.:: Download Myanmar Font (WinKalaw New Version) HERE ::.
Showing posts with label Straw. Show all posts
Showing posts with label Straw. Show all posts

Friday, December 15, 2017

Something about PMP

PMP ဆိုတာ အသိအမှတ်ပြု လက်မှတ်တခုပါ။ ဘွဲ့မဟုတ်ပါဘူး။ သူ့အရှည်ကောက်တော့ Project Management Professional ပါ။ Project Manager လောကမှာ နာမည်ကြီး ရေပန်းစားတဲ့ အသိအမှတ်ပြု လက်မှတ်တခုပေါ့။

အဲဒီလက်မှတ်ရဖို့အတွက် မေးခွန်း ၂၀၀ ပါတဲ့ ၄ နာရီစာ စာမေးပွဲ ဖြေရပါတယ်။ စာမေးပွဲဖြေဖို့အတွက် အခြေခံလိုအပ်ချက်တွေ ရှိပါတယ်။ ပထမဦးဆုံး အဲဒီအဖွဲ့အစည်းမှာ အဖွဲ့ဝင်အဖြစ် နှစ်စဉ်ကြေးပေးပြီး ဝင်ရတယ်။ စာမေးပွဲ ဖြေမယ့်သူဟာ Project Management နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သင်တန်းကို ၃၅ နာရီ တက်ရောက် သင်ကြားလေ့လာထားသူ ဖြစ်ရပါမယ်။ ဒီပလိုမာပဲ ရထားတဲ့သူဖြစ်ရင် Project Management နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အလုပ်မှာ နာရီပေါင်း ၇၅၀၀ လုပ်ထားဖူးသူ ဖြစ်ရပါမယ်။ ဘွဲ့ရ ဆိုရင်တော့ နာရီပေါင်း ၄၅၀၀ လုပ်ထားဖူးသူ ဖြစ်ရပါမယ်။

စာမေးပွဲဖြေဖို့ အဲဒီလိုအပ်ချက်တွေ ပြည့်တယ်ဆိုရင် သင်တန်းဆင်းလက်မှတ်နဲ့အတူ ကိုယ်လုပ်ထားဖူးတဲ့ Project တွေနဲ့ အချိန် ဘယ်လောက် လုပ်ခဲ့သလဲ ဆိုတဲ့ စာရင်းကို တွဲတင်ရပါတယ်။ အဲဒီဟာကို စာမေးပွဲစစ်တဲ့အဖွဲ့အစည်းက မှန်ကန်မှု ရှိမရှိ စစ်ဆေးပါတယ်။ လိုအပ်ရင် လိုအပ်သလို ကိုယ်လုပ်ခဲ့တဲ့ အလုပ်က လူကြီးတွေကို ဆက်သွယ်မေးမြန်းတာတွေ လုပ်ပါတယ်။ စာမေးပွဲ ဖြေခွင့်ရပြီဆိုရင် စာမေးပွဲကြေး သွင်းပြီး စာမေးပွဲဖြေမယ့် ရက်ကို ရွေးရပါတယ်။

စာမေးပွဲမှာက multiple choice မေးခွန်း ၂၀၀ ကို မေးတယ်။ ကိုယ်ရဲ့ အတွေ့အကြုံနဲ့ သင်ထားတဲ့စာနဲ့ ယှဉ်ပြီး ဖြေရတယ်။ ဖတ်စာအုပ်ထဲကအတိုင်း စာတွေကို အတိအကျ ပြန်မေးတာမျိုးကြီးပဲ မဟုတ်ဘူး။ တချို့ သီအိုရီတွေကိုတော့ မေးတာမျိုးတော့ ရှိတယ်။ ဖြစ်စဉ်တွေကို ပြောထားပြီး ဘာလုပ်သင့်သလဲ ဘာလုပ်ရမလဲ မေးတာမျိုးတွေလည်း ပါတယ်။ စာမေးပွဲအောင်ချက်ကတော့ နည်းတယ်လို့ ပြောကြတယ်။ ဘယ်လို သတ်မှတ်ထားသလဲတော့ အတိအကျ မသိကြဘူး။

စာမေးပွဲအောင်ပြီဆိုရင် PMP လက်မှတ် ရပြီပေါ့။ အသိအမှတ်ပြု လက်မှတ်ရှိတဲ့ Project Manager ဖြစ်လာပြီပေါ့။ ဒါပေမယ့် အဲဒီလက်မှတ်ရဲ့ သက်တမ်းက ၃ နှစ်ပါပဲ။ အဲဒီ ၃ နှစ်အတွင်းမှာ PDU လို့ ခေါ်တဲ့ အမှတ် ၆၀ ရအောင် ပြန်စုရပါတယ်။ အဲဒီ အမှတ် ၆၀ ရရင် အဲဒီ PMP လက်မှတ်ရဲ့ သက်တမ်းကို နောက်ထပ် ၃ နှစ်စာ သက်တမ်း တိုးပေးပါတယ်။

PDU အမှတ်တွေက ဘယ်လို ပေးသလဲ ဆိုတော့... Project Management နဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့အလုပ်ရဲ့ ၃ နှစ်စာအတွက် အများဆုံး ၈ မှတ်ပေးပါတယ်။ ဆက်စဉ်မပြတ် လေ့လာသင်ကြားရေးကို အားပေးတဲ့အနေနဲ့ သက်ဆိုင်ရာ ဘာသာရပ်တွေကို ဆက်လက် လေ့လာ သင်ယူရပါတယ်။ အွန်လိုင်းကနေ ပို့ချတဲ့ သင်ခန်းစာတွေကို နားထောင်ရပါတယ်။ ၁ နာရီစာ သင်ခန်းစာတခုကို ၁ မှတ်ပေးပါတယ်။ အဲဒီတော့ အမှတ် ၆၀ ရဖို့အတွက် အနည်းဆုံး ၅၂ မှတ်စာ ဟောပြောပို့ချချက် သင်ခန်းစာ ၅၂ ခုကို ကြည့်ရှု နားထောင်ရပါတယ်။ အဲဒီလိုဟာမျိုးက အမှတ် ၆၀ စာကို သက်တမ်း ၃ နှစ် ပြည့်တိုင်း ထပ်ယူရပါမယ်။ မယူနိုင်ရင် အဲဒီလက်မှတ်ဟာ ပျက်ပြယ်သွားပါပြီ။ လက်မှတ် ပြန်လိုချင်ရင် စာမေးပွဲ ပြန်ဖြေရမယ်။

အဲဒီတော့ စာမေးပွဲ ပြန်ဖြေမယ့်အစား ၃ နှစ်အတွင်းမှာ လိုအပ်တဲ့ အမှတ်တွေပဲ လိုက်စုတာ ပိုကောင်းမယ်။ သူများတွေတော့ မသိပေမယ့် ကိုယ်ကတော့ PMP လက်မှတ်ရဲ့ ဒုတိယနှစ်သက်တမ်းမှာ အမှတ်တွေကို အသည်းအသန် လိုက်စုပါတယ်။ ပထမနှစ်ကတော့ ဟိုလိုလို ဒီလိုလိုနဲ့ စာတွေ မလုပ်ဖြစ်ဘူး။ ၃ နှစ်ဆိုတော့ လိုပါသေးတယ်ပေါ့။ တတိယနှစ်ကျတော့ ခြေချော်လက်ချော်ဖြစ်ပြီး အချိန်မရှိတာမျိုး ဟောပြောပို့ချချက်တွေ လိုက်မကြည့်နိုင်တာမျိုး ဖြစ်ပြီး ပလုံမှာ စိုးလို့ တတိယနှစ်ကို အရံသဘောမျိုးပဲ ထားတယ်။ လုပ်စရာရှိတာ ဖြည့်စရာရှိတာကို ဒုတိယနှစ်အတွင်းမှာ ကုန်းရုန်း ဖြည့်တယ်။

နောက်နှစ် ၂၀၁၈ ဒီဇင်ဘာဆို ကိုယ်ရဲ့ လက်ရှိ PMP လက်မှတ် သက်တမ်းကုန်မယ်။ အဲဒီတော့ ၂၀၁၇ ရဲ့ ဒီဇင်ဘာဟာ ကိုယ့်အတွက် စာလုပ်ရတဲ့ လပဲ။ Sweet December ဖြစ်မဖြစ်တော့ မသိဘူး။ နေ့တိုင်းတော့ အွန်လိုင်းက ဟောပြောပို့ချချက်တွေ ၂ ခုကနေ ၃ ခုကြား နားထောင်နေရတယ်။ ရှေ့ရက်က Talent Management Conference 2017 ကို တက်လိုက်တော့ PDU က ၆ မှတ်ပေးတယ်။ သိပ်ပျော်ဖို့ ကောင်းတာပဲ။ အခုတော့ နောက်ထပ် ဖြည့်စရာ ၁၅ မှတ်ပဲ လိုတော့တယ်။ ဒီနှစ်မကုန်ခင် ဒါမှမဟုတ် နောက်နှစ်ဆန်းမှာတင် လိုအပ်တဲ့ အမှတ် ၆၀ ပြည့်နိုင်ပါပြီလေ။

လွယ်တော့ မလွယ်ဘူးပေါ့။ ဒီလိုပဲ ကြိုးစားရတာပေါ့။ 

Tuesday, December 12, 2017

Difficulty to Live with Harmony

ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ အတူယွဥ္တြဲေနထိုင္ေရး ဆိုတာ ေျပာရင္ေတာ့ လြယ္တာ။ တကယ္ လုပ္ရတဲ့အခါ မလြယ္ဘူး။ ဘဝေပးအေျခအေနေတြ မတူညီရင္ မတူညီသလို ယွဥ္တြဲေနထိုင္ဖို႕ဆိုတာ သိပ္ခက္တယ္။ တဘက္ဘက္က အေလွ်ာ့ေပးဖို႕ လိုသလို တျခားတဘက္ကလည္း နားလည္သိတတ္ဖို႕ လိုအပ္တယ္။ အေျခေတြ မတူရင္ ထပ္ကိန္းေတြ ေပါင္းလို႕ မရတဲ့ သခ်ာၤသေဘာတရားလိုပဲ။

အဲဒီဘဝေပးအေျခအေန မတူတဲ့ေနရာမွာ အတူယွဥ္တြဲ ေနထိုင္ေရးရဲ႕ အခက္အခဲကို ဥပမာ ေျပာရရင္... ကိုယ္ေတြ ရံုးကေန အိမ္ျပန္တဲ့လမ္းမွာ အေထြေထြလုပ္သားေတြ အတြက္ ဝန္ထမ္းအိမ္ယာ အေဆာင္ေတြရိွတယ္။ အဲဒီေတာ့ တခါတေလ ရံုးျပန္ေနာက္က်တဲ့အခ်ိန္ အဲဒီလုပ္သားေတြနဲ႕ ဘတ္စ္ကားေပၚမွာ အတူတူ စီးရေလ့ ရိွတယ္။ အမ်ားစုကေတာ့ ျပည္ႀကီးတရုတ္ေတြနဲ႕ ဘဂၤလားေတြေပါ့။
တေနကုန္ ေနပူမိုးရြာမေရွာင္ ပင္ပင္ပန္းပန္း အလုပ္လုပ္လာရတဲ့ သူတို႕တေတြမွာ ေခၽြးေစာ္နံတာေတြ အဝတ္ ေရစိုတဲ့အနံ႕ေတြ အဝတ္အစားေတြ ညစ္ပတ္ေနတာေတြ ရိွတတ္တယ္။ အလုပ္ခြင္အေနအထားအရ ကိုယ္လက္သန္႕စင္ဖုိ႕ အခြင့္အေရး မရိွတာလည္း ျဖစ္ႏုိင္သလို အခ်ိန္မရေတာ့လို႕ အေဆာင္ကို တန္းျပန္လာတာလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။

ကားေပၚမွာ ကုိယ္က ထုိင္ခံုရလို႕ အရင္ထိုင္ထားတဲ့အခါ သူတုိ႕တက္လာတဲ့အခ်ိန္ ကိုယ့္ေဘးမွာ ခံုလြတ္ေနလို႕ ဝင္ထိုင္တာမ်ိဳးမွာေတာ့ ေရွ႕မွာ ေျပာတဲ့အခက္အခဲေတြ စတင္ပါၿပီ။ ေခၽြးနံ႕ကို မိုးေရစိုထားတဲ့ အနံ႕က ေရာသမေမႊထားတဲ့အျပင္ ေျမႀကီးအနံ႕ ရႊံ႕အနံ႕ေတြ အပိုဆုအေနနဲ႕ အကုန္ေပါင္းစုတဲ့အခါ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ ႏွာေခါင္းကို ကားအျပင္ကို ထုတ္ထားခ်င္မိတယ္။

အဲကြန္းဘတ္စ္ကား အလံုပိတ္ႀကိီးရဲ႕ ခရီးတုိအတြင္းမွာ အတူယွဥ္တြဲ ထိုင္ဖို႕အတြက္ကို အေတာ္ သည္းခံယူရပါတယ္။ ကိုယ့္ဘက္က လမ္းတေလွ်ာက္ သည္းခံၿပီး ကိုယ္ဆင္းမယ့္ မွတ္တုိင္ကို ျမန္ျမန္ ေရာက္ပါေစလို႕ပဲ စိတ္ေရာက္မိတယ္။ ေနာက္ဆံုး ဘယ္လိုမွ သည္းမခံႏုိင္ရင္ေတာ့ မင္းတုိ႕ ဆင္းကြာလို႕ ေမာင္းခ်လို႕မွ မရတာ။ အဲဒီေတာ့ နီးရာမွတ္တိုင္မွာ ဆင္းၿပီး ေနာက္ကား ေစာင့္စီးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ကားမွာလည္း အိမ္ျပန္လာတဲ့ သူတုိ႕ေတြ ထပ္ပါလာႏိုင္ေသးတာပဲေလ။ အဲဒီေတာ့ သည္းခံလက္စနဲ႕ ဆက္ သည္းခံရပါတယ္။

သူတုိ႕အေနနဲ႕လည္း အတူယွဥ္တြဲ ထုိင္ဖို႕အေရးမွာ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ကိုယ္လက္ေဆးေၾကာ သန္႕စင္ခဲ့ရင္ တျခားခရီးသည္ေတြအတြက္ ေကာင္းပါတယ္။ အဆင္ေျပရင္ ေျပသလိုေပါ့။ အဆင္မေျပလို႕ တခါတေလ ညစ္ပတ္နံ႕ေစာ္တာမ်ိဳးက လြဲရင္ အိမ္အျပန္ခရီးလမ္းမွာ သန္႕သန္႕ရွင္းရွင္းနဲ႕ တျခားခရီးသည္ေတြရဲ႕ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ကို မထိခိုက္ဖို႕အတြက္ နားလည္သိတတ္ဖို႕ လိုပါမယ္။
အတူယွဥ္တဲြေနထိုင္ဖို႕အေရးမွာ အခက္အခဲေတြကို သည္းခံဖို႕ လိုသလို အခက္အခဲေတြကို ေျဖရွင္းဖို႕ ႀကိဳးစားဖို႕ နားလည္သိတတ္ဖို႕လည္း လိုပါတယ္ ဆုိတဲ့အေၾကာင္းေလးပါ။

Friday, December 8, 2017

What is the root cause?

