿပီး မေနၾကပါဘူး။ ကိုယ္ပိုင္လုပ္ငန္း တစ္ခုခုလုပ္ၿပီး ေငြရွာပါတယ္။ အဲဒီေငြနဲ႕ ေက်ာင္းတက္ပါတယ္။ ၁၈ ႏွစ္ ျပည္႕ၿပီးရင္ လူႀကီးျဖစ္ၿပီလို႕ သတ္မွတ္ပါတယ္။ လူႀကီးဘဝ ေရာက္ေနၿပီ ျဖစ္ရက္နဲ႕ မိဘလုပ္စာ ထိုင္စားရမွာ မိဘလုပ္စာနဲ႕ ေက်ာင္းတက္ရမွာကို အင္မတန္ ရွက္ၾကပါတယ္။<br /><br />၁၈ ႏွစ္ျပည္႕ၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြ ေတြ႕ၾကတဲ့အခါ ဘာအလုပ္ လုပ္သလဲလို႕ ေမးျမန္းႏွဳတ္ဆက္တတ္ပါတယ္။ ၁၈ ႏွစ္ျပည္႕ၿပီးသူ ျဖစ္ရက္နဲ႕ စီးပြါးေရး အလုပ္တစ္ခုမွ မလုပ္တဲ့သူကို လူရာမဝင္သူလို႕ သတ္မွတ္ၿပီး ဘယ္သူမွ အေပါင္းအသင္း မလုပ္ၾကပါဘူးလုိ႕ အားရပါးရ ျပန္ေျပာတယ္။<br /><br />သန္း - တပည္႕ေတာ္တုိ႕ ျမန္မာလူငယ္ေတြနဲ႕ ကြာလိုက္တာ ဘုရား။ ဒီမွာေတာ့ ကုိယ့္ေက်ာင္းစရိတ္ ကုိယ္ရွာၿပီး ေက်ာင္းတက္တဲ့လူကို ဆင္းရဲသားဆုိၿပီး ဝိုင္းအထင္ေသးၾကတယ္။ မိဘလုပ္စာစား၊ မိဘအိမ္က ကားနဲ႕ စတိုင္က်က် ေက်ာင္းတက္ႏိုင္သူကိုမွ သူေဌးဆိုၿပီး အထင္ႀကီးၾကတယ္။<br /><br />ေမတၱာရွင္ - ေအး ဟုတ္တယ္။ ျမန္မာ အမ်ားစုဟာ ဂုဏ္မယူသင့္တာေတြကို ဂုဏ္ယူၿပီး ဂုဏ္ယူသင့္တာကို ဂုဏ္မယူတဲ့အတြက္ ႀကီးပြါးသင့္သေလာက္ မႀကီးပြါးၾကတာဘဲ။<br /><br />~~~<br /><br />၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဇြန္လထုတ္ သူရဇၨမဂၢဇင္းတြင္ ေဖာ္ျပထားေသာ ေမတၱာရွင္ (ေရႊျပည္သာ)၏ လူငယ္မ်ားအတြက္ ဂမၻီရဝိပႆနာ - ေဆာင္းပါးမွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။ အက်ိဳးအျပစ္ကို ဆင္ျခင္ ျပင္ဆင္ႏိုင္ၾကေစဖို႕ ရည္ရြယ္ၿပီး မဖတ္မိေသးတဲ့သူမ်ားအတြက္ ေဝမွ်လိုက္တာပါ။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-2944850623362876070?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-47941320894909553892010-10-27T18:29:00.002+08:002010-11-01T01:37:21.170+08:00<div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/LovelyHeart.jpg" /><br /><br />An angel can fly directly into the heart of the matter.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-4794132089490955389?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-14157014242802638432010-10-21T23:32:00.009+08:002010-10-22T17:47:27.530+08:00<div style="text-align: justify;">ေျပာင္းလဲမွဳဆိုတာကို တြန္႕ဆုတ္တတ္တာ လူ႕သေဘာသဘာဝပါပဲ။ ေကာင္းေသာ ေျပာင္းလဲျခင္းျဖစ္ေစ... မေကာင္းေသာ ေျပာင္းလဲျခင္းျဖစ္ေစ... ရုတ္တရက္ လက္မခံတတ္ၾကဘူး။ ရံုးမွာ စားပြဲခံု ေျပာင္းထုိင္ခိုင္းရင္ စိတ္ထဲမွာ ဘဝင္မက်လွဘူး။ ငယ္ငယ္တုန္းက ေျခာက္လပတ္ စာေမးပြဲအၿပီးမွာ ဘီအခန္းကေန ေအအခန္းကို ေျပာင္းရမယ္ ဆုိေတာ့လည္း စိတ္ထဲမွာ စႏိုးစေနာင့္နဲ႕။ ပိုေကာင္းတဲ့ေနရာကို ပို႕ေပးတာ ဆုိေပမယ့္လည္း အသားက်ေနတဲ့ လက္ရိွေနရာကေန ေျပာင္းသြားရမွာကို မလိုလားဘူး။<br /><br />ဘာလိုလိုနဲ႕ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ႏိုင္ငံေတာ္ အလံလည္း ေျပာင္းလဲသြားရွာၿပီ။ ဒီေန႕ ညေန ၃ နာရီခြဲမွာ အလံအသစ္ ေျပာင္းတင္တယ္တဲ့။ ရန္ကုန္မွာ မရိွေပမယ့္လည္း သတင္းေတြ ဖတ္ၿပီး သိလိုက္ရတာေပါ့။ ေကာင္းေသာလား မေကာင္းေသာလား... ဘယ္လိုပံုစံ ေျပာင္းလဲျခင္းမ်ိဳးဆိုတာ ေဝခြဲမတတ္ေသးဘူး။ ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒအရ ျပဌာန္းထားတဲ့ အလံသစ္က အစိုးရအသစ္ တက္လာမွ အသက္ဝင္မယ္ ထင္ထားတာ။ အခုေတာ့လည္း ဘယ္ဆီေနမွန္း မသိတဲ့ အစိုးရ မဖြဲ႕ရေသးခင္ အလံအသစ္က ေနရာရသြားရွာတယ္။ ဥပေဒအထက္ ဘယ္သူမွ မရိွရဘူး ဆုိတာ ၾကားဖူးေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္အဖို႕ တဒဂၤမွာ အေတြးေတြ ဖ်ပ္ဖ်ပ္လူးသြားတယ္။ အလံက ဥပေဒအထက္မွာလား၊ ဘာလား ညာလားေပါ့။<br /><br />မဆလေခတ္က ႏုိင္ငံေတာ္အလံ... အခုေတာ့ အိမ္နိမ့္စံဘဝ သက္ဆင္းသြားရၿပီ။ ၁၉၇၄ ကေန ၂၀၁၀ အထိ ၃၆ ႏွစ္စာ သက္တမ္းရိွလိုက္ရတယ္။ ဆိုရွယ္လစ္ အေငြ႕အသက္ေတြ ပါတဲ့အလံလို႕ ေျပာၾက ဆုိၾကေပမယ့္ တသက္လံုး ျမင္ေတြ႕ခဲ့ရတဲ့အလံကို သံေယာဇဥ္ရိွမိတာ အမွန္ပါပဲ။ ထိုင္ဝမ္အလံနဲ႕ ဆင္တူတယ္လို႕ ေျပာၾက ဆုိၾကေပမယ့္ အခုအလံအသစ္ကလည္း တျခားႏိုင္ငံက အလံေတြနဲ႕ ခပ္ဆင္ဆင္ပါပဲ။ ကင္မရြန္းတို႕၊ အီသီးယိုးပီးယားတုိ႕၊ ဂါနာတို႕နဲ႕ ခပ္ဆင္ဆင္ေလးေတြ။ အေပၚေအာက္ အေရာင္ကြဲတာတုိ႕... အလ်ားလိုက္ ေဒါင္လိုက္ မတူတာတုိ႕ပဲ ရိွတယ္။<br /><br />ေကာင္းတဲ့ဘက္က လွည္႕ေတြးရင္ေတာ့ လြတ္လပ္ေရးရဖို႕ တုိက္ပြဲဝင္ႀကိဳးပမ္းခဲ့တဲ့ ေခတ္ကာလ (၁၉၄၃) ပတ္ဝန္းက်င္က အလံနဲ႕ေတာ့ အေတာ္ေလး တူပါတယ္။ အလည္ေခါင္မွာ ကေဒါင္းနဲ႕ ၾကယ္ျဖဴပဲ ကြာသြားတယ္။ ရွမ္းျပည္နယ္ အလံနဲ႕လည္း တူတယ္။ ရွမ္းအလံက အလည္မွာ စက္ဝိုင္းအျဖဴ (လဝန္းႀကီး)၊ အခုအလံက ၾကယ္ျဖဴ။ က်န္တဲ့ အေရာင္ေတြ အစီအစဥ္ေတြ အကုန္တူတယ္။ အလ်ားလိုက္လည္း တူတယ္။<br /><br />မဆလေခတ္က အလံရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကို မူလတန္းတုန္းက သင္လုိ႕ က်က္ခဲ့မွတ္ခဲ့ရေသးတယ္။ အနီေရာင္က ရဲရင့္တည္ၾကည္ျခင္း၊ အျပာေရာင္က ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္းကို ကိုယ္စားျပဳတယ္။ စပါးႏွံက ေတာင္သူလယ္သမား၊ စက္သြားဆိပ္က အလုပ္သမား၊ အရြယ္တူ ၾကယ္ျဖဴ ၁၄ လံုးက တုိင္းနဲ႕ျပည္နယ္ ၁၄ ခုအတြက္လို႕ မွတ္မိေနေသးတယ္။ ေနျပည္ေတာ္ ဆိုတာ စတည္ေထာင္တုန္းက တုိင္းနဲ႕ျပည္နယ္ ၁၅ ခု ျဖစ္သြားရွာၿပီလို႕ ေတြးမိခဲ့တယ္။ တုိင္းတစ္တိုင္းတုိးလို႕ ၾကယ္ျဖဴ ေနာက္တစ္လံုးမ်ား တိုးေလမလားေပါ့။ အခုေတာ့ အကုန္ ေျပာင္းသြားရွာတယ္။<br /><br />အခု အလံအသစ္မွာပါတဲ့ အဝါေရာင္က ဘာသာ၊ သာသနာနဲ႔ ပညာတိုးတက္ျခင္း၊ အစိမ္းေရာင္က စပါးဆန္ေရ၊ ကၽြဲႏြား အေထြေထြေပါမ်ားျခင္း၊ အနီေရာင္က ရဲရင့္ေသာ စိတ္ဓာတ္ခြန္အားတဲ့။ အျဖဴေရာင္ၾကယ္က ျပည္ေထာင္စုကို ကုိယ္စားျပဳတယ္လုိ႔ ဖြဲ႕စည္းပုံအေျခခံဥပေဒ ေရးဆြဲတုန္းက ေၾကျငာခဲ့တယ္ ဆုိတာကို ဧရာဝတီမွာ ဖတ္လိုက္ရတယ္။ အေျခခံ ဥပေဒ ေရးဆြဲတုန္းက ဘာေတြ ဘယ္လို ေၾကျငာခဲ့မွန္း တကယ္ကို မသိခဲ့တာပါ။ အဲဒါေတြ ျပရင္ စီဒီေခြထိုးၾကည္႕ၾကတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ တျခားလိုင္း ေျပာင္းၾကည္႕တယ္။ အဲဒီေလာက္ထိ လူထုက စိတ္ဝင္စားၾကတာပါ။<br /><br />ကၽြန္ေတာ့္ဘဝရဲ႕ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ေက်ာ္ ေတြ႕ေနျမင္ေန ရင္းႏွီးခဲ့တဲ့ အလံ... အခုေတာ့ မရိွရွာေတာ့ဘူး။ လြတ္လပ္ေရးေန႕ အလံတင္ အခမ္းအနားမွာ လႊင့္တင္တဲ့ အလံ၊ ျပည္ေထာင္စုေန႕မွာ လက္ဆင့္ကမ္း သယ္တဲ့အလံ၊ အာဇာနည္ေန႕မွာ တုိင္ဝက္ေလွ်ာခ်ထားတဲ့ အလံ ဒီေန႕ ၂၀၁၀ ေအာက္တိုဘာ ၂၁ ရက္ေန႕မွာ နိဂံုးခ်ဳပ္သြားရွာၿပီ။ လူတုိင္းနီးပါးဆီက မႀကိဳက္ေၾကာင္း သေဘာမက်ေၾကာင္း အသံေလးေတြ... ေရထဲမွာ ေလပူစီေဖာင္း ပြက္သလိုမ်ိဳး ပလံု ပလံု ဆိုၿပီး ဟိုနားတကြက္ ဒီနားတကြက္ ထြက္လာေနၾကတယ္။ အားလံုးရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြကို နားလည္သလို ရင္ထဲမွာလည္း မေကာင္းလွဘူး။<br /><br />လက္ရိွအခ်ိန္မွာမွ လူ႕ေလာကကို စတင္ဝင္ေရာက္လာမယ္ ျမန္မာျပည္သားေတြ အသစ္ေလးေတြကေတာ့ အလံအသစ္ကို ေအးေအးေဆးေဆးပဲ ျဖစ္ေနမွာပါ။ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ အဲဒီအလံအသစ္ကို တျခားအလံအသစ္နဲ႕ အစားထိုးတဲ့အခါ အဲဒီလူငယ္ေတြလည္း အသံေတြ ထြက္လာမွာ ျမင္ေယာင္ေနမိရင္း... စိတ္မေကာင္းျခင္း မ်ားစြာနဲ႕ အသံတိတ္ ႏွဳတ္ဆိတ္ေနလိုက္ပါမယ္။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-1415701424280263843?