Leaf litter management

ၿပီးခဲ့တဲ့ရက္တုန္းက ရံုးကေန လုပ္အားေပး သြားလုပ္ခဲ့တဲ့ စကၤာပူရဲ႕ ရုကၡဥယ်ာဥ္မွာ အပင္နဲ႕ပတ္သက္ၿပီး ပညာအေတာ္ေလး ရလိုက္တယ္။

၁။ စကၤာပူ တၿမိဳ႕လံုးမွာ ေၾကြက်ေနတဲ့ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြရဲ႕ လားရာက အဲဒီဥယ်ာဥ္ႀကီးဆီကိုပါ။ လူသြားစႀကၤတေလွ်ာက္ ေၾကြက်ေနတဲ့ အရြက္ေတြကို လူအား စက္အားနဲ႕ ရွင္းလင္းၿပီး စုေဆာင္းထားတာဟာ ဇီဝေျမၾသဇာ လုပ္ဖို႕အတြက္ပါ။ အဲဒီသစ္ရြက္ေျခာက္ေတြကို ပလတ္စတစ္လိုမ်ိဳး အမိွဳက္သရိုက္ ဖယ္ထုတ္ၿပီးတဲ့ေနာက္ အပင္ေတြရဲ႕ ေျခရင္းမွာ ပါးပါးေလး ျဖန္႕ခင္းၿပီး ဇီဝေျမၾသဇာ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ၾကတယ္။

၂။ အဲဒါအျပင္ ဥယ်ာဥ္ထဲမွာ ရိွတဲ့ ေရကန္ေတြထဲက ေရေမွာ္ပင္ေတြကို ဆယ္ထုတ္ၿပီး အပင္ေျခရင္း ရြက္ေျခာက္ေတြရဲ႕အေပၚမွာ ထပ္ၿပီး ျဖန္႕အုပ္တယ္။ အပင္ရဲ႕ အျမစ္ေတြကို ရသေလာက္ ဖုံးအုပ္ကာေပးထားတယ္။ အဲဒါက ေရဓါတ္ရေအာင္နဲ႕ အပင္ရဲ႕အျမစ္ေတြကို အပူဒဏ္ ကာကြယ္ႏိုင္ေအာင္ လုပ္တာတဲ့။ ေျမလႊာရဲ႕ ေရဓါတ္ ထိမ္းသိမ္းမွဳလည္း အားေကာင္းေစတယ္။

၃။ အဲဒီလို ရြက္ေျခာက္ေတြ ေရေမွာ္ပင္ေတြကို ျဖန္႕အုပ္တဲ့အခါ ပင္စည္နဲ႕ေတာ့ ကပ္မထားပါဘူး။ ပင္စည္အရင္းကေန ၆ လက္မေလာက္ ခြါၿပီး ထားပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႕လဲ ဆုိေတာ့ အပင္ အသက္ရွဴရ ခက္မွာ စိုးလို႕တဲ့။

၄။ ေနာက္တခုက ဓါတ္ေျမၾသဇာ ေကၽြးပံု။ အပင္ကို ဓါတ္ေျမၾသဇာ ေကၽြးၿပီးၿပီးခ်င္း ေရေလာင္းဖုိ႕ လိုတယ္တဲ့။ မဟုတ္ရင္ အဲဒီဓါတ္ေျမၾသဇာေတြက ေျမေပၚမွာပဲ တင္က်န္ေနၿပီး စုတ္ယူစားသံုးမယ့္ အပင္ရဲ႕ အျမစ္ေတြဆီအထိ မေရာက္ေတာ့ပဲ ေျမေပၚမွာတင္ အေငြ႕ပ်ံသြားႏုိင္ၿပီး ေလ့လြင့္ပ်က္ဆီးကုန္မယ္တဲ့။ ဒါေၾကာင့္ အပင္ကို ဓါတ္ေျမၾသဇာ ေကၽြးၿပီးတာနဲ႕ အဲဒီေနရာကို ေရေလာင္းေပးဖို႕ သတိရၾကပါ။

၅။ ေျမၾသဇာ ထည္႕တဲ့အခါမွာလည္း ပင္စည္အနားတဝိုက္မွာ ကပ္မထည္႕ပါဘူး။ အပင္ရဲ႕ ပင္စည္ကေန ခပ္ေဝးေဝး ၂ ေပေလာက္အကြာ ပတ္ပတ္လည္မွာပဲ ေျမၾသဇာ ထည္႕တယ္။ ပင္စည္နဲ႕ ကပ္ရပ္ထည္႕ရင္ အျမစ္ေတြက အပ်င္းထူျပီး အပင္ရဲ႕ ခပ္ေဝးေဝးကို အျမစ္ေတြ ျဖန္႕က်က္မေနေတာ့ပဲ အဲဒီအနားေလးက ေျမၾသဇာကိုပဲ ကပ္စားေနလိ့မ္မယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ေျမလႊာတြင္းမွာ အျမစ္ကုတ္အား နည္းလာႏိုင္တယ္။ အပင္နဲ႕ ခပ္ေဝးေဝးမွာ ေျမၾသဇာ ထည္႕ထားရင္ အပင္ေတြက အျမစ္ေတြကို အဲဒီေနရာအထိ ေရာက္ေအာင္ ဆန္႕ထုတ္ၿပီး ေျမဆီေတြကို စားသံုးလိမ့္မယ္။ အဲဒါမွ အျမစ္ေတြရဲ႕ ျဖန္႕က်က္အား ေကာင္းလာၿပီး အပင္ေတြဟာ ေလဒဏ္မိုးဒဏ္ ခံႏိုင္ရည္ ရိွလာမယ္ ဆိုပဲ။ အပင္ေတြလည္း အပ်င္းထူတယ္ ဆိုတာ သိလာရတယ္။

