One year Anniversary

ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ July Dream Blog ေလးကို ၀၇-၀၇-၀၇ မွာ စတင္ခဲ့တာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္တုိ႕ရဲ႕ လက္ရိွသက္တမ္းမွာ ၂၀၀၇ ဇူလိုင္လ ၇ ရက္ေန႕ ၇ သံုးလံုး ဆံုတဲ့ေန႕ဆိုတာ တစ္ခါပဲ ႀကံဳဆံုႏိုင္တာပါ။ ေမြးေန႕အထိမ္းအမွတ္ အေနနဲ႕ေရာ... ၀၇-၀၇-၀၇ အမွတ္တရအေနနဲ႕ေရာ ဒီ Blog ေလးနဲ႕ အလြမ္းမိုးေတြ သည္းေနတဲ့ အညတရ လူသားတစ္ဦးဆီမွာ ဇူလိုင္အိမ္မက္ေတြ ဖြားတည္လာပါေတာ့တယ္။

ဒီလိုနဲ႕ ၂၀၀၇ ဇူလုိင္ကေန မက္လိုက္တဲ့ အိပ္မက္ေတြဟာ ၂၀၀၇ ဒီဇင္ဘာအကုန္မွာ စုစုေပါင္း ၁၃၁ ခု ရိွခဲ့ပါတယ္။ ဒီႏွစ္ ၂၀၀၈ ဇန္န၀ါရီအစကေန မက္လိုက္တဲ့ အိပ္မက္ေတြဟာ အခု ၂၀၀၈ ဇူလုိင္ ၇ ရက္ေန႕ မွာေတာ့ စုစုေပါင္း ၁၀၁ ခု ရိွခဲ့ပါတယ္။ ၂၀၀၇ ေအာက္တိုဘာမွာ အိပ္မက္ေတြ အမ်ားဆံုး မက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ စုစုေပါင္း ၂၇ ခုေတာင္ ရိွတယ္။ ၂၀၀၈ ေမလကေတာ့ အိပ္မက္ မက္ဖို႕ အခ်ိန္မရတဲ့ နာဂစ္မုန္တိုင္းၾကားမွာ အိပ္မက္ေလး ၆ ခုပဲ မက္ႏိုင္ရွာခဲ့ပါတယ္။ အင္တာနက္ သံုးဖို႕မေျပာနဲ႕ လွ်ပ္စစ္မီးဆိုတာ ဘာမွန္းေတာင္ မသိရေတာ့တဲ့ ေတာႀကီးမ်က္မဲထဲက ၿမိဳ႕ပ်က္ဘ၀ေလးတစ္ခုကို ရက္သတၱပတ္ ၂ ပတ္နီးပါး ရင္ဆိုင္ ေက်ာ္ျဖတ္ဖူးသြားတယ္။ ေဂ်ေမာင္ေမာင္ရဲ႕ အသည္းကြဲၿမိဳ႕ေတာ္ သီခ်င္းေလးကို ဆိုရင္းေပါ့... အဟက္...

ဒီ Blog ေလး စစခ်င္းမွာေတာ့ ၀င္းကေလာေဖာင့္ပဲ သံုးခဲ့တယ္။ ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ့ ကိုယ္ပိုင္ကြန္ပ်ဴတာ တစ္လံုးေတာင္ မရိွတဲ့ အညတရေလးဆုိေတာ့ ရံုးက ကြန္ပ်ဴတာနဲ႕ပဲ ပို႕စ္ေတြ ေရးတင္ခဲ့ရတာပါ။ ရံုးက စက္ေတြမွာ ေဇာ္ဂ်ီကီးဘုတ္ကို Install လုပ္ခြင့္မရလို႕ ၀င္းကေလာပဲ သံုးျဖစ္ခဲ့တယ္။ အခုေနာက္ပိုင္း အလုပ္ကေန IBM ThinkPadေလး တစ္လံုး စြန္႕က်ဲထားလို႕ ေမ်ာက္ အုန္းသီးရသလို ကိုယ့္စိတ္ႀကိဳက္ လုပ္ခြင့္ရသြားတာနဲ႕ ေနာက္ပိုင္းပို႕စ္ေတြကို ေဇာ္ဂ်ီနဲ႕ ေျပာင္းတင္ျဖစ္သြားတယ္။

ဒီႏွစ္ေမြးေန႕မွာေတာ့ Blog ေရးဖို႕ အခ်ိန္ေတာင္ မနည္းရွာယူရတယ္။ ရံုးခ်ဳပ္မွာ အလုပ္ေတြ ပိေနလို႕ ညဘက္ေတာင္ ရံုးအလုပ္ေတြ လုပ္ေနရတယ္။ တခ်ိဳ႕ရက္ေတြဆို မနက္ ၃ နာရီအထိ အလုပ္ လုပ္ေနခဲ့ရတယ္။ ညလံုးေပါက္ လုပ္ရလို႕ ရံုးက အနားေပးလားဆိုေတာ့ မေပးပါဗ်ာ။ အလုပ္က အရမ္း အေရးႀကီးလို႕ဆိုၿပီး ရံုးကို ၁၀ နာရီ အေရာက္ တက္စီငွားၿပီး လာခိုင္းၾကတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႕ အိပ္ေရးေတာင္ မ၀ရွာဘူး။ ဇူလိုင္တစ္ေယာက္ သနားဖုိ႕ ေကာင္းရွာပါတယ္။ မ်က္ႏွာေခ်ာင္ေခ်ာင္ေလးမွာ မ်က္တြင္းေလး ေဟာက္ပက္နဲ႕။

ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ဌာန မန္ေနဂ်ာႀကီးက သေဘာေကာင္းပါတယ္။ ေမြးေန႕မွာ ရံုးခ်ဳပ္ကေန ကိုယ့္နဂိုရံုးခြဲကို ျပန္ေခၚၿပီး ေမြးေန႕ပြဲ လုပ္ေပးပါတယ္။ သူဖုန္းဆက္ လွမ္းေခၚတာနဲ႕ ညေန ၄ နာရီေလာက္ ရံုးခ်ဳပ္ကေန တက္စီငွားၿပီး ရံုးခြဲကို ျပန္ေရာက္ခဲ့တယ္။ ခဏေနေတာ့ အစည္းအေ၀းခန္းမထဲမွာ ေမြးေန႕ကိတ္အႀကီးႀကီးနဲ႕ ေမြးေန႕ပြဲ လုပ္ေပးတယ္။ ေမြးေန႕ကိတ္ကလည္း မႀကီးလို႕ မရဘူးေလ။ ဌာနမွာက ၀န္ထမ္းေတြ အမ်ားႀကီးဗ်။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဌာနက ကုလားေတြ မ်ားၿပီး တရုတ္အရမ္းရွားတယ္။ ရွားရွားပါးပါး တရုတ္က ၄ ေယာက္ပဲ ရိွတာ။ အသားမေဖြးၾကတဲ့ ကုလားေတြၾကားမွာ ေမြးေန႕ရွင္ ကိတ္မုန္႕ခြဲေနတဲ့ပံုက ဆက္ရက္ငွက္ေတြၾကားမွာ ႀကိဳးၾကာေရာက္ေနသလိုပါပဲဗ်ာ။ အဟီး...