ထန္းတပင္ အလုပ္သမားေဆးရံုက ခဲြစိတ္ဆရာဝန္တေယာက္ရဲ႕ ရင္ဖြင့္ခ်က္ Recorded Live ကို ၾကည္႕လိုက္ရတယ္။ တဝက္တပ်က္ပဲ ၾကည္႕လိုက္ၿပီးတဲ့အခါ စိတ္ေနာက္သြားတာ အမွန္ပဲ။ ေဆးေလာကမွာ ႀကံဳေနရတဲ့ အခက္အခဲေတြ၊ ေဆးေလာကသား အခ်င္းခ်င္းရဲ႕ အတြန္းအတုိက္ေတြ၊ စိတ္ညစ္စရာေတြကို မွ်ေဝခံစားလိုက္ရတယ္။

ေကာင္းတာေတြ ရွိသလို ဆိုးတာေတြလည္း ဒြန္တြဲေနတာကေတာ့ ေဆးေလာကရယ္မွ မဟုတ္ဘူး။ ဒါမ်ိဳးဟာ ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ ေနရာတိုင္းနီးပါးမွာပါပဲ။ ဘယ္လို အေျခခံအေၾကာင္းတရားေတြေၾကာင့္ အဲဒီလိုပတ္ဝန္းက်င္ေတြ အက်ိဳးတရားေတြ ျဖစ္ေပၚလာရသလဲ ဆိုတာ ကိုယ္ေတြ ျပန္လည္သံုးသပ္ ဆင္ျခင္သင့္တယ္။ ဆရာဝန္ရဲ႕ ကိစၥတခုတည္းကို ေျပာေနတာမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့။
ျမင္မိတာတခုကေတာ့ ကိုယ္ေတြဟာ အခ်င္းခ်င္း ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္တဲ့အပိုင္းမွာ အားနည္းတယ္။ အဲဒီအားနည္းခ်က္က ေခတ္အဆက္ဆက္ကတည္းက အခုခ်ိန္အထိပဲ။ တဦးခ်င္း ေတာ္တီးတီး ေတာ္ေပမယ့္ အုပ္စုလိုက္ အဖြဲ႕လိုက္ ေဆာင္ရြက္ဖို႕ကိစၥေတြမွာ သူတလူ ငါတမင္း ျဖစ္ကုန္ၾကတယ္။ အစပိုင္းမွာ ေပါင္းလို႕ရေပမယ့္ တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ ကြဲထြက္ကုန္တယ္။

ဘာေၾကာင့္ ကြဲထြက္ကုန္သလဲ... ကိုယ္ကေတာ့ အဲဒါဟာ မာနေတြေၾကာင့္လို႕ ျမင္မိတယ္။ ကိုယ္ေတြမွာလည္း အဲဒီလို တလြဲမာနေတြ ရိွခဲ့တယ္။ အခုထိလည္း အဲဒီလို တလြဲမာနေတြ ရိွတုန္းပဲ ဆိုတာ ဝန္ခံပါတယ္။ လူရည္ခၽြန္ ျဖစ္ခဲ့တာေတြ... ဆယ္တန္းမွာ ဂုဏ္ထူးထြက္ခဲ့တာေတြ... ေဆးေက်ာင္း စက္မွဳတကၠသိုလ္ တက္ခဲ့တာေတြ... မဟာဘြဲ႕ ေဒါက္တာဘြဲ႕ေတြ ယူထားတာေတြ... ဘယ္သူ႕အမ်ိဳး ဘယ္သူ႕သားသမီး ဆိုတာေတြ... အဲဒီဟာေတြက အၿပိဳင္အဆိုင္စိတ္ေတြ ထိုးထြက္လာေစတယ္။ အဲဒီဟာကေန မာနေတြ ခၽြန္ထြက္လာၾကတယ္။ အတိတ္မွာ ေရႊထီးေဆာင္းခဲ့တာေတြကို ျပန္တမ္းတတာမ်ိဳးမွာလည္း ကိုယ္ေတြက ၿပိဳင္ဖက္ကင္းပဲ။

မာနကေနတဆင့္ သည္းခံမွဳေတြ ေပ်ာက္ဆံုးကုန္တယ္။ ေဒါသကို ထိန္းခ်ဳပ္ရ ခက္ကုန္တယ္။ မင္းဘာေကာင္လဲ ငါဘာေကာင္လဲေတြ ျဖစ္လာတယ္။ အခ်င္းခ်င္း ညိွလို႕ရတာေတြဟာ မညိွျဖစ္ေတာ့ပဲ ဝုန္းဒိုင္းေတြ ႀကဲကုန္ၾကတယ္။ အဆင္ေျပရင္ ေျပသလို မသိမသာ ေခ်ာက္ခ်တယ္။ ေနာက္ေက်ာကေန ဓါးနဲ႕ထိုးတယ္။

ခံရတာေတြ မ်ားလြန္းတဲ့ ဘဝမွာ ေပျဖစ္တုန္းကေတာ့ ခံမယ္ေဟ့... တူျဖစ္တဲ့အခါ ႏွံမယ္ ဆိုတဲ့ စိတ္ေတြ ႐ိွလာၾကတယ္။ မိုးေကာင္းတုန္း ရြာထားေပါ့ကြာ။ ငါ့အလွည္႕က်ရင္ မိုးႀကိဳးပါ ပစ္ခ်မယ္ ဆိုတာေတြ ျဖစ္လာတယ္။ အျမင့္ကို ေရာက္ဖို႕ ႀကိဳးစားလာတာဟာ ကိုယ့္ဘဝအတြက္ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္သလို ... တူျဖစ္ဖို႕အတြက္ ႀကိဳးစားတာမ်ိဳးလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမယ္။

ခံရေပါင္းမ်ားလြန္းတဲ့အခါ တဖက္သားကို သံသယလည္း ဝင္လြယ္ၾကတယ္။ မယံုၾကည္ရတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ကေန တသက္လံုး ရွင္သန္ ေနထုိင္လာရတဲ့သူေတြအဖို႕ အရာရာကို သံသယမ်က္လံုးနဲ႕ ၾကည္႕လာၾကတယ္။ ရိုးရိုးရွင္းရွင္း သေဘာထားနဲ႕ ေျပာေနတဲ့သူကိုလည္း မယံုသကၤာျဖစ္ၾကတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႕ အျပန္အလွန္ ယံုၾကည္မွဳေတြ မတည္ေဆာက္ႏုိင္ပဲ အကြဲအၿပဲေတြ မ်ားသထက္ မ်ားလာတယ္လို႕ ျမင္မိတယ္။

အခုေျပာေနတာေတြဟာ သူမ်ားကို ဆရာလုပ္ေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ့္ဘာသာ ကိုယ္ ဆင္ျခင္ႏိုင္ေအာင္ ေရးမွတ္ထားတာပါ။ တကယ္ေတာ့ ကိုယ္လည္း ဘာမွ မဟုတ္တာေလ။ 

Tuesday, August 1, 2017

Funny nick of my YTU friends

YTU က သူငယ္ခ်င္းအခ်ိဳ႕ဆို နာမည္ရင္းေတြ မမွတ္မိဘူး။ ေက်ာင္းမွာကတည္းက နာမည္ေျပာင္ေတြပဲ ေခၚေနေတာ့ နာမည္ရင္းက ဘာလဲဆိုတာ ျပန္ေတာင္ ေမးယူရတယ္။ နာမည္ေျပာင္ေတြက ေက်ာင္းကို မေရာက္လာခင္ကတည္းက ရွိၿပီးသားေတြ ျဖစ္သလို ေက်ာင္းကို ေရာက္လာၿပီးမွ နာမည္ေျပာင္အသစ္ေတြ ရတာလည္း ရိွျပန္တယ္။

ေက်ာင္းမွာ ေမဂ်ာတူ သြားအတူ လာအတူ ေကခိုင္ ဆိုတဲ့ နာမည္နဲ႕ ၂ ေယာက္ရိွတယ္။ ၂ ေယာက္စလံုးက သာေကတကပဲ။ အဲဒီေတာ့ အရပ္ရွည္တဲ့ တေယာက္က ေကရွည္ ျဖစ္သြားၿပီး အရပ္ပုတဲ့ တေယာက္က ေကပု ျဖစ္သြားတယ္။

စဝက္ဆိုတဲ့ တေယာက္က အေတာ္မ်က္ႏွာေျပာင္တယ္။ နာမည္ေျပာင္ေတြက သူ႕ဆီက ထြက္လာတာ မ်ားတယ္။ သူလုပ္လို႕ပဲ ကိုယ္လည္း ဖန္သခင္ေလး ဆိုၿပီး နာမည္ရသြားတယ္။ သူလည္း ဖန္သခင္ႀကီးဆိုၿပီး နာမည္တြင္သြားတယ္။ ေက်ာင္းမွာ ဖန္သခင္ေလးနဲ႕ ဖန္သခင္ႀကီးဆိုၿပီး ၂ ေယာက္ ရိွသြားတယ္။

အဲဒီေခတ္ အဲဒီအခ်ိန္က တရုတ္သိုင္းကားေတြ ေခတ္စားေနတယ္။ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ရဲ႕ နာမည္ေျပာင္က ဖုန္းဖင္တဲ့။ ဖုန္းကင္ကေနပဲ ဖုန္းဖင္ ျဖစ္သြားသလားေတာ့ မသိဘူး။

ေနာက္တေယာက္က အဘိုးႀကီး။ ပိန္ပိန္ပါးပါးနဲ႕ ခပ္ၿပံဳးၿပံဳးေလး ေနတတ္တဲ့ တေယာက္။ ကြမ္းအရမ္း စားတယ္။ သူ႕နာမည္ရင္း ေပ်ာက္ၿပီး အဘိုးႀကီးလို႕ပဲ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေခၚၾကတယ္။

မအူကုန္းဘက္က သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကို ကလီးယားလို႕ ေခၚတယ္။ အရပ္ရွည္ရွည္နဲ႕ သေဘာေကာင္းတဲ့ သူငယ္ခ်င္းပါ။ ေက်ာင္းတက္တုန္းက ညေနဘက္ဆို သူ႕ဆီကို စက္ဘီးစီးၿပီး စာလုပ္ဖို႕ ေရာက္ျဖစ္တယ္။

အခု ဂီတာဆရာႀကီးျဖစ္ေနတဲ့ တေယာက္ကို အစက မတ္တယ္ႀကီးလို႕ ေခၚၾကတယ္။ သူက မတ္တယ္ဂီတကို ရူးသြပ္ခံုမင္သူူ။ တေန႕ က်ဴရွင္ကို ဘရိတ္ဓါးပံု ဆြဲသီးပါတဲ့ ဆြဲႀကိဳးႀကီး ဝတ္လာတယ္။ အဲဒီကေန သူ႕နာမည္က ဘရိတ္ဓါး ျဖစ္သြားတယ္။ ေရွ႕ရက္ေတြတုန္းက ကင္းၿမီးေကာက္ပံု အရိုးေခါင္းပံု ဆြဲသီးႀကီးေတြ ဝတ္လာေပမယ့္ ဘရိတ္ဓါးက်မွ နာမည္တြင္သြားတယ္။

ေနာက္တေယာက္က ဗံဒါသီး။ သူက တရက္ က်ဴရွင္ကို အလာ က်ဴရွင္အေရွ႕က လမ္းမွာ ဗံဒါသီးမွတ္ၿပီး ေကာက္ကိုင္လိုက္တာ ေခြးေခ်းတံုးႀကီး ျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒီကေန သူ႕နာမည္ေျပာင္က ဗံဒါသီး ျဖစ္သြားတယ္။

ေအမီေအာင္ ဆိုတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကိုေတာ့ သူ႕နာမည္ကို အျမန္ေခၚရင္း အိမ္ေျမွာင္ ျဖစ္သြားတယ္။ ရင္းႏီွးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက သူ႕ကို အိမ္ေျမွာင္လို႕ပဲ ေခၚၾကတယ္။

မ်ိဳးႀကီးသီခ်င္းေတြကို ႀကိဳက္ၿပီး သီခ်င္းဆိုရတာ ဝါသနာပါတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ ရွိျပန္တယ္။ သူ႕အသံက ရွတတ အက္ကြဲကြဲႀကီး။ ေရာ့ခ္သီခ်င္းေတြ ေအာ္ဆုိရတာကို ႀကိဳက္တဲ့သူဟာ အာၿပဲေျခာက္ ဆုိတဲ့ နာမည္တခု ရလိုက္တယ္။

ခရမ္းဘက္ကေန ေက်ာင္းလာတက္တဲ့ ၃ ေယာက္ကို ခရမ္းသီး ၃ လံုးလို႕ နာမည္ေပးထားလိုက္တယ္။ ခရမ္းသီးေရလို႕ ေခၚလိုက္ရင္ သူတုိ႕ကို ေခၚမွန္း သိၾကတယ္။ တေယာက္က တရုတ္ျဖစ္လို႕ သူ႕ကို တရုတ္ခရမ္းသီးလို႕ ေခၚေသးတယ္။

မွတ္မိသေလာက္ ခ်ေရးၾကည္႕တာပါ။ က်န္ခဲ့တာေတြ ရိွႏိုင္ပါေသးတယ္။

Sunday, July 30, 2017

Some part of my YTU student life

YTU တက္တုန္းက အျပင္က်ဴရွင္ဆိုလို႕ သခ်ာၤနဲ႕ ရူပေဗဒ ၂ ခုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္ တက္ခဲ့ဖူးတယ္။ က်န္တဲ့ဘာသာေတြက စာေမးပြဲ အနီးကပ္မွ ျဖစ္သလို လက္ပူတုိက္ၿပီး ေျဖလိုက္တာ မ်ားတယ္။

ေျပာမယ့္သာ ေျပာတာ ေက်ာင္းလည္း ပံုမွန္ တက္တာ မဟုတ္ေတာ့ က်ဴရွင္မယူပဲ အနားကပ္မွ လြတ္ခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းစာေတြ မိတၱဴကူး သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ဆရာမေတြကို စာရွင္းေပးဖို႕ အကူအညီေတာင္း အရပ္ကူပါ လူဝိုင္းပါ လုပ္ၿပီး စာေမးပြဲေအာင္လာတာ ကံေကာင္းတယ္ပဲ ေျပာရမယ္။

ရူပေဗဒကို ဆရာ(ေဒါက္တာ)ဦးေဇာ္ေဝက လသာဘက္က သူငယ္ခ်င္းတေယာက္အိမ္္မွာ စုၿပီး သင္ေပးတယ္။ သခ်ၤာကိုေတာ့ ရန္ကင္းက ဆရာမေဒၚသင္းသင္းၾကဴမွာ တက္ခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းကိုသာ မေရာက္ေပမယ့္ က်ဴရွင္ကိုေတာ့ မပ်က္မကြက္ တက္ခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းတက္ရတာ ပင္ပန္းသေလာက္ က်ဴရွင္တက္ရတာ ေပ်ာ္ဖို႕ ေကာင္းတယ္။ 

အထူးသျဖင့္ သခ်ာၤက်ဴရွင္က စေန တနဂၤေႏြ ညေနပိုင္းေတြ ဆိုေတာ့ က်ဴရွင္ၿပီးရင္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္ၾကတယ္။ က်ဴရွင္ကို ေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္က မတူေပမယ့္ က်ဴရွင္ဆင္းတဲ့အခ်ိန္က တူေတာ့ ေမဂ်ာေပါင္းစံုက သူငယ္ခ်င္းေတြ အဲဒီအခ်ိန္မွာ လူစံုၾကတယ္။ ပထမႏွစ္ကတည္းက အတူတူ က်ဴရွင္တက္လာခဲ့တဲ့သူေတြ ဆိုေတာ့ ေမဂ်ာတူ သူငယ္ခ်င္းေတြထက္ ကိိုယ္ေတြက က်ဴရွင္က သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ပိုရင္းႏွီးၾကတယ္။

က်ဴရွင္ဆင္းၿပီးရင္ ညမိုးခ်ဳပ္ေနေပမယ့္ အိမ္တန္းမျပန္ၾကဘူး။ ဗိုက္ဆာလို႕ အဆာေျပ ပဲပလာတာ စားၾကတယ္။ လက္ဖက္ရည္ ေသာက္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕က ေကာ္ဖီမစ္ ေသာက္တယ္။ ေဆးလိပ္ေသာက္ ကြမ္းစားတဲ့သူလည္း ရိွၾကတယ္။

ပံုမွန္အားျဖင့္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ သြားထိုင္ရင္ စဝက္၊ သားငယ္၊ ဘရိတ္ဓါး၊ စည္သာ၊ အဘိုးႀကီး၊ ညီဝင္း၊ ရဲႀကီး၊ ဗံဒါသီးနဲ႕ ရန္ကင္းသား သန္႕ဇင္တုိ႕က အၿမဲလိုလို ပါၾကတယ္။ မိန္းခေလးထဲမွာ ရန္ကင္းသူ နန္းငယ္က တခါတေလ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ လိုက္ထုိင္တယ္။

ေက်ာင္းမွာ ေမဂ်ာမတူလို႕ တပတ္လံုး မေတြ႕ခဲ့သမွ်ကို အတိုးခ်ၿပီး စကားေတြ ေျပာၾကတယ္။ ဟာသေတြ ေျပာၾကတယ္။ တေယာက္နဲ႕ တေယာက္ အတည္ေပါက္နဲ႕ ေခ်ာက္တြန္းၾကတယ္။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ နာရီဝက္ ၁ နာရီေလာက္ ထိုင္ၿပီးရင္ အိမ္ျပန္ၾကတယ္။ ဘတ္စ္ကား စီးတဲ့သူက စီး... စက္ဘီးနင္းတဲ့သူက နင္း... လမ္းေလွ်ာက္ျပန္တဲ့သူက ျပန္ေပါ့။

စဝက္၊ အဘိုးႀကီး၊ သန္႕ဇင္နဲ႕ နန္းငယ္က အခု စကၤာပူမွာ အလုပ္ေတြ လုပ္ၿပီး ေနၾကတယ္။ က်န္တဲ့သူေတြက ရန္ကုန္မွာပဲ။ ဘရိတ္ဓါးကေတာ့ ဂီတာဆရာႀကီး ဟဲဗီးမတ္တယ္ ျဖစ္ေနၿပီ။

ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး... အဲဒီအခ်ိန္ေတြကို ျပန္ေတြးမိၿပီး YTU က သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး က်ဴရွင္တက္ခဲ့ရတာကို သတိရလုိ႕ ဘဝရဲ႕ အမွတ္တရတခုအေနနဲ႕ ေရးလိုက္တာပါ။

Saturday, July 22, 2017

Adaption in life

ေခတ္စနစ္ဆိုတာ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေျပာင္းလဲေနတဲ့သေဘာ ရိွသလို ဝုန္းဒိုင္းႀကီးလည္း ေျပာင္းလဲသြားႏုိင္ပါတယ္။

ဟိုအရင္တုန္းက စာေရးရင္ ေပရြက္ေပၚမွာ ကညစ္နဲ႕ ေရးရတယ္။ အဲဒီကေန စာရြက္ေတြ ေပၚလာေတာ့ စာရြက္ေပၚမွာ ေရးတယ္။ ေပရြက္ေတြ သံုးတာ ေပ်ာက္သြားတယ္။ စာေရးရတာေတြ မ်ားလြန္းေတာ့ လက္ႏွိပ္စက္ေတြ ေပၚလာၿပီး လက္ႏွိပ္စက္နဲ႕ စာရိုက္ၾကတယ္။ ကြန္ပ်ဴတာေတြ ေပၚလာေတာ့ စာစီစာရိုက္က ကြန္ပ်ဴတာနဲ႕ ျဖစ္သြားတယ္။ လက္ႏွိပ္စက္နဲ႕ ရိုက္ရတဲ့ေခတ္ ကုန္သြားၿပီလို႕ေတာင္ ေျပာလို႕ရသြားတယ္။

တနယ္တေက်းကို အျပန္အလွန္ ဆက္သြယ္ခ်င္ရင္ ေရွးအရင္က စာပို႕ခိုေတြ သံုးၾကတယ္။ ဆက္သားေတြ သံုးၾကတယ္။ စာပို႕စနစ္ေတြ ထြန္းကားလာၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ ေၾကးနန္းစာပို႕စနစ္ေတြ ေပၚလာေတာ့ အေရးႀကီးရင္ ႀကီးသလို ေၾကးနန္းရိုက္ၾကတယ္။ ေနာက္ေတာ့ တယ္လီဖုန္းေတြ ေပၚလာေတာ့ ဖုန္းဆက္ ေျပာၾကတယ္။ အခုဆို အင္တာနက္ကတဆင့္ ႏိုင္ငံျခားအထိ ေငြသိပ္မကုန္ပဲ ဆက္သြယ္ ေျပာဆိုလို႕ ရလာၿပီ။ ေၾကးနန္းစနစ္ေတြေတာင္ သံုးတဲ့လူ သိပ္မရိွၾကေတာ့ဘူး။

ရန္ကုန္က ဘတ္စ္ကားေတြမွာ ယာဥ္ေနာက္လိုက္ ယာဥ္အကူေတြ ထားၾကတယ္။ အဲဒီဟာမွာ ေကာင္းက်ိဳးေတြ ရိွသလို ဆိုးက်ိဳးေတြလည္း ရိွျပန္တယ္။ ေကာင္းက်ိဳးနဲ႕ ဆိုးက်ိဳး ဘယ္ဟာက ပိုမ်ားသလဲဆိုတာက ဘတ္စ္ကားကို ေန႕စဥ္စီးနင္းေနတဲ့ ခရီးသည္ေတြက အသိဆံုးပဲ ျဖစ္မွာပါ။ အခုေနာက္ပိုင္းမွာ ယာဥ္ေနာက္လိုက္ မလိုတဲ့စနစ္ကို ေျပာင္းလဲ က်င့္သံုးဖုိ႕ ျပင္ဆင္လိုက္တယ္။ ယာဥ္စီးခကို ယာဥ္ေမာင္းနားမွာ တပ္ဆင္ထားတဲ့ သံပံုးထဲထည္႕ေပးရတဲ့ စနစ္ကို က်င့္သံုးေစတယ္။ ေနာက္ဆို ေငြအစား ေငြျဖည္႕ကဒ္စနစ္နဲ႕ ဆက္လက္ အစားထိုးသြားဖို႕ ျပင္ဆင္ေနတာကိုလည္း ၾကားသိရတယ္။ ခရီးသည္ေတြအတြက္ ေကာင္းေသာ ေျပာင္းလဲျခင္းျဖစ္မယ္လို႕ ျမင္မိတယ္။

အဲဒီလို စနစ္ အေျပာင္းအလဲေၾကာင့္ ယာဥ္ေနာက္လိုက္ေတြ အလုပ္လက္မဲ့ ျဖစ္သြားရတာကို စိတ္မေကာင္းပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အခုလို စနစ္ ေျပာင္းမယ္ဆိုတာကို လေပါင္းအေတာ္ၾကာ ႀကိဳတင္ေျပာထားတာ ျဖစ္လို႕ သူတုိ႕တေတြမွာ အထိုက္အေလွ်ာက္ ျပင္ဆင္ခ်ိန္ရမယ္လို႕ ယူဆမိပါတယ္။ သို႕ေပမယ့္လည္း သိၾကတဲ့အတုိင္း ျဖစ္ကာမွျဖစ္ေရာ ငတ္ကာမွ ငတ္ေရာ... ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္မွဳပိုင္း အားနည္းၾကေတာ့ စနစ္အေျပာင္းအလဲမွာ အမ်ားစုက အလုပ္လက္မဲ့ေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကပါတယ္။ သူတုိ႕အတြက္ စိတ္မေကာင္းေပမယ့္ ေကာင္းမြန္တဲ့ စနစ္ကို ေဖာ္ေဆာင္ဖို႕အတြက္... ေနာက္ေၾကာင္းျပန္လွည္႕ဖို႕ လံုးဝ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။

ေျပာင္းလဲေနတဲ့ ေခတ္ႀကီးမွာ အထိုက္အေလ်ာက္ လိုက္လံ ေျပာင္းလဲမွဳ မလုပ္ႏုိင္ရင္ အခုလိုမ်ိဳး အခက္အခဲ အက်ပ္အတည္းေတြ ရင္ဆိုင္ရမွာကို သင္ခန္းစာတခုအေနနဲ႕ ျမင္မိဖို႕လိုပါတယ္။

Sunday, July 9, 2017

No mood to write

စာေတြ ေရးပါလို႕ တိုက္တြန္းၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စာေရးဖို႕ဆိုတာကို စိတ္မပါဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ ဟိုအရင္ Forum ေခတ္နဲ႕ Blog ေခတ္တုန္းကေတာ့ ေန႕စဥ္ပံုမွန္ စာေတြ ေရးျဖစ္တယ္။ Blog မွာဆို တေန႕ကို စာတပုဒ္မွ မတင္ျဖစ္ရင္ တာဝန္မေက်သလို ခံစားရတယ္။ အခုမ်ားေတာ့ အဲဒီလို ခံစားခ်က္ေတြ မရိွေတာ့ဘူး။

အခုတေလာ သတိထားမိသေလာက္ စာေရးေကာင္းတဲ့သူေတြ FB မွာ စာ ဆက္မေရးၾကေတာ့ဘူး။ ေရးရင္လည္း လူမသိ သူမသိေလာက္ပဲ Group ေတြထဲမွာ ေရးၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕ေတြက FB မွာ ေရးမေနေတာ့ပဲ မဂၢဇင္းေတြ ဂ်ာနယ္တုိက္ေတြဆီပဲ တိုက္ရိုက္ပို႕ေတာ့တယ္။ 

ေန႕စဥ္ပံုမွန္ စာေတြ ဆက္ေရးေနတဲ့ တခ်ိဳ႕သူေတြလည္း ရိွတာကို ျမင္ေနရပါေသးတယ္။ တခ်ိဳ႕ေတြကေတာ့ စကားေျပနဲ႕ ေရးထားတဲ့စာေတြကို ျပန္ရွင္းျပေနရတာကို စိတ္ကုန္လို႕ စာမေရးခ်င္ေတာ့ဘူးလို႕ ေျပာၾကတယ္။ ျမန္မာလို ေရးထားတဲ့စာကို ျမန္မာေတြ ဖတ္ၿပီးတဲ့ေနာက္ နားလည္မွဳေတြ လြဲၿပီး ရန္ေတြျဖစ္ ျငင္းခုန္ေနရတာေတြကို ျမင္ေနရတာက စိတ္ကုန္စရာပါပဲ။

စာအေရးအသား ေကာင္းသလို အေတြးအျမင္ စံုတဲ့ စာဖတ္သူေတြအေပၚ ေစတနာထားတတ္ၾကတဲ့ သူတခ်ိဳ႕ေတြ စာ ဆက္မေရးၾကေတာ့ပဲ ခရီးသြားဓါတ္ပံုေတြ တင္လိုက္ အစားအေသာက္ပံုေတြ တင္လိုက္ ကေလးေတြပံုတင္လုိက္နဲ႕ အြန္လိုင္းကမာၻႀကီးမွာ ျဖတ္သန္းေနၾကတယ္။

ကိုယ္ကေတာ့ သူတုိ႕တေတြလို စာေရးလည္း မေကာင္းသလို အေတြးအျမင္လည္း မစုံပါဘူး။ ကိုယ္သိထားတာေလး ဆိုတာ ေရအိုင္ထဲက ဖားသူငယ္အဆင့္ပါ။ ေလာ္ဘီလည္း မဟုတ္သလို ၁၀ လီ ၁၁ လီလည္း မဟုတ္ပါ။ တခါတေလမွာ တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြမွာ မေနႏိုင္လြန္းလို႕ ေရးမိေရးရာေတြ ေရးတာေလာက္ပဲ ရိွပါတယ္။

အေနအထိုင္ မတတ္ပဲ အဲဒီလို စာေတြ ထ ထ ေရးေတာ့ ဘာေတြ ရသလဲဆိုေတာ့ လူမုန္းမ်ားပါတယ္။ ကိုယ့္အမ်ိဳးအခ်င္းခ်င္းေတာင္ ဆရာ လုပ္တယ္ ထင္ခံရၿပီး Un-Friend ေတြ Restricted Group ထဲ ထည္႕ထားခံရတာေတြ ႀကံဳဖူးၿပီးၿပီ။ အမွားကို ျမင္ၿပီး အမွန္ သိေစခ်င္တဲ့ ေစတနာဟာ ေ​​ဝဒနာေတြ ျဖစ္ကုန္ရတယ္။ ေဖေတာ့ ေမာင္ေတာ့ ဟီးဟီးဟားဟားေတြ ေရး... ၾကြားခ်င္ရာေတြ ၾကြား... ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ထမင္းစား ေရေသာက္ ရွဳးေပါက္ အီးပါ အေၾကာင္းေတြ ေရးရင္ေတာ့ အဲဒီေလာက္ထိ အမုန္းမခံရေလာက္ဘူး ထင္ပါရဲ႕။

တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြမွာ ကိုယ္မသိတာေတြ ရိွတယ္။ တခ်ိဳ႕ဟာေတြမွာ ကိုယ္သိတာေတြ ရိွတယ္။ ကိုယ္မသိတဲ့ကိစၥဆို သိေအာင္ပဲ လုပ္တယ္။ ဝင္ေျပာတာေတြ မရိွဘူး။ မေသခ်ာရင္ မေသခ်ာသလိုပဲ ေဘးထြက္ထိုင္ၿပီး ေလ့လာတယ္။ ကိုယ္ ေသေသခ်ာခ်ာ သိတဲ့ဟာမ်ိဳးဆိုရင္ေတာ့ မသိတဲ့သူေတြ သိပါေစ ဆိုၿပီး စာတိုေပစေတြ ေရးတယ္။ အဲဒီဟာက ဆရာႀကီး လုပ္တာ မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ္ သိထားတာမွာ မွားတာေတြမ်ား ပါသြားရင္လည္း ေထာက္ျပဖို႕ ျပင္ဆင္ေပးဖို႕ ေတာင္းဆိုပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ တခါတေလမွာ အမွားကို ေထာက္ျပဖို႕ထက္ အခြင့္ႀကံဳတုန္း ဝိုင္းဗ်င္းဖို႕ ဝိုင္းေဆာ္ဖို႕ေတြ လုပ္တာေတြလည္း ေတြ႕ရတတ္တယ္။ အထူးသျဖင့္ ဘုမသိ ဘမသိ ကိုယ္နဲ႕လည္း မသိတဲ့ အျပင္သူစိမ္းလူေတြက အဲဒီလိုမ်ိဳး ဆြမ္းႀကီး ေလာင္းတတ္ၾကတယ္။ အဲဒါမ်ိဳးေတြ ျမင္ရေတြ႕ရတာ မ်ားလာတဲ့အခါမွာ ကိုယ္ေတြလို ဘာမွမဟုတ္တဲ့ အညတရေတြအေနနဲ႕ ပဲႀကီးေလွာ္ၾကား ဆားညွပ္မခံခ်င္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ စာေတြ မေရးဘူး။ စာမေရးေတာ့ ကိုယ့္အတြက္ ဘာေကာင္းလဲ ဆုိေတာ့ အခ်ိန္ပိုထြက္တယ္။ စာဖတ္ခ်ိန္ ပိုရတယ္။ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း မ်က္စိေနာက္ သက္သာသြားတယ္။ ျငင္းရခုန္ရတာလည္း သိပ္မရိွေတာ့ဘူး။

စာေရးပါဦးလို႕ ေျပာတဲ့ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းမ်ားအတြက္ အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ သန္းေခါင္ယံအေတြးေတြကို စာအျဖစ္ ေျပာင္းလဲေပးလိုက္ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ကိုယ္ဟာ စာေတြ မေရးေတာ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။ စာေတြ မေရးခ်င္တာပါ။ :P

Monday, July 3, 2017

Eight Thousand Kyats

စကၤာပူမွာ အလုပ္ လုပ္ေနတာ ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္သြားၿပီ။ ျမန္မာကားေတြ ၾကည္႕တဲ့သူတခ်ိဳ႕ကေတာ့ ဒီေကာင္ သူေဌးျဖစ္ေနၿပီလို႕ ထင္ၾကမွာပဲ။ က်ားႀကီးရင္ ေျခရာႀကီးသလို ကုန္က်စရိတ္ေတြ မေသးလွတဲ့ စကၤာပူအေၾကာင္း ႀကံဳဖူးရင္ သိၾကမွာပါေလ။ ေျပာခ်င္တာက အဲဒီအေၾကာင္း မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္ဘဝမွာ အလုပ္ စ တုန္းက ရတဲ့ လခအေၾကာင္းကို အဓိက ျပန္ေျပာင္းေတြးမိလို႕ပါ။

ကြန္ပ်ဴတာသင္တန္း ပထမႏွစ္ ၿပီးေတာ့ သင္တန္းေက်ာင္းမွာပဲ project supervisor အေနနဲ႕ အလုပ္ ျပန္လုပ္ျဖစ္တယ္။ အလုပ္ လုပ္မယ္လို႕ စိတ္ကူးၿပီး လုပ္တာ မဟုတ္ေၾကာင္းေတာ့ ဝန္ခံပါတယ္။ အင္တာဗ်ဴး အေတြ႕အႀကံဳရေအာင္ လက္တည္႕စမ္းတာက အဓိကပါပဲ။ အလုပ္ခန္႕ေတာ့လည္း လူငယ္သဘာဝ လုပ္ၾကည္႕လိုက္တယ္။ 

အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက လခက ျမန္မာေငြ ရွစ္ေထာင္က်ပ္တိတိပါ။ ကိုယ့္ထမင္း ကိုယ္စားၿပီး အလုပ္ခ်ိန္ ၁၀ နာရီေက်ာ္ လုပ္ရတဲ့ သေဘာပါပဲ။ ကားခနဲ႕ ထမင္းဖုိး ႏွဳတ္လိုက္ရင္ေတာင္ လက္ထဲမွာ ေငြက်န္တာမွ မဟုတ္တာ။ ဒါေပမယ့္ အေတြ႕အႀကံဳရေအာင္ လုပ္ခဲ့တယ္။ အလုပ္ကို အလုပ္မွန္း သိေအာင္ လုပ္ခဲ့တယ္။ ဒုတိယႏွစ္ကို ဆက္တက္ရင္း တဖက္က အလုပ္ လုပ္ရင္းနဲ႕ေပါ့။