အဲဒီေန႕က ရြက္ေျခာက္ေတြထဲက အမိွဳက္ေတြကို ဖယ္ၿပီး ပီနန္အိတ္ႀကီးထဲမွာ စုထည္႕ေပးေနတဲ့ တရုတ္အဖိုးႀကီးဆီကေန အဲဒီအိတ္ေတြကို Trolley နဲ႕ သြားသယ္ရတယ္။ Trolley ေပၚမွာ လူ ၃ ေယာက္ မယူရတဲ့ အိတ္ႀကီး ၃ အိတ္ တင္ယူၿပီး အပင္ေတြ ေျခရင္းကို သယ္လာေပးရတယ္။ ၿပီးရင္ အဲဒါေတြကို အပင္ေျခရင္းမွာ ပါးပါးေလး ျဖန္႕ခင္းရတယ္။ အေတာ္ေလး ထူေနတဲ့ ေနရာေတြကို ျပန္ပါးေအာင္ တံျမက္စည္းနဲ႕ ညိွယူရတယ္။ အဲဒါေတြ ၿပီးရင္ ကန္ေဘာင္ေဘးမွာ စုထားတဲ့ ေရေမွာ္ပင္ေတြကို Trolley နဲ႕ သြားယူၿပီး အပင္ရဲ႕ အျမစ္ေတြေပၚမွာ ပါးပါးေလး ျဖန္႕ခင္းရတယ္။ အဲဒီအလုပ္မွာ အပင္ ၁၀ ပင္စာအတြက္ စုစုေပါင္း အခ်ိန္ ၂ နာရီခြဲ ကုန္တယ္။ လြယ္သေယာင္ေယာင္နဲ႕ အခ်ိန္ အေတာ္ကုန္ပါတယ္။

Donation to HAPCS of NLD

နယ္က လာတဲ့ လူနာေတြက ၾကက္ဆီထမင္း စားဖူးခ်င္တယ္ဆိုလို႕ ဗူး ၁၂၀ ဝယ္လိုက္တယ္...

မီးဖိုေခ်ာင္အတြက္ ၾကက္သြန္နီ၊ ကုလားပဲနဲ႕ အိုင္အိုဒင္းဆားလည္း လွဴျဖစ္တယ္...

ထမင္းခ်က္ဖို႕ ဆန္ ၂ အိတ္နဲ႕ ဟင္းခ်က္ဖို႕ ဆီ ၂၀ ပိႆာလည္း ပါတာေပါ့...

လမ္းမသိမွာ စိုးလို႕ ကိုယ္တုိင္ လာႀကိဳၿပီး ဝိုင္းကူၾကတဲ့ ေဂဟာက လုပ္အားေပးေတြ...

အားေဆး ဗူး ၂၀ အပါအဝင္ လွဴဒါန္းမွဳအစုစုကို မျဖဴျဖဴသင္းဆီ လႊဲေျပာင္းလွဴဒါန္းခဲ့ပါတယ္...

အေဆာင္ေနရာ အခက္အခဲေၾကာင့္ တခ်ိဳ႕ဧည္႕သည္ေတြက အျပင္မွာပဲ အိပ္ၾကရတယ္...

ဆရာႀကီးဦးဝင္းတင္ လွဴဒါန္းထားတဲ့ ေျမကြက္မွာ အေဆာင္တခုခု ေဆာက္ႏုိင္ရင္ ေကာင္းမယ္...

ေရအတြက္ကေတာ့ ပူစရာ မလိုဘူး ဆုိေပမယ့္ ေႏြရာသီေရာက္ရင္ ေလာက္ငွႏုိင္မလား...

မျဖဴျဖဴသင္း ဦးေဆာင္ေနတဲ့ HIV/AIDS Prevention and Care Section ကို အလွဴအတြက္ တခါတေခါက္ ေရာက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေတာင္ဒဂံုမွာ ဖြင့္လွစ္ထားတဲ့ ေဂဟာမွာ လူနာ ၁၀၀ ေက်ာ္ေလာက္ လက္ခံထားတယ္။ ပ်ဥ္ခင္း ထရံကာ ႏွစ္ထပ္ေဆာင္ထဲမွာ လူနာေတြ အမ်ားႀကီးေပါ့။ ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ေလးထဲမွာလည္း လူနာေတြ ရိွေသးတယ္။ ေနရာ မဆန္႕လို႕ အျပင္မွာ ထြက္အိပ္တဲ့ ဧည္႕သည္ေတြလည္း ရိွတယ္။ မိုးတြင္းဆိုရင္ေတာ့ ဒုကၡေရာက္မယ္။