ဒီႏွစ္ေမြးေန႕ေတာ့ ေသြးမလွဴျဖစ္ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ့ ဇြန္လ ၇ ရက္ေန႕က လွဴထားေတာ့ ဒီလမွာလွဴဖို႕ ရက္မျပည္႕ဘူးေလ။ ဒီလမွာ လွဴရင္လည္း ရေပမယ့္ ၁ လ ေစာင့္ရမွာကို မလုိခ်င္တာနဲ႕ လွဴလိုက္တာပါ။ ေမြးေန႕အျဖစ္ လွဴဖို႕ ကိုယ္ေစာင့္ေနတဲ့ ၁ လအတြင္းမွာ ေသြးလိုေနတဲ့လူနာက ၁ လ ခံမွာ မဟုတ္ဘူးေလ။ ေမြးေန႕အထိမ္းအမွတ္အေနနဲ႕ ဘာမွေတာ့ ထူးထူးျခားျခား မလုပ္ျဖစ္ပါဘူး။ ဂ်ီေတာ့ခ္ကေန အာႀကီးကိုလင္းဦး (စိတ္ပညာ) လွမ္းေျပာလို႕ သိရတဲ့ facemyanmarမွာ မန္ဘာ၀င္ထားတာပဲ ရိွတယ္။ အဲဒီမွာ Blogger ေတြ ရိွတယ္ ဆိုလို႕ သြားေခ်ာင္းၾကည္႕တာ တင့္ကားေမာင္းေနတဲ့ ဆံရွည္ကိုယ္ေတာ္ႀကီးကို ေတြ႕ခဲ့ရသဗ်ာ။ အေလးမတဲ့ ေလးမလည္း ရိွတယ္ဗ်။ ဖီးနစ္ငွက္ျပာႀကီးလည္း ေတြ႕ခဲ့တယ္။ လူမင္းလိုလုိ မ်ိဳးေက်ာ့ၿမိဳင္လိုလို ကိုေမာင္လွလည္း ရိွေနတယ္ဗ်ာ။

အင္း... ဘာလိုလိုနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္လည္း အသက္ ၁ ႏွစ္ပိုႀကီးသြားသလို Blog လည္း သက္တမ္း ၁ ႏွစ္ရိွသြားၿပီ။ July Dream Blog ကို လာလည္တဲ့သူေတြ အက်ိဳးမရိွေတာင္မွ အက်ိဳးမယုတ္ေလာက္ဘူးလို႕ ထင္မွတ္ရတာပဲ။ အဆိပ္အေတာက္ မျဖစ္ေအာင္ေတာ့ သတိထားေနပါတယ္။ ေၾသာ္... ဒါနဲ႕ အျမင္ေတြ မတူတိုင္းလည္း ရန္သူလို႕ သေဘာမထားနဲ႕ေပါ့။ ၾကည္႕တဲ့ေထာင့္ေတြ မတူရင္ ျမင္ရတဲ့ အျမင္ေတြလည္း ကြဲျပားႏုိင္ပါတယ္ဗ်ာ။

ဇူလိုင္အိပ္မက္ေတြ ဆက္မက္ဖို႕...
..................
.....................
........................
...........................
..............................
.................................
ကၽြန္ေတာ္ဇူလိုင္တစ္ေယာက္...... အိပ္ေရး၀ဖို႕ လိုပါသည္။ အဟက္...
(ဘာမွလည္း မဆုိင္ဘူးေနာ္... ) :P

A silver liner

တိမ္မည္းညိဳတုိင္းမွာ ေငြနားကြပ္ရိွတယ္။ ဒုကၡတိုင္းမွာ ေျဖသိမ့္စရာတစ္ခုရိွတယ္တဲ့။ လပြတၱာမွာ လုပ္မယ့္ ထူေထာင္ေရးလုပ္ငန္းမွာ အဆင္မေျပတာေတြ အခက္အခဲေတြ အမ်ားႀကီး ႀကံဳေတြ႕ရေပမယ့္ ကိုယ္ေတြ ရည္မွန္းထားရာကို အေရာက္ခ်ီတက္ဖို႕ တျဖည္းျဖည္း နီးစပ္လာပါၿပီ။ ေငြနားကြပ္ေတြ ျမင္လာရတယ္လို႕ပဲ ေျပာရမလားပဲ။

တေလာက ရန္ကုန္မွာ ငွားထားတဲ့ ရံုးခန္းကိစၥကို အေတာ္ေလး စကားေျပာလိုက္ရတယ္။ လကုုန္ခါနီး ၂၉ ရက္က်မွ အိမ္ရွင္ေတြ ျပန္ေနမွာျဖစ္လို႕ ၃၀ ရက္ေန႕ ခ်က္ခ်င္းဆင္းေပးပါတဲ့။ အဓိပၸါယ္ မရိွလုိက္တာဗ်ာ။ အိမ္ငွားတယ္ဆိုတဲ့ ကိစၥမွာ ဆက္မငွားဘူးဆုိရင္ ခ်က္ခ်င္း ဆင္းခုိင္းလို႕ရတာမ်ိဳးမွ မဟုတ္တာ။ ၁ လ ႀကိဳတင္ ေျပာမွ ရတာမ်ိဳးပါ။ ကိုယ္က ဆက္မငွားလည္း ၁ လ ႀကိဳေျပာရမယ္။ သူတုိ႕က ဆက္မငွားလည္း ၁ လ ႀကိဳေျပာရမယ္။ အဲဒီကိစၥကို အေခ်အတင္ အေတာ္ေလး ေျပာယူလိုက္ရတယ္။ အဲဒါနဲ႕ ဇူလိုင္လ ၁ လ ဆက္ငွားခြင့္ ရသြားတယ္။ ဇူလိုင္လကုန္ရင္ေတာ့ ေျပာင္းရမွာေပါ့။

သစ္ဆိုင္ကလည္း သစ္ဖိုးစရံေငြကို ေနာက္ထပ္ သိန္း ၃၀ ထပ္ေပးပါပဲ ဖုန္းဆက္ေျပာေနတယ္။ စရံက ၄ သိန္း တစ္ခါ ေပးထားေသးတယ္။ သူတို႕ဆီက ပစၥည္းေတာင္ မယူရေသးပါဘူး။ ေနာက္ၿပီး လပြတၱာမွာ တာ၀န္ရိွသူေတြနဲ႕ သြားေရာက္ ညိွႏိႈင္းတဲ့အဖြဲ႕က ျပန္ေတာင္ မလာေသးဘူး။ ဘာလုပ္ျဖစ္မယ္မွန္း မေသခ်ာေသးတဲ့အခ်ိန္မွာ သူတုိ႕ကို သစ္ဖိုးစရံေငြ သိန္း ၃၀ ဘယ္ေပးထားႏိုင္အံုးမလဲ။ သူတုိ႕ကလည္း သစ္ေတြက ခြဲၿပီးသားျဖစ္ေနလို႕ ပိုက္ဆံ စရံထပ္ခ်ေပးပါတဲ့။ အဲဒါနဲ႕ ပိုက္ဆံ လက္ထဲ မရိွေသးဘူး ဆိုၿပီး ခဏ ေခၽြးသိပ္ထားရတယ္။ အဲဒီလို ရွင္းရတာလည္း ရိွေသးတယ္။ အဟ...

လပြတၱာက အိမ္ငွားခေတြကလည္း အေတာ္ေလးကို တက္ေနပါတယ္။ အစက ၂ သိန္း... ေနာက္ ၃ သိန္း။ အခု ေနာက္ဆံုး ငွားလိုက္တဲ့ ေစ်းႏႈန္းက ၅ သိန္းပါ။ အိမ္ေစ်းေတြ တက္တာလည္း မထူးဆန္းပါဘူး။ UN ေတြ၊ INGO ေတြက လပြတၱာမွာ ရံုးဖြင့္ဖို႕ အိမ္ေတြကို ေစ်းႀကီးေပး ငွားေနေတာ့ ေစ်းတတ္ၿပီေပါ့။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္လူမ်ိဳးေတြ ပိုင္တဲ့အိမ္ေတြ အခုလို ေစ်းေကာင္းရတာလည္း တစ္မ်ိဳးေကာင္းတယ္လို႕ ေတြးမိပါတယ္။ အဲဒါနဲ႕ အိမ္ကို ၂ လ ငွားဖို႕ စီစဥ္ထားလိုက္ပါတယ္။ ကိုညီလင္းဆက္တုိ႕ ကူညီေပးလို႕ အဲဒီအိမ္ကို ရတာပါ။