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-7239781694332369992010-10-13T06:12:00.001+08:002010-10-22T01:15:09.676+08:00<div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/T1Orchid.jpg" /><br /><br />ခဏတျဖဳတ္ေလး ဆုိေပမယ့္<br />အေတာ္ၾကာမယ့္ ခရီးေလးပါ။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-723978169433236999?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-3448950830946638782010-10-07T19:46:00.022+08:002010-10-07T21:04:11.668+08:00<div style="text-align: justify;">ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီေန႕ ရံုးမွာ အမ်ိဳးသမီးညီလာခံ က်င္းပတယ္။ အဲဒါက ေညာင္ႏွစ္ပင္မွာ လုပ္တဲ့ အမ်ိဳးသားညီလာခံ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရံုးမွာ အမ်ိဳးသမီးဆိုတာ ခပ္ရွားရွားပါ။ ေရွ႕ႏွစ္တုန္းက ရံုးမွာ အမ်ိဳးသမီးဆိုလို ၇ ေယာက္ ၈ ေယာက္ ပတ္ဝန္းက်င္ေလာက္ပဲ ရိွတယ္။ ရံုးမွာက အမ်ိဳးသားေတြပဲ မ်ားတာပါ။ ဒီတစ္ခါက်မွ အစည္းအေဝးခန္းထဲကေန တစုတေဝးတည္း ထြက္လာတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြကို ျမင္လုိက္ေတာ့ အမ်ိဳးသမီးထုအင္အား မနည္းမေနာပါလား ဆုိတာ အမွတ္မထင္ေလး သတိထားမိတယ္။ ညီလာခံ ေခၚတဲ့ အေၾကာင္းအရာကိုေတာ့ မဟာအမ်ိဳးသမီးေန႕ က်င္းပဖို႕လို႕ မထင္လိုက္ပါနဲ႕။ ရံုးက အမ်ိဳးသမီးသံုးအိမ္သာ ညစ္ပတ္လြန္းလို႕ GM က ေခၚၿပီး ဆံုးမၾသဝါဒေပးတာလို႕ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ သတင္းထြက္လာတယ္။ ေၾသာ္... သူတုိ႕ေတြလည္း ကိုယ့္ပစၥည္း ကိုယ္တာဝန္ မယူပဲ ညစ္ပတ္တာပဲေနာ္။<br /><br />ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ မေန႕က အျခားဌာနတစ္ခုက Senior Manager မမတစ္ေယာက္ အလုပ္ကေန ရုတ္တရက္ ထြက္သြားတယ္။ အလုပ္ထြက္မယ္ ဆိုတဲ့ သတင္း လံုးဝမထြက္လာပဲ အလုပ္ကေန ဆိုင္းမဆင့္ ဘံုမဆင့္ ထြက္သြားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း အံ့ၾသမိပါတယ္။ သူတုိ႕ ဌာနတြင္း ႏွဳတ္ဆက္တဲ့အေနနဲ႕ က်င္းပတဲ့ ေန႕လည္စာ ထမင္းဝိုင္းေလးမွာ ေၾကကြဲဝမ္းနည္းေနတဲ့ သနားစရာ မ်က္ႏွာေပးေလးနဲ႕ ႏွဳတ္ဆက္စကားေတြ ေျပာသြားခဲ့တယ္တဲ့။ ဌာနတြင္း တိုးတီးစကားေတြအရေတာ့ အလုပ္ထြက္တာ မဟုတ္ေလာက္ဘူး။ အလုပ္ အျဖဳတ္ခံရတာ ျဖစ္မယ္တဲ့။ အဲဒီဘြားေတာ္ကေတာ့ ဆင္ဖမ္းမယ္ က်ားဖမ္းမယ္ ေအာ္ခဲ့တာ ၾကာလွပါၿပီ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း ျခင္ပဲ ရိုက္ႏိုင္တယ္။ ေတာ္တာကေတာ့ ေတာ္ပါတယ္။ ဘာေတြ ေတာ္မွန္း မသိတာပဲ ခက္ေနတာ။ သူ႕ေၾကာင့္ပဲ ကုမၸဏီခမ်ာ အျမတ္ထြက္သင့္သေလာက္ အျမတ္မရဘူး။ မကုန္သင့္တာေတြနဲ႕ ေငြေတြ ေသာက္ေသာက္လဲ ကုန္ေနရတယ္။ ဒီအပတ္တြင္းမွာ လုပ္တဲ့ Management Meeting အၿပီးမွာ ဘြားေတာ္ အလုပ္ထြက္တယ္ ဆုိေတာ့ စဥ္းစားစရာပါပဲ။ အခုေတာ့ အဲဒီအခန္းႀကီး လြတ္ေနပါၿပီေလ။<br /><br />ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီလအလည္မွာ ခရီးထြက္ရပါအံုးမယ္။ တျခားႏုိင္ငံမွာ အလုပ္ကိစၥတစ္ခုနဲ႕ ၁ လေက်ာ္ေက်ာ္ သြားေနရမွာပါ။ ေရွ႕သံုးႏွစ္မွာတုန္းက အလုပ္ကိစၥနဲ႕ ႏို္င္ငံရပ္ျခားကို သြားရတာမ်ိဳး လံုးဝကို မရိွခဲ့ဘူး။ ဒီႏွစ္က်မွပဲ ေတာက္ေလွ်ာက္ကို ခရီးသြားေနရတယ္။ ၃ ရက္သြားလိုက္ ၅ ရက္သြားလိုက္နဲ႕။ အခုတေခါက္ေတာ့ ၁ လေက်ာ္ေက်ာ္ ေနရမယ္။ သူမ်ားတကာေတြကေတာ့ ျပည္ပခရီးထြက္ရတာ ထမင္းစား ေရေသာက္ပါပဲ။ အိတ္ေလးဆြဲၿပီး ေလဆိပ္ ဆင္းလိုက္ရံုပဲ။ ဗီဇာမွ မလိုတာ။ ကၽြန္ေတာ္လို ေခတ္မွီဖြံ႕ၿဖိဳး တိုးတက္တဲ့ ေရႊျပည္ႀကီးက လာတဲ့ သူေတြအဖို႕ေတာ့ ဘယ္ကိုသြားသြား ဗီဇာ ေလွ်ာက္ရပါတယ္။ ရက္ရွည္ ခရီးသြားရတာ ဝမ္းကိုက္သလို မအီမလည္ပါပဲ။ အဲဒီကာလမွာ သံုးသမွ်ကို ရံုးက ျပန္ထုတ္ေပးေပမယ့္ ကိုယ္က အရင္စိုက္ထားရပါတယ္။ ေတာ္ေသးတာက ဟိုတယ္ခကို မစိုက္ရတာပါပဲ။ မဟုတ္ရင္ ဘိုင္ျပတ္မယ့္ ကိန္းပဲ။<br /><br />ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အလုပ္ေတြက တကယ္မ်ားလာပါၿပီ။ အရင္က မ်ားတယ္ ဆုိတာထက္ အခု ပိုမ်ားပါတယ္။ အလုပ္မ်ားတယ္ ဆုိတာမွာ ကိုယ္တုိင္ လုပ္ေနရတာ မ်ားလာတာေတြ ပါသလို သူမ်ားတကာ လုပ္ထားတဲ့ဟာေတြကို လုိက္စစ္ရတဲ့ အလုပ္ေတြပါ အပို ပါလာတယ္။ သတ္မွတ္ကာလအတြင္း ၿပီးရမယ္ ဆိုတာေတြေၾကာင့္လည္း ျပကၡဒိန္ကိုေတာင္ ရဲရဲ မၾကည္႕ရဲေတာ့ဘူး။ တာဝန္ယူရတာလည္း ပိုႀကီးလာတယ္။ တာဝန္ေတြနဲ႕ လုပ္ပိုင္ခြင့္ေတြသာ ႀကီးလာတာ တရားဝင္ရာထူးကေတာ့ မႀကီးေသးဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္ထက္ ရာထူးႀကီးတဲ့ လူေတြကို အုပ္ခ်ဳပ္ကိုင္တြယ္ရတာ အခက္အခဲရိွတာေတာ့ ဧကံအမွန္ပါပဲ။ အခ်ိန္တစ္ခုကိုေတာ့ ေစာင့္ရအံုးမွာေပါ့။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ လူမေလး ေခြးမခန္႕ ဘဝမွာ ေရတိမ္မနစ္ရေအာင္ ႏွာေခါင္းေလး ေဖာ္ၿပီး ေလးဘက္ေထာက္ သြားေနရတယ္။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-344895083094663878?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-5692927161855848842010-10-03T22:20:00.003+08:002010-10-03T22:30:15.202+08:00<div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/Lifeisgreat.jpg" /><br /><br />လူ႕ဘဝဆိုတာမွာ ေနတတ္ရင္<br />ေအးခ်မ္းပါတယ္...<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-569292716185584884?