ေဘးမွာေတာ့ ေျမကြက္လပ္ႀကီးရိွတယ္။ အဲဒီေျမကြက္က ဆရာႀကီးဦးဝင္းတင္ လွဴထားတာတဲ့။ အဲဒီေျမမွာ အေဆာင္တခုခု ေဆာက္ေပးႏိုင္ရင္ လူနာေတြအတြက္ ပိုေကာင္းမလားပဲ။ လွဴခ်င္တန္းခ်င္တဲ့ အလွဴရွင္ ရိွလာရင္ ဆက္သြယ္ေပးလိုက္ၾကပါလို႕ ေတာင္းဆိုခ်င္ပါတယ္။

Donation to Waibargi Hospital

ေစတနာရွင္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားရဲ႕ စုေပါင္းလွဴဒါန္းမွဳေၾကာင့္ ၂၀၁၀ ခု ဒီဇင္ဘာလ ၇ ရက္ေန႕မွာ
ေျမာက္ဥကၠလာပ ေဝဘာဂီကူးစက္ေဆးရံုက HIVပိုး ကူးစက္ခံထားရတဲ့ လူနာ အေယာက္ ၁၀၀ အတြက္
ဒန္ေပါက္ထမင္းနဲ႕ မိုင္လိုဗူးေတြကို ေန႕လည္စာအျဖစ္ လွဴဒါန္းျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

Clean the beach

ဒီေန႕ ပင္လယ္ျပာ ေသာင္ျပင္မွာ အမိွဳက္ေကာက္ျဖစ္တယ္။ သဲေသာင္ျပင္ျဖဴလႊလႊမွာ ပံုေတြ ေရးဆြဲျဖစ္တာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ရံုးအေနနဲ႕ ကိုယ္စားျပဳသြားရတာပါ။ SITF က လုပ္အားေပး လႊတ္ေပးဖို႕ ရံုးကို ဖိတ္တယ္။ ရံုးက စိတ္ဝင္စားတဲ့ သူေတြကို သြားခုိင္းတယ္။ စာရင္းေပးထားတုန္းကေတာ့ ၁၀ ေယာက္ေလာက္ ရိွတယ္။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ၇ ေယာက္ပဲ လာတယ္။ ၇ ေယာက္ဆုိတာမွာ ရံုးက လူကို ေရမယ္ဆုိရင္ ၄ ေယာက္ပဲ ရိွတယ္။ တျခား ၃ ေယာက္က သူတုိ႕ရဲ႕ ၾကင္သူသက္ထားေတြ။

မနက္ ၆ နာရီေလာက္ အိပ္ရာထရတယ္။ ရံုးက တစ္ေယာက္က ဖုန္းဆက္ ႏိွဳးေပးတယ္။ မထခ်င္ေပမယ့္ ကုန္းရုန္း ထလိုက္တယ္။ လုပ္ေပးမယ္ ေျပာထားၿပီးမွေတာ့ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးရမွာေပါ့။ ေနတဲ့ေနရာနဲ႕ သြားရမယ့္ ပင္လယ္ကမ္းေျခက အေရွ႕နဲ႕အေနာက္... ေတာင္နဲ႕ ေျမာက္လိုပဲ။ ဟိုဘက္ထိပ္နဲ႕ ဒီဘက္ထိပ္ ေျပာလို႕ရတယ္။ အဲဒီေတာ့ မနက္ ၈ နာရီခြဲ အေရာက္ ကမ္းေျခေရာက္ဖုိ႕ ၇ နာရီကတည္းက အိမ္ကေန ထြက္လာခဲ့ရတယ္။ မနက္စာေတာ့ အိမ္ကေနပဲ စားခဲ့လုိက္တယ္။

ကမ္းေျခနဲ႕ အနီးဆံုး ဘူတာမွာ ရံုးက ေဘာ္ဒါေတြနဲ႕ ခ်ိန္းလုိက္တယ္။ ဘူတာကေန ဘတ္စ္ကား စီးဖို႕ သိပ္အဆင္မေျပေတာ့ တက္စီပဲ ငွားလိုက္တယ္။ တက္စီက အမ်ားဆံုး ၄ ေယာက္ပဲ တင္လို႕ရတယ္။ သြားမယ့္လူက ၅ ေယာက္ ဆုိေတာ့ ကား ၂ စီးနဲ႕ သြားရမယ့္ကိန္း။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ တားလို႕ရတဲ့ ကားက ၇ ေယာက္ စီးလို႕ရတဲ့ ကားမ်ိဳးျဖစ္ေနတယ္။ ကားခေတာ့ ပိုေပးရတာေပါ့။ အဲဒီလိုနဲ႕ပဲ ခ်ိန္းထားတဲ့စုရပ္ကို မနက္ ၈ နာရီခြဲေက်ာ္ေက်ာ္မွာ ေရာက္သြားပါေလေရာ။

