Be quick!

"ျမန္ျမန္ေလး ျမန္ျမန္ေလး...
ငါ အိမ္ရွင့္ ကေလးေတြကို ေက်ာင္းသြားႀကိဳရအံုးမွာ..."

စကာၤပူမွာ အိမ္ေဖာ္ အိမ္အကူဆိုတာ မိသားစုေတြကို ၾကည္႕ရွဳ ေစာင့္ေရွာက္ ကူညီေပးတဲ့ အခန္းက႑မွာ အေရးပါတဲ့ ေနရာမွာ ရိွေနတဲ့သူေတြပါ။ အိမ္မွဳကိစၥ သန္႕ရွင္းေရး လုပ္တာက အစ... ကေလးေတြကို ျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္တာ အဆံုး.. အိမ္ေဖာ္ဆုိတာကို စကၤာပူရဲ႕ လူေနရပ္ကြက္ အိမ္ရာေတြမွာ ျမင္ေတြ႕ေနက် ျမင္ကြင္းတစ္ခုအျဖစ္ ရိုးရိုးရွင္းရွင္းေလး ေတြ႕ျမင္ရမွာပါ။ အခုေတာ့ ဆန္းဆန္းျပားျပား ကိစၥေတြ ရိွလာပါၿပီ။ ဘူကစ္ဘေတာ့ (Bukit Batok) တ၀ိုက္က အိမ္ရာတိုက္ခန္းေတြမွာ အိမ္ေဖာ္တခ်ိဳ႕ အိမ္အလုပ္ေတြအျပင္ အျခားအလုပ္ေတြပါ အပို၀င္ေငြရဖို႕ လုပ္ေနၾကပါၿပီ။

သူတုိ႕ေတြထဲက တစ္ေယာက္။ အင္ဒိုနီးရွားလူမ်ိဳး အိမ္ေဖာ္တစ္ဦး။ ရို႕စ္လုိ႕ပဲ ေခၚၾကပါစို႕။ အမည္ရင္းေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘာေတြ ဆန္းဆန္းျပားျပား လုပ္သလဲဆုိေတာ့ အိမ္ေဖာ္အလုပ္အျပင္ အခ်ိန္ပုိင္း လိင္ေဖ်ာ္ေျဖမွဳ လုပ္ငန္း ျပည္တန္႕ဆာ အလုပ္ကို အပို၀င္ေငြရတဲ့ လုပ္ငန္းအေနနဲ႕ အိမ္အနားတ၀ိုက္က လူလတ္ပိုင္းေတြကို အဓိက ဦးတည္ၿပီး လုပ္ကိုင္ပါတယ္။ လူငယ္ပိုင္းေတြေတာင္ သူတုိ႕ရဲ႕ ေသြးေဆာင္ ျဖားေယာင္းမွဳ ေအာက္က လြတ္ထြက္ မရုန္းႏိုင္တာေတြ ရိွေနၾကပါတယ္။

အသက္ ၅၀ ႏွစ္အရြယ္ စီးပြါးေရးသမားတစ္ဦးျဖစ္တဲ့ ဦးေဂ်ဟာ အသက္ ၂၀ အရြယ္ရိွ သူ႕သားကို ရို႕စ္နဲ႕အတူ အိပ္ရာေပၚမွာ ခ်စ္ရည္လူးေနစဥ္ လက္ပူးလက္ၾကပ္ ဖမ္းမိခဲ့ပါတယ္။ အလုပ္မ်ားလြန္းတဲ့ ဦးေဂ်ဟာ အိမ္ကို ညဥ္႕နက္သန္းေခါင္မွ ျပန္ေရာက္ေလ့ရိွေပမယ့္ တစ္ရက္မွာ ရို႕စ္နဲ႕ သူ႕သားတုိ႕ရဲ႕ အိပ္ခန္းထဲက ဇာတ္လမ္းကို ထိပ္တုိက္ ရင္ဆိုင္တိုးမိခဲ့တာပါ။ စိတ္ဆိုးေနတဲ့ ဦးေဂ်က ရို႕စ္ရဲ႕ အလုပ္ရွင္ကို တုိင္ေျပာမယ္လို႕ ၿခိမ္းေျခာက္ ေျပာဆိုခဲ့ပမယ့္ တကယ္တမ္းမွာေတာ့ သူ မလုပ္ရက္ခဲ့ပါဘူး။ သူ ဒီလို လုပ္လိုက္ရင္ ရို႕စ္တစ္ေယာက္ လက္ရိွ အိမ္ေဖာ္အလုပ္ကေန ျပဳတ္သြားမွာေပါ့။ ရို႕စ္ကလည္း အဲဒီလို မလုပ္ဖို႕ ခခယယ ေတာင္းပန္ရွာခဲ့ပါတယ္။