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-21043109834562968422010-09-25T00:19:00.018+08:002010-09-26T00:55:56.074+08:00<div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/Mid-AutumnFestival.jpg" /><br /><br /><div style="text-align: justify;">တရုတ္ေတြရဲ႕ ရိုးရာမီးပံုးပြဲေတာ္ကို တရုတ္ျပကၡဒိန္အရ ရွစ္လပိုင္း ၁၅ ရက္ေန႕မွာ က်င္းပေလ့ရိွပါတယ္။ စက္တင္ဘာလအကုန္နဲ႕ ေအာက္တုိဘာလဆန္းပိုင္း အၾကားမွာေပါ့။ အဲဒီပြဲေတာ္ကို လမုန္႕ပြဲေတာ္လို႕လည္း ေခၚၾကပါတယ္။<br /><br />အဲဒီပြဲေတာ္ရဲ႕ ဒ႑ာရီေနာက္ခံ ပံုျပင္ေလးကိုေတာ့ <a href="http://july-dream.blogspot.com/2007/10/mid-autumn-festival.html">ဒီပို႕စ္</a>မွာ ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ လမုန္႕ပံုျပင္ေလးကိုလည္း <a href="http://july-dream.blogspot.com/2007/10/story-of-mooncakes.html">ဒီေနရာ</a>မွာ ေရးတင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။<br /><br />တရုတ္ျပည္နဲ႕ ထိုင္ဝမ္မွာေတာ့ အစိုးရရံုးပိတ္ရက္ေတြေပါ့။ စကၤာပူကၽြန္းပိစိမွာေတာ့ ရံုးမပိတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ တရုတ္တန္းမွာေတာ့ မီးပံုးေလးေတြ လမ္းတေလွ်ာက္ ထြန္းထားေပးပါတယ္။ မီးပံုးေလးေတြကို စီစီရီရီ ေတြ႕ရေတာ့ သီတင္းကၽြတ္ပြဲေတာ္ကိုေတာင္ သတိရမိပါတယ္။ စကၤာပူေလာက္ မလွေပမယ့္ ၾကည္ႏူးဖို႕ေတာ့ ေကာင္းတာေတာ့ အမွန္ပဲေလ။ ေဗ်ာက္အိုးသံလည္း လြမ္းမိတယ္။<br /><br />စကၤာပူ တရုတ္တန္းက ရထားဘူတာအဝမွာေတာ့ ႏိုင္ငံမ်ိဳးစံုက ၿပိဳင္ပြဲဝင္ထားတဲ့ မီးပံုးအမ်ိဳးစံုကို ခ်ိတ္ဆြဲ ထြန္းညွိေပးထားတယ္။ အီဂ်စ္၊ ဗီယက္နမ္က မီးပံုးေတြ ပါသလို ျမန္မာမီးပံုးေတြလည္း ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ၿပိဳင္ပြဲဝင္တဲ့ ေရႊျမန္မာေတြ အခ်ိန္မရလို႕ပဲလား မသိဘူး။ ျမန္မာမီးပံုးဒီဇိုင္းက ရိုးရိုးရွင္းရွင္းပဲ ေတြ႕ရတယ္။ ေျပာမယ့္သာ ေျပာတာပါ။ ျမန္မာ့ရိုးရာ မီးပံုးဆိုတာ ဘယ္လိုမ်ိဳးမွန္းကို ေသခ်ာ မသိေသးဘူး။ ရန္ကုန္မွာ ထြန္းေနတဲ့ မီးပံုးေတြကေတာ့ ဒီဇိုင္းမိ်ဳးစံုပဲေလ။ အဝိုင္း ေလးေထာင့္ ပံုစံမ်ိဳးစံု ျမင္ဖူးတယ္။<br /><br />မီးပံုးေတြ အေရာင္စံု ၿပိဳင္တူ ထြန္းညိွထားတာ ျမင္မိေတာ့ ေပ်ာ္မိတယ္။ မီးပံုးေတြလိုမ်ိဳး လူေတြလည္း ကိုယ္စီ တာဝန္ ေက်ပြန္ရင္ ေကာင္းမွာပဲလို႕လည္း အေတြးဝင္မိတယ္။ လင္းတဲ့ မီးပံုးက လင္း... မိွတ္ေနတဲ့ မီးပံုးက မွိတ္ ဆိုရင္ ၾကည္႕ရတာ ဟာတာတာ ျဖစ္ေနတယ္။ မျပည္႕စံုဘူးလို႕ ျမင္မိတယ္။ အလုပ္ကို စိတ္ေစတနာ အျပည္႕နဲ႕ အခ်ိန္ရရင္ ရသလို ႀကိဳးစားလုပ္တဲ့သူက လုပ္ေနၿပီး ေရသာခိုေနတဲ့သူက အေခ်ာင္လိုက္ေနရင္ မတရားဘူးေပါ့။ လင္းေနတဲ့ မီးပံုးေတြကို မိွတ္ေနတဲ့ မီးပံုးေလးေတြက ရွက္စိတ္ေတြနဲ႕ အားနာမိမလားေတာ့ မသိဘူး။ ဒါေပမယ့္ လူေတြကေတာ့ အရွက္မရိွ ခပ္တည္တည္ပါပဲ။ အတၱေတြ ကိုင္စြဲရင္း ကိုယ္က်ိဳးအတြက္ ၾကည္႕တာ မ်ားလြန္းလွတယ္။<br /><br />တလက္စတည္း ေတြးမိတာက မိုးခါးေရေတြ ေသာက္ႏိုင္ဖို႕ ႀကိဳးစားယူရအံုးမယ္။ လင္းေနရမယ့္ မီးပံုးေတြ မီးမွိတ္ေနလည္း ခပ္တည္တည္ ေနတတ္ဖို႕ သင္ယူရအံုးမယ္။ အေတာ့္ေလးကို မလြယ္တာပါပဲ။<br /><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-2104310983456296842?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-74391873143928183952010-09-22T14:32:00.013+08:002011-11-12T02:15:04.877+08:00<div style="text-align: left;"><a href="http://www.irrawaddy.org/bur/index.php/articles/2-articles/4054-2010-09-14-08-07-28"><span style="font-weight: bold;">ရန္ကုန္ေဆး႐ံုႀကီး အေဆာင္ ၁၂ ခုတင္နံပါတ္ ၁၂</span></a><br />ဆက္လင္း Tuesday, September 14, 2010 ေဆာင္းပါး<br /><br />“လူနာရွင္ဘယ္မွာလဲ၊ လူနာရွင္”<br /><br />အသက္ အစိတ္၀န္းက်င္ တာ၀န္က် ဆရာ၀န္မေလး တဦးရဲ႕ က်ယ္က်ယ္ ေလာင္ေလာင္ ေအာ္လုိက္သံ ျဖစ္ၿပီး သူ႔ရဲ႕ေအာ္သံမွာ ေဒါသသံကလည္း ေရာပါေနတယ္။<br /><br />ရန္ကုန္ေဆး႐ံုႀကီးရဲ႕ အေဆာင္ ၁၂၊ ခုတင္နံပါတ္ ၁၂ ေပၚမွာ ႏွာေခါင္းမွာေရာ လက္မွာပါ ပုိက္တန္းလန္းနဲ႔ အသက္ ၅၀ အရြယ္ စကားျပန္ မေျပာႏုိင္တဲ့ အမ်ဳိးသားလူနာ တဦး ရွိေနပါတယ္။<br /><br />~~~~<br /><br />ဧရာဝတီသတင္းဆိုဒ္က ေဆာင္းပါးေလးပါ... ရန္ကုန္ေဆးရံုႀကီးမွာ ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို ျခယ္မွဳန္း ေရးသားထားပါတယ္။ လက္ရိွျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ ျပႆနာရဲ႕ အရင္းအျမစ္က ဘာလဲဆုိတာေတာ့ အေတာ္မ်ားမ်ား သိၾကပါတယ္။ စနစ္ေၾကာင့္ နစ္ေနရတဲ့ ဘဝေတြ မ်ားစြာ မ်ားစြာ ရိွေနဆဲပါ။ ရိွလတၱံပါ။<br /><br />ေသြးလွဴတဲ့ ပရဟိတအလုပ္ေတြနဲ႕ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕က ေဆးရံုေတြကို မၾကာခဏ ေရာက္ဖူးတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အဖို႕ ျမင္ေတြ႕ေနၾက ျမင္ကြင္းေလးေတြပါပဲ။ ေဆာင္းပါးရွင္က ရွဳေထာင့္တစ္ခုကေန ေရးသားသလို ကၽြန္ေတာ္ သိျမင္ထားတဲ့ ရွဳေထာင့္ေတြကလည္း တမ်ိဳးတဘာသာပါပဲ။ ခဏတျဖဳတ္ ေရာက္ဖူးတဲ့သူနဲ႕ ေန႕စဥ္နီးပါး လစဥ္ရက္ဆက္ ေရာက္ဖူးတဲ့သူေတြရဲ႕ အေတြ႕အႀကံဳကလည္း ကြာျခားႏုိင္ပါတယ္။<br /><br />ေဆးရံုကို မၾကာခဏ ေန႕စဥ္လိုလို ေရာက္ရိွတဲ့သူေတြအထဲမွာ ဆရာဝန္ေတြ သူနာျပဳေတြ အမ်ားဆံုးေပါ့။ အဲဒီေဆာင္းပါးအေပၚမွာ သူတုိ႕ရဲ႕ အျမင္ေတြ ခံစားခ်က္ေတြကလည္း ကြဲျပားႏုိင္ပါတယ္။ ဖိုရမ္တခုမွာ သိကၽြမ္းဖူးတဲ့ ဆရာဝန္တစ္ေယာက္ရဲ႕ Facebookမွာ ေရးသားထားတဲ့... ေျပာခ်င္လြန္းလို႕ ေျပာပါရေစ..။ ျငင္းၾကေရာ့ တမုန္း.. ဆုိတဲ့ ပို႕စ္ေလးက ရွဳေထာင့္တမ်ိဳး ျဖစ္ေနျပန္တယ္။ အဲဒီ မတူကြဲျပားတဲ့ ရွဳေထာင့္ကိုလည္း အသိမိတ္ေဆြ စာဖတ္သူေတြ သိရိွေစခ်င္သလို ကၽြန္ေတာ္လည္း သိမ္းထားခ်င္လုိ႕ မူရင္းေရးသားသူရဲ႕ ခြင့္ျပဳခ်က္ကို ရယူၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာ့ေပၚမွာ ျပန္တင္လိုက္ပါရေစ။ ဆားခ်က္တာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးခင္ဗ်ာ။<br /><br />~~~~~<br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">ေျပာခ်င္လြန္းလို႕ ေျပာပါရေစ..။ ျငင္းၾကေရာ့ တမုန္း..။</span><br /><br />၁။ ေဆးရံုတြင္ ဆရာဝန္ခ ေပးရန္မလို..။ က်န္အျခားအဆင့္မ်ားသည္ ေဆးကုသေသာ ဆရာဝန္ႏွင့္ မသက္ဆိုင္။ ေဆးရံုအုပ္ခ်ဳပ္ေရးႏွင့္သာ ဆိုင္သည္။ အေပါက္ေစာင့္ ပိုက္ဆံေတာင္းျခင္းသည္ ကုသေရးႏွင့္ မပါတ္သက္။ သူနာျပဳဟိန္းေဟာက္ျခင္းသည္ သက္ဆိုင္ရာ သူနာျပဳအုပ္ႏွင့္သာ သက္ဆိုင္သည္။ ဆရာဝန္မ်ားသည္ သူနာျပဳကို အုပ္ခ်ဳပ္သူမ်ား မဟုတ္ပါ။<br /><br />၂။ ေဆးရံုတြင္ ေဆးမရွိပါ။ ထို႕ေၾကာင့္ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ေဆးဝယ္ရပါမည္။ စရိတ္မွ်ေပးစနစ္ကို အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ဆက္လက္ အေကာင္အထည္မေဖၚေတာ့သည္မွာ ၾကာလွပါၿပီ။ ဆိုင္းဘုတ္ကို ၾကည့္ေျပာမည္ဆိုလွ်င္... ကြမ္းမေထြးရ၊ ေဆးလိပ္မေသာက္ရ၊ မဆူပါႏွင့္ ဆိုေသာ ဆိုင္းဘုတ္မ်ားကိုလည္း လိုက္နာသင့္ပါသည္။<br /><br />၃။ ဆရာဝန္သည္ လူျဖစ္သည္။ ဝန္ေဆာင္မႈေပးေသာ လူမွ်သာျဖစ္သည္။ ေဆးရံု (အစိုးရေဆးရံုတြင္သာ) အလြန္နည္းပါးေသာ ဝင္ေငြျဖင့္ အလြန္ႀကီးေလးေသာ ဝန္ေဆာင္မႈ (လူ႔အသက္ႏွင့္ ပါတ္သက္သည္) ကို ထမ္းေဆာင္ေနသူမ်ားသာ ျဖစ္သည္။ ကိုယ္ပိုင္လူမႈဘဝ၏ အေရးႀကီးေသာ အစိတ္အပိုင္းမ်ားကို ရံဖန္ရံခါ ပစ္ပယ္ထားရေသာ ဘဝအရည္အေသြးနိမ့္က် သူမ်ားလည္း ျဖစ္သည္။<br /><br />၄။ ေဆးရံုတြင္ လာေရာက္လွဴဒါန္းသူမ်ားသည္ ေစတနာသံုးတန္ျပဌာန္း၍ လာေရာက္လွဴဒါန္းသူ အလြန္နည္းပါးပါသည္။ အဓိက အေထာက္အပံ့ေပးသူမ်ားမွာ ေဆးကုမၸဏီမ်ား ျဖစ္ၿပီး ေၾကာ္ျငာခြင့္မရလွ်င္ မလွဴတတ္ပါ။ ထိုေရာအခါ.. လိုက္ေလ်ာညီေထြ ျဖစ္ေစရန္ လူနာမ်ားအတြက္ ခဏတာ ေဆးရရွိေစေရးအတြက္ ေအာင့္ခါနမ္းတတ္ၾကရပါသည္။<br /><br />၅။ ေဆးရံုတိုင္းသည္ ဝန္ႏွင့္အား မမွ်ပါ။ ၂၅ ခုတင္ဆန္႔ေဆးရံုတြင္ လူနာ ၁၀၀ ခန္႕ ရွိေနတတ္ပါသည္။ သို႕ေသာ္ ၂၅ခုတင္ဆန္႕ ေဆးရံုအတြက္ ခန္႕အပ္ထားေသာ လူပမာဏမွာမူ လူနာ ၂၅ ေယာက္ကိုသာ ႏိုင္ႏိုင္နင္းနင္း ကုသေပးႏိုင္မည္ ျဖစ္သည္။<br /><br />၆။ ေစတနာသည္ လူတိုင္းႏွင့္ တန္ပါသည္။ လူတိုင္း ေစတနာကို လက္မခံတတ္ပါ။ ေရာဂါသည္ကို စိတ္မခ်၍ လာေစာင့္ေသာ လူနာေစာင့္ကို ကိုယ္ခ်င္းစာပါသည္။ လူနာေစာင့္မ်ားကေရာ.. ဝန္ႏွင့္အားမမွ်ေသာ သာမန္ဆရာဝန္ေလးမ်ား အေပၚတြင္ ကိုယ္ခ်င္းစာပါ၏ေလာ...