အဲဒီတုန္းက ရွစ္ေထာင္က်ပ္ လခစားဆိုတာ အျပင္မွာ က်ပန္းလုပ္တဲ့လူေလာက္ ဝင္ေငြ မေကာင္းတာ အမွန္ပဲ။ ဆယ္တန္းကို ဂုဏ္ထူးေတြနဲ႕ေအာင္၊ ႏုိင္ငံျခားက ဒီပလိုမာသင္တန္း ပထမႏွစ္ကို ေငြကုန္ခံတက္... စာေတြ က်က္မွတ္ေလ့လာၿပီး ေအာင္ထားတဲ့သူက ၁ လကို လခ ရွစ္ေထာင္က်ပ္ပဲ ရတဲ့အခ်ိန္မွာ လက္လုပ္လက္စားသမားက ၁ လကို ၁ ေသာင္းေက်ာ္ ၂ ေသာင္းေက်ာ္ ရွာႏိုင္ပါတယ္။

အဲဒီ ရွစ္ေထာင္စားဘဝနဲ႕ စခဲ့ရတဲ့ ဝန္ထမ္းဘဝကေန အခုခ်ိန္ ဒီလိုေနရာကို ေရာက္ခဲ့ဖို႕အထိ ရသအစံုခံစားၿပီး ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ျဖတ္သန္းခဲ့တယ္။ အလုပ္တိုင္းမွာ ေလ့လာ သင္ယူ ဆည္းပူး သည္းခံ ႀကိဳးစားခဲ့ရတယ္။

ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ရွစ္ေထာင္စား ဘဝေလးကို သတိရမိလို႕ပါ။

Monday, December 12, 2016

Say something about Vietnam

လက္ရိွအလုပ္မွာ ကိုယ့္ေဘးက တေယာက္က ဗီယက္နမ္။ သူနဲ႕ ထမင္းစားခ်ိန္ အတူတူ သြားစားျဖစ္ရင္း ဗီယက္နမ္အေၾကာင္းေတြ သူ ေျပာျပလို႕ ဟိုနည္းနည္း ဒီနည္းနည္း သိခြင့္ရလိုက္တယ္။

ဗီယက္နမ္မွာက အခုထိ ေတာင္ပိုင္းနဲ႕ ေျမာက္ပိုင္း ကြဲေနေသးတယ္။ ေျမာက္ပိုင္းက တရုတ္နဲ႕ရုရွဘက္ ယိမ္းတဲ့ ကြန္ျမဴနစ္ေတြ ေတာင္ပိုင္းကေတာ့ အေမရိကန္ဘက္ ယိမ္းတဲ့လူေတြေပါ့။ ေတာင္ပိုင္းဆိုတာ အရင္တုန္းက ဆိုင္ဂံု အခု ဟိုခ်ီမင္းစီးတီး ရိွတဲ့အျခမ္း။ ေျမာက္ပိုင္းကေတာ့ ဟႏြိဳင္းၿမိဳ႕ ရိွတဲ့အျခမ္း။ စိုက္ပ်ိဳးေရးနဲ႕ ေရလုပ္ငန္း လုပ္လို႕ အဆင္ေျပတဲ့ ေတာင္ပိုင္းက ခ်မ္းသာၿပီး ကုန္သည္ပြဲစား မ်ားတယ္။ ေတာင္ထူထပ္တဲ့ ေျမာက္ပိုင္းက ဆင္းရဲၿပီး စစ္သားမ်ားတယ္။

ေတာင္ပုိင္းက လူေတြ ေျမာက္ပိုင္းက လူနဲ႕ အိမ္ေထာင္ျပဳမယ္ဆိုရင္လည္း မိဘအသိုင္းအဝိုင္းက သေဘာမတူၾကဘူး။ ေျမာက္ပိုင္းမွာက ေခၽြးမကို ကၽြန္လို ခုိင္းၾကတယ္။ သားနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ ရလာတဲ့ သမီးတေယာက္လို႕ သေဘာမထားဘူး။ ေတာင္ပိုင္းမွာက ေခၽြးမကို ေျမာက္ပိုင္းေလာက္ မႏွိပ္ကြပ္ဘူး။ ေျမာက္ပိုင္းမွာက မိဘရဲ႕ အေမြကို သားအႀကီးဆံုးက ဆက္ခံရတယ္။ က်န္တဲ့သူေတြက ဘာမွ မရၾကဘူး။ ေတာင္ပိုင္းမွာက သားအငယ္ဆံုးကို အေမြေပးတယ္။ ငယ္ေသးလို႕ ရွာေဖြစားေသာက္ရ ခက္ခဲမွာ စိုးလို႕ ဆုိၿပီး မိဘအေမြကို ေပးၾကတယ္။ ထံုးစံအတုိင္း သမီးေတြကေတာ့ အိမ္ေထာင္ျပဳတဲ့အခ်ိန္ ေပးလိုက္တဲ့ ခန္းဝင္ပစၥည္းက လြဲလို႕ မိဘဆီက ဘာအေမြမွ မရၾကဘူး။ ေျမာက္ပိုင္းက လူေတြက သန္မာတယ္။ ၾကမ္းတမ္းတယ္။ ေတာင္ပိုင္းက လူေတြက လူရည္လည္တယ္။

ဗီယက္နမ္ ျပည္တြင္းစစ္ ၿပီးသြားလို႕ ေျမာက္ပိုင္းသားေတြ စစ္ႏုိင္သြားတဲ့အခါ ေတာင္ပိုင္းသားေတြရဲ႕ စစ္တပ္ေတြကို ဖ်က္သိမ္းသလို အစိုးရအလုပ္ထဲမွာလည္း သားစဥ္ေျမးဆက္ ဝန္ထမ္းလုပ္ခြင့္ မေပးပါဘူး။ ေတာင္ပိုင္းသားအခ်ိဳ႕ကို ေထာင္ခ်တယ္။ ကြန္ျမဴနစ္ဝါဒကို လက္ခံယံုၾကည္ပါတယ္လို႕ လက္မွတ္ထိုးရင္ ေထာင္က လႊတ္ေပးတယ္။ အဲဒီလိုမ်ိဳး ေထာင္ထဲမွာ ၃ ႏွစ္အထက္ ေထာင္က်ဖူးရင္ အေမရိကန္က ႏုိင္ငံေရးခိုလွံဳခြင့္ေပးေတာ့ ေတာင္ပိုင္းသားအမ်ားစုက ေထာင္ၾကာၾကာ က်ေအာင္ အဲဒီကြန္ျမဴနစ္ဝါဒကို လက္မခံေၾကာင္းပဲ လုပ္ၾကတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႕ ေထာင္ ၄ ႏွစ္ ၅ ႏွစ္က်ၿပီးလို႕ လႊတ္လာရင္ အေမရိကားကို ေရာက္ေအာင္ ေျပးၾကတာပါပဲ။ အေမရိကားမွာ စစ္ေျပးဗီယက္နမ္ အသိုင္းအဝိုင္းက မနည္းမေနာပါပဲ။

ဗီယက္နမ္မွာက ကြန္ျမဴနစ္အစိုးရ အုပ္ခ်ဳပ္တယ္ ဆုိေပမယ့္ အက်င့္ပ်က္ လာဘ္စားမွဳက ရာထူးအဆင့္ဆင့္တုိင္းမွာ ရိွတယ္။ တိုင္းျပည္မွာ ရဲနဲ႕ စစ္သား အင္အားကလည္း အမ်ားႀကီးပဲ။ လာဘ္စားလြန္းလို႕ ရဲေတြကို လူထုက အဝါေရာင္ေခြး အစိမ္းေရာင္ေခြးလို႕ေတာင္ ေခၚၾကတယ္။ သူတုိ႕ ရဲဝတ္စံုက အစိမ္းေရာင္ျဖစ္ၿပီး ယာဥ္ထိန္းရဲဝတ္စံုက ကာကီေရာင္ ျဖစ္ေနလို႕။ စစ္တပ္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြရဲ႕ လစာဟာ စကၤာပူေဒၚလာ ၁ ေထာင္ေလာက္ပဲ ရိွေနေပမယ့္ သူတုိ႕မွာ ေဒၚလာသိန္းခ်ီတန္တဲ့ ကားေတြ အိမ္ေတြ ပိုင္ဆိုင္ေနၾကတယ္။

ဗီယက္နမ္မွာ ကားပိုင္ရင္ အေကာင္ပဲ။ ဘာျဖစ္လို႕လဲ ဆုိေတာ့ ကားက ေစ်းႀကီးလြန္းတယ္။ ကားတစီးရဲ႕ တန္ဖိုးဟာ မူရင္းစက္ရံုထုတ္ေစ်းအျပင္ အခြန္ ၂၈၅ ဆ ထပ္ေဆာင္မွ ကားပိုင္ဆုိင္ခြင့္ရတယ္။ ဥပမာ ကားတစီးကို သိန္း ၁၀၀ တန္တယ္ဆုိရင္ အခြန္ ၂၈၅ သိန္း ထပ္ေပါင္းၿပီး ၃၈၅ သိန္းေပးႏိုင္မွ ကားဝယ္ႏိုင္မယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ဗီယက္နမ္မွာ လူေနမွဳအဆင့္အတန္းကို ျပခ်င္လို႕ ကားဝယ္စီးၾကတယ္။ ကားေခါင္းခန္းမွာ စစ္ဦးထုပ္ေတြ တင္ထားတာမ်ိဳး၊ စစ္တပ္ ရဲဌာနခ်ဳပ္ရဲ႕ တံဆိပ္ေတြ ကပ္ထားတာမ်ိဳးလည္း လုပ္ၾကျပန္တယ္။

ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ သူမ်ား ေျပာျပလို႕ ဗီယက္နမ္အေၾကာင္း တိုတိုထြာထြာ သိထားတာေလးေတြကို ကိုယ့္မိတ္ေဆြလည္း သိရေအာင္ ျပန္လည္ေဝမွ်တာပါ။ အလြတ္သေဘာမ်ိဳး ေျပာတဲ့စကားကေန သိထားရတာေတြမွာ ရာႏွဳန္းျပည္႕ အမွန္မျဖစ္ႏုိင္သလို အမွားေတြလည္း ပါႏုိင္ပါတယ္။

Thursday, October 13, 2016

Myanmar Passport PJ

Job Passport နဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး အသံေတြ ထြက္လာတယ္။ အဲဒီလို အသံေတြ ထြက္လာမွပဲ ကိုယ္ေတြလည္း ဘာလဲဟ ညာလဲဟ ဆိုၿပီး လိုက္စပ္စုမိတယ္။

အဲဒီမွာ ဘာေတြ႕လဲ ဆုိေတာ့ Passport မွာ ဓါတ္ပံုရဲ႕ အေပၚဘက္ ေဘးနားေလးမွာ Type ဆိုတာ ရိွတယ္။ အဲဒီမွာ PJ, PV ေတြ ေရးထားလိမ့္မယ္။ PJ ဆိုရင္ Job ပါ။ PV ဆိုရင္ Visit ပါ။ ဟိုးအရင္ အေဟာင္းေတြမွာ PT လုိ႕ ေရးထားတာ ေတြ႕လိမ့္မယ္။ တခါမွလည္း ဂရု မျပဳမိလို႕ မေမးမိသလို passport ရံုးကလည္း အဲဒါနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး ရွင္းမျပဖူးပါဘူး။

သတိထားမိတာက အဲဒီဟာက အခုအစိုးရေခတ္မွာ စ လုပ္ထားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အရင္ အစိုးရေခတ္ကတည္းက ရိွၿပီးသားပါ။ ဘာျဖစ္လို႕လည္း ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ passport က ၂၀၁၃ မွာ အသစ္ လုပ္ထားတာပါ။ အဲဒီမွာ PJ လို႕ပဲ ေရးထားပါတယ္။ စက္နဲ႕ ဖတ္လို႕ရတဲ့ Passport ေတြ စ ေျပာင္းကတည္းက အဲဒီ Type ဆိုတာမွာ PJ ေတြ PV ေတြ ျဖစ္ေနၿပီလို႕ ေလ့လာမိပါတယ္။
စကၤာပူက ျမန္မာသံရံုးမွာ စာအုပ္အသစ္ လုပ္ရင္ေတာ့ PJ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ စကၤာပူမွာ Dependent pass ကိုင္ထားတဲ့ သူေတြကိုလည္း PJ ေျပာင္းထုတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကေလးေတြရဲ႕ passport ကေတာ့ PV အျဖစ္ပဲ ဆက္ထားေပးပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္ Passport ဟာ ရန္ကုန္ရံုး MOHA မွာ လုပ္တာ ျဖစ္ေပမယ့္ စကၤာပူကေန ျပန္လာထားတဲ့ အေထာက္အထားေတြနဲ႕ စကၤာပူကို ျပန္ဦးမွာ ဆိုတာ သိထားတဲ့အတြက္ PJ ျဖစ္သြားပံုပါပဲ။

ျဖည္႕စြက္ခ်က္။
PJ က ဘာအက်ိဳးထူးလဲ ဆုိရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္ျပန္ၿပီး passport အသစ္ ထုတ္တုန္းက ၃ ရက္ပဲ ၾကာပါတယ္။ စကၤာပူကို ျပန္ရမွာျဖစ္လို႕ PJ လည္း ျဖစ္လို႕ Passport ဟာ အျမန္လမ္းက ထြက္လာပါတယ္။ ပံုမွန္ဆို ၇ ရက္ကေန ၁၀ ရက္ ၾကာပါတယ္။ အဲဒီဟာနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး စာတပုဒ္ ေရးတင္ဖူးပါတယ္။

Friday, January 16, 2015

Managed your windows

အရင္ရံုးတုန္းက အိုင္တီလံုၿခံဳေရးေပၚလစီအရ ဘယ္ကြန္ပ်ဴတာမဆို သံုးေနတဲ့လူ အနားမွာ မရိွေနရင္ Lock ခ်ခိုင္းထားတယ္။ အိမ္သာ သြားတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေရေႏြးသြားယူတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္စက္နားမွာ ကိုယ္မရိွရင္ စက္ကို သူမ်ား ဝင္သံုးလို႕ မရေအာင္ password နဲ႕ Lock ခ်ရတယ္။

ကိုယ့္အဖြဲ႕က လူေတြက အမ်ားအားျဖင့္ အဲဒီလို မလုပ္ၾကဘူး။ အဲဒါကို ပညာေပးခ်င္တာနဲ႕ သူတုိ႕ ဖြင့္သြားတဲ့ စက္ကေန အီးေမးလ္တေစာင္ ရိုက္လိုက္တယ္။ အီးေမးလ္ထဲမွာ ေပါက္တက္ကရေတြ ေရးၿပီး သူတုိ႕ေၾကာက္ၾကတဲ့ အေပါက္ဆိုးတဲ့ လူႀကီးဆီကို လိပ္မူေပးထားတယ္။ Send ဆိုတာကိုေတာ့ မႏွိပ္တဲ့အတြက္ စာကေတာ့ တကယ္မပို႕ဘူးေပါ့။ ဒီအတုိင္းေလးပဲ စာေတြရိုက္ၿပီး Lock ခ်ထားခဲ့ေပးတယ္။ သူတုိ႕ ျပန္လာလို႕ ဝင္ၾကည္႕ရင္ သူ႕တုိ႕ ကြန္ပ်ဴတာမွာ အဲဒီ စာက အရံသင့္ ႀကိဳေနၿပီေလ။ ၿပီးရင္ေတာ့ သူတုိ႕ကို အဲဒါမ်ိဳးေတြ သတိထားဖို႕ သြားေျပာျပပါတယ္။ အဲဒါမ်ိဳးေတြ ခဏခဏ ႀကံဳၿပီးတဲ့ေနာက္ သူတို႕လည္း ကြန္ပ်ဴတာကို Lock ခ်တဲ့ အက်င့္ရသြားတယ္။

အခုတေလာ Facebook မွာ တကယ့္သံုးတဲ့သူ ကိုယ္တုိင္ ဟုတ္မဟုတ္ မေသခ်ာတဲ့ အေကာင့္ေတြနဲ႕ ပြဲဆူေစတဲ့ စာေတြကို ေရးေနတာ ေတြ႕ေနရေတာ့ အဲဒါေလးကို အမွတ္ရမိသြားတယ္။ အညာသားေတြကို ပါးခ်ပစ္ခ်င္တာတို႕... ေလးျဖဴနဲ႕ စိုင္းစိုင္းၾကား ရန္တိုက္ေပးေနတဲ့ စာေတြ တင္တာတို႕... အစံုပါပဲ။

Facebook ေခတ္မစားခင္ GTalk တုန္းကလည္း အဲဒီလိုကိစၥေတြ ရိွဖူးပါတယ္။ ကုိယ့္အေကာင့္ မဟုတ္ပဲ Log off လုပ္ဖို႕ ေမ့သြားတဲ့ သူမ်ားအေကာင့္ကေန ဝင္ၿပီး တျခားသူေတြကို ရိုင္းရိုင္းစိုင္းစိုင္း ေျပာတာေတြ၊ တဘက္လူက အထီးအမ ဘာမွန္း ေသခ်ာမသိပဲ ေတြ႕ရာလူကို ခ်စ္ေၾကာင္းႀကိဳက္ေၾကာင္း ေျပာတာေတြ စံုပလံုစိေနတာပဲ။ ခံခဲ့ဖူးေပါင္း မနည္းေတာ့လည္း ဒါမ်ိဳးေတြက ကိုယ္ေတြ႕ေတြေပါ့ေလ။