ကားေမာင္းတဲ့ ဒရိုင္ဘာက ေစာေစာစီးစီး ဘာေတြသြားလုပ္မွာလဲ ေမးေတာ့ ေရွ႕ခန္းမွာထိုင္တဲ့ ေဘာ္ဒါက ကမ္းေျခမွာ အမိွဳက္ေကာက္ရမွာလုိ႕ ျပန္ေျဖတယ္။ ဒရိုင္ဘာက မင္းတုိ႕တေတြ လမ္းေဘးမွာ အမိွဳက္ပစ္လို႕ အဖမ္းခံရၿပီး ပထမဆံုးအႀကိမ္အေနနဲ႕ အမိွဳက္ေကာက္ဖို႕ အျပစ္ေပးခံရတာလားလို႕ ျပန္ေမးတယ္။ အဲဒီလိုမ်ိဳး အျပစ္ေပးခံရတာ မဟုတ္ပါဘူး... ေဗာ္လန္တီယာ သြားလုပ္ၾကမွာပါလို႕ ကျပာကယာ ရွင္းျပရေသးတယ္။ ဥပဓိရုပ္က အဲဒီလိုမ်ိဳးကို အထင္ႀကီး ခံရတာ။ စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့ရုပ္ ျဖစ္ေနၿပီ ထင္တယ္။

စုရပ္ေရာက္ေတာ့ အမည္စာရင္းေပးရတယ္။ တစ္ေယာက္ဆီကို ေရသန္႕တစ္ဗူး ေပးတယ္။ လက္အိတ္ေတြ ေပးတယ္။ အမိွဳက္ထည္႕ဖို႕ အိတ္ေပးတယ္။ အမိွဳက္အိတ္ေတြကို ၁၀ နာရီခြဲမွာ ျပန္လာေပးဖို႕ မွာၿပီး တာလႊတ္လိုက္တယ္။ တခ်ိဳ႕က ေျပးလမ္းတေလွ်ာက္ ေကာက္တယ္။ တခ်ိဳ႕က စားေသာက္ဆုိင္ဘက္မွာ ေကာက္တယ္။ တခ်ိဳ႕က သဲေသာင္ျပင္ေပၚမွာ ေကာက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕က လွဳိင္းေဖြးေဖြး ကမ္းစပ္မွာ အမိွဳက္သြားေကာက္တယ္။

စားေသာက္ဆုိင္ဘက္မွာ အမိွဳက္ေကာက္တဲ့ အဖြဲ႕ေတြကေတာ့ အမိွဳက္အမ်ားဆံုး ရတယ္။ ပုလင္းခြံ ဘူးခြံေတြ၊ တစ္ရွဴးစကၠဴေတြ၊ ဇြန္းခရင္းေတြ၊ ေဖာ့ဘူးေတြေပါ့။ သဲေသာင္ျပင္နဲ႕ ပင္လယ္ကမ္းစပ္မွာ ေကာက္တဲ့သူေတြက အမိွဳက္ထုထည္ အနည္းဆံုး ရတယ္လို႕ ေျပာရမလားပဲ။ ပုလင္းကြဲေတြ၊ ပုလင္းဖံုးေတြ၊ ေဆးလိပ္တုိေတြ၊ ဝါယာႀကိဳးေတြ၊ အဝတ္စေတြ၊ အရုပ္ေတြ၊ ပလတ္စတစ္အိတ္ေတြပဲ ရွာေတြ႕တယ္။ ပလတ္စတစ္အိတ္ေတြကို ကမ္းစပ္တဝုိက္ ရွာရွာေဖြေဖြ ေကာက္ႏုိင္ခဲ့တာကို ေက်နပ္ေနမိတယ္။ အဲဒီအိတ္ေတြက ေရသတၱဝါေတြကို အႀကီးအက်ယ္ ဒုကၡေပးမယ့္ အရာေတြေလ။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာတဲ့အထိ ေဆြးေျမ႕မယ့္အရာမ်ိဳးလည္း မဟုတ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အမိွဳက္ပစ္တဲ့သူေတြ ဆင္ျခင္သင့္ပါတယ္။

မနက္ ၁၀ နာရီခြဲေတာ့ အမိွဳက္အိတ္ကို စုရပ္မွာ ျပန္အပ္လိုက္တယ္။ အဖြဲ႕လိုက္လည္း ဓါတ္ပံုစုရိုက္ျဖစ္တယ္။ စုရပ္မွာ ငွက္ေပ်ာသီးနဲ႕ ကိတ္မုန္႕ေတြ ေကၽြးတယ္။ ဗိုက္မစာတာေၾကာင့္ မစားခဲ့ဘူး။ McCafe က Gift Voucher လည္း ေပးတယ္။ ရံုးက လူေတြနဲ႕ ဆာေတး စားဖို႕ လုပ္ေပမယ့္ ဆုိင္က မဖြင့္ေသးဘူး။ ဒါနဲ႕ အုန္းစိမ္းေရ ေသာက္ၿပီး ေက်နပ္လိုက္ရတယ္။ ကမ္းေျခတေလွ်ာက္ ဟိုဟိုဒီဒီ ေလွ်ာက္ၾကည္႕ေသးတယ္။ စက္ဘီးငွားစီးရင္ ၁ နာရီ ငွားရင္ အပို ၁ နာရီေပးတယ္တဲ့။ ေနပူေတာ့ စက္ဘီးလည္း မစီးျဖစ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အိမ္ျပန္ဖို႕ပဲ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ အျပန္မွာလည္း ဘတ္စ္ကားက မလြယ္ျပန္ဘူး။ ရံုးဖြင့္ရက္ဆုိ ကားမရိွဘူး။ စေနေန႕ဆို ေန႕လည္ ၂ နာရီေက်ာ္မွ ဘတ္စ္ကား ရိွမယ္။ အဲဒီေတာ့ အနီးဆံုး ဘူတာကို တက္စီငွားၿပီး သြားခဲ့လိုက္ေတာ့တယ္။ ဘူတာကေန ရထားစီး အိမ္ျပန္ေပါ့။