ေကာ္ဖီဆိုင္ေတြ၊ ကေလးကစားကြင္းေတြမွာ တခ်ိဳ႕ေသာ အိမ္ေဖာ္ေတြဟာ ဟိုတစ္စု ဒီတစ္စု ရိွေနတတ္ၿပီး ျဖတ္သြားျဖတ္လာ ေယာက်ာ္းေတြကို ညဳတုတုေတြလုပ္ၿပီး ျမဴဆြယ္ၾကပါတယ္။ ရို႕စ္နဲ႕ သူ႕အေပါင္းအေဖာ္ အိမ္ေဖာ္အခ်ိဳ႕ဟာ ၀န္ေဆာင္ခအေနနဲ႕ ေဒၚလာ ၄၀ ကေန ေဒၚလာ ၆၀ ၾကား ယူေလ့ရိွပါတယ္။ သူတုိ႕နဲ႕ ဆက္သြယ္ႏိုင္တဲ့ ဖုန္းနံပါတ္ေတြလည္း ရပ္ကြက္ထဲက ေယာက်ာ္းသားေတြကို ေပးေလ့ရိွပါတယ္။

သတင္းေထာက္တစ္ဦးက ရို႕စ္ဖုန္းနံပါတ္ကို ရၿပီး အလုပ္ကိစၥ ေျပာဆိုညိွဳႏိွဳင္းဖို႕ ခ်ိန္းဆိုခဲ့ပါတယ္။ ရို႕စ္က ေတြ႕ခ်င္ေပမယ့္ ေထာက္ခံ ေျပာဆုိ ဆက္သြယ္ေပးတဲ့ ၾကားလူမရိွလို႕ ေတြ႕ရမွာ တြန္႕ဆုတ္ေနပါေသးတယ္။ ရို႕စ္က ေျပာပါေသးတယ္။ သူ႕ကို ဟိုတယ္ေတြမွာ ခ်ိန္းရင္ မသြားႏုိင္ပါဘူး။ တျခားအိမ္ကိစၥေတြနဲ႕ အၿမဲတမ္း အလုပ္ရွဳပ္ေနတတ္လို႕ပါ။ သူ႕ကို ေတြ႕ခ်င္ရင္ သူေနတဲ့ေနရာ အနားတ၀ိုက္မွာ ေနထိုင္ေနတဲ့သူ ျဖစ္ဖို႕ လိုပါတယ္။ အဲဒါမွ အဲဒီအိမ္မွာ အလုပ္ လုပ္ျဖစ္တာေပါ့တဲ့။ ရို႕စ္က ထပ္ေမးပါေသးတယ္။ အခ်စ္ေလးမွာ ကြန္ဒံုးေရာ ပါလာသလားတဲ့။ ႏွစ္ပါးသြားမယ့္ ရက္ကေတာ့ ရို႕စ္ရဲ႕ လက္ရိွအိမ္ရွင္ အလုပ္ သြားတဲ့ေန႕အေပၚ မူတည္ပါတယ္။

အေရွ႕ဂ်ာဗားမွာ ေနထိုင္တဲ့ ကေလး ၃ ေယာက္အေမ ရို႕စ္ဟာ ခင္မင္ဖြယ္ ေကာင္းသလို စကားေျပာလည္း သြက္ပါတယ္။ လက္ရိွ အလုပ္ရွင္ရဲ႕ ကေလးေတြကို ေန႕လည္ပိုင္းမွာ ေက်ာင္းႀကိဳဖုိ႕ရိွတာေၾကာင့္ သူမရဲ႕ ႏွစ္ပါးသြားအက ဧည္႕ခံခ်ိန္ဟာ တုိေတာင္းႏိုင္ပါတယ္။ ရို႕စ္ဟာ ေက်ာင္းဖြင့္ရက္တုိင္း မနက္ ၈ နာရီခြဲမွာ ကေလးေတြကို ေက်ာင္းသြားပို႕ပါတယ္။ အဲဒီလို ေက်ာင္းပို႕ၿပီးရင္ အလုပ္အားသြားၿပီျဖစ္တဲ့ ရို႕စ္ဟာ သူရဲ႕ ဧည္႕သည္ေတြကို ေဖ်ာ္ေျဖ ဧည္ခံဖို႕ အခ်ိန္ရပါတယ္။ ကေလးေတြ ေန႕လည္ ေက်ာင္းမဆင္းခင္ အခ်ိန္ထိေပါ့။

