.:: Download Myanmar Font (WinKalaw New Version) HERE ::.

Monday, August 25, 2008

The Royal Rich List

၂၀၀၈ ခုႏွစ္ရဲ႕ အခ်မ္းသာဆံုး ေတာ္၀င္ လူတန္းစား စာရင္းေလးကို Forbes က ျပဳစုထားတာေလး ရိွပါတယ္။ ဒါဟာ ဒုတိယအႀကိမ္ စာရင္းျပဳစုျခင္းပါ။ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္တုန္းက တစ္ခါ အခ်မ္းသာဆံုး ေတာ္၀င္ လူတန္းစား စာရင္းကို ထုတ္ျပန္ဖူးပါတယ္။ ကဲ... ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ရဲ႕ စာရင္းေလးကို ၾကည္႕လိုက္ၾကရေအာင္ဗ်ာ။


1. King Bhumibol Adulyadej of Thailand, 80
US$ 35 b


2. Sheikh Khalifa bin Zayed Al Nahayan of Abu Dhabi, 60
US$ 23 b


3. King Abdullah bin Abdul Aziz of Saudi Arabia, 84
US$ 21 b


4. Sultan Haji Hassanal Bolkiah of Brunei, 62
US$ 20 b


5. Sheikh Mohammed bin Rashid of Dubai, 58
US$ 18 b


6. Prince Hans- Adam II of Liechtenstein, 63
US$ 5 b


7. Sheikh Hamad bin Khalifa Al Thani of Qatar, 56
US$ 2 b


8. King Mohammed VI of Morocco, 46
US$ 1.5 b


9. Prince Albert II of Monaco, 50
US$ 1.4 b


10. Sultan Qaboos bin Said of Oman, 67
US$ 1.1 b


11. The Aga Khan Prince Karim Al Hussein, 71
US$ 1 b


12. Queen Elizabeth II, 82
US$ 650 m


13. Sheikh Sabah Al-Ahmad Al-Jaber Al-Sabah of Kuwait, 79
US$ 500 m


14. Queen Beatrix Wilhelmina Armgard of the Netherlands, 70
US$ 300 m


15. King Mswati III of Swaziland, 40
US$ 200 m

အခု ၂၀၀၈ မွာ သက္ေတာ္ ၈၂ ႏွစ္၊ နန္းသက္ ၆၂ ႏွစ္ ရိွၿပီျဖစ္တဲ့ ထုိင္းဘုရင္ဟာ ေရွ႕ႏွစ္ အဆင့္ နံပါတ္ ၅ ကေန ယခုႏွစ္ နံပါတ္ ၁ ေနရာကို ခုန္တက္လာခဲ့ပါတယ္။ ထိုင္းႏိုင္ငံျခားေရး ၀န္ႀကီးဌာနကေတာ့ အခု ခန္႕မွန္းခ်က္ဟာ မွန္ကန္ တိက်မွဳ မရိွဘူးလုိ႕ ျငင္းဆုိထားပါတယ္။ ဘုရင္တစ္ဦးတည္း ပိုင္ဆုိင္မွဳ မဟုတ္ပဲ ေတာ္၀င္မိသားစု တစ္ခုလံုးရဲ႕ ပိုင္ဆုိင္မွဳမ်ားကိုပါ ထည္႕သြင္း တြက္ခ်က္ထားတယ္လို႕ ေျပာဆုိၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ထိုင္းဘုရင္မင္းျမတ္ရဲ႕ တစ္ဦးတည္း ပိုင္ဆိုင္မွဳ ဘယ္ေလာက္ရိွသလဲ ဆုိတာကိုေတာ့ ထုတ္ေဖာ္ ေျပာဆိုသြားျခင္း မရိွၾကပါဘူး။

ေရနံေစ်းေတြ ခုန္တက္သြားတာနဲ႕အတူ အဘူဒါဘီ ေရနံသူေဌးကေတာ့ နံပါတ္ ၂ ေနရာမွာ ခ်ိတ္သြားပါတယ္။ သူဟာ လက္ရိွ ယူေအအီးႏုိင္ငံရဲ႕ သမၼတပါပဲ။ နံပါတ္ ၃ ေနရာကိုေတာ့ ၂၀၀၅ မွာ ထီးနန္းဆက္ခံခဲ့တဲ့ ေဆာ္ဒီဘုရင္က ဆြတ္ခူးထားပါတယ္။ ယခင္ နံပါတ္ ၁ ေနရာမွာ ရိွတဲ့ ဘရူႏိုင္း ဘုရင္ ဘိုလ္ကီးယားကေတာ့ အဆင့္ ၄ ကို ေရာက္သြားပါတယ္။ ေရနံ ထုတ္လုပ္မွဳကို ေလွ်ာ့ခ်လုိက္တဲ့အတြက္ အခုလို အဆင့္ ၄ ကို ေရာက္သြားရတာပါ။ ၿဗိတိန္ အယ္လိဇဘတ္ ဘုရင္မႀကီးကေတာ့ နံပါတ္ ၁၁ ကေန နံပါတ္ ၁၂ ေနရာကို ေရာက္သြားရွာပါတယ္။ ဘုရင္စနစ္ရိွေသးတဲ့ ႏိုင္ငံေတြျဖစ္တဲ့ ဂ်ပန္နဲ႕စပိန္ႏိုင္ငံတုိ႕ေတာ့ အခု စာရင္းထဲကို တိုးလုိ႕ မရေသးပါဘူး။