ေျပာခ်င္တာကေတာ့... စဥ္းစားဆင္ျခင္ႏိုင္တဲ့... အသိဥာဏ္ပံုမွန္ ရိွေနတဲ့ လူတေယာက္အဖို႕ ကုိယ့္သိကၡါက်ေစမယ့္ ကိုယ့္ကို ဝိုင္းၿပီး ဆဲမယ့္ ကိုယ့္အရွက္ကို ကြဲေစမယ့္ စာမ်ိဳးပံုမ်ိဳးကို ရည္ရြယ္ခ်က္ ရိွရိွ တင္ဖို႕ဆိုတာ သိပ္ေတာ့ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။ ျဖစ္ႏုိင္တာကေတာ့ သူ႕ကို အပုတ္ခ်ခ်င္လို႕ ေနာက္ေက်ာဓါးနဲ႕ထိုးခ်င္လို႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ရိွရိွ ဓါတ္ပံုကအစ ကြက္တိတူေအာင္ လုပ္ထားတဲ့ အေကာင့္အတုကေန ဒါမွမဟုတ္ တကယ့္အေကာင့္ကိုပဲ သူမရိွတဲ့အခ်ိန္ ဝင္သံုးၿပီး ေပါက္တက္ကရေတြ တင္တာမ်ိဳးနဲ႕ လုပ္ႀကံႏိုင္ပါတယ္။ အျမင္ကတ္လို႕ လုပ္တာ ျဖစ္ႏုိင္သလို အေပ်ာ္အပ်က္ စ ေနာက္ ခ်င္လုိ႕ လုပ္တာလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီလိုတင္လိုက္တဲ့ စာေတြကို ဖတ္ၿပီး အခ်င္းခ်င္း ေဒါသေတြ မျဖစ္ေနၾကပါနဲ႕။ ဆဲဆို မေနၾကပါနဲ႕။ ႏွစ္ျပားမတန္ေအာင္ ဝိုင္းၿပီး အျပစ္တင္ အပုတ္ခ် မေနၾကပါနဲ႕။ မဆိုင္တဲ့သူခမ်ာ ဘုမသိဘမသိပဲ မိေအး ႏွစ္ခါမက နာေစႏုိင္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ တကယ့္တရားခံအစစ္က ေနာက္ကြယ္ကေန တခြိခြိ ရယ္ေနေလာက္ပါၿပီ။

ျပတင္းေပါက္ ဖြင့္လိုက္ရင္ ေအးျမတဲ့ ေလျပည္ေတြ ဝင္လာသလို အမိွဳက္သရိုက္ေတြလည္း ဝင္လာႏုိင္ပါတယ္။ ကိုယ့္ျပတင္းေပါက္ကို ဖြင့္မလား မဖြင့္ဘူးလား ဆိုတာေတာ့ ကိုယ္ပိုင္အခြင့္အေရးပါ။ ဖြင့္သင့္သေလာက္ ဖြင့္ၿပီး ပိတ္သင့္သေလာက္ ပိတ္ထားႏုိင္ပါေစ...

Friday, November 11, 2011

11-11-11



11-11-11 က တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ တန္ေဆာင္မုန္း လျပည္႕ညနဲ႕ တိုက္ဆိုင္ေနတယ္။ ေဆးေပါင္းခတဲ့ညမွာ မဲဇလီဖူးသုပ္ စားၾကတယ္ ဆုိေပမယ့္ အခုခ်ိန္ထိ တခါမွ မစားခဲ့ဖူးဘူး။ ေကၽြးတဲ့သူက ေကၽြးေပမယ့္ မစားခ်င္လို႕ မစားခဲ့တာဆုိ ပိုမွန္မယ္။ ရန္ကုန္မွာဆုိရင္ေတာ့ ဒီညကေတာ့ သူခိုးႀကီးည၊ က်ီးမႏိုးပြဲ က်င္းပတဲ့ ညပါပဲ။ ခ်စ္လို႕ ခင္လို႕ က်ီစယ္တဲ့ သေဘာနဲ႕ ဆုိင္းဘုတ္ေတြ ျဖဳတ္ၿပီး တျခားအိမ္မွာ တပ္၊ ပန္းအိုးေတြ ခံုေတြ ေနရာေရြ႕၊ လူငယ္ေတြ သူခိုးလုပ္တမ္း ကစားၾကတယ္။ က်ီးမႏိုးပြဲမွာ ေဆာ့တဲ့သူေတြ ရိွသလို တကယ္ခိုးတဲ့သူေတြလည္း ရိွတတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလိုမ်ိဳး တကယ္ခိုးသြားတယ္ ဆုိတာက ရွားပါတယ္ေလ။

ဒီႏွစ္က်ီးမႏိုးပြဲမွာ ခိုးခ်င္သပ... ေနရာေရႊ႕ခ်င္သပ ဆိုတဲ့သူေတြအတြက္ အိမ္ေရွ႕မွာ ဘတ္စ္ကားေဟာင္းတစီး ထားေပးလိုက္မယ္။ ေရွးေဟာင္းဆုိေပမယ့္ ကားအသစ္သြင္းဖို႕ ပါမစ္ေလွ်ာက္လို႕ရတဲ့ ကားေနာ္။ ကားမွာ နံပါတ္ျပားေတာင္ မတပ္ထားေတာ့ဘူး။ ကဲ... ခိုးခ်င္သလို ခိုးေတာ့... ယူခ်င္သလိုသာ ယူေပေတာ့ဗ်ိဳ႕။

Sunday, July 3, 2011

By the way - 04

ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ စာမေရးျဖစ္တာ အေတာ္ၾကာေပါ့။ မိန္းမ ရၿပီးကတည္းက စာအေရးက်ဲေနတာကို သတိထားမိတဲ့လူေတြ ရိွေနႏိုင္ပါတယ္ေလ။ မသိရင္ ခ်စ္ခ်စ္က စာမေရးခိုင္းလို႕ စာမေရးျဖစ္တာလို႕ ထင္ေနအံုးမယ္။ အမွန္ကေတာ့ ကိုယ္တုိင္လည္း မအားတာ ပါသလို စာေရးဖို႕ စိတ္မပါတာလည္း ရိွတယ္။ စာေရးဖို႕ စိတ္မပါတာက မထူးဆန္းပါဘူး။ သူမ်ားေရးတဲ့ စာေတြ မဖတ္ႏိုင္မွေတာ့ ကိုယ္တုိင္လည္း စာေရးခ်င္စိတ္ မရိွေတာ့ပါဘူး။ ဟိုဟိုဒီဒီ ေရးဖို႕ အေၾကာင္းေတြလည္း ေခါင္းထဲမွာ ခဏေလးေပၚ ခဏေလး ေပ်ာက္ ျဖစ္ေနတယ္။ စာမေရးျဖစ္တာ တျခား မဟုတ္တာေတြ လုပ္ၿပီး ရွဳပ္ေနတာလည္း ပါတယ္။ မဟုတ္တာ လုပ္တယ္ဆုိတာကို တျခား မေတြးပါနဲ႕။ မ်က္ႏွာစာအုပ္မွာ ဂိမ္းေဆာ့ေနတာမ်ိဳးကို ေျပာတာပါ။ အခုတေလာ မဆုိသေလာက္ေလး အားလာလုိ႕ စာေလး ေရးပါအံုးမယ္ေလ။

ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ရံုးမွာ အေျပာင္းအလဲေတြ အရမ္းမ်ားတယ္။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးက လူႀကီးပိုင္းေတြ အလုပ္ထြက္တာေတြ ရိွတယ္။ သက္ေတာ္ရွည္ႀကီးေတြ အလုပ္ထြက္ေတာ့ ကိုယ္ေတြလို ငေျမာက္ငေျခာက္ေတြ ဘာရယ္မဟုတ္ မ်က္ခုံးလွဳပ္တာမ်ိဳးပါ။ ေခါင္ခ်ဳပ္အသစ္လည္း ခန္႕ထားတယ္။ ေခါင္ခ်ဳပ္အသစ္ဆုိေတာ့ ထံုးစံအတုိင္း ရက္ေပါင္း ၁၀၀ အတြင္းမွာ ေတာ္လွန္ေရးေတြ လုပ္ၾကသည္ေပါ့။ ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲေရးေတြ အမ်ားႀကီး လုပ္ဖို႕ တာစူထားပံုပဲ။ ဟိုလူကို ဒီေျပာင္း ဒီလူကို ဟိုေျပာင္း၊ ဟိုဌာနနဲ႕ ဒီဌာန ေပါင္း၊ အဲဒီလိုပဲ ဌာနအသစ္ေတြ မန္ေနဂ်ာအသစ္ေတြ ျမင္ရအံုးမယ္။ အလုိက္သင့္ေလး ေျပာင္းလဲႏိုင္ဖို႕ ျပင္ဆင္ရင္းနဲ႕ အေျပာင္းအလဲ ဆုိတာ သိပ္မႀကိဳက္တတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ေတာ့ ဘာေတြ ျဖစ္လာမလဲ ဆုိတာကို ရင္ခုန္ဖင္တုန္ ေစာင့္စားရင္းေပါ့ဗ်ာ။

ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး ဘုန္းႀကီးအမွဳ ရြာပတ္ေနတယ္။ ရံုးမွာ ကၽြန္ေတာ့္အဖြဲ႕ထဲက ဝန္ထမ္းတေယာက္ အိႏိၵယျပန္ဖို႕ဆုိၿပီး ၂ ပတ္ ခြင့္တုိင္ထားၿပီး ခြင့္ရက္ျပည္႕တဲ့အခ်ိန္ ရံုးျပန္မတက္ဘူး။ တနလာၤေန႕ ရံုးတက္ရမွာကို မတတ္ႏိုင္တဲ့ အေၾကာင္း အိႏိၵယကေန ဖုန္းဆက္ၿပီး အေၾကာင္းၾကားတယ္။ သူ႕ ေယာက္ခမက ပတ္စ္ပို႕ သိမ္းထားလို႕ ျပန္လာလို႕ မရတဲ့အေၾကာင္း ေျပာျပတယ္။ လိမ္တာလား အမွန္လား ဆုိတာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း မသိဘူး။ အဲဒီလိုနဲ႕ ၃ ပတ္ၾကာေတာ့လည္း ျပန္မလာ၊ ၁ လ ၾကာေတာ့လည္း ေပၚမလာ၊ စာမလာ သတင္းမၾကား။ စကၤာပူမွာ ငွားေနတဲ့ အိမ္ကို သူ႕အသိ သူငယ္ခ်င္းေတြ သြားစံုစမ္းေတာ့ စကၤာပူကို ျပန္လာၿပီး ၃ ရက္ေလာက္ ေနၿပီး ခရီး ျပန္ထြက္သြားတယ္တဲ့။ အိႏိၵယက သူ႕မိန္းမကို ဖုန္းဆက္ၾကည္႕ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ရံုးက သူ႕ကို အလုပ္ကိစၥအတြက္နဲ႕ အင္ဒိုနီးရွားကို သြားရမယ္လို႕ ေျပာထားတယ္တဲ့။ ကိုယ္ေတာ္က ၾကားထဲမွာ ႏွစ္ပင္လိမ္ၿပီး ေပ်ာက္ေနၿပီ။ အိႏိၵယမွာလည္း မရိွ၊ စကၤာပူက အိမ္မွာလည္း မေန၊ တကယ္ပဲ အင္ဒိုနီးရွားကို ထြက္သြားလား ဆုိတာလည္း မသိ။ အလုပ္မတက္ပဲ ခြင့္မဲ့ပ်က္တာ ၃ ရက္ ေက်ာ္သြားရင္ ရံုးရဲ႕ စည္းကမ္းအတိုင္း အလုပ္ ထုတ္ရတယ္ ဆုိေတာ့ သူ႕ အလုပ္ လုပ္ခြင့္ ပါမစ္ကို ဖ်က္သိမ္းရတာေပါ့။ အခုလို မေျပာမဆုိ အလုပ္ျပဳတ္သြားတာ သူ႕အတြက္ နစ္နာႏိုင္သလို ကၽြန္ေတာ္အတြက္လည္း လက္ေမာင္း ျပဳတ္ပါတယ္။ အစစအရာရာ လက္လႊဲလို႕ရတဲ့ ဝန္ထမ္းတေယာက္ မရိွေတာ့ သူ႕အလုပ္ေတြ ကၽြန္ေတာ္ဆီကို ေရာက္လာသတည္းေပါ့ဗ်ာ။

ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဟိုေရး ဒီေရးပါ။ ေနာက္မ်ားမွာ အခြင့္သင့္ရင္ သင့္သလို စိတ္ပါရင္ ပါသလို စာေတြ ေရးပါအံုးမယ္ေလ။

Sunday, May 8, 2011

Marry Points to Note

၁။ စားပြဲ ကုလားထိုင္ ပရိေဘာဂမ်ားကို သန္႕ရွင္းၿပီးလွ်င္ ေသသပ္ သပ္ရပ္စြာ ထားရိွေပးပါ။

၂။ ေန႕စဥ္ အလုပ္မ်ားကို စနစ္တက် အခ်ိန္မွန္ လုပ္ေဆာင္ေပးပါ။

၃။ ဆိုဖာမ်ား ပစၥည္းမ်ားကို မ ၿပီး ၾကမ္းျပင္တခုလံုးကို တံျမက္စည္း လွည္းေပးပါ။

၄။ ၾကမ္းတိုက္ပါက ေျပာင္ေအာင္ အားစုိက္ၿပီး တုိက္ေပးပါ။

၅။ အလုပ္ခိုင္းစရာ ရိွသျဖင့္ လွမ္းေခၚလွ်င္ အျမန္လာေပးပါ။

၆။ လုပ္စရာရိွေသာ အလုပ္မ်ားကို မိမိဘာသာ ဦးေဆာင္ လုပ္ေဆာင္ေပးပါ။ ဥပမာ၊ လွမ္းထားေသာ အဝတ္မ်ား ေျခာက္မေျခာက္ စစ္ေပးရန္၊ အဝတ္မ်ား ေျခာက္ေနပါက ရုတ္ေပးရန္၊ အဝတ္မ်ား ေခါက္ေပးရန္၊ ၿပီးလွ်င္ ဘီရိုထဲမွာ သိမ္းဆည္းေပးရန္။

၇။ ေစတနာအျပည္႕ျဖင့္ အလုပ္ လုပ္ရင္း အရာရာကို ေလ့လာသင္ယူပါ။

၈။ အဂၤလိပ္စာကို ေလ့လာသင္ယူပါ။

၉။ အလုပ္ေပၚမွာ အာရံုစူးစုိက္ၿပီး အေသအခ်ာ လုပ္ေဆာင္ေပးပါ။

၁၀။ တီဗီြ မၾကည္႕ပါႏွင့္။

၁၁။ ဆိုဖာခံုႏွင့္ အိပ္ယာကုတင္ေပၚမွာ မထုိင္ပါႏွင့္။

၁၂။ မၿပီးေသးေတာ့ အလုပ္မ်ားကို ဆက္မလုပ္ပဲ ေယာင္ေျခာက္ဆယ္ မလုပ္ပါႏွင့္။

၁၃။ အိမ္ရိွလူမ်ား အလုပ္ရွဳပ္ေနခ်ိန္တြင္ ကေလးကို ထိန္းေပးပါ။

၁၄။ ႏို႕ေဖ်ာ္လွ်င္ ျမန္ျမန္ေဖ်ာ္ေပးပါ။ အခ်ိန္မဆြဲပါႏွင့္။

၁၅။ မနက္ ၁၀ နာရီတြင္ ကေလးမ်ား စားရန္အတြက္ အသီးမ်ား ျပင္ဆင္ေပးပါ။

၁၆။ မနက္ႏွင့္ ေန႕လည္တြင္ ႏို႕မွဳန္႕ ၅ ဇြန္းကို ေရ ၁၈၀ မီလီလီတာႏွင့္ ေရာၿပီး ေဖ်ာ္ေပးပါ။

၁၇။ ညဘက္တြင္ ႏို႕မွဳန္႕ ၆ ဇြန္းကို ေရ ၂၄၀ မီလီလီတာႏွင့္ ေရာၿပီး ေဖ်ာ္ေပးပါ။

၁၈။ အိမ္ရိွ လူမ်ားနဲ႕ ဧည္႕သည္မ်ားကို မနက္ေရာက္လွ်င္ Good Morning၊ ညဘက္တြင္ Good Night ဟု ႏွဳတ္ဆက္ေပးပါ။