ကမ္းစပ္တေလွ်ာက္ အမိွဳက္ေကာက္တဲ့ ရလဒ္ကေတာ့ အမိွဳက္ပစ္တာ ဆင္ျခင္ရမယ္ ဆုိတဲ့ အသိစိတ္ေလး ဝင္သြားတယ္။ အမိွဳက္ပစ္လုိက္ရတာ လြယ္ပါတယ္။ ျပန္လိုက္သိမ္းရတာေတာ့ မလြယ္ပါဘူး။ ကမ္းေျခဆိုတာ အက်ယ္ႀကီးေလ။ ကုိယ့္အသိစိတ္ဓါတ္နဲ႕ ဆင္ျခင္ႏုိင္ရင္ အေကာင္းဆံုးေပါ့။

ဒါေပမယ့္ အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဇူလိုင္ အသားမဲေနပါၿပီေလ။

WBDD 2010 and me

စကၤာပူမွာ ရိွေနတဲ့ကာလေတြမွာ ကမာၻ႕ေသြးလွဴရွင္မ်ားေန႕ကို က်င္းပတိုင္း လုပ္အားေပး လုပ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီပြဲကို တိရစာၦန္ရံုမွာ လုပ္ခဲ့ဖူးတယ္။ ငွက္ၿခံမွာ လုပ္ခဲ့ဖူးတယ္။ ဒီႏွစ္ေတာ့ Fullerton Heritage မွာ လုပ္ျဖစ္တယ္။ ေတာသား ၿမိဳ႕ေရာက္ဆုိသလုိ အဲဒီဟာႀကီးက ဘယ္နားမွာ ရိွမွန္း မသိခဲ့ဘူး။ ဂူဂဲလ္မွာလည္း မရွာလိုက္ဘူး။ အစည္းအေဝးေတြ ေခၚေပမယ့္လည္း တခါတေခါက္ေတာင္ မေရာက္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။

ပြဲမစခင္ တစ္ရက္အႀကိဳမွာ ဘာလုပ္ရမွာလဲ ဆုိတာကို စကၤာပူၾကက္ေျခနီဆီ ဖုန္းလွမ္းဆက္ေမးလိုက္တယ္။ စုရပ္ကို ဘယ္အခ်ိန္ လာေပးရမလဲ ဆိုတာလည္း ေမးလိုက္တယ္။ သူမ်ားတကာေတြက မနက္ ၁၀ နာရီမွ လာခိုင္းထားေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ဓါတ္ပံုဆရာေတြကို မနက္ ၈ နာရီခြဲအေရာက္ လာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါနဲ႕ တျခားဓါတ္ပံုဆရာကို မနက္ပိုင္းမွာ ေတြ႕ဖို႕ အခ်ိန္းအခ်က္ လုပ္လိုက္ရတယ္။ ဘယ္လိုသြားရမလဲဆိုတာ လမ္းမသိေတာ့ ဘူတာမွာပဲ ခ်ိန္းလိုက္တယ္။ ေစာေစာစီစီး အိပ္ရာထဖို႕ မလိုလားေပမယ့္ တာဝန္အရ ေစာေစာထရျပန္တယ္။

တျခားဓါတ္ပံုဆရာနဲ႕ မနက္ ၈ နာရီေက်ာ္ေလာက္ ဘူတာမွာ ဆံုျဖစ္တယ္။ မနက္စာ မစားရေသးတာနဲ႕ ေကာ္ဖီဆိုင္ ထိုင္ေနလိုက္တယ္။ ေကာ္ဖီဆိုင္ ထိုင္ေနတုန္း ထိုင္းက ခရီးသြားတစ္ေယာက္က သူ႕ကင္မရာက ဓါတ္ပံုရိုက္ရင္ ေမွာင္ေနလို႕ ၾကည္႕ေပးပါဆုိတာနဲ႕ ကူညီလိုက္ရတယ္။ အမွန္ေတာ့ ေနေရာင္ကို ေနာက္ခံ ထားၿပီး ဓါတ္ပံုရိုက္ေတာ့ မ်က္ႏွာေတြ ေမွာင္ကုန္တာပါ။ ဖလတ္ရွ္လည္း မဖြင့္ခ်င္ဘူးတဲ့။ အဲဒီေတာ့ ေမွာင္တာ မဆန္းပါဘူးေလ။