ဒါနဲ႕ စကားမစပ္..... အခုစာရင္းက ေတာ္၀င္လူတန္းစား မင္းမ်ိဳးမင္းႏြယ္ရဲ႕ ခ်မ္းသာမွဳစာရင္းႀကီး ျဖစ္ေနလို႕ေပါ့ဗ်ာ။ ကမာၻ႔အခ်မ္းသာဆံုး စာရင္းေတြ ထုတ္တဲ့အခါက်ရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ျမန္မာျပည္က က်ိက်ိတက္ မဟားတရား ခ်မ္းသာတဲ့ သူေဌးေတြလည္း နံပါတ္ ၁ ကေန ၁၀၀ အတြင္းမွာ ပါေလာက္ပါရဲ႕။ ေၾသာ္... သူတုိ႕သာ တရား၀င္ ေၾကညာရဲရင္ေပါ့ေနာ္။ အဟက္...

Saturday, August 23, 2008

Not above the law

ဒီကိစၥကို ၾကားေနရတာ ၾကာပါၿပီ။ ျမန္မာဘေလာ့ေတြမွာလည္း အဲဒါကို ေဆြးေႏြးၾက ေ၀ဖန္အႀကံျပဳ ေရးသားၾကတာေတြကိုလည္း ဖတ္ရွဳရပါတယ္။ စလံုးအစိုးရအေနနဲ႕ ခိုင္လံုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ တစ္စံုတစ္ရာ မျပပဲ သက္တမ္းတိုးမေပးတဲ့အတြက္ ျမန္မာအေရးလႈပ္ရွားသူေတြအေနနဲ႕သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲေတြ လုပ္ၿပီး ေျဖရွင္းေပးဖို႕ ေတာင္းဆိုခဲ့ၾကေသးတယ္။ အခုေတာ့ စေနေန႕ထုတ္ သတင္းစာမွာ ျပည္ထဲေရး၀န္ႀကီးဌာနက ေျဖရွင္းခ်က္ ေပးပါၿပီ။ ထင္ထားတဲ့အတိုင္းပါပဲ။ စလံုးအစိုးရဘက္ကေတာ့ ထံုးစံအတုိင္း ဥပေဒအထက္မွာ ဘယ္သူမွ မရွိေစရမူကို ကိုင္စြဲၿပီး ေခ်ပသြားပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း ဒီဘူတာပဲ ဆိုက္ရတာပါပဲေလ။

Myanmar activists not above the law
(By Sue-Ann Chia)

They have persistently ignored police warning in the past year, says MHA

Some Myanmar nationals involved in political activism here believe that they are above Singapore laws, the Ministry of Home Affairs (MHA) said yesterday.

It said foreigners who works, study or live here must "respect the law and local sensitivities in Singapore".


"The police and Immigration and Checkpoints Authority (ICA) have no objection to members of the Myanmar community in Singapore pursuing their political activities so long as they abide by our laws," a ministry spokesman told The Straits Times.

"Indeed, the police have approved and facilitated many such activities conducted through lawful means."

His statement was in response to a group of Myanmar nationals who held a media conference yesterday, the second in three weeks, to press the Immigration and Checkpoints Authority to reveal why it did not renew the passes for six of them.

The spokesman singled out the Overseas Burmese Patriots (OBP) - a loose grouping of about 50 Myanmar nationals - and noted that it is one of a number of groups that organized activities to express their concerns about the situation in Myanmar.

But unlike other Myanmar groups "which have conducted their activities in a lawful manner, the OBP has chosen to do so in open and persistent defiance of our laws", the spokesman said,

There are about 30,000 Myanmar nationals living in Singapore.

MHA said OBP members have been investigated by the police for staging a number of illegal protests.

"The authorities have chosen to issue several of them with a warning for their offences instead of prosecution so as to give them a second chance. Regrettably, this leniency is not appreciated," it said.

Some individuals in the OBP "continue to maintain a position that suggests they see themselves being above the law which Singaporeans observe," it added.

Members not only ignored repeated police advice to act within Singapore's laws, but also ignored requests from government officials to meet to discuss the group's conduct.

At the press conference, OBP spokesman Myo Myint Maung confirmed that of the six whose passes were not renewed, five had taken part in a public protest last November.

The sixth person was in the vicinity of the protest in Orchard Road.

"We do have a suspicion that the rationale for the rejections might be because of the protests and our activities," he said.

The press conference was attended by political activists, bloggers and opposition party members.

Some of OBP's activities include what Mr Myo called a "peaceful protest" in Orchard Road during the Asean Summit last November, and the "Vote No" campaign to protest against Myanmar's new Constitution in April and May this year.

Since last month, at least six of the Myanmar nationals did not get their visas or permits renewed or extended by the ICA and Manpower Ministry.

The two agencies, in line with existing policy, did not give reasons.

At the press conference, Mr. Myo, 23, a business undergraduate, identified four of the six, saying one was a permanent resident here for eight years.

He insisted that all six had not committed any crimes, even though some were issued a stern warning by the police for their activities, which advocate political change in Myanmar.