ပထမတစ္ေခါက္ လပြတၱာကို သြားတုန္းက ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးအတြက္ စကားေျပာခဲ့တဲ့ ဗ်ဴဟာမႈးက အခုမရိွေတာ့ဘူး။ ေနာက္ထပ္ ဗ်ဴဟာမႈးအသစ္တစ္ေယာက္ ေရာက္ေနပါတယ္။ အစတုန္းက ဗ်ဴဟာမႈးနဲ႕ ေတြ႕ခြင့္ မရေသးဘူး။ ဗိုလ္ႀကီးတစ္ဦးနဲ႕ပဲ စကားေျပာျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ဆံုးမွာ ဗိုလ္ႀကီးက စီစဥ္ေပးလို႕ ဗ်ဴဟာမႈးနဲ႕ ေတြ႕ခြင့္ရပါတယ္။

အခုတစ္ေခါက္ ေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ ဗ်ဴဟာမႈးအသစ္လည္း သေဘာေကာင္းပါတယ္။ ေအးေဆးပါပဲ။ သူက... မင္းတို႔ ဘယ္ေနရာျဖစ္ျဖစ္ လုိအပ္တဲ႔ေနရာမွာ ေဆာက္လုပ္မွာဆုိရင္ တစ္ခုေလာက္ အၾကံေပးခ်င္ပါတယ္တဲ႔။ လပြတၱာျမိဳ႕အစပ္ ေခ်ာင္က်ိဳေခ်ာင္ၾကားက ရပ္ကြက္ေလးေတြရဲ႕ စာသင္ေက်ာင္းေတြ ပ်က္စီးျပီး အခုခ်ိန္အထိ ျပန္မျပင္နိုင္ေသးပါဘူးတဲ႔။ ေက်ာင္းကုိ ျပင္ဖုိ႔ စီစဥ္ေနေပမယ့္ ေလာေလာဆယ္မွာ အိမ္သာကိုေတာ႔ ဘယ္သူမွ လာမလွဴေသးဘူးတဲ႔။ အဲဒါ မင္းတို႔ လုပ္ေပးနုိင္ရင္ ပုိအဆင္ေျပမယ္လို႔... ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေျပာပါတယ္။

အဲဒါနဲ႕ ဗ်ဴဟာမႈးေျပာတဲ႔ စာသင္ေက်ာင္းေတြကို သြားၾကည္႔ေတာ႔ အမွန္တကယ္လည္း အိမ္သာေတြ လုိအပ္ေနပါတယ္။ ေက်ာင္းေတြက လပြတၱာၿမိဳ႕မွာသာဆုိတာပါ တကယ္႔ ရြာေလးေတြအတိုင္း အေ၀းၾကီး သြားရတာပါ။ အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဗ်ဴဟာမႈးက ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို အမ်ားသံုးအိမ္သာ ေလးလံုးတြဲေတြ ေဆာက္ခြင္႔ျပဳပါတယ္။ ဗ်ဴဟာမႈးက ေနာက္ထပ္ ေျပာေသးတာက... မင္းတုိ႔ လွဴတယ္ဆုိရင္ ၾကိဳက္တဲ႔ေနရာမွာ ၾကိဳက္သလို လွဴဒါန္းလုိ႔ ရပါတယ္။ အခု အဘေျပာတာကေတာ႔ တကယ္လိုအပ္ေနလို႔ လုပ္ေပးေစခ်င္တာပါတဲ႔။ ေက်ာင္းေတြမွာ အိမ္သာ ေဆာက္လုပ္ျပီးလို႔ ဘတ္ဂ်က္ရွိေသးရင္လဲ အျခားလိုအပ္တဲ့ေနရာေတြ ရြာေတြမွာ ထပ္ေဆာက္ေပါ႔။ လိုအပ္တဲ႔ အကူအညီ ရွိရင္လည္း ေျပာေပါ႔တဲ႔။

အင္း... ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္... လုိအပ္ေနတဲ့ ေနရာမွာ လိုအပ္သလို ျဖည္႕ဆည္းေပးဖုိ႕က အဓိကပဲေလ။ အခုလက္ရိွ ဘတ္ဂ်က္အရ ၄ လံုးတြဲ အိမ္သာ ၁၈ လံုးအထိ ေဆာက္ဖို႕ စီစဥ္ေနပါၿပီ။ ၁ လံုးစီေရမယ္ဆိုရင္ ၇၂ လံုးေပါ့။ အခုခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းတက္ေနရၿပီျဖစ္တဲ့ ကေလးေတြအတြက္ အိမ္သာလိုေနတဲ့ ေက်ာင္းေတြကို အိမ္သာေတြ ေဆာက္ေပးၿပီးရင္ အဲဒီလို အိမ္သာလိုအပ္တဲ့ အျခားရြာေတြမွာ ဆက္လက္ တည္ေဆာက္ေပးဖို႕ကၽြန္ေတာ္တို႕ ႀကိဳးစားၾကအံုးမွာေပါ့ဗ်ာ။

တိမ္မည္းညိဳေတြမွာ ေငြနားကြပ္ေလးေတြ ျမင္ရေတာ့လည္း စိတ္ခ်မ္းသာပါတယ္။

Tear on the clock

နာရီေပၚက မ်က္ရည္စက္မ်ား

နာရီသံေတြ ဆူညံလြန္းေန
ရင္ခုန္သံေတြ ျမန္တယ္ အခ်စ္ေရ

ငိုခ်င္ပါတယ္ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြ
တို႕တစ္ေတြ ဒီအခ်ိန္ဟာ ေနာက္ဆံုးလား...

ႏႈတ္ဆက္လုိက္ဖို႕ အားတင္းထားရင္း
ပါးျပင္ေပၚမွာ မ်က္ရည္ေတြဟာ
အခ်ိန္နာရီေတြေပၚကို ေက်ာ္လြန္ ေရလိုျဖတ္ၿပီး...
စီးဆင္းေနဆဲ...
ခ်စ္သူရယ္ ( ႏွလံုးသားထဲေဆြး )

ၾကင္နာတာေတြ ျပန္လည္ေတြးေန
နာၾကင္ပါတယ္ ကိုယ့္အသည္းေတြ

ယံုၾကည္ခ်င္တယ္ ကံတရားေရ
ျပန္ဆံုႏိုင္မယ္ ထင္ေသးလား...

ငိုရင္ပုလဲ ရယ္ရင္ရြဲ
အရာရာအားလံုး ျပည့္စံုတဲ့ အခ်စ္နဲ႕...

အေျခအေနမဲ႕ ေရႊေငြမဲ႕
အရာရာအားလံုး ရႈံးေနတဲ့ ...
တို႕ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ဘ၀

ဒါဟာေနာက္ဆံုးပဲ အခ်စ္ကေလးရယ္
ဒါဟာေနာက္ဆံုးပဲ

ဟန္ေဆာင္ေနတာ လိမ္ညာျခင္းေလ
ပိုင္ဆိုင္ခ်င္တာ ၀န္ခံပါရေစ

မဆံုႏိုင္တာ ဘာေၾကာင့္လဲေမ
တို႕တစ္ေတြ ဒီေနရာမွာ ေနာက္ဆံုးလား...

ႏႈတ္ဆက္လုိက္ဖို႕ အားတင္းထားရင္း
ပါးျပင္ေပၚမွာ မ်က္ရည္ေတြဟာ
အခ်ိန္နာရီေတြေပၚကို ေက်ာ္လြန္ ေရလိုျဖတ္ၿပီး
စီးဆင္းေနဆဲ...
ခ်စ္သူရယ္ ( ႏွလံုးသားထဲေဆြး )

တကယ္ၾကင္နာ ျမတ္ႏိုးေန
မပန္ခင္မွာ မေခၽြရက္ဘူးေလ...

တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ကို ကိုယ္ေမွ်ာ္လင့္ေန
ျပန္ဆံုႏိုင္မယ္ ထင္ေသးလား...

ငိုရင္ပုလဲ ရယ္ရင္ရြဲ
အရာရာအားလံုး ျပည့္စံုတဲ့ အခ်စ္နဲ႕...

အေျခအေနမဲ႕ ေရႊေငြမဲ႕
အရာရာအားလံုး ရႈံးေနတဲ့
တို႕ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ဘ၀...

ဒါဟာေနာက္ဆံုးပဲ အခ်စ္ကေလးရယ္
ဒါဟာေနာက္ဆံုးပဲ

ဒါဟာေနာက္ဆံုးပဲ...