ေကာ္ဖီဆိုင္ ထိုင္ၿပီးေတာ့ ပြဲရိွရာကို ခ်ီတက္လာခဲ့လိုက္တယ္။ အရင္ႏွစ္ကေတာ့ ပြဲကို လာတဲ့ ဧည္႕သည္ေတြကို ေသြးပံုစံအရုပ္ႀကီးေတြနဲ႕ တြဲရိုက္ေပးရဖူးတယ္။ အမွတ္တရ ဓါတ္ပံုေတြကိုလည္း အခမဲ့ ထုတ္ေပးၾကတယ္။ အခုႏွစ္ ပြဲမွာ ဓါတ္ပံု ရိုက္ေပးရမယ္ ဆုိတာပဲ သိထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕အဖို႕ ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္လိုပံုေတြ ရိုက္ရမွန္း မသိထားၾကပါဘူး။ ပြဲလုပ္မယ့္ ေနရာကို ေရာက္ေတာ့ ၾကက္ေျခနီက တာဝန္ရိွသူတစ္ေယာက္နဲ႕ သြားေတြ႕လိုက္တယ္။ သူေျပာျပမွာပဲ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ႏွစ္ေယာက္က ေသြးလွဴရွင္ဂုဏ္ျပဳပြဲ အခမ္းအနား တစ္ခုလံုးရဲ႕ ပင္တုိင္ဓါတ္ပံုဆရာေတြ ျဖစ္ေနမွန္း သိလိုက္ရတယ္။ ၾကက္ေျခနီက တျခားဓါတ္ပံုဆရာေတြ ရိွေပမယ့္လည္း အဲဒီအခမ္းအနားမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ႏွစ္ေယာက္က အဓိက တာဝန္ယူရမယ့္သူေတြေပါ့။

လုပ္ေပးရမယ့္ တာဝန္ေတြကို သိၿပီးတဲ့ေနာက္ ပြဲမွာ ဝတ္ရမယ့္ တီရွပ္ သြားထုတ္လိုက္တယ္။ အဝတ္အစား လဲဖို႕ ေနရာလိုက္ရွာေပမယ့္ ရွာရခက္ေနတယ္။ အဲဒီေတာ့ ေယာက်ာ္းေလးပဲကြာ ဆုိၿပီး ရွက္ရွက္နဲ႕ တီရွပ္ လဲလိုက္ရတယ္။ ေယာက်ာ္းေလးလည္း ရွက္တတ္ပါတယ္ေလ။ ေရာက္တဲ့အခ်ိန္က ေစာေနၿပီး ဂုဏ္ျပဳပြဲက မစေသးေတာ့ ဟိုေလွ်ာက္ ဒီေလွ်ာက္ ဟိုရိုက္ ဒီရိုက္ေပါ့။

ပြဲလည္း တကယ္ စေရာ... ရိုက္လိုက္ရတဲ့ ဓါတ္ပံုေတြ... စက္ေသနတ္ ကိုင္ပစ္ေနရသလားပဲ။ ကင္မရာ ေခ်ာင္းေပါက္ကို ေတာက္ေလွ်ာက္ ေခ်ာင္းရလြန္းလုိ႕ ႏွာေခါင္းမွာေတာင္ မ်က္မွန္ကိုင္းရာ ထင္က်န္ေနတယ္။ တခါတေလ မ်က္မွန္နဲ႕ မ်က္ခြံကပ္မိလိုိ႕ ေခၽြးစိုသြားရွာတဲ့ မွန္ကို ခဏခဏ ျပန္သုတ္ရတယ္။ ဂုဏ္ျပဳတံဆိပ္ ေပးတဲ့ လူႀကီးလည္း ေတာ္ေတာ့္ကို ေညာင္းရွာမွာပါ။ ဓါတ္ပံုရိုက္ရတဲ့ ဓါတ္ပံုဆရာေတြလည္း မ်က္လံုးလည္း ေညာင္း၊ လက္လည္းေညာင္း၊ ေျခေထာက္လည္း ေညာင္းေပါ့။ ဒီလိုနဲ႕ မနက္ပိုင္းတခ်ိန္ ၿပီးသြားပါေလေရာ။

မနက္ပိုင္း တခ်ိန္ၿပီးေတာ့ ေန႕လည္႕ခင္း ထမင္းသြားစားပါတယ္။ လုပ္အားေပးတခ်ိဳ႕ကေတာ့ ထမင္းစားခ်ိန္ မဟုတ္ေသးေတာ့ ထမင္း မစားရေသးပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဓါတ္ပံုဆရာေတြေတာ့ လုပ္စရာ မရိွေသးတာနဲ႕ ထမင္းစားလိုက္တာပါ။ တံတားေအာက္က ေကာ္ဖီဆိုင္မွာ ထိုင္ရင္း ထမင္းစားလိုက္ ေကာ္ဖီေသာက္လုိက္ စကားေျပာလိုက္ေပါ့။ ထမင္းစားၿပီးေတာ့ ဒုတိယပိုင္း အခမ္းအနား က်င္းပမယ့္ ေနရာကို ျပန္လာခဲ့လိုက္တယ္။