။<br /><br />၇။ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသည္ ေတာ္ေပ့ဆိုေသာ ဆရာဝန္ႀကီး လာၾကည့္မွ ႀကိဳက္ပါသည္။ ဆရာဝန္ အငယ္မ်ား လာၾကည့္လွ်င္ မ်က္ေစာင္းထိုးတတ္ၾကပါသည္။ ထိုဆရာဝန္အငယ္မ်ားသည္ ရွင္းရွင္းေျပာရလွ်င္ တာဝန္ေၾကာင့္ ၾကည့္ရပါသည္။ ၿပီးလွ်င္ အဆိုပါ ဆရာဝန္ႀကီးမ်ားထံတြင္ သံေတာ္ဦးတင္ရပါသည္။ မွားလွ်င္ အေငါက္အငမ္း မလြတ္ပါ။ ထိုအခါ စိတ္အေျခအေနသည္ လူမႈဆက္ဆံေရးကို ထိခိုက္တတ္ပါသည္။ လူနာေစာင့္၏ ဆႏၵလြန္ကဲမႈ ႏွင့္ အတၱသည္ ဆရာဝန္မ်ား၏ ဆက္ဆံေရးကို မ်ားစြာ လႊမ္းမိုးပါသည္။<br /><br />၈။ အခါမ်ားစြာပင္... တတ္ႏိုင္လွ်င္အသက္ရွင္မွာ ဆိုေသာ ေရာဂါသည္မ်ားကို ဘာမွ်လုပ္မေပးႏိုင္ပဲ မ်က္ႏွာလႊဲေနရသည္မ်ား ရွိပါသည္။ အေျခအေန အျဖစ္အပ်က္ႏွင့္ ေရာဂါကအစ အစံုအလင္ သိေနေသာ ဆရာဝန္၏ မခ်ိတင္ကဲစိတ္ကို နားလည္ၾကပါမည္ေလာ။ ထို မခ်ိတင္ကဲျဖစ္ေနေသာ ဆရာဝန္ခမ်ာ နင့္ေၾကာင့္ဟု စြပ္စြဲခံရေသာအခါ မည္သို႕ေသာ စိတ္ခံစားခ်က္ျဖစ္မည္နည္း။ ကိုယ္ခ်င္းစာေပးရန္ မလိုပါ။ နားလည္ေပးရန္လည္း မလိုပါ။ လူနာရွင္မ်ားတြင္ ေသာကမ်ားရွိေနပါသည္။ ကိုယ္ခ်င္းစာပါ၏။ နားလည္ပါ၏။ လူနာရွင္ကိုယ္တိုင္ မတတ္ႏိုင္ေသာ ကိစၥ ျဖစ္မွန္း သိပါ၏။ တစ္ခုသာလွ်င္ ေတာင့္တသည္။ မကူညီခ်င္ေနပါ။ မေႏွာင့္ယွက္ပါႏွင့္။ မယံုၾကည္လွ်င္ ယံုၾကည္ေလာက္ေသာ ေနရာမ်ားစြာရွိပါသည္။ သြားပါ။<br /><br />၉။ ေဆးရံုတြင္ အမွန္တကယ္လိုအပ္ေနေသာ ေနရာမ်ားစြာ ရွိပါသည္။ လူမႈဆက္ဆံေရးေနရာ (လစ္လပ္ေနသည္မွာ ၾကာပါၿပီ ေလွ်ာက္ထားမည့္သူပင္မရွိပါ။ လူနာအိမ္အထိလိုက္၍ ဝန္ေဆာင္မႈေပးရေသာ အလုပ္ျဖစ္ပါသည္။ ေသြးလိုလွ်င္ ေသြး၊ ေငြေၾကးအခက္အခဲ၊ လူမႈေရးဆိုင္ရာမ်ားကို ထဲထဲဝင္ဝင္ ေျဖရွင္းတတ္ေသာ အရည္အခ်င္းရွိသူ ျဖစ္ဖို႕ေတာ့လိုပါသည္။ medico social worker ဟုေခၚေသာ ေနရာျဖစ္ပါသည္။ လစာ နည္းပါးပါသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ အျခားဌာနမ်ားနည္းတူ ကြက္လပ္ျဖစ္ေနပါသည္။) တကယ္ကူညီခ်င္သူမ်ား ထိုအလုပ္မ်ိဳးအတြက္ ဖန္တီးေပးလွ်င္ ေကာင္းပါလိမ့္မည္။ ေဆးလွဴလွ်င္ ခဏသာ ရပါမည္။<br /><br />၁၀။ မရေသးေသာ၊ မရႏိုင္ေသာ အရာမ်ားအတြက္ ဆရာဝန္တြင္ ေတာင္းခံရန္ ေစာင့္ဆိုင္းရန္ အခ်ိန္မရွိပါ။ လူနာကို ရတတ္သမွ်ေသာေဆးဝါး၊ ဘာမွ်မရွိလွ်င္ လူသက္သက္ျဖင့္ တတ္ႏိုင္သေလာက္သာ လုပ္ေပးႏိုင္ပါသည္။ ေရွးေခတ္က အိတ္စိုက္ျခင္းသည္ လူနာနည္းနည္း ဆရာဝန္မ်ားမ်ား ျဖစ္ပါသည္။ ယခုေလာက္ ေဆးေလာကကို အားကိုးျခင္း နည္းပါးပါသည္။ စိုက္ႏိုင္ပါသည္။ ယခုေလာက္ ခြက္မက်တတ္ပါ။ လူနာကိုယ္တိုင္က စြမ္းစြမ္းတမံရွိပါသည္။ ယခုေခတ္တြင္ လူနာမ်ားမ်ား အေယာင္ေဆာင္မ်ားမ်ားကို အိတ္စိုက္ရန္ မတတ္ႏိုင္၊ အိတ္စိုက္ခ်င္စိတ္လည္း မရွိပါ။<br /><br />၁၁။ လူတစ္ေယာက္ခ်င္းစီ၏ အမူအက်င့္မ်ားမေျပာင္းလဲႏိုင္သ၍ မျဖစ္ႏိုင္ေသးပါ။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-7439187314392818395?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-47753581779165897902010-09-19T22:00:00.004+08:002010-09-20T00:39:18.057+08:00<div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/Dragon01.jpg" /><br />ေျခကုပ္မိ အသာစီးရေနတဲ့ လူဆိုးႀကီးေတြကလည္း အေလွ်ာ့မေပးပဲ ဆြဲထားတယ္...<br /><br /><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/Photo%20Diary/Dragon02.jpg" /><br />အေမွာင္ခြင္းၿပီး အလင္းေဆာင္မယ္ဆိုၿပီးေတာ့လည္း တျခားတဘက္က ဆြဲျပန္တယ္...<br /><br />ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း နဂါးတေကာင္လို အေမာက္ေထာင္ႏိုင္ရမယ့္ တုိ႕တုိင္းျပည္လည္း<br />ဟိုဘက္ဒီဘက္ ဘက္ႏွစ္ဘက္ၾကားမွာ ေျမဇာပင္လို ဖြတ္ဖြတ္ညက္ညက္ေက်ၿပီး လွ်ာထြက္ေတာ့မွာပဲေလ။<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-4775358177916589790?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-78941980272049977132010-09-16T22:46:00.012+08:002010-09-20T10:12:11.343+08:00<div style="text-align: justify;">အေၾကာ္ေတြ ၾကြပ္ရြဖို႕အတြက္ ေရသန္႕ဗူးေတြ ထည္႕ေၾကာ္ပါတယ္ ဆိုတဲ့ သတင္းေလး ေမာ္ဒန္ဂ်ာနယ္မွာ ပါလာတယ္။ အဲဒီသတင္းကို မစင္နဲ႕ ရီတာက ေမးလ္ကေန ပို႕ေပးလုိ႕ ဖတ္လိုက္ရတယ္။ ဘာရယ္ညာရယ္ မဟုတ္... ရင္းႏွီးတဲ့ မိတ္ေဆြေတြကို ဖတ္ေစခ်င္လို႕ စာေတြကို ဆက္ျဖန္႕ေပးလိုက္ေသးတယ္။ အယံုလြယ္သူ မဟုတ္ေပမယ့္ ဖ်တ္ခနဲ ဖတ္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ျဖစ္ႏုိင္ မျဖစ္ႏုိင္ဆိုတာ ေသခ်ာ မစဥ္းစား မဆင္ျခင္မိလိုက္ဘူး။ ေနာက္တေန႕မွာ ဖုိရမ္ဖတ္ျဖစ္ေတာ့ ကယ္လ္ဗင္က အဲဒီအေၾကာင္းကို ေသေသခ်ာခ်ာ ရွင္းျပထားတာ ဖတ္လုိက္ရတယ္။ သူ ရွင္းျပလိုက္ေတာ့လည္း ေၾသာ္... ဒါလည္း ဟုတ္တာပဲ... ေပါ့။ ငါလည္း ခ်ီးဘရိန္းပါလား ဆုိတာ သိလုိက္ရတယ္။<br /><br />ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ေရးထားတဲ့ ဂရုဏာေဒါသေတြ ပါေနေပမယ့္ စာေရးသူရဲ႕ အရိုးခံေစတနာကို နားလည္မိတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္... အဆင္ေျပပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကယ္လ္ဗင္ ေရးထားတာေလးကို ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာ့မွာ ထပ္ဆင့္ ေဝမွ်လိုက္ပါရေစ...<br /><br /><div style="text-align: center;">~~~<br /></div>ျမန္မာျပည္က တခ်ဳိ႕သတင္းေတြက ရီရတယ္။ ၾကက္ဥ အတုတုန္းကလည္း အမေလး သတင္းကျဖင့္ အိုေဆြးလို႕ ျမဳပ္ေတာင္ေနျပီ သူက ၀ူး၀ါးနဲ႕။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ တရုတ္ျပည္က ဓါတုေဗဒသမားတေယာက္က ေရးတယ္ .. သူေျပာတဲ့ ဓါတုပစၥည္းေတြ ေပါင္းျပီး လုပ္ျပီဆိုပါစို႕ .. တဲ့။ ဘယ္ဒင္းက ဘယ္ေလာက္တန္တယ္ ဘာညာနဲ႕ ေစ်းတြက္လိုက္ေတာ့ ၾကက္ဥတလံုး ျပား၈၀ေလာက္ က်ေနတယ္။ အစစ္က အဲဒီတုန္းက ၃၅ျပားပဲ တန္တယ္။<br /><br />ပလတ္စတစ္ဆန္တုန္းကလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး ရွင္းယူလိုက္ရတယ္။ ဒါမ်ဳိးက်ေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္အိမ္က သိသဗ်။ ဟဲ့ငါ့သား... ေကာ္ေစ့နဲ႕ဆန္ ေစ်းခ်င္းက မိုးနဲ႕ေျမလို ကြာေနတာ... ပလတ္စတစ္ဆန္သာ ဆန္ေစ်းနဲ႕ ေရာင္းလို႕ကေတာ့ အိမ္ေပါင္ျပီးေတာင္ ၀ယ္ပစ္လိုက္မယ္ဆိုပဲ။<br /><br />အခု ပလတ္စတစ္ကို ေၾကာ္သတဲ့ .... အမယ္ သမုိင္းလမ္းဆံုးက အေၾကာ္ဆုိင္ေတာင္ ပါလိုက္ေသးတယ္။ ကြၽန္ေတာ္သိသေလာက္ သမုိင္းလမ္းဆံုးမွာ အေၾကာ္ဆိုင္ ၾကီးၾကီးမားမား မရွိဘူး။ သမိုင္းလမ္းဆံု နီးနီးနားနား ရွိတဲ့ဆုိင္ကလည္း ဂေလာက္ မၾကီးက်ယ္လွဘူး။ အဲဒီနားက ေရာင္းအေကာင္းဆံုးဆိုင္ ျပပါဆိုရင္ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္၊ ဒန္ေပါက္ဆိုင္နဲ႕ လမ္းဆံုအေရွ႕ဘက္ေဒါင့္ အေမွာင္ထဲမွာ ေရာင္းတဲ့ ထမင္းေၾကာ္ဆိုင္ပဲ ရွိတယ္။<br /><br />သမုိင္းလမ္းဆံုးမွာ (နာမည္ၾကီး) အေၾကာ္ဆုိင္ တစ္ဆိုင္မွ မရွိဘူး။ ၉၇/၉၈ ေလာက္ကေန ၂၀၀၇ အထိ မရွိဘူး ေသခ်ာသဗ်ာ။ သတင္းမွာ ဓါတ္ပံုထည့္ထားတဲ့ အေၾကာ္ဆုိင္ကို ၾကည့္လိုက္ဦး... စုတ္ျပတ္သတ္ေနတဲ့ မွန္ပံုးေလးတပံုးနဲ႕။<br /><br />လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ႏွစ္က ကလမန္တီးက ငွက္ေပ်ာသီးေၾကာ္ဆိုင္မွာ အဲလုိ လုပ္ပါတယ္ဆိုျပီး ေကာလဟာလျဖစ္လို႕ သတင္းစာထဲေတာင္ ပါလိုက္ေသးတယ္။ ျပီးမွ သတင္းက ေရေရရာရာ မဟုတ္ဘဲ ေရာခ်မွန္းသိေတာ့ ရပ္သြားတာ။<br /><br />ကြၽန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာက ... အဲဒီ သတင္းသမား မဟုတ္တဲ့ ေရာေတာေပါေတာ ဂ်ာနယ္သမားေတြေရးတဲ့ သတင္းကို ကိုယ့္အသိဥာဏ္ေလးနဲ႕တင္ စဥ္းစားၾကည့္ပါဗ်ာ။ ဆီတပုလင္းေလာက္ ဗူးသီးတစိတ္ေလာက္ အဆံုးခံျပီး ေၾကာ္ၾကည့္ၾကစမ္းပါ။ ဒီလိုသတင္းမ်ဳိးေရးတဲ့ ဂ်ာနယ္နဲ႕ ဂ်ာနယ္လစ္ အတုအေယာင္ကို စာေပအစည္းအရံုးက အေရးယူသင့္တယ္။<br /><br />ပလတ္စတစ္ကို မီးမေလာင္ဘဲ အရည္ေပ်ာ္က်သြားေအာင္ ဆီထဲမွာ ထည့္ျပီး အပူေပးလုိ႕ ရပါတယ္။ အရင္ဆံုး တြန္႕လိမ္ရံွဳ႕တြသြားမယ္ ျပီးရင္ အရည္ေပ်ာ္ျပီး ဆီနဲ႕ ေရာသလိုလိုျဖစ္သြားမယ္။ အပူခ်ိန္ အဲဒီထက္ ပိုျမင့္လာရင္ မီးထေလာင္ျပီး အေငြ႕ပ်ံသြားမယ္။ ဆီကေတာ့ ေသခ်ာတယ္ ပလတ္စတစ္ PVC ပိုက္ မီးေလာင္ရင္ ထြက္တဲ့ အနံ႕ထြက္လာမွာ ေသခ်ာတယ္။ ခက္တာက ေရးတဲ့သူက ဒီထက္ပိုျပီး ေရွ႕ဆက္ မစဥ္းစားေတာ့ဘဲ ဇြတ္အတင္း ေကာက္ခ်က္ခ်ေတာ့တာပဲ။<br /><br />ပလတ္စတစ္အရည္ဟာ အဲဒီဆီထဲက ထုတ္လုိက္တာနဲ႕ ခ်က္ခ်င္းျပန္ခဲသြားမယ္။ ျပီးေတာ့ အဲဒီပလတ္စတစ္ အခဲအစေလးေတြ အတံုးေလးေတြဟာ သဲမွဳန္ေလးေတြေလာက္ထိ ေသးငယ္ေနရင္ေတာင္ လူရဲ႕ ပါးစပ္က မသိစရာ အေၾကာင္းမရွိဘူး။ ထမင္းစားလို႕ သဲႏွစ္မွဳန္ေလာက္ပါရင္ေတာင္ သိေသးတာ ပလတ္စတစ္ အစအနေတြနဲ႕ ေရာကပ္ေနတဲ့ အစားအေသာက္ကို မသိဘဲ စားမိဖို႕ဆိုတာ ဘယ္လိုစဥ္းစား စဥ္းစား မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ ေနာက္တခုက PVC အနံ႕။ ေကာ္ေစ့နံ႕ဟာ သိပ္ျပင္းပါတယ္။ ဒီအနံ႕ေလာက္ ျပင္းတာၾကီး ပါေနတဲ့ အစားအေသာက္ကို ဘယ္သူက စားႏိုင္မွာလဲ။<br /><br />အနံ႕နဲ႕အရသာအျပင္ အစားအေသာက္ထဲ Non-Food Particle ေတြ ပါေနတာ မသိဘဲ စားမိႏိုင္ေလာက္တယ္ ထင္တဲ့သူေတြဟာ တကယ္ပဲ အစားအေသာက္ မခ်က္ျပဳတ္ မေၾကာ္ေလွာ္ဖူးတာလား Reasonable မဟုတ္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြ ဒီေလာက္ အမ်ားၾကီး ပါေနရဲ႕သားနဲ႕ .. ျဖစ္ေနရင္ ဘယ္လို လုပ္မလဲ .. ဟုတ္ေနရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ဆိုတဲ့... ကိုယ့္ကိုယ္ကို မယံုၾကည္စိတ္၊ အားမကိုးရဲတဲ့စိတ္ေၾကာင့္ ဒီလို Hoax ေတြ ျမန္မာျပည္မွာ သိပ္ေအာင္ျမင္ေနတယ္လို႕ ထင္ပါတယ္။<br /><br />ျမန္မာျပည္မွာ အေနမ်ားခဲ့သူဆိုေတာ့ ျမန္မာေတြအေၾကာင္းပဲ သိတာေပါ့ေနာ္။ ျမန္မာေတြက ဟုတ္ေသာ္ရွိ မဟုတ္ေသာ္ရွိ... ဒါေလးလုပ္လိုက္လို႕ ဒါေလး ေျပာလိုက္လို႕ ဒါေလး ယံုၾကည္လိုက္လို႕ ကိုယ့္အက်ဳိး မယုတ္ဘူး။ ေတာ္ၾကာ မလုပ္ဘဲေနျပီး ကိုယ့္အက်ဳိး စီးပြား ထိခုိက္ေနရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ဆိုတဲ့ လူစားက မ်ားပါတယ္။ ေဗဒင္ေမးတယ္... မယံုရင္ ယၾတာမေခ်နဲ႕။ ယံုရင္ ယၾတာကို အပီအျပင္လုပ္။ ဒီလိုလည္း မဟုတ္ဘူး။ ယံုေတာ့ မယံုဘူး။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ခ်ရေအာင္ ယၾတာေတာ့ လုပ္ထားလိုက္မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ဓါတ္မ်ဳိး။<br /><br />ေကာလဟာလ တခုခုလႊင့္လိုက္ျပီေဟ့ဆိုရင္ လူေတြက မျဖစ္ႏုိင္မွန္းသိလည္း... ျဖစ္ခဲ့ရင္ ငါတာ၀န္ ယူေနရလိမ့္မယ္ ဆိုျပီး မေျပာဘဲ ေအာင့္ထားၾကတယ္။ ဒီလို မေျပာတဲ့သူေတြ မ်ားလာေလေလ အမွန္တရား ေပ်ာက္ကြယ္ေလေလ။ ေကာလဟာလေတြ ေအာင္ျမင္လာေလေလ။ ပညာတတ္ေတြ ဆင္ျခင္ႏုိင္သူေတြ အေၾကာင္းအရာကို သိတဲ့သူေတြကမွ ဒါမဟုတ္ဘူး ဒါမမွန္ဘူး ဒါမွားေနတယ္ လို႕ ... မေျပာဘဲေနၾကရင္ ဆရာ၀န္ၾကီးကေတာင္ ဒါမဟုတ္ဘူးလို႕ မေျပာဘူး၊ ဟိုပညာတတ္ၾကီးေတာင္ ဒါမွားတယ္ မေျပာရင္ ဟုတ္ေနလို႕ ျဖစ္ရမယ္ဆိုတဲ့ ေကာက္ခ်က္က တန္းခ်ၾကတာ။ ျမန္မာလူမ်ဳိးဆိုတာ ဘာေျပာေျပာ အမ်ားစုကေတာ့ ယံုၾကတာပဲ ဆိုတဲ့ ခ်ီးဘရိန္းအဆင့္ ေရာက္မွန္းမသိ ေရာက္ေနျပီ။<br /><br />ဥဳံမဏိ ပဒၵေမဟံု ဆိုတဲ့ မဟာယန ဂါထာကို အိမ္ထဲမွာ ကပ္ထားတဲ့ ေထရ၀ါဒေတြ။ ဤအိမ္/ကား/ဆုိင္ သည္ ဘုရားေမတၱာရိပ္ေအာက္မွာ ရွိလို႕ ေရာက္လာသူအားလံုး ေအးခ်မ္းသာယာၾကပါေစဆိုတဲ့ .. အစိုးရနာမည္ကို ေရာေကာေသာေကာ Marketing လုပ္ထားတဲ့ စာရြက္ေတြ။ စင္ကာပူက ျမန္မာေတြကို ဗီဇာမေပးေတာ့ဘူး ေလယာဥ္တစင္းလံုး Reject လုပ္လိုက္တာတဲ့ ဆိုတာယံုတဲ့သူေတြ... တလႏွစ္ခါေလာက္ စင္ကာပူႏိုင္ငံေရာက္ ျမန္မာေတြ ဘယ္လို အတိဒုကၡေရာက္ေနျပီ၊ ဘယ္လို အႏွိမ္ခံေနရျပီဆုိတာ ေပၚလစီနဲ႕ မထည့္မေနရ ေဆာင္းပါးထည့္ရတဲ့ ဂ်ာနယ္ေတြ... ကေလးအသားခါးသည္ ေခြးအသားခ်ဳိသည္... ဆိုတဲ့ စာေတြ အိမ္ေပါင္းမ်ားစြာမွာ ျမင္ရတဲ့ေနာက္.... ေကာလဟာလ မွန္သမွ် ၀ိုင္း၀န္း အေျဖရွာ အမွန္တရား ရွာေဖြျပီး ကိုယ္ပိုင္ ဘေလာ့ဂ္ျဖစ္ျဖစ္ Reply mail ျဖစ္ျဖစ္ website ျဖစ္ျဖစ္ ျပန္လည္ မွ်ေဝ ေစခ်င္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-7894198027204997713?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-19628475586444403902010-09-12T23:49:00.004+08:002010-09-12T23:57:10.704+08:00<div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/July%20Photos/Skypark01.jpg" /><br />ဒီေန႕... Marina Bay Sands Skypark ကို သူငယ္ခ်င္းေတြ ေခၚေဆာင္သမွဳနဲ႕ ေရာက္သြားတယ္။<br />အဲဒီေတာ့ ပိုက္ဆံ ရႊတ္ခနဲ ထြက္သြားတာေပါ့။ လူႀကီးတေယာက္ကို ေဒၚလာ ၂၀ ေပးရတယ္။<br /><br /><div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/July%20Photos/Skypark02.jpg" /><br />ေနမဝင္ခင္ လက္မတင္ေလး ရိုက္ထားလုိက္တဲ့ ဓါတ္ပံုပါ။ လက္မွတ္ ဝယ္ဖို႕ တန္းစီရတာနဲ႕ ေနလံုးႀကီးက ဝင္ရွာေတာ့မယ္။ အေပၚမွာ လူေတြက မ်ားလြန္းေတာ့ ဓါတ္ပံုရိုက္ရတာ သိပ္ေတာ့ အဆင္မေျပဘူး။<br /><br /><div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/July%20Photos/Skypark03.jpg" /></div>ညဦးပိုင္းေလး ရိုက္ထားတာေလးပါ။ မီးေရာင္ေတြ ထိန္ထိန္ညီးေနတဲ့ စကာၤပူရဲ႕ အလွေလးေပါ့။ သံုးေခ်ာင္းေထာက္ေလး မပါသြားေတာ့ အတတ္ႏိုင္ဆံုးေလး ၿငိမ္ေအာင္ ထိန္းၿပီး ရိုက္ထားလိုက္တယ္။<br /></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-1962847558644440390?