၁၉။ နားမလည္တာမ်ား ရိွပါက ေမးျမန္းပါရန္။

၂၀။ ကေလး အိပ္ခ်င္ေနလွ်င္ ကေလးအတြက္ အိပ္ယာျပင္ေပးပါ။

၂၁။ ၾကမ္းျပင္ေတြ ပစၥည္းတစံုတခု က်ေနပါက ျပန္ေကာက္ၿပီး သူ႕ေနရာတက် ျပန္ထားေပးပါ။

၂၂။ ၾကမ္းျပင္ေပၚကို အစားအေသာက္မ်ား က်သြားပါက ခ်က္ခ်င္း သန္႕ရွင္းေရး လုပ္ေပးပါ။

၂၃။ အိမ္ရွင္မ်ား စားေသာက္ဖုိ႕ ျပင္ဆင္ေပးေနစဥ္ ေရစိုဝတ္တခုကို အဆင္သင့္ ေဆာင္ထားပါ။

၂၄။ ပုရြတ္ဆိတ္မ်ား မလာေစရန္ မီးဖိုေခ်ာင္ကို အစဥ္အၿမဲ သန္႕ရွင္းေနေအာင္ ထားေပးပါ။

၂၅။ လမ္းျဖတ္ကူးပါ ကေလး၏ လက္ကို ကိုင္ဆြဲထားၿပီး ဘယ္ညာႏွစ္ဘက္ရိွ ကားမ်ားကို ေသခ်ာ ၾကည္႕ၿပီးမွ လမ္းျဖတ္ကူးပါ။

၂၆။ လတ္တေလာ အသံုးမျပဳေသာ လွ်ပ္စစ္ပစၥည္းမ်ားကို မီးခလုတ္ပိတ္ေပးထားရန္ သတိရပါ။

၂၇။ ကေလးကိုေရခ်ိဳးေပးၿပီးပါက ေရခ်ိဳးခန္းထဲရိွ ပစၥည္းမ်ားကို စနစ္တက် ျပန္ထားေပးပါ။

၂၈။ ကိုယ္ပိုင္ေရခ်ိဳးခ်ိန္တြင္ အခ်ိန္ အၾကာႀကီး မခ်ိဳးပါႏွင့္။

၂၉။ အမိွဳက္ပံုး ျပည္႕ေနပါက ပလတ္စတစ္အိတ္ကို ခ်ည္ေႏွာင္ၿပီး အမိွဳက္သြားပစ္ပါ။


စကၤာပူမွာ အလုပ္ လာလုပ္တဲ့ အိမ္ေဖာ္မေလးတေယာက္အတြက္ ဘာသာျပန္ေပးထားရတဲ့ စာေလးေတြပါ။ အသက္ ၂၀ ေက်ာ္ေလာက္ ရိွတယ္လို႕ ေျပာပါတယ္။ အိမ္ရွင္က ခိုင္းခ်င္တာကို အဂၤလိပ္လို ေျပာေပမယ့္ သူက နားမလည္ပါဘူး။ သူ႕ရဲ႕အိမ္ရွင္က ကၽြန္ေတာ္ရံုးကပါ။ အဲဒီေတာ့ အိမ္ရွင္က Marry Points to Note When Working ဆိုတာေလး ေပးၿပီး ဘာသာျပန္ေပးဖို႕ အကူအညီ ေတာင္းပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အဲဒါေတြကို ဘာသာျပန္ေပးလိုက္ေပမယ့္ အဲဒီကေလးမက ျမန္မာစာ မဖတ္တတ္ျပန္ဘူး။ ေကာင္းေရာဗ်ာ။

ျမန္မာျပည္က အလုပ္သမား ေအဂ်င္စီေတြ ပိုက္ဆံတခုပဲ မၾကည္႕ပဲ သားသမီးခ်င္း စိတ္နာစိတ္ေလး ထားေပးၿပီး လိုအပ္သမွ် ျပင္ဆင္ၿပီးမွ ႏိုင္ငံျခားကို လႊတ္ဖို႕ သင့္တယ္လို႕ ထင္ျမင္ယူဆမိပါေၾကာင္း ခင္ဗ်ာ။

Tuesday, April 19, 2011

Fire Fighting

အလုပ္ေတြ မ်ားလြန္းလို႕ ဘေလာ့ဘက္ကို ေျခဦးမလွည္႕မိတာ အေတာ္ ၾကာလွေပါ့။ စာေရးဖို႕ အခ်ိန္ မရသလို စာေရးခ်င္စိတ္လည္း လံုးဝကို မရိွဘူး။ ေရးစရာအေၾကာင္းလည္း ေခါင္းထဲမွာ မစဥ္းစားမိဘူး။ အဲဒီလို မစဥ္းစားႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ေျမြကိုက္ပ်ားတုပ္ ကင္းေမွာင့္ခံေနရသလိုမ်ိဳး ျပႆနာေပါင္းစံုကို တခုၿပီး ေနာက္တခု ဒိုင္ခံ ရွင္းေပးေနရတယ္။ တခုမ်ား ၿပီးသြားလို႕ ေအးသြားၿပီ မထင္နဲ႕ ေနာက္တခုက အရန္သင့္ ေစာင့္ေနတတ္တယ္။ တခါတေလဆို သံုးေလး ငါးခုကို တၿပိဳင္နက္တည္း ရွင္းေပးရတယ္။

အလုပ္မွာ လုပ္သက္ရင့္လာတာနဲအမွ် ေအးေဆးသက္သာတဲ့ ေသးေသးမႊားမႊား အလုပ္ေတြက ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို မလာဘူးခင္ဗ်။ တကယ္ကို မိုးမီးေလာင္ေနတဲ့ ျပႆနာမ်ိဳးေတြ ပေရာဂ်က္ေတြ ကၽြန္ေတာ္ဆီ လာတယ္။ အေၾကာင္းျပခ်က္က ခင္ဗ်ားက လြဲရင္ က်န္တဲ့သူေတြ ရွင္းတတ္မွာ မဟုတ္ဘူး ဆုိတာမ်ိဳးေတြ။ အဲဒီလိုနဲ႕ ရံုးရဲ႕ လုပ္ငန္းပိုင္းဆိုင္ရာမွာ Fire fighter ျဖစ္လာတယ္။

Fire fighter ဆိုတာကလည္း တကယ္တမ္းက်ေတာ့ လြယ္တဲ့ အလုပ္ မဟုတ္ပါဘူး။ အရင္ဆံုး ရင္ဆိုင္ရတာကေတာ့ ျပႆနာတက္ေနတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ကို သည္းခံ ရင္ဆုိင္ရတာပဲ။ ဘာျဖစ္ေနမွန္း မသိလို႕ စံုစမ္းရင္လည္း အေသးစိတ္ မသိရဘူး။ အျပစ္ေတြကို လႊဲခ်ေနတာကိုပဲ နားေထာင္ေနရတယ္။ သူ႕ေၾကာင့္ ဟုိဟာေၾကာင့္ ဒီလူေၾကာင့္ေပါ့။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ တခါတေလ ျပႆနာရဲ႕ အဓိက လိုရင္းကို မေရာက္ေတာ့ဘူး။ ဘာေၾကာင့္ ျဖစ္ေနရတယ္ဆုိတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းထက္ ဘာျဖစ္ေနမွန္းကို မသိရတာလည္း ရိွတယ္။ ေမးျမန္းရင္လည္း ေျဖတဲ့အသံေတြက ေဒါသသံေတြ စြက္ေနတယ္။ အမုန္းေတြ ေဝေနတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ အလည္မွာ ငုတ္တုပ္ေလး ထိုင္ေနရတဲ့ ဘဝမ်ိဳးေပါ့။

သည္းခံသင့္သမွ် သည္းခံ။ ျပန္ေအာ္သင့္သမွ် ျပန္ေအာ္၊ ခံစစ္ေရာ တုိက္စစ္ေရာ ေပါင္းစံု ကစားရတဲ့ ကြန္မြန္ဒို ျဖစ္လာရတယ္။ ရာထူးႀကီးတာေတြ ငယ္တာေတြ ေဘးခ်ိတ္ထားလိုက္တာ ၾကာၿပီ။ မွားေနရင္ မွားေနေၾကာင္း ေျပာပစ္ရတယ္။ ရာထူးႀကီးလို႕ လုပ္သမွ် မွန္တာမ်ိဳးမွ မဟုတ္တာေလ။ အေကာင္ႀကီးၿပီး အခ်ိန္မစီးတာေတြ အမ်ားသား။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သိလြန္းလို႕ တတ္လြန္းလို႕ ဒီလိုသတ္ကြင္းထဲ ဝင္လာရတာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ လာသမွ် ျပႆနာေပါင္းစံုကို သိထားသမွ် တတ္သမွ် အေကာင္းဆံုး ဒိုင္ခံေျဖရွင္းရင္း သိသထက္သိ တတ္သထက္တက္ လာရတာမ်ိဳးေပါ့။ ပိုသိလို႕ဆိုၿပီး ျပႆနာေတြပဲ ထပ္ပို႕တယ္။ အဲဒါနဲ႕ သံသရာ လည္ေနတယ္။

အခုခ်ိန္ထိေတာ့ ျပႆနာရွင္းတဲ့ အေကာင္ႀကီးဘဝနဲ႕ ေန႕ေရာ ညေရာ အလုပ္ေတြ ပိေနမိတယ္။ ဝင္လာသမွ် ျပႆနာအားလံုးကို စိန္ေခၚမွဳတခုလို႕ ရွဳျမင္ထားရတယ္။ အဲဒီစိန္ေခၚမွဳေတြက ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အခြင့္အလမ္းေတြလည္း ျဖစ္လာႏိုင္တယ္။ စိန္ေခၚမွဳတိုင္းမွာ ေအာင္ျမင္တာေတြ ရိွသလို က်ရွံဳးတာလည္း ရိွတယ္။ ေယာင္လည္လည္နဲ႕ အေျဖမထြက္ပဲ ပြဲၿပီးသြားတာမ်ိဳးလည္း ရိွတယ္။ ဒါေပမယ့္ တိုက္ပြဲထဲက ရလိုက္တဲ့ အသိအျမင္နဲ႕ အေတြ႕အႀကံဳကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အျမတ္ပါပဲေလ။

Sunday, February 27, 2011

Trust or not?

ဟိုတေလာက အသိတေယာက္က အကူအညီေတာင္းပါတယ္။ စကၤာပူကို အလုပ္ လာရွာဖို႕အတြက္ Show Money ျပခ်င္လို႕ စကၤာပူေငြ ေရာင္းေပးပါတဲ့။ အစိမ္းေတြ ျပရင္လည္း ရပါတယ္လို႕ ေျပာျပေပမယ့္ စလံုးေငြပဲ လိုခ်င္တယ္တဲ့။ ကူညီႏိုင္ရင္ ကူညီေပးပါဆိုလို႕ အဲဒီေန႕က ေပါက္ေစ်းအတုိင္း တြက္ခ်က္ သေဘာတူၿပီး လႊဲေပးမယ္လို႕ ေျပာလိုက္တယ္။ အိမ္ကို ေငြလႊဲဖို႕ မလိုတဲ့အခ်ိန္ ျဖစ္ေပမယ့္လည္း ကူညီေပးလိုက္တယ္။

ေငြကို ဘယ္လို လႊဲေပးရမလဲ ဆုိေတာ့ သူ႕အသိတေယာက္က စကၤာပူကို ေခတၱခဏ အလည္ေရာက္ေနတယ္။ အဲဒီတေယာက္ဆီ စလံုးေငြကို သြားပို႕ေပးရင္ ရၿပီတဲ့။ အဲဒါဆို စကၤာပူဘက္အျခမ္း ကိစၥက ရွင္းတယ္။ ေငြလက္ခံမယ့္သူရဲ႕ ဖုန္းနံပါတ္ကို ယူထားၿပီး ဆက္သြယ္လိုက္ရံုပဲ။ ၿပီးရင္ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္ အဆင္ေျပမယ့္ အခ်ိန္မွာ ေငြလႊဲေပးၾကတာေပါ့။ ရန္ကုန္ဘက္အျခမ္းက ဘယ္လို ေငြလက္ခံယူရမလဲ။ သြားပို႕မွာလား လာယူရမွာလား။ ရန္ကုန္ဘက္မွာ အိမ္အေရာက္ ကိုယ္တုိင္ သြားပို႕ေပးမယ္ဆိုေတာ့ သြားရလာရ လြယ္ကူတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အဖြားအိမ္ကိုပဲ သြားပို႕ေပးဖို႕ ေျပာလိုက္တယ္။ အဲဒီအထိေတာ့ အားလံုး အဆင္ေျပ အိုေခေနတာေပါ့။

အဆင္မေျပတာေတြက ေနာက္မွ သိလိုက္ရတယ္။ ေငြသြားပို႕တဲ့ေန႕မွာ စာခ်ဳပ္လုပ္သြားၿပီး ေငြလက္ခံ ရယူတဲ့ အိမ္က အဖြားကို လက္မွတ္ထိုးခိုင္းသလို ဦးေလးကိုလည္း အသိသက္ေသေနရာမွာ လက္မွတ္ထိုးခိုင္းတယ္။ အဲဒီအထိကေတာ့ အိမ္က လူႀကီးေတြက အိုေခပါတယ္။ ေငြေရးေၾကးေရးကိစၥမွာ စာခ်ဳပ္ေတြနဲ႕ လုပ္တာကို အတုိင္းအတာ တခုအေနနဲ႕ လက္ခံပါတယ္။ လိုအပ္သလို လက္မွတ္ ထိုးေပးတယ္။ ျပႆနာက စာခ်ဳပ္ကို ယူသြားၿပီး ျပန္သြားၿပီးကာမွ ေနာက္ျပန္လွည္႕လာၿပီး အဖြားကို သက္ေသအေနနဲ႕ ဓါတ္ပံုရိုက္ယူသြားတယ္။ အိမ္က လူႀကီးေတြက အဲဒီကိစၥကို အစာမေၾကျဖစ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ဘက္ကို ဖုန္းဆက္ဗံုးႀကဲပါေလေရာ။

အခုကိစၥမွာ... ဘဝတခု အသစ္စဖို႕ ရိွသမွ်ကို စုေဆာင္းၿပီး ပ်ံသန္းဖို႕ အရွိန္ယူဆဲကာလမွာ အလိမ္အညာ မုသားအိမ္ထဲ ေယာင္မွားဝင္မိမွာ စိုးရိမ္မိလို႕... မိုးၿပိဳခဲ့သည္ ရိွေသာ္ဆိုၿပီး ေျခႏွစ္ေခ်ာင္း မိုးေပၚေထာင္ အိပ္တဲ့ တစ္တီတူးငွက္လိုမ်ိဳး... သံသယကို အေျခခံၿပီး မရည္ရြယ္ပဲ လုပ္သြားတဲ့ အမွားေလးက တဘက္လူရဲ႕ ေစတနာကို ေဝဒနာ ျဖစ္ေစခဲ့တယ္။ ကူညီတတ္တယ္၊ ရက္ေရာတယ္ ဆိုတဲ့ ျမန္မာ့လူေနမွဳဘဝမွာ ေျခႏွစ္ေခ်ာင္း မကယ္ေကာင္းဘူး ဆိုတဲ့စကားက အလကားေပၚလာခဲ့ပံု မေပၚပါဘူး။ အကူအညီလိုေနတဲ့ သူကို ကူညီရတာ မဂၤလာတပါးပါပဲ။ မလိုတဲ့ေနရာမွာ သြားၿပီး ကူေနရတာထက္ တကယ္လိုေနတဲ့သူကို ကူရတာ ပိုေကာင္းတာေပါ့။ ဒါေပ့မယ္ ေျခႏွစ္ေခ်ာင္း မကယ္ေကာင္းဘူးဆိုတဲ့ အဲဒီစကားက ဘယ္ကေန ဘယ္လိုမ်ိဳး ေပၚလာရတာလဲ။