ဒုတိယပိုင္းနဲ႕ တတိယပိုင္းမွာလည္း ဓါတ္ပံုေတြ ေတာက္ေလွ်ာက္ ရိုက္ခဲ့ရတယ္။ ဂုဏ္ျပဳ ဆုတံဆိပ္ ေပးတဲ့ လူႀကီးေတြကေတာ့ အခ်ိန္လိုက္ ေျပာင္းသြားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ဓါတ္ပံုဆရာေတြကေတာ့ မေျပာင္းပါဘူး။ ဓါတ္ပံုရိုက္တဲ့ အခ်ိန္ ႀကံဳရတဲ့ အခက္အခဲကေတာ့ ေရွ႕ကေန ပိတ္ရိုက္တဲ့ တျခားဓါတ္ပံုဆရာေတြပါပဲ။ တခ်ိဳ႕က ေသြးလွဴရွင္ရဲ႕ မိသားစုဝင္ေတြ ဒါမွမဟုတ္ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြေတြ ျဖစ္မွာပါ။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ တျခားအဖြဲ႕အစည္းေတြ၊ ကုမၸဏီေတြက ေခၚလာတဲ့ ဓါတ္ပံုဆရာေတြ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဂုဏ္ျပဳဆု လက္ခံတဲ့ ေသြးလွဴရွင္တခ်ိဳ႕ကလည္း ဆုလက္ခံၿပီးတာနဲ႕ စင္ေအာက္ကို ခ်က္ခ်င္းဆင္းသြားေတာ့ ဓါတ္ပံုရိုက္ခြင့္ အေသအခ်ာ မရလိုက္တာမ်ိဳးလည္း ရိွပါတယ္။ တခ်ိဳ႕လည္း ကင္မရာကို တည္႕တည္႕မၾကည္႕ပဲ တျခားကို ၾကည္႕ေနတာလည္း ရိွပါတယ္။ ရိုက္ခြင့္ရတဲ့ အခ်ိန္ပိစိေကြးေလးထဲမွာ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေအာင္ေတာ့ ႀကိဳးစားၿပီး ရိုက္ခဲ့ေပးလုိက္တယ္။

ဂုဏ္ျပဳခံရတဲ့ ေသြးလွဴရွင္ေတြကိုပဲ ေပးဝင္တဲ့ ကန္႕သတ္နယ္ေျမကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ဓါတ္ပံုဆရာေတြ ဝင္ခြင့္ရပါတယ္။ အထဲမွာ ဝါးတီးေတြေပါ့။ ဒါေပမယ့္ လက္မွာေတာ့ ၀င္ခြင့္အမွတ္အသား စကၠဴကြင္းေတြ ဝတ္ထားရပါတယ္။ သူ႕အပိုင္းနဲ႕သူဆိုေတာ့ စကၠဴကြင္းေတြက အေရာင္မတူပါဘူး။ မနက္ပိုင္းမွာ ပန္းေရာင္။ ဒုတိယပိုင္းမွာ လိေမၼာ္ေရာင္၊ တတိယပိုင္းမွာ ခရမ္းေရာင္။ ကြင္းသံုးကြင္းနဲ႕ဆုိေတာ့ တိုက္ၾကက္ႀကီးေတြေပါ့။

တတိယပိုင္းၿပီးမွပဲ ကန္႕သတ္နယ္ေျမထဲမွာ ဝါးတီးဆြဲလိုက္တယ္။ အဲဒီအထဲမွာ ဘေလာ့ဂါတစ္ေယာက္နဲ႕ ေတြ႕ခဲ့ေသးတယ္။ အသက္ငယ္တယ္လို႕ ထင္ထားေပမယ့္ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ အသက္မငယ္ဘူးဆိုတာ အဲဒီေတာ့မွ သိခဲ့ရတယ္။ သူလည္း ဓါတ္ပံုဆရာႀကီးပဲဗ်။ ဂုဏ္ျပဳခံေသြးလွဴရွင္ဆိုလည္း ဟုတ္ျပန္တယ္။ စီနီယာႀကီးေတြေပါ့ဗ်ာ။

အိမ္မျပန္ခင္ ေကာ္ဖီတုိက္ပါအံုးလို႕ ေတာင္းဆိုတဲ့ သူေတြရိွလို႕ ေကာ္ဖီဆိုင္ ထိုင္ခဲ့ရေသးတယ္။ ေကၽြးစရာေတြ ရိွျပန္ေတာ့လည္း ကပ္ေစးနည္းသူ မဟုတ္သူပီပီ ဒကာခံေပးရတာေပါ့။ စားၿပီးေသာက္ၿပီး အာလူးဖုတ္ၿပီး ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း အိမ္ျပန္ဖုိ႕အတြက္ ဘူတာရံုကို ယိုင္တိုင္တုိင္ ခ်ီတက္ခဲ့ပါတယ္ကြယ္။

Gift of water project (May 16)

ေမလ ၁၆ ရက္ေန႕မွာ RAVEN BDC အဖြဲ႕သားေတြ ထန္းတပင္ၿမိဳ႕နယ္အပိုင္ ရခိုင္ရိုးႀကီးေက်းရြာမွာ ေသာက္ေရ ပံ့ပိုးလွဴဒါန္းေပးခဲ့ပါတယ္။

ပံ့ပိုးမွဳအလွဴပစၥည္းစာရင္း

ေရလီတာေပါင္း ၁၄၀၀၀။

Gift of water project (May 15)

ေမလ ၁၅ ရက္ေန႕မွာ RAVEN BDC အဖြဲ႕သားေတြ ၾကည္႕ျမင္တုိင္ၿမိဳ႕နယ္အပိုင္ လိွဳင္ျမစ္တစ္ဖက္ကမ္းက ေဂ်ာင္ဝိုင္းႀကီးေက်းရြာ (ေတာင္ပိုင္း/ေျမာက္ပိုင္း)၊ ေဂ်ာင္၀ိုင္းေလးေက်းရြာနဲ႕ တြံေတးၿမိဳ႕နယ္ထဲက ကရင္စုေက်းရြာေတြမွာ ေသာက္ေရ ပံ့ပိုးလွဴဒါန္းေပးခဲ့ပါတယ္။