To him, this meant the activities "were not unlawful enough to put us to court".

The ministry spokesman, in addressing this point, said: "The right of a foreign national to work or stay in Singapore is not a matter of entitlement or a right to be secured by political demand and public pressure."


Source: THE STRAITS TIMES
Saturday, August 23 2008, Page B7

Friday, August 22, 2008

Inconsideration

အလိုက္မသိျခင္းကို အဂၤလိပ္လို Inconsiderationလို႕ ဘာသာျပန္လိုက္ရမလားပဲ။ Inconsiderate - (Adj) အေနနဲ႕ကေတာ့ without due regard for the rights or feelings of others လို႕ အနက္ဖြင့္ဆိုထားပါတယ္။ အလိုက္မသိဘူး ဆိုတာကေတာ့ အေပ်ာ့စားေလးေပါ့။ အျပင္းစားေလး ေျပာရရင္ေတာ့ အလိုက္ကန္းဆိုး မသိဘူးေပါ့ဗ်ာ။ ဒီထက္ ရိုင္းရိုင္းေျပာရင္ ေသာက္တုိ႕ ေစာက္တုိ႕ပဲ ထည္႕ေျပာရေတာ့မယ္။

အေ၀းေျမ ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ ေရႊျမန္မာေတြ ကူညီရိုင္းပင္းမႈ မရိွေတာ့ဘူးလားလုိ႕... တခ်ိဳ႕တေလ ေမးတတ္ ဆိုတတ္ၾကပါတယ္။ ျမန္မာပီပီ ကူညီလိုတဲ့စိတ္ကေတာ့ ရိွပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အလုိက္မသိတဲ့ လူအခ်ိဳ႕ေၾကာင့္ ကူညီခ်င္စိတ္ေတြ တျဖည္းျဖည္း ေခါင္းပါးသြားရပါတယ္။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း ကူညီေပးလိုက္ရေပမယ့္ ေက်းဇူးမတင္ ဖင္လွန္ျပန္ ဆုိတာမ်ိဳးေတြလည္း ရိွၾကျပန္ေရာ။ ေက်းဇူးရိွလို႕ ေက်းစြပ္တယ္ဆိုတာ ဒါမ်ိဳးပဲ ေနမွာပါ။ တခ်ိဳ႕လို႕ ဆိုထားတဲ့အတြက္ အားလံုးကို မရည္ရြယ္ေၾကာင္း သိသာေစလိုပါတယ္။

အခုရက္ပိုင္းအတြင္းမွာ အသိတစ္ေယာက္က အလိုက္မသိတာေတြ လုပ္သြားလို႕ အေတာ္ေလး အခ်ိန္ကုန္ လူပန္းရပါတယ္။ အသိဆိုေပမယ့္ ကိုယ္နဲ႕ တုိက္ရိုက္သိတဲ့ အသိမဟုတ္ပဲ ဆင့္ပြါးဆင့္ပြါးကေန တဆင့္ သိရတဲ့ အသိမ်ိဳးပါ။ ဇာတ္လမ္းအစက လူႀကံဳပစၥည္းပါ။ ဟိုတေလာက ဆံုးသြားတဲ့ ဦးေလးရဲ႕ ရက္လည္အမွီ သူ႕သမီး ရန္ကုန္ျပန္သြားေသးတယ္။ သူ ရန္ကုန္ကေန စကၤာပူ ျပန္လာေတာ့ အဲဒီ အသိအတြက္ လူႀကံဳေတြ ထည္႕ေပးလိုက္တယ္။ အဲဒီအသိက ကၽြန္ေတာ့္ညီမနဲ႕ လံုး၀ မသိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကေနတဆင့္ သိလုိ႕ သူက ၾကားကေန သယ္လာေပးရတာမ်ိဳးပါ။

အဲဒါနဲ႕ တစ္ေန႕ ရံုးဆင္းခ်ိန္မွာ အဲဒီ လူႀကံဳေတြကို လာယူဖို႕ ညီမျဖစ္သူ ဖုန္းဆက္ေတာ့ သြားယူရတာေပါ့။ ေတာ္ရံုတန္ရံု အျပင္ထြက္ေလ့ မရိွတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အဖို႕ေတာ့ တကူးတက အခ်ိန္ေပးရတာပါပဲေလ။ အဲဒါနဲ႕ အိမ္ကေန နာရီ၀က္ေက်ာ္ေက်ာ္ ရထားစီးရတဲ့ ညီမရဲ႕ အိမ္ကို သြား ပစၥည္းေတြယူ... ၿပီးေတာ့ ပစၥည္းပိုင္ရွင္ကို ကၽြန္ေတာ္ေနတဲ့ အိမ္နားက ဘူတာမွာ လာယူဖို႕ ဖုန္းဆက္ ခ်ိန္းတာေပါ့။ ေက်းဇူးရွင္က အဲဒီ ဘူတာကို ဘယ္လို လာရမယ္မွန္း မသိလုိ႕ သူေနတဲ့ အိမ္နားက ဘူတာကိုပဲ လာခဲ့ပါဆိုပဲ။ သူ႕ဘူတာက ကၽြန္ေတာ္ ညီမ အိမ္နဲ႕ဆို ေတာင္ေျမာက္ ဆန္႕က်င္ဘက္ပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္က အဲဒီၾကားထဲမွာ ေရာက္ေနတယ္။ မထူးပါဘူး ရထားေပၚ ေရာက္လက္စနဲ႕ ေနာက္ထပ္ ဆက္စီးသြားမယ္ဆုိၿပီး သူ႕ဘူတာ အေရာက္ လာခဲ့လိုက္တယ္။ အဲဒါနဲ႕ ဘူတာအ၀မွာပဲ သူနဲ႕ေတြ႕ၿပီး သူ႕ပစၥည္းေတြ ေပးခဲ့လိုက္တယ္။ အဲဒါက ပထမအႀကိမ္ အလုိက္မသိပဲ လူႀကံဳသယ္လာတာကို လာေပးခိုင္းျခင္းပါပဲ။