ကၽြန္ေတာ့္ဘက္မွာ အဆင္မေျပတာ အေသးအမႊားေလးေတြလည္း ရိွပါတယ္။ ပံုမွန္မွာဆို ျမန္မာျပည္ကို ေငြလႊဲခ်င္ရင္ ပင္နီဇူလားက လႊဲေနၾကေအးဂ်င့္ကို လႊဲေပးလိုက္ရင္ အဆင္ေျပၿပီ။ ကိုယ္မအားလို႕ ကိုယ္တုိင္ မသြားျဖစ္ရင္လည္း ဘဏ္ကေန ေငြလႊဲေပးလိုက္ရင္ အဆင္ေျပတာပဲ။ အခုဟာက်ေတာ့ တမ်ိဳးပါ။ သူ႕ဘက္ ကိုယ့္ဘက္ အားတဲ့အခ်ိန္ကို ညိွယူရတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေငြလက္ခံမယ့္သူ တည္းေနတဲ့ ေနရာကို ကုိယ္တုိင္ အေရာက္ သြားေပးရတယ္။ ဘဏ္ကေန လႊဲေပးလို႕ရတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။ အလုပ္ေတြ မအားတဲ့ ၾကားကေန ရံုးဆင္းခ်ိန္မွာ အေျပးတပိုင္း ၿမိဳ႕ထဲသြားရတယ္။ ဖုန္းေတြ ဆက္ရတယ္။ ဆိုလိုခ်င္တာက ေအးဂ်င့္ကေန လႊဲတာေလာက္ မလြယ္ပါဘူး။ အခ်ိန္ကုန္ လူပန္း စိတ္ရွဳပ္ရပါတယ္။

အျပန္အလွန္ ယံုၾကည္မွဳဆိုတာ ရင္းႏွီးခင္မင္ပါတဲ့ လူရင္းေတြၾကားမွာေတာင္ ရိွခဲပါတယ္။ ယံုရပါတယ္ ဆိုတဲ့ လူေတြေတာင္ ယံုၾကည္မွဳကို အလြဲသံုးစား လုပ္တတ္ေသးတာပဲ။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ ဖိုးတြမ္တီးဆိုတဲ့ အမွဳေတြက ေပါမ်ားလြန္းေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အကၽြမ္းတဝင္ မရိွေသးတဲ့ လူအဖို႕ဆိုရင္ အျပန္အလွန္ ယံုၾကည္မွဳ ရိွဖို႕ဆိုတာ ပိုလို႕ေတာင္ ခက္လွပါတယ္။ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတာင္ မယံုရဲတဲ့ ေခတ္ကို ေရာက္ေနၿပီေလ။

အဲဒါေၾကာင့္ ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းကို အေပၚေထာင္ထားတဲ့ တစ္တီတူးလို လူမ်ိဳးရဲ႕ သေဘာသဘာဝကို ကၽြန္ေတာ္ နားလည္ဆင္ျခင္မိတဲ့အေလွ်ာက္ အခုကိစၥမွာ အိမ္က ေျပာသမွ် ဆူသမွ်ကို ေခါင္းငံု႕ခံၿပီး ေရငံုႏွဳတ္ပိတ္ တိတ္တိတ္ေလးပဲ ေနလိုက္ပါတယ္။ ေစတနာကို ေဝဒနာ ျဖစ္ေအာင္ မလုပ္မိေစလိုတဲ့ ဆႏၵေလးပဲ ရင္ထဲမွာ ရိွေနခဲ့လို႕ ဆင္ျခင္ႏိုင္ေအာင္ ေရးမွတ္ထားလိုက္ပါတယ္။

Saturday, January 22, 2011

Thet Khaing by Min Din



"မင္းဒင္ရဲ႕ သက္ခုိင္ စာအုပ္ ရိွပါသလား ခင္ဗ်ာ..."

"ကုန္သြားၿပီ ေမာင္ေလးေရ... ေအာက္ထပ္က Bata ဖိနပ္ဆိုင္နားက ေရႊျပည္စိုးမွာ သြားေမးၾကည္႕ပါလား... အဲဒီမွာ ရိွႏိုင္ေသးတယ္..."

Penisula က ေမာ္လၿမိဳင္ ဆိုတဲ့ ဆိုင္မွာ စာအုပ္ဝယ္ဖို႕ ေမးတုန္းက ရလိုက္တဲ့ အေျဖပါ။

"Penisulaမွ ေရႊျပည္စိုး၊ ေရႊအိုး၊ လဝန္းသစ္္၊ ျမသရဖူ၊ ၿပဳံးတရာဆင့္ႏွင့္ ေမာ္လျမိဳင္ တို႔တြင္လည္း ဝယ္ယူအားေပး ဖတ္႐ႈႏိုင္ပါေၾကာင္း သတင္းစကားပါးအပ္ပါသည္..." လို႕ ကိုမင္းဒင္ရဲ႕ စီပံုးမွာ ေတြ႕လိုက္တဲ့ မတ္ေဆ့ခ်္အတုိင္း စာအုပ္ရွာပံုေတာ္ ခရီးဖြင့္လုိက္တာေပါ့။ က်န္တဲ့ဆိုင္ အမည္ေတြထက္ ေမာ္လၿမိဳင္ဆိုတဲ့ ဆိုင္အမည္က မွတ္ရလြယ္လို႕ ေမာ္လၿမိဳင္ဆိုတဲ့ ဆုိင္ကို အရင္ဝင္ေမးလိုက္တယ္။

စကာၤပူမွာ ေနတာ ၄ ႏွစ္ နီးပါး ရိွေတာ့ေပမယ့္ ပင္နီစူလားမွာ ဘယ္ဆိုင္ေတြ ဘယ္နားမွာ ရိွမွန္း အလြတ္ မရပါဘူး။ အဲဒီဘက္ကို အသြားအလာ ရိွေပမယ့္ အေတာ္ေလးကို အေခါက္ေရ နည္းလွပါတယ္။ သြားရင္လည္း ကိုယ့္ကိစၥအတြက္ လိုအပ္တဲ့ ဆိုင္ေလာက္ပဲ သြားေလ့ရိွခဲ့ေတာ့ တျခားဆိုင္ေတြ ဘယ္အထပ္မွာ ဘယ္နားမွာ မရိွမွန္း မသိတာ မဆန္းလွပါဘူးေလ။

ေမာ္လၿမိဳင္ဆိုင္က အတိအက် ေနရာညႊန္းတာနဲ႕ ေရႊျပည္စိုး ဆုိတဲ့ ဆိုင္ကို ေရာက္ခဲ့လိုက္တယ္။ ဖိနပ္ဆိုင္ကို ေရာက္ဖူးေပမယ့္ အဲဒီလို ေထာင့္က်က်ေနရာမ်ိဳးမွာ ေရႊျပည္စိုးဆိုင္က ရိွေနမွန္း တခါမွကို သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ ေရႊျပည္စိုးဆိုင္ ဆုိေပမယ့္ ျမန္မာျပည္ထြက္ကုန္ေတြ ေရာင္းတဲ့ဆုိင္မ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ ဆယ္ေပေလာက္ ရိွတဲ့ အခန္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ စားပြဲႀကီးတစ္လံုးနဲ႕ ထိုင္ခံုေတြပဲ ေတြ႕ရေတာ့ အေထြေထြဝန္ေဆာင္မွဳေပးတဲ့ လုပ္ငန္းမ်ိဳးပဲျဖစ္မယ္။ မွန္ဗီရိုတစ္လံုးကို အခန္းေထာင့္မွာ ကပ္ေထာင့္ထားတယ္။ အေသအခ်ာ ညႊန္းတဲ့သူသာ မရိွရင္ အဲဒီလိုဆိုင္မွာ မင္းဒင္ရဲ႕သက္ခုိင္ စာအုပ္ကို ေရာင္းမယ္လို႕ေတာင္ ထင္မိမွာ မဟုတ္ဘူး။

အဲဒီဆိုင္မွာ စာအုပ္ကို ေဒၚလာ ၃၀ ေပးၿပီး ဝယ္လိုက္တယ္။ အျပင္မွာ မိုးေတြရြာလို႕ စာအုပ္ထည္႕ဖုိ႕ ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္ ေတာင္းေတာ့ ေပးစရာ အိတ္က အဆင္သင့္ မရိွရွာဘူး။ အဲဒါနဲ႕ ဦးေလးတေယာက္က ေနာက္ေဖးခန္းထဲဝင္ၿပီး ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္ အေဟာင္းတစ္လံုး ယူလာေပးတယ္။ ေကာင္တာမွ ထိုင္ေနတဲ့ အစ္မႀကီးကေတာင္ သန္႕ရဲ႕လား... ေတာ္ၾကာ စာအုပ္ ညစ္ပတ္သြားအံုးမယ္တဲ့။

ဆိုင္အျပင္မွာ ရပ္ေစာင့္ေနတဲ့ ခ်စ္ခ်စ္က ေမးတယ္... ဘာစာအုပ္မို႕လို႕ ေဒၚလာ ၃၀ ေတာင္ ေပးရတာလဲ... ျမန္မာေငြနဲ႕ဆိုရင္ က်ပ္၂ ေသာင္းနီးပါးပဲတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္က ျပန္ေျဖလိုက္တယ္... ျမန္မာျပည္ထဲမွာ ထုတ္ေဝဖို႕ အဆင္မေျပႏိုင္တဲ့ အေၾကာင္းေတြ ေရးထားတဲ့ စာအုပ္ျဖစ္ေနလို႕ပဲလို႕။ နိဒါန္းပိုင္းေလာက္မွာ ေရးထားတဲ့ အထဲက ကၽြန္ေတာ္တုိ႕အသိတစ္ေယာက္နဲ႕ ကိုသက္ခုိင္ ဆံုတဲ့အေၾကာင္းကို ေပးဖတ္လိုက္ေတာ့ အေပ်ာ္ဖတ္ ဝတၳဳမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္ခ်စ္ နည္းနည္းေလာက္ သေဘာေပါက္သြားပံုရတယ္။

စြဲေဆာင္မွဳေကာင္းတဲ့ ျဖစ္ရပ္မွန္ ဇာတ္လမ္းေၾကာင့္ အိမ္အျပန္လမ္းတေလွ်ာက္ ရထားေပၚမွာ အဆင္ေျပရင္ ေျပသလို စာအုပ္ဖတ္ခဲ့တယ္။ ညဘက္မွာလည္း အခ်ိန္ရရင္ ရသလို စာအုပ္ ဖတ္ျဖစ္ေနတယ္။ ကုမၸဏီက လုပ္တဲ့ ႏွစ္ပတ္လည္ ညစာစားပြဲကို သြားေတာ့လည္း ရွိဳးစမိုး ဂိုက္အျပည္႕နဲ႕... ဒါေပမယ့္ လက္ထဲမွာ အဲဒီစာအုပ္ေလး ကိုင္လို႕ေပါ့။ ညစာစားပြဲမွာ ဝါးတီးဆြဲဖုိ႕က အဓိကဆုိေတာ့ စာဖတ္ဖို႕ အခ်ိန္မရေပမယ့္လည္း အသြားအျပန္ ရထားေပၚမွာ မတ္တပ္ရပ္ရင္း စာဖတ္ဖို႕ အဆင္ေျပတယ္ေလ။ အဲဒီေတာ့ စာအုပ္ကို အေလးခံၿပီး သယ္သြားတာေပါ့ဗ်ာ။

သက္ခိုင္စာအုပ္က ေလးသလားဆိုရင္ နည္းနည္းေလးတာေပါ့ဗ်ာ။ စာမ်က္ႏွာေပါင္း ၇၂၈ မ်က္ႏွာပါတယ္။ စာရြက္အသားကလည္း ေကာင္းတယ္။ စစ္ေတာင္းစကၠဴလုိ ညိဳညစ္ညစ္ မဟုတ္ဘူး။ အရင္လို အခ်ိန္ပိုတဲ့ ဘဝမ်ိဳးမွာဆို အဲဒီစာအုပ္ကို ၂ ရက္ ၃ ရက္အတြင္း အၿပီးကို ဖတ္ျဖစ္လိမ့္မယ္။ အခုေတာ့ ရံုးပိတ္ရက္နဲ႕ ညပိုင္းအခ်ိန္ေလာက္ပဲ စာဖတ္ႏိုင္ေတာ့တယ္။ တေနကုန္ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕ထိုင္ၿပီး ညဘက္မွာ စာအုပ္ကို နင္းကန္ဖတ္ေနလို႕ မ်က္စိ ၂လံုးကို သနားပါအံုးလို႕ အေျပာခံရတယ္။ ဘယ္သူက ေျပာသလဲ ဆိုတာေတာ့ ေမးမေနပါနဲ႕ေလ။

အဲဒီစာအုပ္ထဲမွာ ပါတဲ့ အလံုစိုးျမတ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ ၈တန္း ၉တန္း ၁၀တန္း အဂၤလိပ္စာက်ဴရွင္ တက္ခဲ့တဲ့ ဆရာ့အိမ္နဲ႕ အိမ္ခ်င္းကပ္ပဲေလ။ အျဖဴေရာင္ လည္ကတံုးနဲ႕ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ေတြ႕ရတတ္တဲ့ သူ႕ကို ရာဇဝင္လူမိုက္လို႕ ဘယ္သူမွ ထင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ကိုစိုးျမတ္ေနတဲ့ ေအာင္ေဇယ်ဝင္းရဲ႕ မ်က္ေစာင္းထိုးမွာ ရိွတဲ့ အလံုေဘာလံုးကြင္းမွာ လုပ္တဲ့ ပြဲေစ်းေတြဆိုရင္ အမွဳအခင္းနည္းလွတယ္။ သူက ငါတာဝန္ယူတယ္ကြာ ဆုိရင္ ပြဲေစ်း ျဖစ္ၿပီပဲ။ သူ မရိွေတာ့တဲ့ ေနာက္ပိုင္း အဲဒီကြင္းမွာ ဘာပြဲမွ လုပ္တာ မေတြ႕ေတာ့ဘူး။ အခုေတာ့ ေဘာလံုးကြင္းလည္း ေဘာလံုးဥကၠဌ ဦးေဇာ္ေဇာ္ဖြင့္တဲ့ ဆီဆိုင္ဘဝကို ကူးေျပာင္းသြားရရွာၿပီ။

စာအုပ္ထဲမွာ ပါတဲ့ တခ်ိဳ႕အေၾကာင္းေတြက ၾကားဖူးနားဝ ရိွတယ္။ ဒါေပမယ့္ စာအုပ္ထဲမွာ ေရးျပထားသလိုမ်ိဳး အေသးစိတ္ေတာ့ မသိခဲ့ဘူး။ စာအုပ္အစကေန အလည္... အလည္ကေန အဆံုးအထိ ကုိသက္ခိုင့္ဘဝရဲ႕ အတက္အက်မ်ိဳးစံုကို ရသမ်ိဳးစံု ခံစားရေအာင္ ေရးဖြဲ႕ျခယ္မွဳန္းျပထားတဲ့ ကိုမင္းဒင္ရဲ႕ ကေလာင္စြမ္းက အေတာ္ထက္လွပါတယ္။ ေရွ႕မွာ ဘာေတြ ဘယ္လို ဆက္ျဖစ္လာမလဲ ဆုိတာ သိခ်င္စိတ္ေတြ တဖြားဖြား ျဖစ္လာေအာင္ တည္ခင္းထားတဲ့ ဇာတ္ကြက္ဇာတ္အိမ္ အခင္းအက်င္းကလည္း ပညာသားပါလြန္းလွတယ္။

အဲဒီလိုမ်ိဳး ေရွ႕ဇာတ္လမ္းမွာ ဘာေတြျဖစ္မလဲဆိုတာ သိခ်င္စိတ္ေတြ ရိွလာေအာင္ ေရးထားတာေၾကာင့္ပဲ မင္းဒင္ဆုိဒ္မွာ ေရးတင္ထားသမွ် အခန္းဆက္ ဇာတ္လမ္းရွည္ႀကီးကို အစအဆံုး ဖတ္ခြင့္မရေသးသေရြ႕ အဲဒီဇာတ္လမ္းကို မဖတ္ဘူးကြာ ဆုိၿပီး... သူ႕ဆိုဒ္ကို အလည္တေခါက္ လာေရာက္ရံုပဲ စနည္းနာ သြားခဲ့တာ ၾကာလွပါေပါ့။ စာအုပ္ထြက္ၿပီ ဆုိတာ သိရေတာ့မွ စာအုပ္ဝယ္ၿပီး ဖတ္ပါေတာ့တယ္။ ဆန္႕ငင္ ဆန္႔ငင္နဲ႕ ဖတ္ရတာ အားမရပါဘူး။ တခုခုကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ရတဲ့ အလုပ္က တကယ္ေတာ့ ပင္ပန္းလြန္းလွတယ္ေလ။

တကယ္ေတာ့ မင္းဒင္ရဲ႕သက္ခုိင္ဟာ ကၽြန္ေတာ္ တကူးတက ညႊန္းစရာ မလိုေလာက္ေအာင္ လူႀကိဳက္မ်ား ထင္ရွားၿပီးသားပါ။ အဲဒါကို အခုလို ထပ္ညႊန္းေနတာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ျမင္းထိန္းငတာ ျဖစ္ေနၿပီလား မသိပါဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ... ကၽြန္ေတာ့္အျမင္မွာေတာ့ ေရႊျပည္ႀကီးရဲ႕ ေခတ္တေခတ္မွာ ရွင္သန္လွဳပ္ရွား ရုန္းကန္ခဲ့တဲ့ ဘဝဇာတ္လမ္းတစ္ခုကို ျမင္ခြင့္သိခြင့္ ရလိုက္တာဟာ ေပးလိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္နဲ႕ စကၤာပူ ၃၀ ေဒၚလာထက္ တန္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။

Wednesday, December 1, 2010

What is your pledge?