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-25403386710853849872010-09-02T22:32:00.008+08:002010-09-04T12:48:03.404+08:00<div style="text-align: justify;">အင္ဒိုနီးရွားႏိုင္ငံ ဂ်ာကာတာၿမိဳ႕က Buddha Bar ကို တရားရံုးက စက္တင္ဘာ ၁ ရက္ ဗုဒၶဟူးေန႕မွာ ပိတ္ဖို႕ အမိန္႕ခ်လိုက္ပါၿပီ ဆုိတာသတင္းဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ မဂၤလာရိွတဲ့ သတင္းေကာင္းတစ္ခုပါပဲ။ ဂ်ာကာတာၿမိဳ႕ ခရီးသြားလုပ္ငန္း အာဏာပိုင္နဲ႕ ဂ်ာကာတာၿမိဳ႕ဝန္တုိ႕က ဆိုင္ပိုင္ရွင္ကို အေမရိကန္ေဒၚလာ ၁ သိန္း ၁ ေသာင္း ေလွ်ာ္ေၾကးေပးဖုိ႕လည္း အမိန္႕ထုတ္လိုက္တယ္ ဆုိပဲ။ ဆိုင္မန္ေနဂ်ာကေတာ့ တရားရံုးမွာ အယူခံ တင္ထားၿပီး ဆိုင္ကိုေတာ့ အခုခ်ိန္ထိ ဆက္ဖြင့္ထားပါတယ္။ ျပင္သစ္က ဆိုင္ပိုင္ရွင္ရဲ႕ အေျဖကို ေစာင့္ေနရလို႕ပါတဲ့။<br /><div style="text-align: center;"><img src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/July%20Photos/BuddhaBar01.jpg" /><br /></div>အဲဒီအရက္ဆိုင္ဟာ ျပင္သစ္ႏုိင္ငံမွာ စတင္ဖြင့္လွစ္ခဲ့တာပါ။ ဂ်ာကာတာမွာေတာ့ အာရွပထမဦးဆံုး ဆိုင္ခဲြအျဖစ္ ၂၀၀၈ ေႏွာင္းပိုင္းမွာ စတင္ဖြင့္လွစ္ခဲ့တာပါ။ အာရွတုိက္မွာ ဂ်ာကာတာအျပင္ ရွန္ဟိုင္း၊ လက္ဘႏြန္က ေဘရြတ္နဲ႕ ဒူဘိုင္းမွာလည္း ဆိုင္ခြဲေတြ ရိွေနပါၿပီ။ အဂၤလန္မွာ လန္ဒန္၊ အေမရိကားမွာ ဝါရွင္တန္၊ အီဂ်စ္မွာ ကိုင္ရို၊ ဘရားဇီးမွာ ဆာပါလို၊ မိုနာကိုမွာ မြန္တီကာလိုၿမိဳ႕ေတြမွာလည္း အဲဒီအရက္ဆုိင္ေတြ ဖြင့္ထားပါတယ္။<br /><div style="text-align: center;"><img src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/July%20Photos/BuddhaBar02.jpg" /><br /></div>အေရွ႕တုိင္းရဲ႕ အေငြ႕အသက္ကို ခံစားလိုေစတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ပါဆိုၿပီး ထုိင္ေတာ္မူ ျမတ္ဗုဒၶဆင္းတုေတာ္ အႀကီးႀကီးကို အရက္ဆိုင္ရဲ႕ ျမင္သာထင္သာရိွတဲ့ေနရာမွာ ခင္းက်င္းထားပါတယ္။ အဲဒီအခင္းအက်င္းေၾကာင့္ပဲ မူစလင္ဘာသာဝင္ အမ်ားစုရိွတဲ့ တုိင္းျပည္ျဖစ္ေပမယ့္လည္း အနည္းစုျဖစ္တဲ့ ဗုဒၶဘာသာဝင္တုိ႕ရဲ႕ ဆန္႕က်င္ ကန္႕ကြက္မွဳကို ခံရပါေတာ့တယ္။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားမ်ားက ဦးေဆာင္ၿပီး ဆန္႕က်င္ရွံဳ႕ခ် ဆႏၵျပမွဳေတြကို စီစဥ္ခဲ့ပါတယ္။ ဆိုင္ပိုင္ရွင္က "Buddhabar" ဆိုၿပီး မလိမ့္တပတ္နည္းနဲ႕ အမည္ေျပာင္းၿပီး ႏွစ္သိမ့္ေပမယ့္ အက်ိဳးမထူးပါဘူး။ ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြက တရားရံုးမွာ တရားဥပေဒနည္းလမ္းနဲ႕ ရင္ဆုိင္ေျဖရွင္းဖို႕အထိ ႀကိဳးပမ္းခဲ့ၾကပါတယ္။ အခုေတာ့ တရားရံုးက ပိတ္ေစလို႕ အမိန္႕ခ်လုိက္ပါၿပီ။<br /><br /><div style="text-align: center;"><div style="text-align: justify;">ဘာသာေရးကို မေစာ္ကားတာ ေကာင္းပါတယ္။ ဘယ္ဘာသာ ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့။ အခုဆိုင္ကေတာ့ ေစာ္ကားလိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ မပါေပမယ့္ ဘာသာေရးပံုရိပ္ေတြကို အလြဲသံုးစား လုပ္သလို ျဖစ္ေနတယ္လို႕ ျမင္မိပါတယ္။ အနည္းစုျဖစ္တဲ့ ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြရဲ႕ တရားေသာ ေတာင္းဆိုခ်က္ကို အေျခခံၿပီး အမိန္႕ခ်ေပးတဲ့ အင္ဒိုနီးရွား တရားရံုးကိုလည္း ေလးစားမိပါတယ္ေလ။<br /><br /></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-2540338671085384987?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-2520225221757729032010-08-30T12:45:00.009+08:002010-09-12T23:35:24.252+08:00<div style="text-align: center;"><div style="text-align: justify;">အရင္လိုမ်ိဳး အခ်ိန္သိပ္မေပးႏုိင္တာနဲ႕ အခုႏွစ္မွာ စေန တနဂၤေႏြ ၂ ရက္ရိွတဲ့အထဲက တနဂၤေႏြတစ္ရက္ပဲ လုပ္အားေပးခဲ့တယ္။ ဒါေတာင္ ညေနပိုင္းေလး တစ္ပိုင္းပဲ ၃ နာရီကေန ၇ နာရီအထိ ဝင္ကူေပးႏိုင္တာမ်ိဳးပါ။ လုပ္အားေပးမယ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြကို စမ္းမားဆက္ဘူတာမွာ ေန႕လည္ ၂ နာရီခြဲအေရာက္ ဆံုၾကဖို႕ ခ်ိန္းလိုက္တယ္။ စုရပ္ကို ၃ နာရီ မထိုးခင္ အေရာက္သြားရမွာပါ။ စုရပ္ကို ၃ နာရီမထိုးခင္ ေရာက္ေတာ့ ၾကက္ေျခနီတီရွပ္ေတြ ထုတ္ေပးတယ္။ အဲဒီ တီရွပ္ေတြ လဲဝတ္ၿပီးေတာ့ ေသြးပံုစံအရုပ္ထဲကို ဝင္မယ့္သူ ၂ ေယာက္ကို ေရြးထုတ္ရတယ္။<br /><br />ေသြးလွဴပြဲကို လူသိမ်ားေအာင္ လုပ္ေပးဖို႕အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ေရႊအဖြဲ႕ကို ၃ ဖြဲ႕ ခြဲထုတ္လိုက္တယ္။ ေယာက်ာ္းေလး ၃ ေယာက္ပါတဲ့ အဖြဲ႕က လက္ကမ္းစာေစာင္ေတြ ေဝဖို႕ ေအာခ်က္ကေန စီးတီးေဟာဘက္ကို ထြက္သြားခဲ့တယ္။ က်န္တဲ့ ၂ ဖြဲ႕က ေသြးစက္အရုပ္ႀကီးေတြနဲ႕ ေအာခ်က္လမ္းေပၚမွာ လက္ကမ္းစာေစာင္ေတြ ေ၀ရတာေပါ့။ အရုပ္နဲ႕ ဓါတ္ပံုတြဲရိုက္တာလည္း လုပ္ေပးရတယ္။ စလံုးမေလးေတြက အရုပ္ႀကီးနဲ႕ ဖက္ၿပီး ဓါတ္ပံုရိုက္ၾကတယ္။ အရုပ္ထဲမွာ ၀င္ထားတာ ေယာက်ာ္းေလးလား မိန္းမေလးလား မသိၾကရွာဘူး။ သိလည္း သိပ္ၿပီးေတာ့ ျပႆနာ ရိွဟန္ မတူပါဘူး။<br /><br />တညေနလံုး ေအာခ်က္ လမ္းေပၚ ဟိုဟိုဒီဒီ ေလွ်ာက္ၿပီး ညေန ၅ နာရီေလာက္မွာ စမ္းမားဆက္ ဘူတာနားက ေရွာ့ပင္းေမာလ္ႀကီး ေရွ႕မွာပဲ စခန္းခ်ၿပီး လက္ကမ္းစာေစာင္ ေဝငွေရး လုပ္ၾကတယ္။ အဖြဲ႕ထဲမွာ ပါလာတဲ့ ေရႊမမႏွစ္ေယာက္က ဟိုနားခဏ ဆိုၿပီး ထြက္သြားတာ အေတာ္ၾကာမွ ျပန္ေရာက္လာတယ္။ အေပ့ါအပါး ခဏသြားတာ ထင္မိတာေပါ့။ အမွန္ကေတာ့ ေရွာ့ပင္းေမာလ္ထဲက ဆြဲေဆာင္အား ေကာင္းလြန္းတဲ့ ဆိုင္ထဲက အဝတ္အထည္ေတြရဲ႕ ညိွဳ႕ဓါတ္ကို မခံႏိုင္ပဲ ပါသြားရွာတာပါ။<br /><br />ေနညိဳခ်ိန္ တိမ္ေတာက္တဲ့အခါ ေအာ့ခ်က္လမ္းမွာေပၚမွာ ကိုဇူလိုင္တုိ႕ သူငယ္ခ်င္းတသိုက္ေတြ ေဝမွ်ေပးခဲ့တာ လက္ကမ္းစာေစာင္ေတြပါ။ ညေနခင္းတေလွ်ာက္ ဓါတ္ပံုရိုက္ေပးရတာ မ်က္လံုးေရာ လက္ပါ ေညာင္းပါတယ္။ လက္ကမ္းစာေစာင္ ေဝေပးတဲ့သူေတြလည္း စိတ္ဝင္စားတဲ့သူေတြကို အာေညာင္းခံၿပီး ေသေသခ်ာခ်ာ ရွင္းျပၾကပါတယ္။ ၾကည္ျဖဴသူ ရိွသလို ၿငိဳျငင္တဲ့သူလည္း ရိွပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခဲ့ၾကတာေပါ့။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ ည ၇ နာရီမွာ ပတ္ခြါစာ ဖ်ာလိပ္ၿပီး ကိုယ့္အသိုက္ဆီ အသီးသီး ျပန္ခဲ့လိုက္ပါတယ္။<br /><br /></div><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/July%20Photos/YF2010-01.jpg" /><br />Orchard လမ္းေပၚမွာ Blood Buddy Mascot အရုပ္ႀကီးကို<br />လက္ဆြဲႏွဳတ္ဆက္တဲ့ ကေလးငယ္ေလး။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-252022522175772903?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-17799409949004252472010-08-27T23:08:00.001+08:002010-08-28T23:20:44.716+08:00<div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/July%20Photos/YF2010.jpg" /><br /><br />Youth Donor Club - Singapore ရဲ႕ ၄ ႀကိမ္ေျမာက္ ေသြးလွဴဒါန္းပြဲျဖစ္တဲ့<br />စက္တင္ဘာ ၄ ရက္နဲ႕ ၅ ရက္ေန႕မွာ အခ်ိန္ေပးႏုိင္ရင္ ေသြးလွဴၾကရေအာင္...