ဒုတိယအႀကိမ္က အဲဒီ ဘူတာမွာပဲ ဇာတ္လမ္း စ ျပန္ေရာ။ သူက ေျပာပါတယ္။ သူ႕ သူငယ္ခ်င္းအိမ္မွာ ေနရတာ ၁၀ ရက္ေက်ာ္ေနၿပီ ျဖစ္လို႕ အားနာတဲ့အတြက္ သူ အိမ္ေျပာင္းခ်င္တယ္တဲ့။ သူ႕အတြက္ တစ္ေယာက္စာ အခန္းလြတ္ ငွားလို႕ရေအာင္ ကူညီေပးပါတဲ့။ ဒီလကုန္အထိပဲ ေနမွာပါ ကူညီေပးပါ ဆုိတာနဲ႕ ရွာေပးပါမယ္ေပါ့။ အိမ္ရွာရတာလည္း လြယ္တာမွ မဟုတ္တာ။ သူငယ္ခ်င္းေတြ အသိေတြဆီကို ဖုန္းေတြ လွမ္းဆက္... အခန္းလြတ္ေလးမ်ား ရိွသလား ေမးျမန္းရတာေပါ့။ ခ်က္ခ်င္း လက္ငင္းႀကီးေတာ့ အေၾကာင္း မျပန္ႏိုင္ဘူးေလ။ အဲဒီမွာ ဂြက်ေတာ့တာပဲ။ ကိုယ္ေတာ္က ရံုးခ်ိန္ႀကီး ကၽြန္ေတာ့္ဟန္းဖုန္းကို ၅ ခါေလာက္ ေခၚၿပီး အိမ္ခန္း မရေသးဘူးလားပဲ ေမးပါေလေရာ။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူမ်ားအိမ္ကို မေမးေတာ့ပဲ ကိုယ့္အိမ္မွာပဲ အဆင္ေျပေအာင္ လုပ္ေပးဖို႕ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ အိမ္မွာလည္း အခန္းတစ္ခန္းမွာ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္တည္း ေနေနတာဆိုေတာ့ ၁၀ ရက္ေလာက္ေလး ေနဖို႕အတြက္ အဆင္ေျပႏိုင္တယ္ေပါ့။ အဲဒါနဲ႕ အိမ္က လူေတြကို တုိင္ပင္ၿပီး အခန္းထဲမွာ လက္ရိွေနေနတဲ့ ေကာင္ေလးကို အကူအညီေတာင္းေပါ့။ အဲဒါနဲ႕ သူ႕တစ္ေယာက္စာ အဆင္ေျပသြားပါတယ္။ အဲဒါနဲ႕ အခန္းမွာ ေနလို႕ရေၾကာင္း ဖုန္းဆက္ အေၾကာင္းၾကားေပးလိုက္တယ္။ သူကလည္း ေနာက္တစ္ရက္ မနက္ပိုင္းမွာ ေျပာင္းလဲမယ္လို႕ အေၾကာင္းျပန္တာေၾကာင့္ အိမ္မွာ ရိွေနမယ့္ လူေတြကို မွာထားခဲ့ရတာေပါ့ဗ်ာ။