"Stop AIDS. Keep the Promise."

ကဲ... ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ဘာေတြ လုပ္ခဲ့ၿပီးၿပီလဲ။
လုပ္ပါမယ္ လို႕ေျပာခဲ့ ဆိုခဲ့တာေတြ လုပ္ျဖစ္ခဲ့လား။
ေပးထားခဲ့တဲ့ ကတိေတြ တည္ခဲ့ၾကသလား။
ေရွ႕ဆက္ၿပီး ဘာေတြဆက္လုပ္ၾကမလဲ။
၂၀၁၀ မွာ ျပန္လည္ ဆန္းစစ္ၾကည္ၾကပါအံုး။

၂၀၁၀ အထိ ကၽြန္ေတာ္ ဘာေတြ လုပ္ခဲ့လဲ...
ျပည္႕တန္ဆာေလာကမွာ ကြန္ဒံုေတြ အခမဲ့ ေဝခဲ့ဖူးတယ္။
ကုန္ကားေမာင္းတဲ့ ကားဆရာေတြကို ကြန္ဒံုေတြ အခမဲ့ ေဝခဲ့ဖူးတယ္။
ARV ေဆးလိုတဲ့သူေတြကို သဇင္ေဆးခန္းနဲ႕ ခ်ိတ္ဆက္ေပးခဲ့ဖူးတယ္။
မ်ိဳးဆက္ပြါး က်န္းမာေရးပညာေပးေတြ ေဟာေျပာခဲ့ဖူးတယ္။
သုခရိပ္ၿမံဳေဂဟာက ကေလးေတြကို ေန႕လည္စာေတြ ေကၽြးခဲ့ဖူးတယ္။
သုခရိပ္ၿမံဳေဂဟာက ကေလးေတြကို ကစားစရာအရုပ္ေတြ ဝယ္ေပးခဲ့ဖူးတယ္။
သုခရိပ္ၿမံဳေဂဟာက ကေလးေတြအတြက္ ဒါန္းတစ္စင္း လွဴဒါန္းျဖစ္ေအာင္ စီစဥ္ဖူးတယ္။
ေလာေလာဆယ္ ေဝဘာဂီကူးစက္ေဆးရံုမွာ HIV လူနာေတြကို ေန႕လည္စာ ေကၽြးဖို႕ စီစဥ္ေနတယ္။

ကဲ... သူငယ္ခ်င္းတို႕ေရာ... ဘာေတြ လုပ္ခဲ့ၿပီးၿပီလဲ။
ဘာေတြ ဆက္လုပ္ၾကအံုးမလဲ...


World AIDS Day - 2010

Thursday, November 25, 2010

Let’s serve humanity

စမ္ဘာဝမ္းပန္းၿခံထဲမွာ စတုဒိတာေကၽြးတဲ့ေန႕က စလံုးက ဘေလာ့ဂါတခ်ိဳ႕နဲ႕ ဆံုျဖစ္လိုက္တယ္။ တခ်ိဳ႕က ႀကံဳဖူးဆံုဖူး ျမင္ဖူးၿပီးသား သူေတြပါ။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ တခါမွကို အေၾကာင္းမတုိက္ဆိုင္လုိ႕ မႀကံဳမဆံုျဖစ္ခဲ့တဲ့ သူေတြေပါ့။ အဲဒီနိဗၺာန္ေစ်းမွာ သူတုိ႕ေတြက စတုဒိတာ အလွဴလုပ္ေနၾကတာပါ။

အေၾကာင္းတိုင္ဆုိင္လို႕ အလွဴကိစၥေတြ ေျပာၾကရင္း ရန္ကုန္မွာ အလွဴတစ္ခုလုပ္ဖို႕ ေျပာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္မွာလည္း ဘေလာ့ဂါေတြ ဦးေဆာင္ၿပီး အလွဴအတန္းေတြ လုပ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒီႏွစ္မွာ အဲဒါမ်ိဳး အလွဴေတြ ဆက္လုပ္ဖို႕အတြက္ ေဆြးေႏြးျဖစ္ခဲ့တယ္။

အလွဴလုပ္မယ့္ အစီအစဥ္ကေတာ့ ရွင္းရွင္းေလးပါ။ တိုေတာင္းလွတဲ့ လူ႕ဘဝမွာ ကံအေၾကာင္းမလွရွာတဲ့ ေရာဂါသည္ေတြကို ေန႕လည္စာေကၽြးဖို႕ အစီအစဥ္ပါပဲ။ ၿမိဳ႕ရန္ကုန္က ေဝဘာဂီကူးစက္ေဆးရံုမွာ HIV ပိုး သယ္ေဆာင္ထားတဲ့ ေဝဒနာရွင္ေတြကို ေန႕လည္စာ ဒန္ေပါက္ေကၽြးဖို႕ စဥ္းစားမိထားတယ္။ အစစ အရာရာ ေစ်းႀကီးေနတဲ့ ေခတ္ႀကီးမွာ ခ်ိဳ႕တဲ့ဆင္းရဲရွာတဲ့ သူတို႕တေတြကို အစားေကာင္း အေသာက္ေကာင္းေလး ေကၽြးေမြးခ်င္မိတယ္။ အဲဒီေဆးရံုမွာ ေဝဒနာရွင္ အေယာက္ ၉၀ ေက်ာ္ ရိွတယ္လို႕ စံုစမ္းသိရိွထားပါတယ္။ အဲဒီအစီအစဥ္ေလးကို သူတို႕ေတြနဲ႕ တုိင္ပင္ၾကည္႕ေတာ့ စိတ္ဝင္စားတယ္ ဆုိတာနဲ႕ အေကာင္ထည္ေဖာ္ ေရွ႕ဆက္ဖုိ႕ ႀကိဳးပမ္းတာပါ။

ဒန္ေပါက္ ၁ ပြဲကို ျမန္မာေငြ ႏွစ္ေထာင္က်ပ္နဲ႕ တြက္ၾကည္႕ရင္ ဒန္ေပါက္ပြဲ ၁၀၀ အတြက္ ျမန္မာေငြ ၂ သိန္း ကုန္က်ပါမယ္။ ဒန္ေပါက္ဆိုင္က လုိက္မပို႕ေပးတဲ့အတြက္ ေဆးရံုကို ကိုယ့္အစီအစဥ္နဲ႕ကိုယ္ ကားငွားၿပီး သယ္ရပါမယ္။ အဲဒီအတြက္ လမ္းစရိတ္လည္း လိုပါမယ္။ အလွဴေငြ စုတာ အဆင္ေျပခဲ့ရင္ အေအးတုိက္ဖုိ႕ပါ စီစဥ္ခ်င္ပါတယ္။ အလွဴရက္ကိုေတာ့ ဒီဇင္ဘာ လဆန္းပိုင္းေလာက္မွာ လုပ္ျဖစ္မွာျဖစ္လို႕ ဒီဇင္ဘာလ ၃ ရက္ေန႕ ေနာက္ဆံုးထားၿပီး ဒီေန႕ကစၿပီး အလွဴေငြ ေကာက္ပါမယ္ ခင္ဗ်ာ။

ေလာေလာဆယ္ အလွဴအတြက္ တာဝန္ယူ ေကာက္ခံေပးမယ့္သူေတြကေတာ့...

ကိုမုိးကုတ္သား bobohan25@gmail.com
ကိုဖိုးစိန္ phoesein@gmail.com
ကိုဇူလိုင္ julydream0707@gmail.com

ေမတၱာငတ္ေနတဲ့သူေတြကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ေလး ေမတၱာလက္ေတြနဲ႕ ကမ္းၿပီး ေဖးမကူညီၾကပါစို႕...

Updated Donor List...

မခ်စ္ၾကည္ေအး = ၅၀ ေဒၚလာ
မျမဴးျမဴး = ၃၀ ေဒၚလာ
မတင္ဇာေမာ္ = ၅၀ ေဒၚလာ
မဘုတ္ဆံု = ၅၀ ေဒၚလာ
မရီတာ = ၃၀ ေဒၚလာ
မလင္းလင္း = ၂၀ ေဒၚလာ
မေအးဇာႏြယ္ = ၅၀ ေဒၚလာ
မေဝေဝ = ၂၀ ေဒၚလာ
မခ်ယ္ရီ = ၆၀ ေဒၚလာ
ကိုကိုေမာင္ = ၅၀ ေဒၚလာ
ကိုစိုင္းခမ္းထြန္း = ၁၀ ေဒၚလာ
ကုိေက်ာ္ဇင္ဦး = ၇၀ ေဒၚလာ
ကိုလူသစ္ = ၅၀ ေဒၚလာ
ကိုေဇယ်ာ = ၂၀ ေဒၚလာ

Saturday, November 6, 2010

Food in TH

ထိုင္းမွာ အလုပ္ကိစၥအတြက္ တစ္လနီးပါးေလာက္ ေနလိုက္ရတယ္။ အလုပ္တာဝန္နဲ႕ လာရတာဆုိေတာ့ မိုးလင္းမိုးခ်ဳပ္ အလုပ္ထဲမွာ တကုပ္ကုပ္ေပါ့။ မနက္မိုးလင္းလို႕ မနက္စာ စားၿပီးရင္ ရံုးက လာႀကိဳတဲ့ကားနဲ႕ ရံုးကိုလာ၊ ေန႕လည္စာကိုေတာ့ ရံုးက အဆင္ေျပသလို ဝယ္ေပးတဲ့ ထမင္းေၾကာ္၊ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ စားေပါ့။ ညစာကိုေတာ့ ရံုးျပန္ခ်ိန္ေစာရင္ ေစာသလို အနားတဝိုက္က ကုန္တိုက္ႀကီးမွာ သြားစား၊ ရံုးျပန္ေနာက္က်ရင္ ဟိုတယ္ကေနပဲ မွာစား၊ ဒီလိုနဲ႕ သံသရာ လည္သြားလိုက္တယ္။ ရံုးျပန္ခ်ိန္ ေစာတယ္ဆိုတာ ည ၈ နာရီေလာက္ကို ေျပာတာပါ။ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ ဟိုတယ္ကို ည ၁၀ နာရီေလာက္မွ ေရာက္တတ္လို႕ ဟိုတယ္ကပဲ မွာစားရတာ မ်ားတယ္။



ပထမဦးဆံုးေန႕က ရံုးျပန္ ေနာက္က်တယ္။ ေဗြေဆာ္ဦး ဆိုတဲ့အတုိင္း ည ၁၀ နာရီေက်ာ္မွ ဟိုတယ္ကို ေရာက္တယ္။ အနားတဝိုက္မွာ စားေသာက္ဆိုင္ေတြကလည္း ရွားတယ္။ ဘာသာစကား အခက္အခဲကလည္း ရိွတယ္။ သီခ်င္းဆိုဖို႕ ဆိုင္ေတြေတာ့ ရိွေပမယ့္ သီခ်င္းမွ မဆိုတတ္တာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ မထူးပါဘူးေလ။ အဲဒီေတာ့ ဟိုတယ္မွာပဲ စားေတာ့မယ္ဆုိၿပီး မွာလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ႀကိဳက္တဲ့ သေဘာၤသီးေထာင္းေပါ့။ ျမင္ဖူးေနၾက စားေနၾက သေဘာၤသီးေထာင္းနဲ႕ မတူတာက ခုတ္ထစ္ထားတဲ့ ဂဏန္းတစ္ေကာင္ ပါလာတာပဲ။ မွာလိုက္တာက သေဘာၤသီးေထာင္းပါပဲ။ ဘယ္နဲ႕ ဒီဂဏန္းက ပါလာရတာတုန္း။ ပံုစံကလည္း ခ်က္ထားျပဳတ္ထားတဲ့ ပံုစံနဲ႕ မတူဘူး။ မဲမဲႀကီးဆုိေတာ့ အစိမ္းႀကီးလားေပါ့။ အဲဒါနဲ႕ အပိုင္းပိုင္း ခုတ္ထစ္ထားတဲ့ ဂဏန္းသားေတြကို ေဘးဖယ္ၿပီး စားလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အေတာ့္ကို စပ္လြန္းလို႕ အကုန္ မစားႏုိင္လိုက္ဘူး။


ရံုးျပန္ေစာတဲ့ ရက္ဆုိရင္ အနားက ကုန္တိုက္ႀကီးမွာ ညစာ သြားစားတယ္။ အစပိုင္းကေတာ့ ဂ်ပန္ဆိုင္မွာ စားျဖစ္တယ္။ ဂ်ပန္ ထမင္းဟင္းေတြ ဆုိပါေတာ့။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ထုိင္းဆိုင္မွာ ထိုင္ျဖစ္တယ္။ ထိုင္းဆိုင္မွာဆို တံုယန္းဟင္းရည္နဲ႕ ေခါက္ဆြဲျပဳတ္ စားျဖစ္တယ္။ ၾကက္သားဖတ္ေတြ ပါသလို ၾကက္အေရခြံေတြလည္း ပါတယ္။ ခ်ဥ္ၿပံဳးၿပံဳး ဟင္းရည္က အေတာ္ ေသာက္လို႕ ေကာင္းတယ္။ ၾကက္အေရခြံေတြ ဖယ္စားရတာပဲ အလုပ္ရွဳပ္တာ။ အဲဒီဆိုင္မွာ အဲဒီတံုယန္းေခါက္ဆြဲျပဳတ္အျပင္ ထမင္းျဖဴ တစ္လံုးနဲ႕ သေဘာၤသီးေထာင္းလည္း မွာစားျဖစ္တယ္။ ဂဏန္း မထည္႕ဖို႕ေတာ့ မွာလိုက္ရတာေပါ့။


ေနာက္ပိုင္းရက္ေတြမွာေတာ့ ညတုိင္း ေနာက္က်ပါတယ္။ ဟိုတယ္ေရာက္ၿပီဆို ည ၁၀ နာရီခြဲေက်ာ္ေနၿပီ။ ဟိုတယ္နားက ဆိုင္ေတြကလည္း ၉ နာရီေလာက္ဆို အကုန္ ပိတ္သြားၿပီ။ ဟိုတယ္ကေန ခပ္ေဝးေဝးကို လမ္းေလွ်ာက္ရင္ေတာ့ ညေစ်းတစ္ခုေတာ့ ရိွတယ္။ အဲဒီဘက္မွာ လမ္းေဘးဆိုင္ေတြ အစီစီ အရီရီပဲ။ ေဆာင္းဝင္လာလို႕ပဲလား မသိဘူး။ ညဘက္ဆုိ လမ္းေပၚမွာ ေလတဝူးဝူးနဲ႕ အေတာ္ေလးကို ခ်မ္းတယ္။ အေႏြးထည္ကလည္း မယူသြားမိေတာ့ ခ်မ္းတဲ့ဒဏ္ကို အေတာ္ေလး ခံရတယ္။ အဲဒီေတာ့ ညေစ်းဘက္ကို တကူးတက မသြားျဖစ္ဘူး။ ပင္ပန္းတဲ့အရိွန္နဲ႕ မသြားခ်င္ မလာခ်င္လည္း ပါတာေပါ့။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ ဟိုတယ္မွာပဲ မွာစားျဖစ္တယ္။ ဂဏန္းသားနဲ႕ ထမင္းေၾကာ္ကို မွာစားျဖစ္တာ မ်ားတယ္။ ထမင္းလည္း သိပ္မမ်ားဘူး။ ဂဏန္းသားကလည္း ခ်ိဳတယ္။ ပူပူေႏြးေႏြးဆုိေတာ့ စားလို႕လည္း ေကာင္းတယ္။ ဟိုတယ္မွာ စားတာ မေကာင္းတာ တစ္ခုကေတာ့ ေစ်းႀကီးတာပါပဲ။ ညစာ စားတုိင္း ကင္မရာ မယူသြားျဖစ္ေတာ့ တခ်ိဳ႕ပံုေတြ မရိုက္ထားမိဘူး။ တခါတေလ ကင္မရာ ပါသြားတဲ့အခါ မွတ္တမ္းတင္ထားတဲ့ ဓါတ္ပံုေလးေတြပဲ အမွတ္တရ တင္ထားလို္က္ပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႕ပဲ ဟုိတယ္နဲ႕ အနားတ၀ိုက္မွာ ျဖစ္သလိုေလး စားေနရတဲ့ ေျခာက္ကပ္ကပ္ ဘဝကို ၁ လနီးပါး ျဖတ္သန္းၿပီးေနာက္ ကၽြန္းပိစိမွာ ဟမ္ဘာဂါ ျပန္စားေနပါၿပီေလ။