ေတးေရး ေတးဆို ထူးအိမ္သင္ပါ။ နာရီေပၚက မ်က္ရည္စက္မ်ား ေတးစီးရီးထဲက ေခါင္းစဥ္ေတးတစ္ပုဒ္ပါ။ အဲဒီ စီးရီးထဲမွာ သူငယ္ခ်င္းအတြက္၊ စိမ္းရက္ေလအား၊ မရိုးသားေတာ့ဘူး၊ တစ္ေန႕ေန႕ေတာ့ ခ်စ္လာလိမ့္မည္ စတဲ့ သီခ်င္းေကာင္းေတြ ပါပါတယ္။ ကိုငွက္ႀကီးရဲ႕ ပထမဆံုးထုတ္တဲ့ စီးရီးျဖစ္မယ္လို႕ ထင္ရပါတယ္။ ၁၉၈၇ ခုႏွစ္က ထုတ္ခဲ့တယ္... ဂႏၶာမာေတးသံသြင္းက ျဖန္႕ခ်ီတယ္လို႕ ထူးအိမ္သင္ဆိုဒ္မွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။

အခုတေလာ အဲဒီသီခ်င္းေလး ပါးစပ္ဖ်ားမွာ ေနရာယူေနပါတယ္။ တကယ္ၾကင္နာ ျမတ္ႏိုးေန... မပန္ခင္မွာ မေျခြရက္ဘူးေလ... တခ်ိန္ခ်ိန္ကို ကိုယ္ေမွ်ာ္လင့္ေန... ျပန္ဆံုႏိုင္မယ္ ထင္ေသးလား... ဆိုတာေလးက ကၽြန္ေတာ့္ရင္ကို နက္နက္ရိႈင္း ထိရွေစပါတယ္။

အဲ... ေမ့လို႕ဗ်ာ။ ေျပာဖို႕တစ္ခု က်န္ခဲ့တယ္။ အဲဒီသီခ်င္းစာသားကို အစအဆံုး ရင္နဲ႕ခံစားၿပီး ဂ်ီေတာ့ခ္ကေန စာရိုက္ေပးသြားတာကေတာ့ ထူးအိမ္သင္ဆိုဒ္ကို အခ်ိန္ေပး ေထာင္ထားတဲ့ ကိုဖိုးသားပါပဲ။ သူပဲ စာသား အမွားေတြျပင္... သက္ဆိုင္တဲ့ လင့္ခ္ေတြ ေပးသြားတာပါ။ သူကေတာ့ ထူးအိမ္သင္ ခေရဇီပါပဲ။ တကယ့္ကို အရူးအမူးပါပဲ။

Clean Police

တစ္ခါကပါ... ျပည္ေထာင္စု အိပ္မက္ႏိုင္ငံေတာ္ဆိုတာႀကီး ရွိသတဲ့။

အဲဒီ ျပည္ေထာင္စုႀကီးမွာ မတူတဲ့လူမ်ဳိးေတြလည္း ရွိျပန္သတဲ့...။ တခ်ဳိ႕က လူနည္းစု...။ တခ်ဳိ႕က လူမ်ားစု...။ ဘိုလိုဆိုရင္ေတာ့ မိုင္နာရတီတို႕ ေမဂ်ာရတီတို႕ေပါ့ေလ...။

အဲဒီ ျပည္ေထာင္စုအိပ္မက္ႏိုင္ငံေတာ္ႀကီးမွာ လုပ္စရာ အလုပ္ေတြက အေတာ္မ်ားတယ္လို႕ ဆိုပါတယ္။ အဲဒီအိပ္မက္ႏိုင္ငံေတာ္ႀကီးထဲမွာ သင့္ကို ၀န္ႀကီးတစ္ေနရာ ေပးခ်င္ပါတယ္။ ဘယ္ဌာနကို သင္လိုခ်င္ပါသလဲ။ သင္တာ၀န္ယူရေသာ ၀န္ႀကီးဌာနကို အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ဘာေတြ ေဆာင္ရြက္ခ်င္ပါသလဲ။

အဲဒါနဲ႕ ေပးတုန္းယူထားအံုးမွ ဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ဇူလိုင္တစ္ေယာက္ ျပည္ထဲေရး၀န္ႀကီးဌာနကို တာ၀န္ယူၿပီး ရဲတပ္ဖြဲ႕ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးေတြ လုပ္မယ္ေပါ့။ တိုင္းျပည္အတြက္ ရဲတပ္ဖြဲ႕ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး အစီအစဥ္ေတြ အိမ္မက္ထဲမွာ ဆြဲပါေလေရာ။

အိမ္မက္တုိင္းျပည္အတြက္ ရဲအဖြဲ႕ကို သန္႕ရွင္းေသာ ရဲတပ္ဖြဲ႕အျဖစ္ ေျပာင္းလဲယူဖို႕ အဓိက စဥ္းစားမိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ျပည္သူလူထုက အထင္ႀကီးအားကိုးတဲ့ ျပည္သူထဲက ျပည္သူ႕ရဲေတြ ျဖစ္ေအာင္ ေျပာင္းလဲပါမယ္။

ရဲတပ္ဖြဲ႕ကို သန္႔ရွင္းေသာ ရဲတပ္ဖြဲ႕ Clean Police အျဖစ္ေျပာင္းလဲယူဖို႕မွာ အဓိကအားျဖင့္ လာဘ္ေပး လာဘ္ယူမႈ၊ အာဏာအလြဲသံုးစားလုပ္မႈတို႕ကို အဓိကထား တိုက္ဖ်က္ပါမယ္။ အဲဒီလိုမ်ိဳးကိုေဆာင္ရြက္ႏိုင္ဖို႕ အတြက္ လံုေလာက္တဲ့ လစာမ်ားအျပင္ အျခားအပိုခံစားခြင့္မ်ား ရရိွေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးဖို႕ ဘက္ဂ်က္ လ်ာထားပါမယ္။

အဖြဲ႕အစည္းအေပၚ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးလာေအာင္၊ အဖြဲ႕အမည္ မပ်က္ဆီးဖို႕ ထိန္းသိမ္းလာႏိုင္ေအာင္ ရဲတပ္ဖြဲ႕၀င္ေတြ ေနထိုင္ဖို႕ အဆင့္ျမင့္အိမ္ရာ တိုက္ခန္းေတြ၊ အိမ္အသံုးအေဆာင္ေတြ၊ ဆက္သြယ္ေရး လြယ္ကူဖို႕အတြက္ စကားေျပာစက္ေတြ၊ ဖုန္းေတြ စီစဥ္ေပးပါမယ္။ ယူနီေဖာင္းကိုလည္း အဆင့္အတန္းရိွရိွ စနစ္တက် ခ်ဳပ္လုပ္၀တ္ဆင္ေစပါမယ္။ အျပင္ပန္း ၀တ္စားဆင္ယင္မႈကို ၾကည္႕ကတည္းက သပ္သပ္ရပ္ရပ္နဲ႕ ရႈခ်င္စဖြယ္ျဖစ္ေအာင္ စီစဥ္ေပးထားပါမယ္။

အတြင္းပိုင္းစိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာအေနနဲ႕ ရဲက်င့္၀တ္ေတြကို ၾကက္တူေရြးစာအံသလို မသင္ၾကားဘဲ က်င့္၀တ္ တစ္ခုခ်င္းစီကို ေသေသခ်ာခ်ာ နားလည္သေဘာေပါက္ေအာင္ သင္ျပဖို႕ ရဲေက်ာင္းေတြမွာ စီစဥ္ပါမယ္။ ျပည္သူ႕၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ ျပည္သူေတြကို အမိအဘလို တန္ဖိုးထားတတ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ ပ်ိဳးေထာင္ေပးပါမယ္။ ကူညီပါရေစ..... ဆိုတဲ့အတိုင္း အကူအညီ လိုအပ္ေနတဲ့သူ မွန္သမွ်ကို စိတ္ေရာကိုယ္ပါႏွစ္ၿပီး အခ်ိန္ေပး ကူညီတတ္လာေအာင္ စိတ္ဓါတ္ေတြကို ျပဳျပင္ေပးပါမယ္။ မေကာင္းမႈကို တားဆီးကာကြယ္သူ အေနနဲ႕ မေကာင္းမႈကို မိမိကုိယ္တိုင္ မျပဳလုပ္မိေအာင္လည္း မေကာင္းမႈျပဳျခင္းကို ေသမတတ္ ရွက္တတ္လာေအာင္ ေခါင္းထဲ ရိုက္သြင္းေပးပါမယ္။