ေနာက္တစ္ရက္ မနက္ပို္င္း ေျပာင္းလာမယ္ဆိုၿပီးေတာ့ ေန႕လည္ေက်ာ္တဲ့အထိ ေပၚမလာေသးပါဘူး။ အိမ္က လူေတြလည္း အျပင္ထြက္စရာ ရိွတာေတာင္ မထြက္ပဲ မနက္ပိုင္းတစ္ခ်ိန္လံုးကို အိမ္မွာပဲ ေစာင့္ေနၾကတယ္။ ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာက ညေနပိုင္းေလာက္က်မွ ေျပာင္းလာေတာ့မယ္ ဆုိၿပီး ဖုန္းဆက္ျပန္ေရာ။ အိမ္မွာက အဲဒီအခ်ိန္ ဘယ္သူမွ မရိွေတာ့ဘူး။ အဲဒါနဲ႕ အလုပ္လာရွာတဲ့ အစ္ကိုတစ္ေယာက္ကို ဖုန္းဆက္ၿပီး အိမ္ျပန္ေစာင့္ေပးဖို႕ ေျပာရတာေပါ့။ အဲဒီအစ္ကိုလည္း ၁ နာရီေလာက္ ရထားစီးရတဲ့ ခရီးကေန အိမ္ကို ျပန္လာေပးပါတယ္။ ေျပာင္းလာမယ့္ အသိကိုလည္း အဲဒီ အစ္ကိုရဲ႕ ဖုန္းနံပါတ္ကို ေပးထားလိုက္တယ္။ သူတုိ႕ အခ်င္းခ်င္း ဆက္သြယ္လို႕ရေအာင္ေပါ့။ အဲဒီမွာ ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာက အဲဒီအစ္ကိုဖုန္းကို ဆက္ၿပီး သူ ေနရာ မသိလုိ႕ သူ႕ကို လာႀကိဳပါတဲ့။ အစ္ကိုကလည္း ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာနဲ႕ သြားႀကိဳေပးရွာတယ္။ ဘယ္မွာ ႀကိဳရသလဲ ဆုိတာကို အိမ္နားက ဘူတာလားလုိ႕ မထင္လုိက္ၾကပါနဲ႕။ သူေနတဲ့ ဘူတာအထိ အေ၀းႀကီး သြားၿပီး ႀကိဳခိုင္းတာပါဗ်ာ။ ပစၥည္းေတြပါ ၀ိုင္းသယ္ေပးရတယ္။ တကယ္ကို အလုိက္မသိတာပဲ။

အဲဒီလိုနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အိမ္ကို ေရာက္လာေရာ။ သူေနမယ့္ အခန္းက ေကာင္ေလးလည္း အျပင္သြားေနေတာ့ အခန္းက ေသာ့ခတ္သြားပါတယ္။ ဒါနဲ႕ ပစၥည္းေတြကို ကၽြန္ေတာ့္အခန္းမွာထား... သူကေတာ့ ဧည္႕ခန္းမွာပဲ ခဏတျဖဳတ္ နားေနရတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာပါတယ္။ သူ႕ သူငယ္ခ်င္းက ဖုန္းဆက္တယ္တဲ့။ သူ အိမ္ေျပာင္းသြားသလားေပါ့။ စိတ္မေကာင္းဘူးေပါ့။ အရင္ သူေနတဲ့ အခန္းခကို သူငယ္ခ်င္းက ေနာက္လအထိ ငွားေပးထားေၾကာင္း အခုမွ ေျပာတယ္ဆိုပဲ။ အိမ္က တစ္ေယာက္ကလည္း အခုညေနပိုင္း သေဘာၤတက္သြားလို႕ ဟိုအိမ္မွာ တစ္ေယာက္တည္းပဲ ရိွေတာ့လို႕ အေဖာ္မဲ့ေနေၾကာင္း စံုပလံုစိေနတာပဲ။ အဲဒါေၾကာင့္ ဒီညေတာ့ ဟိုမွာပဲ ညစာစား ညအိပ္ၿပီး အက်ိဳးအေၾကာင္း ေမးၾကည္႕မယ္ ဆိုၿပီး ဘာတစ္ခုမွ ျပန္မယူပဲ ျပန္သြားပါေလေရာ။

ဒီေန႕က်ေတာ့ ဖုန္းဆက္ပါတယ္။ ညီေလး အခန္းခ ဘယ္ေလာက္ေပးရမလဲ... အစ္ကို မေနျဖစ္ေတာ့ဘူးတဲ့။ အိမ္မွာ သူက တစ္ရက္မွ လာမေနရေသးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေတာင္းမေနပါဘူး။ ရပါတယ္ အစ္ကို မေပးပါနဲ႕ေပါ့။ အင္း... အဲဒါဆို သူပစၥည္းေတြ ျပန္လာသယ္မယ္တဲ့။ အိမ္မွာ လူရိွလားတဲ့။ ဟိုေန႕က ၀ိုင္းသယ္ေပးခဲ့တဲ့ အစ္ကိုက အိမ္မွာ ရိွေနေတာ့ အဲဒီအစ္ကို ရိွေနမယ္လို႕ အေၾကာင္းျပန္လိုက္တယ္။ အဲဒါနဲ႕ သူ အိမ္ကို ညေနပိုင္းေလာက္ ေရာက္လာျပန္ေရာ။ အိမ္ေပၚကို တက္မလာပဲ အိမ္ေအာက္ကေန အိမ္မွာရိွတဲ့ အစ္ကိုဆီ ဖုန္းဆက္ပါတယ္။ သူ႕ အေပၚတက္လာရမွာ မ်က္ႏွာပူလို႕ သူ႕ပစၥည္းေတြ ေအာက္ခ်ေပးပါတဲ့။ သူ ေအာက္မွာပဲ ေစာင့္ေနမယ္တဲ့။ မ်က္ႏွာေျပာင္တဲ့လူကေတာ့ အေတာ္ေလးကို မ်က္ႏွာေျပာင္ပါတယ္။ အဲဒါနဲ႕ ဟိုတစ္ေယာက္လည္း ေရႊျမန္မာပီပီ ကူညီတဲ့စိတ္ရင္းေလး အေျခခံၿပီး အခမဲ့ကူလီ ထမ္းေပးလိုက္ရျပန္တယ္။