ပံ့ပိုးမွဳအလွဴပစၥည္းစာရင္း

5 Litre ေရဗူး - ၂၀၄ ဗူး
1 Litre ေရဗူး - ၉၂ တဲြ
600 ml ေရဗူး - ၁၀၀ ဗူး
30 Litre ေရဗူး - ၇၀ ဗူး
ေရသမၺာန္ ၂ စီး၊ စုစုေပါင္း ေရဂါလံ ၁၈၀၀။

On the water crisis

ေရအသက္ တမနက္ ဆိုေတာ့လည္း ေသာက္ေရအတြက္ ဒုကၡခံ တန္းစီေနၾကတာမ်ား...

ေသာက္ေရရမယ္ဆိုလို႕ ေနပူေအာက္မွာ အေျပးတပိုင္းနဲ႕ ထြက္လာတဲ့ လူငယ္ေလးေတြ

တေတာက္ေတာက္ က်ေနတဲ့ ေရစက္ေလးေတြကို လက္နဲ႕ခံေသာက္ေနတဲ့ ကေလးေတြ

ေႏြကႏာၱရအလည္မွာ ေသာက္ေရအတြက္ ရတတ္ေပြေနရတဲ့ တုိ႕ျပည္သူျပည္သားေတြ

ရာသီဥတု ေဖာက္ျပန္မွဳေတြရဲ႕ ရလဒ္ကေတာ့ အပူခ်ိန္ျမင့္မားၿပီး ေရတြင္းေရကန္ေတြ ခန္းေျခာက္ကုန္ပါတယ္။ အခုေတာ့ ေက်းရြာအခ်ိဳ႕မွာ ေသာက္ဖုိ႕ ေရေတာင္ မရိွတာကေတာ့ တကယ့့့္ျဖစ္ရပ္မွန္ေတြပါပဲ။ ေရဆုိတာ လြယ္လြယ္ရတုန္းကသာ တန္ဖုိးမထားၾကေပမယ့္ လုိအပ္လာတဲ့အခါမွာ အေတာ္ေလးကို ဒုကၡမ်ားရရွာပါတယ္။ "ေရၾကည္ခ်မ္းျမတေပါက္ ေသာက္ပါရေစ ေမ..." ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေလးက အခုခ်ိန္မွာ ရင္ကို ထိရွလွပါတယ္။

ကဲ... ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ဘာလုပ္ေပးႏုိင္ၾကမလဲ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ လွဴရမွာက ေရပါပဲ။ နာဂစ္တုန္းကလို တန္ဖိုးႀကီး ပစၥည္းေတြလည္း မပါ။ တိုလို႕လွ်ိဳလို႕ရတဲ့ အရာမ်ိဳးလည္း မဟုတ္တဲ့ ေသာက္ေရ ေဝတာမို႕ ဘယ္သူေတြနဲ႕ တြဲေဝေ​ဝ ေရငတ္ေနသူေတြဆီ ေရေရာက္ဖို႕က အဓိကလို႕ ယူဆပါတယ္။

လူငယ္ေတြနဲ႕ ဖြဲ႕စည္းထားတဲ့ RAVEN BDC အေနနဲ႕ကေတာ့ ၾကည္႕ျမင္တုိင္ တစ္ဖက္ကမ္းက ရြာေတြမွာ ေမလ ၁၅ ရက္ေန႕က စၿပီး ေသာက္ေရ ပံ့ပိုးေပးဖုိ႕ စီစဥ္ေနပါတယ္။ အဲဒီဘက္ကို ကားလမ္း မရိွပါဘူး။ ေရခ်ိဳလည္း မထြက္တဲ့အတြက္ ေရတြင္း တူးဖုိ႕လည္း အဆင္မေျပပါဘူး။ ကန္ေရေတြကေတာ့ ေနပူလြန္းလို႕ ခန္းကုန္ပါၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ သဗၺာန္ေတြနဲ႕ ရြာေတြဆီကို ေသာက္ေရ သယ္ေပးဖို႕ လုပ္ၾကမွာပါ။ အလွဴရွင္ေတြရဲ႕ လွဴဒါန္းပံ့ပိုးမွဳအေပၚ အေျခခံၿပီး အဲဒီဘက္က ရြာေတြမွာ ေတာက္ေလွ်ာက္ ေသာက္ေရ အကူအညီေပးဖို႕ ႀကိဳးစားေနၾကပါတယ္။

ေရအတြက္ ေရ လိုပါတယ္။ လိုေနတဲ့သူေတြအတြက္ ကမ္းလက္ေတြ လွမ္းေပးၾကရေအာင္လားဗ်ာ။

ေသာက္ေရ လွဴဒါန္းလိုသူမ်ား ဆက္သြယ္ရန္...
စကၤာပူ - ကိုဇူလိုင္ email: julydream0707@gmail.com
ရန္ကုန္ - ကိုရဲဟိန္း mobile: 09 5043302