စကားေတြ ေျပာရင္း ေစ်းညိွလိုက္ေတာ့ ေဒၚလာ ၅၀ ပါတဲ့။ သတင္းေထာက္က ဆက္ေမးပါတယ္။ အခုလိုမ်ိဳး ျပည္႕တန္ဆာ အလုပ္ကို လုပ္ၾကတဲ့ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ အိမ္ေဖာ္ေလးေတြေရာ မရိွၾကဘူးလားတဲ့။ ရို႕စ္က ျပန္ေျဖပါတယ္။ ဒီအိမ္ရာစခန္းမွာေနတဲ့ သူ႕အသိ အိမ္ေဖာ္အခ်ိဳ႕လည္း အခုလို အလုပ္ေတြကို လုပ္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မိတ္ဆက္ေပးဖို႕ေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ အဲဒီလို မိတ္ဆက္ေပးလိုက္ရင္ ငါ့ေဖာက္သည္ေတြက ငါ့ဆီကို ျပန္မလာၾကေတာ့ဘူး။ အဲဒီေတာ့ ငါ ပိုက္ဆံ ဘယ္ရေတာ့မလဲတဲ့။

စကၤာပူမွာ အိမ္ေဖာ္အျဖစ္ အလုပ္လုပ္တာ ၅ ႏွစ္နီးပါးရိွၿပီျဖစ္တဲ့ ရို႕စ္ရဲ႕ ေဖာက္သည္ေတြက အသက္ႀကီးပိုင္း အမ်ိဳးသားေတြ မ်ားပါတယ္။ ရို႕စ္ရဲ႕ ပံုမွန္ေဖာက္သည္တစ္ဦးက ေၾကးႀကီးႀကီး ေစ်းေကာင္းေပးသလို လက္ေဆာင္ေတြလည္း ေပးတတ္ပါတယ္။ အခုေတာ့ သူက ေ၀းတေျမျခားကို ေျပာင္းေရႊ႕ေနထုိင္သြားပါၿပီ။ အကယ္လို႕မ်ား ရို႕စ္ရဲ႕၀န္ေဆာင္မွဳကို သေဘာက်ရင္ အခ်ိန္မေရြး ဖုန္းဆက္ေခၚပါ။ ေနာက္ပိုင္းေတြမွာ ေခၚတဲ့အေခါက္တုိင္း ပိုက္ဆံ ေပးစရာ မလိုပါဘူး။ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြပဲ ေပးခ်င္တာပါလို႕ ရို႕စ္က ျဖည္႕စြက္ ေျပာပါေသးတယ္။

ေစ်းစကားေျပာၿပီး တကယ္လုပ္ငန္းစဖို႕ အိမ္ေပၚတက္ၾကရေအာင္ လုပ္တဲ့အခ်ိန္မွာ သတင္းေထာက္ဆီကို ႀကိဳတင္ ဇာတ္တိုက္ထားတဲ့အတုိင္း ဖုန္းေခၚသံတစ္ခု ၀င္လာပါတယ္။ မိသားစု၀င္ တစ္ေယာက္ အခုဒီအိမ္ကို လာေနတာျဖစ္လို႕ ႏွစ္ပါးသြားဖို႕အတြက္ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးဆိုတာ ေျပာျပၿပီး ေနာက္တစ္ေန႕ကို အစီအစဥ္ ေျပာင္းလိုက္ပါတယ္။ ရို႕စ္ကလည္း ရက္ေရႊ႕ဆုိင္းေပးဖုိ႕ သေဘာတူေပးပါတယ္။ သူ႕အလုပ္ကို သူယူထားတဲ့ ေငြေၾကးနဲ႕တန္ေအာင္ ေက်နပ္ေအာင္ လုပ္ေပးမယ္ ဆုိတဲ့အေၾကာင္း... ထြက္မေျပးပါဘူး ဆိုတဲ့အေၾကာင္း... ေသခ်ာ မွာသြားခဲ့ပါေသးတယ္။