ကဲ... အဲဒီ အထုပ္ရွဳပ္ ဇာတ္လမ္းကို အစအဆံုး ကူညီေပးလိုက္ရတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕အဖို႕ အခ်ိန္ကုန္ လူပန္းရတာ အေသအခ်ာပဲ မဟုတ္လား ခင္ဗ်ာ။ ဒါေၾကာင့္ ဒီလိုလူမ်ိဳးေတြကို အလိုက္ကန္းဆိုး မသိဘူးလို႕ပဲ ေျပာရေတာ့မယ္ ထင္ပါတယ္။ ျမန္မာေတြ ကူညီတတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္... တစ္ခါေသဖူး ပ်ဥ္ဖိုးနားလည္ဆိုပဲ။

Wednesday, August 20, 2008

20082008

မနက္ေစာေစာထဖို႕ စဥ္းစားထားေပမယ္ မေန႕ညက အိပ္ရာ၀င္တာ အေတာ္ေလး ေနာက္က်တာနဲ႕ ႏိွဳးစက္ ျမည္ေနတာကို ျပန္ပိတ္ၿပီး အိပ္လိုက္ေသးတယ္။ သြားစရာ လာစရာေတြ ရိွေတာ့လည္း အိပ္ရာက မထမေန ထရေတာ့မွာပဲေလ။ အိပ္ရာထေတာ့ အခ်ိန္က မနက္ ၉ နာရီ ထိုးေနၿပီ။ ေရမိုးခ်ိဳး အ၀တ္အစား လဲၿပီး ဘူတာကို ေရာက္ေတာ့ မနက္ ၁၀ နာရီ။ မနက္စာေတာင္ မစားျဖစ္လိုက္ပါဘူး။

ဒီေန႕က အၿမဲတမ္း အာပလာ ျဖစ္ဖို႕ဆုိၿပီး အိုင္စီေအကို သြားဖို႕ ခြင့္ယူထားတာေလ။ အိပ္ရာေစာေစာထ ေစာေစာတန္းစီ ေစာေစာျပန္လည္း ရံုးတက္ျဖစ္မွာမွ မဟုတ္တာ။ မထူးပါဘူးဆိုၿပီး ေနာက္က်မွပဲ အိမ္က ထြက္ျဖစ္ေတာ့တယ္။ အိုင္စီေအကို ေရာက္ေတာ့ မနက္ ၁၁ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလး။ မေရာက္တာ ႏွစ္နဲ႕ခ်ီေနၿပီဆုိေတာ့ စမ္းတ၀ါး၀ါး သြားရတာေပါ့။ ၅ ထပ္ကို တက္ရမယ္ဆိုတာကို သူငယ္ခ်င္းေတြ ႀကိဳေျပာထားလို႕ စက္ေလွခါးက တက္ရမလား ဓါတ္ေလွခါးနဲ႕ တက္ရမလား စဥ္းစားလိုက္ရေသးတယ္။ ဓါတ္ေလွခါး တံခါးဖြင့္လာတာ ေတြ႕တာနဲ႕ မထူးပါဘူးဆိုၿပီး ဓါတ္ေလွခါးထဲပဲ ၀င္လိုက္တယ္။ ၃ ထပ္မွာ လူအကုန္ ဆင္းသြားၿပီး ၅ ထပ္ကို တစ္ေယာက္တည္း တက္လာခဲ့လိုက္တယ္။

အေပၚေရာက္ေတာ့ တုိကင္နံပါတ္ေပးတဲ့ ေကာင္တာမွာ တန္းစီေနတဲ့ လူတန္းက မနည္းမေႏွာႀကီးပါပဲ။ တုိကင္ ထုတ္ေပးတဲ့ စက္ႀကီး ၂ လံုးကလည္း ခန္႕ခန္႕ႀကီး ေဘးနားမွာ။ အဲဒါနဲ႕ အရင္ တန္းမစီပဲ အဲဒီ စက္ႏွစ္လံုးကို သြားစပ္စုလိုက္ေသးတယ္။ ကိုယ္လုပ္ရမယ့္ အရာေတြက အဲဒီစက္နဲ႕မဆိုင္တာနဲ႕ တန္းစီတဲ့ေနရာမွာ အေနာက္ကေန ၀င္ၿပီး တန္းစီလိုက္တယ္။ တန္းစီတဲ့ လူေတြကေတာ့ လူမ်ိဳးေပါင္းစံုပါပဲ။ တရုတ္ ကုလား ဗမာ အင္ဒို ဖိလစ္ပိုင္ အစံုေတြ႕ရပါတယ္။ ဗမာ ထမီ ပုဆိုးနဲ႕ အဖိုးအဖြားေတြ ေျမးေလးကို ခ်ီၿပီး ေဘးနားမွာ ရပ္ေစာင့္ေနတာလည္း ေတြ႕ရတယ္။ ကေလးတစ္ဘက္နဲ႕ တန္းစီေနတဲ့ ကေလးအေမေတြလည္း ရိွပါတယ္။