ရဲတပ္ဖြဲ႕၀င္တိုင္းကိုလည္း သိအပ္တတ္အပ္တဲ့ ကိုယ္ခံပညာ ရဲပညာ အားလံုးကုိ ကြၽမ္းက်င္အဆင့္ ထိေရာက္ေအာင္ ေလ့က်င့္သင္ၾကားပါမယ္။ အခ်ိန္တိုင္း အစဥ္အၿမဲ ဆက္လက္ေလ့က်င့္ႏိုင္ဖို႕ တာ၀န္က်ရာ စခန္းတိုင္းမွာ ေလ့က်င့္ေရးကြင္းေတြ ေလ့က်င့္ေရးအေဆာင္ေတြ ေဆာက္လုပ္ထားပါမယ္။ ေနာက္ၿပီး ဥပေဒပိုင္းဆိုင္ရာမ်ားကိုလည္း ႏံွ႕စပ္တတ္ကြၽမ္းေအာင္ ေလ့လာဆည္းပူးေစပါမယ္။ ပညာေတြကို ဆက္လက္ ဆည္းပူးႏိုင္ဖို႕အတြက္ ခရိုင္ရဲစခန္းတိုင္းမွာ ေခတ္မွီ အဆင့္ျမင့္ စာၾကည္႕တိုက္မ်ားကို ထားရိွေစပါမယ္။ ဘာသာရပ္ဆိုင္ရာမ်ားအျပင္ အျခားသိအပ္တဲ့ သုတရသစာေပအစံုကို ထားရိွေစပါမယ္။ အဲဒီလို ထားရိွေပးသလို ရဲတပ္ဖြဲ႕၀င္ေတြကိုလည္း အားကစားလုပ္ႏိုင္ေအာင္ စာဖတ္ႏိုင္ေအာင္ အပန္းေျဖ အနားယူႏိုင္ေအာင္ ကိုယ္ပိုင္ အခ်ိန္ေတြကို အလံုအေလာက္ ေပးထားပါမယ္။

သက္ဆိုင္ရာရဲစခန္းမ်ားကိုလည္း အဆင့္ျမင့္ရဲစခန္းအျဖစ္ ျပဳျပင္မြမ္းမံသြားပါမယ္။ ရဲစခန္းေတြကိုေရာက္ရင္ စိတ္မသက္မသာ ခံစားေစရတဲ့ အမဂၤလာေနရာ မျဖစ္ေစရာပဲ ေအးေအးေဆးေဆး သက္ေတာင့္သက္သာ အေနအထားမ်ိဳး ခံစားရေအာင္ ရံုးအတြင္းပိုင္းေတြကိုလည္း ေခတ္မွီေအာင္ စနစ္တက် Interior Decoration လုပ္ပါမယ္။ အခ်ဳပ္ခန္းမ်ားကိုလည္း သန္႕သန္႕ရွင္းရွင္း အနံ႔ဆိုးကင္း ဂ်ပိုးကင္း သံေၾကးကင္း အခ်ဳပ္ခန္းမ်ားအျဖစ္ ေျပာင္းလဲတည္ေဆာက္ပါမယ္။ စခန္းမွာ အသံုးျပဳဖို႕အတြက္၊ နယ္ေျမအတြင္း ကင္းလွည္႕ႏို္င္ဖို႕အတြက္၊ အေရးေပၚလိုအပ္ရင္ လိုအပ္သလို အခ်ိန္မွီေရာက္ရိွ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ဖို႕အတြက္ အသင့္သံုးႏိုင္ေသာ အဆင့္မွီရဲကားမ်ား၊ ရဲဆိုင္ကယ္မ်ားကိုလည္း လိုအပ္သေလာက္ စနစ္တက် ခြဲတမ္းခ်ေပးပါမယ္။ ရံုးလုပ္ငန္းဆိုင္ရာ သတင္းအခ်က္အလက္ ေပးပို႕မႈမ်ားကိုလည္း လက္ရိွအသံုးျပဳေနတဲ့ စာရြက္စာတမ္းအေျချပဳစနစ္မွ ကြန္ပ်ဴတာအသံုးခ်စနစ္မ်ား အျဖစ္ေျပာင္းလဲ အသံုးျပဳပါမယ္။

စည္းကမ္းပိုင္းအေနနဲ႕ စည္းကမ္းမလိုက္နာတဲ့ ရဲတပ္ဖြဲ႕၀င္ကို ပထမအႀကိမ္ သတိေပးပါမယ္။ ေနာက္ထပ္ က်ဴးလြန္လာရင္ေတာ့ ရဲတပ္ဖြဲ႕က ထုတ္ပစ္တဲ့အျပင္ ျပစ္မႈေပၚမူတည္ၿပီး ဥပေဒအရ အေရးယူသင့္ရင္ အေရးယူ အျပစ္ေပးပါမယ္။ No one above the law... တရားဥပေဒရဲ႕ အထက္မွာ ဘယ္သူမွ မရိွဘူးဆိုတာကို ဥပေဒဘက္ေတာ္သားေတြကို စြဲစြဲၿမဲၿမဲ သိရိွမွတ္သားထားႏိုင္ေအာင္ စီမံေဆာင္ရြက္ပါမယ္။ ေနာက္ၿပီး ယူနီေဖာင္း ၀တ္ဆင္ထားခ်ိန္၊ ေနာက္တာ၀န္ခ်ိန္အတြင္း အရက္ေသစာ ေသာက္စားျခင္းကို တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ တားျမစ္အေရးယူပါမယ္။ အျပစ္က်ဴးလြန္တဲ့ ရဲ၀န္ထမ္းမ်ား စာရင္းကို လစဥ္ ခရိုင္ရဲတပ္ဖြဲ႕မွာ ထုတ္ျပန္ေၾကျငာပါမယ္။ အရက္စြဲေနတဲ့ ရဲတပ္ဖြဲ႕၀င္မ်ားကိုလည္း ရဲတပ္ဖြဲ႕မွာ တာ၀န္ဆက္လက္ ထမ္းေဆာင္ေစျခင္း မျပဳခိုင္းဘဲ တာ၀န္မွ ရပ္နားပါမယ္။

ရဲတပ္ဖြဲ႕ ပံုရိပ္ကို မညိွဳးႏြမ္းေစခ်င္တဲ့အတြက္ ဗိုက္ပူဗိုက္ရြဲေနေသာ တပ္ဖြဲ႕၀င္မ်ားကိုလည္း ဗိုက္ခ်ပ္ေအာင္ အားကစားေလ့က်င့္ခိုင္းၿပီး ျပဳျပင္ပါမယ္။ အဂတိလုိက္စားမႈ အာဏာအလြဲသံုးမႈေတြကို ေတြ႕ရိွရင္လည္း နမူနာ စံျပအျဖစ္ ထိထိေရာက္ေရာက္ ျပစ္ဒဏ္မ်ား ခ်မွတ္ဖို႕ စီစဥ္ေဆာင္ရြက္ပါမယ္။ ျပည္သူေတြအေပၚ အထက္စီး ရိုင္းျပစြာ ဆက္ဆံမႈမ်ားကိုလည္း အျပစ္ေပး အေရးယူ ေဆာင္ရြက္သြားပါမယ္။