<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-1779940994900425247?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-53280097408832436292010-08-14T21:25:00.012+08:002010-08-15T09:13:38.206+08:00<div style="text-align: justify;">ၿမိဳ႕ေတာ္ရန္ကုန္မွာ လက္ကိုင္ဖုန္းေတြ ဝယ္ရတာ လြယ္သြားၿပီ။ CDMA ငါးသိန္းတန္ဖုန္းေတြကို အလြယ္တကူ ေလွ်ာက္လို႕ရေနၿပီတဲ့။ အစဦးပိုင္းကေတာ့ ကိုယ္ဖုန္းေလွ်ာက္တဲ့ ၿမိဳ႕နယ္ထဲမွာပဲ သံုးလို႕ရတယ္တဲ့။ အခုေတာ့ ရန္ကုန္တစ္ၿမိဳ႕လံုးနီးပါး သံုးလို႕ရၿပီတဲ့။ ဖုန္းထဲမွာ ပိုက္ဆံကုန္သြားရင္ ထပ္ျဖည္႕လို႕ရတဲ့အတြက္ စကၤာပူက Pre-paid ကဒ္ ဖုန္းေတြလိုမ်ိဳးလို႕ နားလည္မိထားတယ္။ ေရွ႕တစ္ခါက ရန္ကုန္မွာ Pre-paid ဖုန္းကဒ္ေတြ ေပၚခဲ့ေပမယ့္ ဖုန္းထဲမွာ ပိုက္ဆံကုန္သြားရင္ အဲဒီဖုန္းနံပါတ္က ဆက္သံုးလို႕ မရတဲ့အတြက္ သိပ္ေတာ့ အဆင္မေျပလွဘူး။ ဒါေပမယ့္ အမ်ားသူငါ လက္လွမ္းမိတဲ့ ေစ်းႏွဳန္းမွာ ရိွေနပါတယ္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္မွာ ရိွေနတုန္းက လက္ကိုင္ဖုန္းတစ္လံုးေလာက္ ရိွခ်င္ခဲ့မိတယ္။ ကိစၥရိွလို႕ ဖုန္းဆက္ခ်င္ရင္ ဖုန္းဆုိင္ေျပးရတယ္။ ဖုန္းလာရင္ အိမ္မ်က္ေစာင္းထိုးက ဖုန္းဆိုင္ကို အေျပးတပိုင္း သြားရတယ္။ ညႀကီးမိုးခ်ဳပ္ အေရးႀကီးလို႕ ဖုန္းဝင္လာရင္ ဆုိင္ကလည္း သိပ္မေခၚေပးခ်င္ဘူး။ အေရးႀကီးလို႕ ေခၚေပးပါ ဆိုလို႕တာ ေခၚေပးရွာတာ။ ညႀကီးမိုးခ်ဳပ္ ဖုန္းသြားကိုင္ရတဲ့အခါ ဆိုင္ကိုလည္း အားနာမိတယ္။ ဖုန္းက အသံုးမ်ားတာ မဟုတ္ေပမယ့္ လက္ကိုင္ဖုန္း ကိုင္ခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆပ္စလူးလို႕ နာမည္ေျပာင္ ေပးထားတဲ့ ဖုန္းေစ်းက ေခါင္ခိုက္ေနတယ္။ စီးပြါးေရးအတြက္ သံုးမွာ မဟုတ္တဲ့အတြက္ ဖုန္းမွာ ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံမွဳ မလုပ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။<br /><br />စကာၤပူကိုေရာက္ေတာ့ လက္ကိုင္ဖုန္းေစ်းက သက္သာတယ္။ လူတုိင္းလိုလို ဖုန္းကိုင္ႏိုင္တဲ့ အေနအထားမွာ ရိွတယ္။ ဖုန္းရိွမွလည္း အလုပ္ရွာရတာ လြယ္မယ္။ အဲဒါနဲ႕ပဲ အသိတစ္ေယာက္ လိုက္ဝယ္ေပးလို႕ Singtel Pre-paid နံပါတ္တစ္ခု ယူလိုက္တယ္။ ဟန္းဆက္ကိုလည္း ေတာ္ရိေရာ္ရိ စလံုးေဒၚလာ ၁၀၀ တန္ေလးပဲ မူစတာဖာမွာ ဝယ္ခဲ့လုိက္တယ္။ Nokia ေလးေပါ့။ အလုပ္ မရိွေသးတဲ့အတြက္ လိုင္းဝယ္လို႕ မရေသးေတာ့ ဟန္းဆက္က ကုိယ့္ဘာသာ ဝယ္ရတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က စၿပီး လက္ကိုင္ဖုန္းကို မုန္းတတ္လာပါေတာ့တယ္။<br /><br />စစခ်င္း မုန္းမိတာက အလုပ္အတြက္ အင္တာဗ်ဴး မေခၚခင္ အႀကိဳ ေမးျမန္းတတ္တဲ့ ဖုန္းေတြေပါ့။ တခ်ိဳ႕က ေအးဂ်င့္ေတြပါ။ စံုပလံုစိေအာင္ ေမးျမန္းတာကို ေျဖႏိုင္ဖို႕ ႀကိဳးစားရသလို ျမန္လြန္းလွတဲ့ စကားေျပာသံကုိ မလိုက္ႏုိင္လို႕ ခဏခဏ ျပန္ေမးရတာလည္း စိတ္ကုန္မိပါတယ္။ လခကိစၥကိုလည္း ေစ်းဆစ္ပါေသးတယ္။ ဟိုေလာက္ ထားႏုိင္မလား၊ ဒီေလာက္ေလးဆို အိုေခမလားေပါ့။ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း ထူးမျခားနား ဇာတ္ပါပဲ။ အင္တာဗ်ဴး ေခၚမယ္ဆိုရင္လည္း လိပ္စာကို အေသအခ်ာ လိုက္မွတ္ရေသးတယ္။ သူတုိ႕ကေတာ့ ရႊတ္ခနဲ ေျပာခ်သြားတာပဲ။ တစ္ခါမွ မၾကားဖူးတဲ့ လမ္းအမည္ေတြဆိုေတာ့ ကိုယ့္အတြက္ လိပ္စာေတြက အဆန္းေတြပဲေလ။ အဲဒီလိုနဲ႕ပဲ ဖုန္းသံၾကားရင္ ရင္တုန္တတ္လာတယ္။<br /><br />အလုပ္ရသြားေတာ့လည္း အစပိုင္း ႏွစ္ေတြမွာ လက္ကိုင္ဖုန္းနံပါတ္က ရံုးကိစၥအတြက္ အသံုးနည္းပါတယ္။ ရံုးဖုန္းလည္း ရိွေပမယ့္ သိပ္မသံုးျဖစ္ပါဘူး။ ရံုးကိစၥေတြကို အီးေမးလ္နဲ႕ပဲ အဆက္အသြယ္ လုပ္ျဖစ္တယ္။ ဒီလိုနဲ႕ ၁ ႏွစ္ခြဲေလာက္ လုပ္ၿပီးေရာ 24/7 Support အဖြဲ႕မွာ ဝိုင္းကူလုပ္ေပးပါ ဆိုတာကို အားနာနာနဲ႕ လက္ခံလိုက္တာ ခါးပါသြားေလေရာကြယ္။ အဲဒီလို ဂ်ဴတီရိွတဲ့ အပတ္မွာဆို ရံုးကို ေန႕လည္ ၂ နာရီမွ လာရၿပီး ည ၁၀ နာရီမွ ျပန္ရမယ္တဲ့။ မနက္ပိုင္းေတြ အားေနႏိုင္တဲ့အတြက္ တခ်ိဳ႕ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ကိစၥေတြကို လုပ္ႏိုင္မယ္ ဆုိၿပီး လက္ခံလိုက္တဲ့ သေဘာလည္း ပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ရံုးကို ပံုမွန္အတုိင္း လာရမယ္၊ ဖုန္းဝင္လာရင္ ျပန္ေျဖေပးရံုပါပဲ... ဆုိၿပီး ျပန္ျပင္လိုက္ေတာ့ အလုပ္ခ်ိန္ ဒံုရင္းက ဒံုရင္းျပန္ျဖစ္သြားတယ္။ တာဝန္တစ္ခု ပိုသြားတာပဲ အဖတ္တင္လုိက္တယ္။<br /><br />စကၤာပူမွာ အလုပ္ခ်ိန္ ၿပီးသြားေပမယ့္ ကုလားျပည္မွာ အလုပ္ခ်ိန္က မၿပီးေသးဘူး။ အဲဒီလိုပဲ စကၤာပူမွာ မိုးမလင္းေသးဘူး ဆစ္ဒနီမွာ အလုပ္ စ လုပ္ေနၿပီ။ အဲဒါေၾကာင့္ အဲဒီလိုဂ်ဴတီရိွတဲ့ အပတ္ဆို ညႀကီး မိုးခ်ဳပ္၊ မနက္ေဝလီေဝလင္း ဝင္လာသမွ် ရံုးကိစၥ ဖုန္းေတြကို တာဝန္ခံ ေျဖေပးရတယ္။ သက္ဆုိင္တဲ့ ဌာနေတြကို လႊဲေပးရတယ္။ အေရးႀကီးတဲ့ ကိစၥဆိုရင္ သူတုိ႕လည္း အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႕ ေျဖရွင္းရတာေပါ့။ တခ်ိဳ႕က ဘာမွ မဟုတ္တဲ့ ျပႆနာကို ဇာခ်ဲ႕ၿပီး ဖုန္းဆက္တယ္။ တခ်ိဳ႕က ညဘက္မွာ သူတုိ႕ အလုပ္ လုပ္ေနတယ္ ဆုိတာ သိေစခ်င္လို႕ တမင္တကာ ဖုန္းဆက္တယ္။ တခ်ိဳ႕မန္ေနဂ်ာက ကၽြန္ေတာ္ တာဝန္ယူတဲ့ အပတ္မွာ တကယ္ ဖုန္းေျဖလား မေျဖလား သိခ်င္လို႕ အခုေျဖေနတာ ဘယ္သူလဲ ဘာလဲ ဖုန္းဆက္ၿပီး စစ္ၾကတယ္။ အဲဒီလို ဖုန္းေတြ ဝင္လာသမွ်ကို အလူးအလဲ ေျဖေပးရတာ စိတ္ကုန္မိတယ္။<br /><br />ရံုးကိစၥေတြေၾကာင့္ လက္ကိုင္ဖုန္းကို စိတ္ကုန္သလို သူငယ္ခ်င္းေတြေၾကာင့္လည္း စိတ္ပ်က္မိတာ ရိွပါတယ္။ တခါတေလ ရံုးမွာ အစည္းအေဝး ရိွေနတဲ့အခါ ဖုန္းကို စားပြဲအံဆြဲထဲမွာ ထည္႕ခဲ့ၿပီး အစည္းအေဝးခန္းထဲ ဝင္ေနရတာမ်ိဳး ရိွတတ္ပါတယ္။ အစည္းအေဝး ဆုိတာကလည္း ၁ နာရီ ၂ နာရီပဲ ၾကာတဲ့ အစည္းအေဝးမ်ိဳး ရိွသလို မနက္ ၁၀ နာရီကေန ည ၈ နာရီအထိ လုပ္တဲ့ အစည္းအေဝးေတြလည္း ရိွတတ္ပါတယ္။ ၁၀ မိနစ္ ၁၅ မိနစ္ေလး အစည္းအေဝးခန္းထဲ ဝင္ရတာမ်ိဳးကို အစည္းအေဝး လုပ္တယ္လို႕ ရံုးမွာ မေခၚတတ္ဘူး။ အဲဒီလုိ ကာလေတြမွာ ဖုန္းေတြ ေခၚထားသမွ်ကို ဂရုမစိုက္အားပါဘူး။ ဖုန္းေခၚထားတာေတြကို အစည္းအေဝးၿပီးမွ ေတြ႕မိရင္လည္း တခါတေလ ဖုန္းျပန္ေခၚဖို႕ မအားတတ္ပါဘူး။ ေနာက္မွ ဖုန္းျပန္ေခၚမယ္လို႕ စိတ္ထဲမွာ မွတ္ထားလိုက္ေပမယ့္ တျခားကိစၥေတြ ေပၚလာတဲ့အခါမ်ိဳးမွာ ေမ့သြားတတ္ျပန္တယ္။ အေရးႀကီးကိစၥရိွရင္ ထပ္ေခၚလိမ့္မယ္လို႕ ထင္မိတာမ်ိဳးလည္း ရိွျပန္တယ္။ အဲဒီလို အခါေတြမွာ ဖုန္းျပန္မေျဖလုိ႕ ဘယ္ေရာက္ေနလဲ ေသြးႀကီးတာလား ဘာလဲ ညာလဲ ဆုိၿပီး အီးေပါက္ရင္ စိတ္တိုမိပါတယ္။<br /><br />ဒါေၾကာင့္ မရိွမေကာင္း ရိွမေကာင္း... ဆိုတဲ့အထဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ လက္ကိုင္ဖုန္းလည္း တစ္ခု အပါအဝင္ေပါ့ဗ်ာ။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-5328009740883243629?