တန္းစီေနတဲ့အထဲမွာ ကုလားေတြက အခ်ိဳးမေျပဆံုးပါပဲ။ အသားညိဳတဲ့ ကုလားထက္စာရင္ အသားမဲတဲ့ ကုလားေတြက နည္းနည္းအခ်ိဳးမေျပသလိုပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ဆီမွာ အသားအေရာင္ ခြဲျခားတဲ့ စိတ္မရိွေပမယ့္ ျမင္မိတာေလးက အဲဒီလို ျဖစ္ေနလို႕ အခုလိုပဲ ေျပာရတာပါ။ သိရသေလာက္ ေျမာက္ပိုင္းက ကုလားေတြက အသားျဖဴပါတယ္။ ေတာင္ပိုင္းက ကုလားေတြကေတာ့ အေတာ္ေလး အသားမဲၾကပါတယ္။ အဲဒီ အသားမဲ ကုလားေတြပဲ တန္းစီေနတဲ့ၾကားက ဟို၀င္လိုက္ ဒီထြက္လုိက္နဲ႕ ကုလားသိုက္ က်ား၀င္ကိုက္သလို ဂဏာကို မၿငိမ္ၾကပါဘူး။ တန္းစီထားတဲ့ၾကားက အျပင္ထြက္သြားလိုက္ ၿပီးရင္ သူ႕ေနရာကို အတင္းတိုး ျပန္၀င္ၿပီး တန္းစီလိုက္နဲ႕ မ်က္စိကို ေနာက္ေနတာပါပဲ။ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ မတ္တပ္ရပ္ေနတဲ့ မိန္းမကိုလည္း ခဏခဏ မွာတမ္းေတြ ထြက္ေခၽြေနတာမ်ား မသိရင္ ေရွ႕တန္းထြက္မွာၾကေနတာပါပဲ။ တစ္လက္စတည္း ေသတမ္းစာပါ ေရးေပးခဲ့လိုက္ ၿပီးေရာဗ်ာ။

ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕က ကုလားက်ေတာ့ ေလွ်ာက္လႊာကို မတ္တပ္ရပ္ၿပီး ျဖည္႕ေနတာ ေတြ႕ရေသးတယ္။ ဒီအထိ လာတန္းစီေနၿပီးမွ ေလွ်ာက္လႊာေလးေတာင္ မျဖည္႕ႏုိင္ရေအာင္ ဒင္းက အိပ္ရာကေန ဖုတ္ဖတ္ခါၿပီး ထလာတာလား။ ျဖည္႕ထားတဲ့ လခေတြကေတာ့ လန္ပ်ံေနတာပဲ။ ေနာက္ဆံုးရတဲ့ လခက ေရးထားတာေတာ့ စလံုးေဒၚလာ ၄၅၀၀ ဗ်။ အခုလက္ရိွ လခကေတာ့ ဒီထက္ မ်ားမယ္ဆိုတာ မေျပာလည္းပဲ သိေနတယ္။ သူမ်ားတကာေတြက ေရွ႕တိုးသြားၿပီ သူ႕ကေတာ့ ေရွ႕မတိုးႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ေလွ်ာက္လႊာ ျဖည္႕ေနရတယ္။ ေနာက္မွာ တန္းစီေနတဲ့ လူေတြကုိမွ အားမနာဗ်ာ။

အဲဒီလိုနဲ႕ ငယ္ငယ္တုန္းက သမ၀ါယမမွာ ဆန္ဆီေပးတုန္းက တန္းစီသလို တျဖည္းျဖည္း တစ္လွမ္းခ်င္း ေရွ႕ကိုေရြ႕ရင္း ေကာင္တာနားကို ေရာက္သြားပါေရာ။ ကၽြန္ေတာ္ ေလွ်ာက္လႊာတင္ဖို႕ တိုကင္လိုခ်င္လို႕ ေျပာေတာ့ မယ္ေတာ္ႀကီးက ႀကိဳတင္ အပိြဳင့္မန္႕ ယူထားလားတဲ့။ မယူထားဘူးဆိုေတာ့ ဒီေန႕အတြက္ ေနရာလြတ္ မရိွေတာ့ဘူးတဲ့။ အဲဒါေၾကာင့္ ေနာက္ရက္မွာ အပိြဳင့္မန္႕ ယူေပးမယ္တဲ့။ ဘယ္ေန႕ေလာက္ ရမလဲ ဆိုေတာ့ စက္တင္ဘာ ၁၀ ရက္ေန႕ ရမယ္တဲ့။ ဒီၾကားထဲမွာ ရက္လံုး၀ မရိွေတာ့ဘူးလား ေမးေတာ့ အကုန္ ျပည္႕ေနၿပီတဲ့။ အဲဒါဆိုလည္း ေနပါေစေတာ့ ဟိုတေလာက ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ၀င္ၿပီး လက္ေဆာ့ထားတာ ရိွေတာ့ အဲဒီရက္ပဲ ျပန္လာလိုက္ေတာ့မယ္ေလ။ ကိုယ္ လက္ေဆာ့ထားတဲ့ ရက္က စက္တင္ဘာလ ၅ ရက္ဆိုေတာ့ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ၅ ရက္ ေစာတာေပါ့။ အဲဒါနဲ႕ အုိင္စီေအကေန အရည္မရ အဖတ္မရ ဘာတစ္ခုမွ မရပဲ အခ်ိန္ကုန္ လူပန္းၿပီး ျပန္လာခဲ့လိုက္တယ္။