Police Box မ်ားကိုလည္း ရပ္ကြက္တိုင္း လူစည္ကားရာေနရာတိုင္းမွာ ထားေပးမွာပါ။ ရဲတစ္ေယာက္ ႏွစ္ေယာက္စာေနလို႕ရတဲ့ သြပ္မိုးအုပ္ သစ္သားကင္းတဲ ပိစိေကြးေလးေတြကို စာေျခာက္ရုပ္ထားသလို လမ္းဆံုလမ္းေထာင့္တိုင္းမွာေတာ့ ထားမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ရုပ္ဆိုး အက်ည္းတန္... ၾကည္႔ရဆိုးလြန္းလို႕ပါ။ ဒါေပမယ့္ လူစည္ကားရာေနရာေတြမွာ ရဲတပ္ဖြဲ႕၀င္မ်ားကို အခ်ိန္ပိုင္းအေလ်ာက္ ကားနဲ႕ျဖစ္ေစ... ဆိုင္ကယ္နဲ႕ျဖစ္ေစ... ေျခလ်င္ျဖစ္ေစ... ေနရာယူ ကင္းလွည္႕ေနေစမွာပါ။ ရဲတပ္ဖြဲ႕၀င္ေတြကုိ တကူးတက သြားရွာစရာ မလိုေလာက္ေအာင္ လူျမင္ကြင္းေတြမွာ တာ၀န္ေပးထားပါမယ္။ အေရးေပၚေခၚဆိုလို႕ ရတဲ့ တယ္လီဖုန္းလိုင္းကိုလည္း လိုင္းအက်ယ္ အမ်ားအျပားထား ရိွေပးပါမယ္။

အိပ္မက္တိုင္းျပည္ရဲ႕ရဲတပ္ဖြဲ႕မွာ ယာဥ္ထိန္းရဲ၊ စည္ပင္ရဲ၊ ဘုရားရဲ၊မီးရထားရဲ၊ နယ္စပ္စည္ပင္ရဲ အဲဒီလို ရဲေပါင္းမ်ားစြာ ယူနီေဖာင္းမ်ိဳးစံုနဲ႕ ကြဲျပားေနျခင္းကို လံုး၀ လက္ခံစဥ္းစားျခင္း ျပဳမွာမဟုတ္ပါဘူး။ ယူနီေဖာင္း၀တ္ ရဲတစ္မ်ိဳးတစ္စားတည္း ရိွပါမယ္။ သက္ဆိုင္ရာ တာ၀န္က်နယ္ေျမေပၚမူတည္ၿပီး ရဲလုပ္ငန္းေတြကို လုပ္ေဆာင္အကူအညီေပးသြားပါမယ္။ ယာဥ္ထိန္းရဲ မရိွေပမယ့္ အိပ္မက္ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးစနစ္၊ ပို႕ေဆာင္ဆက္သြယ္ေရးစနစ္၊ ယာဥ္လမ္းေၾကာင္း ထိန္းသိမ္းတဲ့စနစ္စတဲ့ စနစ္အားလံုးဟာ စီစီတီဗီြ၊ ကြန္ပ်ဴတာစနစ္မ်ားျဖင့္ အေျခခံတည္ေဆာက္ထားမွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ယာဥ္ထိန္းရဲ သီးသန္႕ထားရိွရန္ မလိုအပ္ဘူးလို႕ ယူဆပါတယ္။ ယာဥ္မေတာ္တဆျဖစ္ခဲ့ရင္လည္း အနီးဆံုး သက္ဆိုင္ရာ လမ္းေၾကာင္းေပၚမွာ တာ၀န္က်ေနတဲ့ ရဲတပ္ဖြဲ႕၀င္မွ လာေရာက္ကူညီ ေျဖရွင္းေပးမွာျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္ဆံုးတစ္ခ်က္အေနနဲ႕ ရဲတပ္ဖြဲ႕မွာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္မယ့္သူဟာ အနိမ့္ဆံုး ပညာအရည္အခ်င္း အေနနဲ႕ ဆယ္တန္းေအာင္ရပါမယ္။ တကၠသိုလ္၀င္တန္း (သို႕) ဆယ္တန္းမေအာင္တဲ့ သူမ်ားကို တပ္ဖြဲ႕မွာ ခန္႕ထားျခင္း လံုး၀ ျပဳလုပ္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ပညာအရည္အခ်င္း နိမ့္ပါးမႈေၾကာင့္ မလိုလားအပ္တဲ့ ေနာက္ဆက္တြဲ ျပသနာမ်ားကို ႀကိဳတင္ေျဖရွင္းတဲ့အေနနဲ႕ ျပဳလုပ္ရတာပါ။ အဆင့္ျမင့္ ပညာရပ္မ်ားကို ဆက္လက္ဆည္းပူးတဲ့အခါ ပညာအရည္အခ်င္းက စကားေျပာလာပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ပညာအရည္အခ်င္း နည္းပါးတဲ့သူမ်ားကို အိပ္မက္တိုင္းျပည္ ရဲတပ္ဖြဲ႕မွာ ခန္႕အပ္တာ၀န္ေပးျခင္း မရိွပါခင္ဗ်ာ။

အဲဒီလို အိပ္မက္တိုင္းျပည္အတြက္ အိပ္မက္ေတြ မက္ရင္း...

Am I a bad boy?

လူဆိုးေလးလားေပါ့။ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ေခါင္းစဥ္ေပးၿပီး ျပန္ၾကည္႕မိေတာ့ မသတီလိုက္တာ။ ဒီအသက္ ဒီအရြယ္နဲ႕ လူဆိုးေလးတဲ့ အဟက္။ အမွန္ဆိုး လူဆိုးအဖိုးႀကီးလားလို႕ ေရးရမယ္ ထင္တယ္။ အဟား... ေျပာခ်င္တာက အဲဒါမဟုတ္ပါဘူး။ ေပရွည္ေနတာနဲ႕ လိုရင္းကို အခုထိ မေရာက္ေသးဘူး။

ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀မွာ အေတာ္ေလး လူေပါင္းစံုနဲ႕ အသိအကၽြမ္း ျဖစ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ကရကဋ္တို႕ရဲ႕ နဂိုမူလဗီဇအရ လူတုိင္းကို အလြယ္တကူ ခ်က္ခ်င္း လက္ခံစကားေျပာေလ့ မရိွပါဘူး။ လူအရမ္းေရြးပါတယ္။ အလြယ္တကူ မခင္တတ္ဘူး အလြယ္တကူ မမုန္းတတ္ဘူးေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီလိုပါပဲ လူေတြကလည္း မ်က္ႏွာထားတင္းတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေတာ္ရံုတန္ရံုနဲ႕လည္း စကားေရာေဖါေသာ မေျပာဆုိၾကပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ အသိမိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းေတြမွာ လူေပါင္းစံု ရိွေနပါတယ္။

၆ တန္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦး... အမည္ရင္းက ေမာင္ငယ္လို႕ ေခၚၾကတယ္။ သူက ေက်ာင္းမွာ မ်က္ႏွာေျပာင္လြန္းတယ္။ ရပ္ကြက္ထဲမွာလည္း ခဏခဏ ရန္ျဖစ္တယ္။ လူမုိက္ေပါက္စေပါ့။ ၆ တန္းမွာ ၂ ႏွစ္ရိွၿပီ က်ေနတာ။ ကၽြန္ေတာ္က တျခားၿမိဳ႕နယ္ကေန ေမာင္ငယ္တုိ႕ ေက်ာင္းကို ေျပာင္းလာေတာ့ ေက်ာင္းသားသစ္တုိ႕ ထံုးစံအတုိင္း ေနာက္ဆံုးအတန္းကို ေရာက္သြားတယ္။ ေက်ာင္းအပ္တာလည္း ေနာက္က်ေတာ့ ေက်ာင္းဖြင့္ၿပီး ၃ ပတ္ေလာက္မွ ေက်ာင္းစ တက္ျဖစ္တယ္။ ေက်ာင္းတက္ေတာ့ ထိုင္စရာခံုက မရိွေတာ့ဘူး။ ႏွစ္က်ႀကီးေတြ ထုိင္တဲ့ ခံုမွာ ၁ ေယာက္စာ လြတ္ေနတာနဲ႕ အဲဒီမွာပဲ ထုိင္ျဖစ္လိုက္တယ္။ အဲဒီကေန စၿပီး ေမာင္ငယ္ကို စသိခဲ့ရတယ္။