ေနာက္တစ္ရက္မွာ ရို႕စ္ကို ဖုန္းဆက္ၿပီး သူ ဘယ္သူဘယ္၀ွါ ျဖစ္တယ္ဆိုတာ ဖြင့္ေျပာလိုက္ပါေတာ့တယ္။ ဘာေၾကာင့္ အခုလို အလုပ္မ်ိဳးကို လုပ္ရတာလည္း ဆုိတာကိုလည္း တခါတည္း ေမးခဲ့ပါတယ္။ ပထမေတာ့ ရို႕စ္ မေျဖပါဘူး။ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေလး စြံ႕အေနပါတယ္။ ခဏၾကာေတာ့ ရို႕စ္က ေျပာပါတယ္။

"ငါ့ေယာက်ာ္းက ၂၀၀၀ ခုႏွစ္က ဆံုးသြားပါၿပီ။ ငါ့မိသားစုကို ေထာက္ပ့ံဖို႕ ငါတစ္ေယာက္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ တစ္လကို အိမ္ေဖာ္ လစာ ၃၅၀ ေဒၚလာဆုိတာ ငါ့အိမ္အတြက္ မေလာက္ငွတဲ့ ၀င္ေငြတစ္ခုပါ...."

အဲဒီလို ေျပာၿပီး ရို႕စ္ ဖုန္းခ်သြားပါတယ္။

Ref: The news paper on Sunday
March 15, 2009 Page 2

No future for the young

The uprising by Buddhist monks in Myanmar in September last year and the devastation brought on by Cyclone Nargis in May this year spot-lit the reclusive and veiled South-east Asian country also known as Burma. The last time this happened was in 1988, when an uprising fronted by students led to a crackdown by the ruling military junta that left an estimated 3,000 people dead.

Myanmar, a country of 50 million people, has abundant natural resources such as oil, natural gas, timber and minerals. Once known as the "rice bowl of the world", it was one of the richest countries in the region when it gained independence from Britain in 1948. But its democratic phase lasted only 15 years and four decades of military rule have since ravaged the country.

In 1962, a coup d'etat brought General Ne Win into power, a position he held for more than 25 years. In 1990, multi-party elections were held and Ms Aung San Suu Kyi, the daughter of Burmese World War II hero Aung San, led an umbrella democracy movement to a landslide victory. But despite winning just under two-thirds of the popular vote and 82 percent of the parliamentary seats, the ruling junta refused to stand aside. Instead, it placed the Oxford University-educated Ms Suu Kyi under house arrest. She was awarded the Nobel Peace Prize in 1991 but has spent more than 10 years in confinement since.

In 1990, the United States, folllowed by other Western nations, imposed economic sanctions but this failed to loosen the junta's iron-grip rule and worsened the people's plight. In 2005, according to the United Nations Statistics Division, Myanmar's per capita groos domestic product was only US$217 (S$318), making it one of the 20 poorest countries in the world. A third of its 50 million people are said to live below the poverty line.

Education has been largely neglected. The military government reportedly spends less than US$3 per person per year on health and education, way below the World Health Organisation's recommended level of US$40 per person.

International organisations report that fewer than halof of its children complete five years of basic education. Universities, the hotbed of dissent in the 1980s, have been stultified and splintered. The older generation bemoans the loss of Rangoon University, once one of the finest seats of learning in the region. Now, young Myanmar nationals attend classes at splintered campuses two hours outside Yangon, or take up distance learning. The dire shortage of funding has meant universities have poor facilities and poorly-paid faculty.

Meanwhile, children of the elite, mostly successful merchants or those with ties to the military, head to Britain, Canada and Australia for further studies. The middle class tries to scrape together what it can to send its children to Thailand, Malaysia or Singapore. A veteran educationist, a former graduate of Rangoon University, who is trying to send his children to Singapore, told the Straits Times: "It is a crime against people of Myanmar. The once revered education system has been eroded and the future of Myanmar's young is list."

The Straits Times
Saturday, October 11 2008
Page D4.