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-64063281307636439102010-08-08T21:59:00.008+08:002010-08-11T22:11:27.933+08:00<div style="text-align: center;"><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/July%20Photos/Bloody8-8-01.jpg" /><br /><br /><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/July%20Photos/Bloody8-8-02.jpg" /><br /><br /><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/July%20Photos/Bloody8-8-03.jpg" /><br /><br /><img style="width: 537px; height: 341px; font-family: verdana;" src="http://i209.photobucket.com/albums/bb254/nma0707/July%20Photos/Bloody8-8-04.jpg" /><br /><br /><div style="text-align: justify;">ေသြးစြန္းေသာ တနဂၤေႏြ မဟုတ္တဲ့ ၂၀၁၀ ၾသဂုတ္လ ၈ ရက္ေန႕ဟာ ေသြးလွဴပြဲလုပ္တဲ့ တနဂၤေႏြေန႕ပါ။ အဲဒီေန႕မွာ ေသြးလွဴရွင္ ေရႊျမန္မာစုစုေပါင္း ၈၀ ေယာက္ ေသြးလွဴဒါန္းသြားပါတယ္။ စုေပါင္းေသြးလွဴပြဲ ျဖစ္ေျမာက္ဖို႕အတြက္ လိုအပ္သမွ်ကို ကူညီေပးတဲ့ စကၤာပူၾကက္ေျခနီအဖြဲ႕၊ ပြဲစီစဥ္ႀကီးၾကပ္သူ ေရႊျမန္မာမ်ားနဲ႕ ေသြးလွဴရွင္မ်ား အားလံုးကို ေက်းဇူးအထူးတင္ရိွပါေၾကာင္း မွတ္တမ္းတင္အပ္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။<br /><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1813131977682590304-6406328130763643910?l=july-dream.blogspot.com' alt='' /></div>JulyDreamhttp://www.blogger.com/profile/14075903192936224849noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1813131977682590304.post-86123412753423137202010-08-04T13:16:00.019+08:002010-08-10T23:02:19.377+08:00<div style="text-align: justify;">ေယာက်ာ္းေတြက အဂၤါၿဂိဳဟ္က ဆိုပဲ။ မိန္းမေတြက ေသာၾကာၿဂိဳဟ္ကတဲ့။ ၿဂိဳဟ္ခ်င္း မတူမွေတာ့ က်န္တာေတြ မတူတာလည္း သိပ္ၿပီးေတာ့ မဆန္းျပားလွပါဘူး။ ေယာက်ာ္းဆုိတာ ေယာက်ာ္းသဘာဝအတိုင္း အမူအက်င့္ ရွိေနသလို မိန္းမကလည္း မိန္းမသဘာဝအတိုင္း အျပဳအမူ အေနအထိုင္ ရိွမွာေပါ့။<br /><br />တခါက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ၿငီးတြားရင္ဖြင့္တယ္။ သူ႕ခ်စ္တဲ့ မမက သူနဲ႕ အက်င့္စရိုက္ ပံုစံအႀကိဳက္ မတူဘူးတဲ့။ သူလိုမ်ိဳး မဟုတ္ဘူးတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း မင္းလိုမ်ိဳး မဟုတ္တာ ေကာင္းတာေပါ့ဟ... လို႕ ျပန္ေျပာလုိက္ပါတယ္။ သူက ဘာျဖစ္လို႕ ေကာင္းရမွာလဲတဲ့။ ႏွစ္ဦးၾကားမွာ အႀကိဳက္ေတြ ညိွလို႕ မရတာေတြ အမ်ားႀကီးပဲတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္က ပိႆာေလးနဲ႕ ေဘးထုသလို သက္ေတာင့္သက္သာျဖစ္ေစမယ့္ အေျဖမ်ိဳး ျပန္ေျဖလိုက္ပါတယ္။ အကုန္တူတာမွ အဆင္ေျပမယ္ဆိုလည္း ေယာက်ာ္းခ်င္းပဲ ရွာၿပီးယူလုိက္ပါေတာ့လုိ႕။ အဲဒါေတာင္ အတိုအရွည္ အပိန္အဝ အျဖဴအမည္း ကြာႏိုင္ေသးတယ္။<br /><br />တကယ္ေတာ့ အရာရာမွာ ထပ္တူညီ တူဖို႕ဆိုတာ မလိုအပ္လွဘူးလို႕ ျမင္မိပါတယ္။ မတူတာေတြ ရိွတုိင္း အဆင္မေျပတာမွ မဟုတ္တာေလ။ ေယာက်ာ္းအတြက္ လိုအပ္တာက မိန္းမဆီမွာ ရိွေနႏုိင္သလို မိန္းမအတြက္ လိုအပ္တာက ေယာက်ာ္းဆီကလည္း ျဖစ္ေနႏိုင္ပါတယ္။ အယုယခံခ်င္လို႕၊ အၾကင္နာေတြ လိုခ်င္လို႕၊ အရိပ္ပမာ ကာကြယ္ေပးေစခ်င္လို႕၊ ဘဝမွာ လံုၿခံဳမွဳရိွေနခ်င္လို႕၊ တီးတိုးေဖာ္ ရိွေစခ်င္လို႕၊ ေဆးေပးမီးယူ ျဖစ္ေစခ်င္လို႕ စတဲ့ ေခါင္းစဥ္ခြဲေတြ ေအာက္မွာ လိုအပ္ခ်က္ေတြ အျပန္အလွန္ ရိွေနႏိုင္ပါတယ္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ သူမမွာလည္း မတူညီတာေတြ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ မတူတာေတြ ရိွမွ ေကာင္းမယ္လို႕ ႏွစ္ဦးၾကားမွာ အတိအလင္း ေၾကညာ ေမာင္းခတ္ခဲ့တယ္။ အေစာဆံုး သိတာက သီခ်င္းအႀကိဳက္ေတြ မတူပါဘူး။ ျမန္မာသံစဥ္ သီခ်င္းေတြကို ကၽြန္ေတာ္က ႀကိဳက္ၿပီး သူမကေတာ့ ေခတ္ေပၚသီခ်င္းေတြပဲ ႀကိဳက္ပါတယ္။ စိုင္းထီးဆိုင္တုိ႕ ခင္ေမာင္တိုးတို႕ ဆုိရင္ သူက ပ်င္းစရာႀကီးတဲ့။ မာမာေအးတုိ႕ စႏၵရားလွထြဋ္တို႕ ဖြင့္လိုက္ရင္ေတာ့ ေနစရာ ေနရာေတာင္ ရိွမွာ မဟုတ္ဘူး။ သီခ်င္းစာသားကို သူမက အစအဆံုး အကုန္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဟိုတစ ဒီတစပဲ။ ရုပ္ရွင္ဆုိရင္ ကၽြန္ေတာ္က ဟာသကားေတြ၊ ေရွးရာဇဝင္ကားေတြ၊ ကာတြန္းကားေတြ ႀကိဳက္တယ္။ သူမက သရဲကားေတြ၊ အက္ရွင္ကားေတြ ႀကိဳက္တယ္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္က ေျခေလးေခ်ာင္းသား မစားဘူး။ သူမအတြက္ေတာ့ စားလုိ႕မရတဲ့ အသားဆိုလို႕ သစ္သားနဲ႕ လူသားပဲ ရိွမယ္။ ဝက္သားဆိုတာ သူမ အသည္းစြဲပါ။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က အသားပဲ စားတယ္။ အဆီတံုး မစားဘူး။ ၾကက္အေရခြံ၊ ၾကက္ေျခေထာက္၊ ၾကက္ေခါင္း၊ ၾကက္ေတာင္ပံေတြလည္း မစားဘူး။ သူမကေတာ့ ၾကက္ေျခေထာက္၊ ၾကက္ေတာင္ပံေတြ အရမ္းႀကိဳက္တယ္။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မစားလို႕ ပိုေနမယ့္အရာ မရိွေတာ့ဘူးေပါ့။ ေတာင္ပံပါရင္ မင္းဆီကို... ပဲေလ။ သူမ ႀကိဳက္တဲ့ ဝက္ေျခေထာက္၊ ဝက္ေခါက္ကင္၊ ဝက္ကလီစာဟင္းေတြကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္က လုစားမွာ မပူရျပန္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ေဝစု ခြဲတမ္းခ်စရာေတာင္ မလိုဘူး။ ေကာင္းလိုက္ပါဘိကြယ္။<br /><br />အစားအေသာက္မွာ အႀကိဳက္ မတူတာေတြ ရိွသလို အႀကိဳက္တူေတြလည္း ရိွပါေသးတယ္။ ႏွစ္ေယာက္စလံုး ျမန္မာျပည္သား တရုတ္ပီပီ ငပိရည္ ငပိေၾကာ္ ႀကိဳက္ၾကပါတယ္။ သူမ်ားတကာေတြ အနံ႕မခံႏုိင္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕အတြက္ ငပိဆုိတာ ဂြတ္ရွယ္ပါပဲ။ ဒညင္းသီးလည္း ႀကိဳက္တယ္။ လက္ဖက္လည္း ႀကိဳက္တယ္။ အာလူးေၾကာ္လည္း အႀကိဳက္ တူတယ္။ ဆာေတးလည္း ႀကိဳက္တယ္။ ဆူရီွလည္း ႀကိဳက္တယ္။ သားရည္စာေတြလည္း ႀကိဳက္တယ္။<br /><br />ႏွစ္ဦးၾကားမွာ မတူတဲ့ အက်င့္စရုိက္ေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္က လုပ္ခ်င္တဲ့အလုပ္ေတြကို အခ်ိန္မဆြဲပဲ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ လုပ္တတ္ၿပီး သူမကေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆး ေျဖးေျဖးခ်င္း လုပ္တတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ပြင့္လင္းေပမယ့္ သူမကေတာ့ ေရငံုႏွဳတ္ပိတ္ ေနတတ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အိမ္တြင္းမွဳ အလုပ္ေတြ လုပ္ရမွာကို ပ်င္းေပမယ့္ သူမကေတာ့ အဲဒီလို အိမ္ရွင္မအလုပ္ေတြကို မပ်င္းမရိ လုပ္တတ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က စာဖတ္ဝါသနာပါတယ္။ တရားစာက လြဲလို႕ စာအစံု ဖတ္တယ္။ သူမက စာဖတ္နည္းတယ္။ ဖတ္ျပန္ေတာ့လည္း သရဲ၀တၳဳေတြ ဖတ္တယ္။ အက်င့္စရိုက္မွာ တူတာေတြလည္း ရိွျပန္တယ္။ ေခါင္းမာတာက တူၾကတယ္။ အရြဲ႕တုိက္တာလည္း တူတယ္။ အအိပ္မက္တာလည္း အတူတူပဲ။ အဂၤလိပ္စာ ညံ႕တာလည္း တူျပန္ေရာ။ ဂိမ္းေဆာ့တာလည္း ဝါသနာပါၾကတယ္။<br /><br />တူတာေတြ မတူတာ