စစခ်င္းေတာ့ သူတုိ႕က ႏွစ္က်ႀကီးေတြ ဆိုေတာ့ ရိွန္တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ေမာင္ငယ္က အေတာ္ေလး ခင္ဖို႕ ေကာင္းပါတယ္။ ေက်ာင္းတတ္ခဲ့တဲ့ ကာလတစ္ေလွ်ာက္လံုး ေမာင္ငယ္ကပဲ ကၽြန္ေတာ့္ကို အနီးကပ္ ေစာင့္ေရွာက္ေပးခဲ့ပါတယ္။ သူ႕အရိွန္ေတြနဲ႕ ေက်ာင္းက အျခား ဂ်စ္ကန္ကန္ အတန္းႀကီးေတြေတာင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို မထိရဲပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ တစ္ခုခု အမွားလုပ္မိရင္လည္း လုပ္မိတဲ့ေကာင္ေတြ နာဖို႕သာ ျပင္ေပေတာ့။ ေနာက္တစ္ခုက ေမာင္ငယ္က အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ေက်ာင္းက ျမန္မာစာဆရာမကို ပိုးေနတာ။ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္မွာ ႏွင္းဆီပင္ေတြက အမ်ားသား။ ေန႕တုိင္း ႏွင္းဆီပြင့္ေတြ ပြင့္ေတာ့ ေမာင္ငယ္က ဆရာမကို ႏွင္းဆီပန္းေတြ ေပးၿပီး ပိုးတယ္ေလ။ ကၽြန္ေတာ္က သူ႕အတြက္ ပန္းေတြ ပံ့ပိုးေပးရတာေပါ့။

ေနာက္ပိုင္း သူ ၇ တန္း ၈ တန္းအထိ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕အတူ စာေမးပြဲေတြ ေအာင္လာခဲ့ေသးတယ္။ ၈ တန္းမွာ က်က်န္ရစ္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အထက္တန္းေက်ာင္းကို ေျပာင္းသြားလိုက္ရတယ္။ အဲဒါနဲ႕ သူနဲ႕ သိပ္မေတြ႕ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ေနာက္ပိုင္း သူ အိမ္ေထာင္က်သြားတယ္။ ဟိုဘက္ကမ္းကို ေျပာင္းသြားတယ္။ အိမ္ေထာင္ေရးလည္း အဆင္မေျပပါဘူး။ အရက္ ေသာက္တတ္လာၿပီး အခ်ိန္ျပည္႕နီးပါး မူးေနေလ့ရိွတယ္။ ဘယ္ေလာက္ပဲ သာေခြယိုင္ေအာင္ မူးမူးပါ... ကၽြန္ေတာ့္က "ေဟ့... ေမာင္ငယ္" လို႕ ေခၚလိုက္တာနဲ႕ "ဟာ... တရုတ္ေလး ဘယ္သြားမလို႕လဲ" ဆိုတာကို ျပန္ေျဖစၿမဲပါ။

၁၀ တန္းေအာင္ၿပီးေတာ့ တကၠသိုလ္ေတြ မဖြင့္ေသးတဲ့ ေယာင္ခ်ာခ်ာ အခ်ိန္ေတြမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဖြန္ေၾကာင္ရင္ အေနာက္ကေန စစ္ကူေပးခဲ့ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးက ေမာင္ငယ္တို႕ရြာကို ျဖတ္ၿပီး သြားရတဲ့ ရြာတစ္ရြာက ကြမ္းေတာင္ကိုင္ကို လူပ်ိဳလွည္႕ေနပါတယ္။ ျမစ္ကူးေခ်ာင္းကူး သြားရတဲ့အျပင္ လယ္ကန္သင္းရိုးေတြေပၚက ျဖတ္ၿပီး ရြာေတြကို သြားရတာပါ။ တစ္ေန႕ ရြာက အမူးသမား တစ္ေယာက္က ဘာကို အျမင္ကပ္သလဲ မသိဘူး ဒုတ္ႀကီးဆြဲၿပီး လိုက္ရိုက္ပါေလေရာ။ ထံုးစံအတိုင္း ဖ၀ါးနဲ႕တင္ပါး တစ္ထပ္တည္းက်ေအာင္ ေျပးရတာေပါ့။ လမ္းခုလတ္မွာ ေမာင္ငယ္နဲ႕ ေတြ႕လို႕ ကံေကာင္းတာပါပဲ။ ေမာင္ငယ္အရိွန္နဲ႕ အဲဒီ အမူးသမားလည္း ေနာက္ေၾကာင္း ျပန္လွည္႕သြားတယ္။ ေမာင္ငယ္ကိုယ္တုိင္ ေလွဆိပ္အထိ လုိက္ပို႕တဲ့အျပင္ ဒီဘက္ကမ္းအထိ ေလွနဲ႕ အတူ လိုက္လာခဲ့ပါေသးတယ္။ စိတ္မခ်လို႕ ဆိုပဲ။ အင္း အခုေတာ့ အဲဒီ ေမာင္ငယ္လည္း လူ႕ေလာကႀကီးမွာ မရိွေတာ့တာ ၾကာလွေပါ့။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၅ ႏွစ္မွာပဲ ဆံုးသြားခဲ့ၿပီေလ။

၁၀ တန္းတုန္းက ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးက လူမုိက္ပါ။ ေက်ာက္ေျမာင္း ေအာင္မဂၤလာတ၀ိုက္မွာ အေတာ္ေလး ဆိုးသြမ္းသူပါ။ ဆယ္တန္းကလည္း အခါခါက်ေနေတာ့ အသက္က ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ၅ ႏွစ္ေလာက္ ႀကီးမယ္။ ဘယ္ကေန ဘယ္လို သူက ကၽြန္ေတာ္ကို ခင္မင္ေနလဲ မသိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ဆို စကားေျပာရင္ အေကာင္းပဲဗ်။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အဲဒီလို သူမ်ားတကာေတြ မေပါင္းခ်င္တဲ့ ေအာ္ေက်ာလန္ လူေတြကို ပိုၿပီး ခင္ခင္မင္မင္ စကားေျပာေလ့ရိွတယ္။ ကိုယ္တတ္ႏိုင္တဲ့ ေက်ာင္းစာဘက္မွာလည္း သူ႕ကို အေတာ္ေလး အကူအညီေပးခဲ့တယ္။ အဲဒီေၾကာင့္ပဲ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခင္တာလား မသိပါဘူးဗ်ာ။

က်ဴရွင္သြား က်ဴရွင္ျပန္ သူတုိ႕နဲ႕ သြားလာေနလို႕ တစ္ခါက အိမ္အျပန္လမ္းမွာ ေခ်ာင္းရိုက္ခံရေသးတယ္။ မီးပ်က္တဲ့ညမွာ ၀ိုင္းၿပီး ပါးေတြ နားေတြ ရိုက္သြားၾကတာပါပဲ။ အေတာ္ေလးကို ပူထူသြားပါတယ္။ ေနာက္တစ္ပါတ္ က်ဴရွင္မွာ သူတုိ႕နဲ႕ ေတြ႕ျဖစ္ေတာ့ အဲဒီအေၾကာင္းကို ျပန္ေျပာျဖစ္ပါတယ္။ သိပ္ေတာင္ မေစာင့္လိုက္ရပါဘူး။ ေနာက္တစ္ေန႕ည က်ဴရွင္အျပန္မွာ ပြဲႀကီးတစ္ပြဲ ျဖစ္ေတာ့တာပါပဲ။ ဘယ္သူေတြက လူမွားရိုက္လဲဆုိတာ သူတုိ႕ဘာသာ သူတုိ႕သိထားၾကပံုပဲ။ က်ဴရွင္အခ်ိန္မွာ လူစုၿပီး သြားတီးၾကတာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္က ကိုယ့္ဘာသာ ကိုယ္အိမ္ျပန္သြားေတာ့ ပြဲကို ျမင္ေတာင္ မျမင္လုိက္ရဘူး။ သူတုိ႕ လူစုလိုက္တာပဲ သိလိုက္ရတယ္။ ဆယ္တန္းေျဖၿပီး ေနာက္ပိုင္းေတာ့ သိပ္မေတြ႕မိေတာ့ဘူး။

တကၠသိုလ္ေရာက္ေတာ့လည္း ေက်ာင္းမွာ ဘယ္သူမွ မေပါင္းတဲ့ ေထာင္ထြက္ ေက်ာင္းသားေဟာင္းႀကီးနဲ႕ ေပါင္းျဖစ္တယ္။ သူက စတုတၳႏွစ္မွာ ေထာင္က်သြားတာ။ ၁၉၉၅ မွာ ေထာင္က်ခဲ့တာ ၂၀၀၃ မွာ ျပန္လြတ္လာတယ္။ ေထာင္ထဲမွာ ၇ ႏွစ္ေတာင္ ေနခဲ့ရေတာ့ စာေတြလည္း ေမ့ေရာေပါ့။ စတုတၳႏွစ္ကိုလည္း ႏွစ္၀က္ကေန တက္ရေတာ့ ၾကားထဲမွာ လြတ္ထားတဲ့ စာေတြက အမ်ားသား။ လြတ္သြားတဲ့စာေတြကို ျပန္ကူးဖုိ႕ ေက်ာင္းစာအုပ္ေတြ ငွားေတာ့လည္း စာေမးပြဲနီးေနလို႕ အတန္းထဲက သိပ္မငွားခ်င္ၾကဘူး။ စာေတြ ရွင္းျပဖို႕က်ေတာ့လည္း အဆက္အဆံ မလုပ္ခ်င္ၾကဘူး။ အဲဒါနဲ႕ပဲ ဘယ္သူမွ မေပါင္းတဲ့ လူေတြကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ရင္းႏွီးခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းစာေတြနဲ႕ ပတ္သတ္ၿပီး သူ႕အိမ္ကို ၀င္ထြက္ သြားလာျဖစ္သြားတယ္။ သူ႕ဘြဲရတဲ့အထိ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ေနာက္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးက အစြမ္းကုန္ ကူညီခဲ့တယ္။ သူ႕ေက်းဇူးနဲ႕ပဲ ျပည္လမ္းက ျပင္သစ္ယဥ္ေက်းမႈးသံရံုးမွာ ျပင္သစ္စာ သင္ဖုိ႕ စေကာ္လာရခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ စီးပြါးေရးတစ္ဖက္နဲ႕ ေက်ာင္းမွန္ေအာင္ မတက္ႏုိင္ခဲ့ဘူး။ အဲဒီလိုပဲ သူ႕ေက်းဇူးနဲ႕ပဲ ရဲစခန္းက ေခၚစစ္တယ္။ သူ႕ေက်းဇူးနဲ႕ပဲ သတိေပးခံရတယ္။ ေစာင့္ၾကည္႕ခံရတယ္။ သူကေတာ့ စက္တင္ဘာကတည္းက အထဲ ျပန္ေရာက္ေနၿပီ။

ေက်ာင္းၿပီးေတာ့ စီးပြါးေရးအေသးေလးကို သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ေပါင္းၿပီး လုပ္ျဖစ္ေသးတယ္။ ကိုယ္ေနတဲ့ လမ္းမွာ မဟုတ္ပဲ အျခားရပ္ကြက္က လမ္းမွာ အလုပ္သြားလုပ္ေတာ့ လမ္းထဲက လူမိုက္ေပါက္စေလးေတြက မိုက္ေၾကးခြဲခ်င္ပါတယ္။ "ေခတ္မေကာင္းလို႕ ရူးခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနတာ... ဘာေကာင္မွတ္လဲ" ဆုိတာမ်ိဳးေလးေတြနဲ႕ မထိတထိ ေသြးတိုးစမ္းၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကိုယ့္စီးပြါးေရးက အဓိကဆိုၿပီး ဘာမွေတာ့ သိပ္မေျပာပါဘူး။ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ လက္ယားေနၾကၿပီ။ ခက္တာက အဲဒီေကာင္ေလးေတြ မသိတာက အခု စီးပြါးေရးကို ၀ုိင္းလုပ္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက ဘယ္လို ဇ ေတြ ရိွတယ္ဆိုတာ သူတုိ႕ မသိတာပါ။ တျခားရပ္ကြက္ကေန လာခဲ့ေတာ့ ေနာက္ေၾကာင္း ရာဇ၀င္ကို ေသခ်ာမစံုစမ္းပဲ ေလွ်ာ့တြက္တာ သူတုိ႕အမွားပါပဲ။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ အစ္ကို ဆုိတာကို ပါးစပ္ဖ်ားက မခ်ေတာ့ပါဘူး။ ဘယ္လို ဇ ေတြ ရိွတဲ့ ဆုိတဲ့အေၾကာင္း သေဘာေပါက္သြားၾကတာကိုး။ သူတို႕ေတြ ဖင္တုန္ေအာင္ ေၾကာက္ေနရတဲ့ ဆရာႀကီးေတြက ကိုယ္ေတြနဲ႕က ေပါေဖာ္ေပါဖက္ေတြေလ။

အဲဒီလိုနဲ႕ ေသြးၾကြတဲ့ လူငယ္ေတြၾကားမွာ လူမုိက္ လူဆိုး မလုပ္ခဲ့ေပမယ့္ သူတုိ႕ကို လမ္းမမွားရေအာင္ေတာ့ အတတ္ႏိုင္ဆံုး နားခ်ေပးခဲ့တယ္။ စေကဘာေတြ ဓါးေျမာင္ေတြ ေဆာင္ထားရင္ လက္နက္မႈနဲ႕ ဖမ္းခံရမွာ စိုးလို႕ ၀က္အူလက္ေတြ ေျပာင္းေဆာင္ခိုင္းတယ္။ မေဆာင္ထားပါနဲ႕လို႕ တားလို႕မွ မရတဲ့အဆံုး လက္နက္မႈ မေျမာက္တဲ့အရာပဲ ေဆာင္ခိုင္းထားရတာပဲေလ။ ရန္မျဖစ္နဲ႕လို႕ မေျပာေတာ့ဘူး။ လက္မလြန္ေစနဲ႕လို႔ပဲ ေျပာေတာ့တယ္။ အရက္ မေသာက္နဲ႕လို႕ မမွာေတာ့ဘူး။ မူးၿပီး မရမ္းဖို႕ပဲ မွာတယ္။ ေဆးလိပ္ မေသာက္ဖို႕ မဆူေတာ့ဘူး။ ဘိန္းျဖဴနဲ႕စိတ္ၾကြေဆးျပားေတြ မသံုးဖို႕ပဲ ေစာင့္ၾကည္႕ေတာ့တယ္။ အေပ်ာ္အပါး မမက္ပါနဲ႕။ ျပည္႕တန္ဆာေတြဆီ မသြားပါနဲ႕လို႕ မတားေတာ့ဘူး။ ကြန္ဒံုးေဆာင္ဖို႕ပဲ ကြန္ဒံုး အသံုးျပဳပံု မွန္ကန္ဖို႕ပဲ သင္ေပးေတာ့တယ္။ ကြန္ဒံုးပါ အလကား ေ၀ေပးေသးတယ္။ အဟီး...

အဲဒီလိုနဲ႕ပဲ ခပ္ဆိုးဆိုး သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားမွာ... ခပ္ေပေပ ခပ္ေတေတ လူငယ္ေတြၾကားမွာ... ဘ၀ကို သိကၡာရိွရိွ ဂ်စ္ပစီတစ္ေယာက္လို ျဖတ္သန္းရင္း ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ လူဆိုးတစ္ပိုင္း ေယာက်ာ္းရိုင္းႀကီး ျဖစ္ခဲ့ရသလိုပါပဲ။ ဟုတ္ကဲ့... ကၽြန္ေတာ္ လူဆိုးေလးလား ခင္ဗ်ာ။ အဟက္...