ၿမိဳ႕ထဲက ပင္နီဇူလားပလာဇာကို မေရာက္တာ ၾကာတာနဲ႕ အျပန္လမ္းမွာ ၀င္ျဖစ္လိုက္တယ္။ ရံုးဖြင့္ရက္ ျဖစ္တာရယ္... ထမင္းစားခ်ိန္ မေရာက္ေသးတာရယ္... လူအေတာ္ေလး ရွင္းပါတယ္။ ရံုးပိတ္ရက္ေတြဆိုရင္ ေသခ်ာတယ္ အဲဒီေနရာကို လံုး၀ မ၀င္ျဖစ္ေလာက္ပါဘူး။ အဲဒီေန႕ေတြမွာ လူက အေတာ္မ်ားေတာ့ စားေသာက္ဆုိင္ေတြ ထုိင္ရတာ အဆင္မေျပလွဘူး။ မနက္စာ မစားရေသးတာနဲ႕ ၀င္းေမတၱာမွာ ေန႕လည္စာ ၀င္စားလိုက္တယ္။ ပုစြန္၊ ရံုးပေတသီး၊ ပဲျပဳတ္နဲ႕ သရက္ခ်ဥ္သုပ္ မွာလိုက္တယ္။ သရက္ခ်ဥ္သုပ္နဲ႕ ရံုးပေတသီးကေတာ့ ခံတြင္း သိပ္မေတြ႕လွဘူး။ ဆိုင္မွာ ႏိုင္းႏိုင္း မဂၤလာေဆာင္ အေခြ ဖြင့္ျပေနလို႕ ထမင္းစားရင္း ေငးလိုက္ေသးတယ္။ တီဗီြက မ်က္ႏွာေရွ႕တည္႕တည္႕မွာ မရိွေတာ့ ထမင္းစား မပ်က္တာကိုပဲ ေက်းဇူးတင္ရမယ္။

ထမင္းစားၿပီး အျပန္မွာ အိမ္မွာ စားဖို႕အတြက္ ဟိုဟိုဒီဒီ ၀ယ္အံုးမွဆိုၿပီး ဆုိင္ေတြထဲ ၀င္ၾကည္႕တာေပါ့။ ငပိရည္က်ိဳ တစ္ပုလင္း၊ ဦးခ်ိန္တီေဆး တစ္ပုလင္း၊ ပဲျပဳတ္ တစ္ထုပ္ ၀ယ္ျဖစ္လုိက္တယ္။ အဲဒီဆိုင္မွာ စာအုပ္ေတြလည္း ေရာင္းတာနဲ႕ ဟိုဟိုဒီဒီ စာအုပ္ေတြ ၾကည္႕ျဖစ္ျပန္ေရာ။ အဲဒီစာအုပ္ေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ ၂၀၀၀ ခုႏွစ္ကတည္းက ရွာေနတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ မထင္မွတ္ပဲ ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ လယ္တြင္းသားေစာခ်စ္ရဲ႕ ေရႊျမင္းမိုရ္ၿပိဳမွာစိုးတယ္ ဆုိတဲ့ စာအုပ္ေလးပါ။ ရန္ကုန္မွာတုန္းက စာေပေလာကကို ေရာက္တိုင္း အဲဒီစာအုပ္ ရိွမရိွ အၿမဲ ေမးေနၾကပါ။ စာအုပ္က ျပန္မထုတ္တာ ႏွစ္အေတာ္ၾကာေနပါၿပီ။ အခုေတြ႕တဲ့ စာအုပ္ကေတာ့ ၂၀၀၇ မွာ ထုတ္တဲ့ တတိယအႀကိမ္ေျမာက္ စာအုပ္ပါ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီစာအုပ္ တစ္အုပ္တည္းနဲ႕တင္ ဒီေန႕အတြက္ အျပင္ထြက္ ရတာ တန္သြားပါၿပီေလ။

အျပန္လမ္းမွာေတာ့ ဘဏ္ေတြကို ခဏ၀င္ၿပီး အိမ္လိပ္စာေတြ ေျပာင္းပါတယ္။ ေန႕လည္ခင္းပိုင္းျဖစ္ေနေတာ့ ဘဏ္ေတြက အေတာ္ေလး လူရွင္းပါတယ္။ လူရွင္းေနလို႕ တုိကင္ မယူရဘူး ထင္ၿပီး ေကာင္တာတစ္ခုမွာ ၀င္ထိုင္တာ မရဘူးဗ်ာ။ မမေလးက တုိကင္ ယူပါဆိုပဲ။ အဲဒါနဲ႕ ရွက္ရွက္နဲ႕ တိုကင္ ထ ယူၿပီး အဲဒီ ခံုမွာပဲ ျပန္ထုိင္ရတယ္။ လိပ္စာေတြ ေျပာင္းဖို႕ ေလွ်ာက္လႊာေတြ ျဖည္႕ လက္မွတ္ထိုး... ၿပီးေတာ့ မမေလး လက္ထဲ ၀ကြက္အပ္။ မမေလးက ေနာက္ထပ္ ၅ ရက္ေလာက္ ၾကာမယ္ေနာ္လို႕ အၿပံဳးေလးနဲ႕ ေျပာတာနဲ႕ ပီတိေတြ ျဖာၿပီး အိမ္ျပန္လာခဲ့ပါေတာ့တယ္။

ကဲ... သူမ်ားတကာေတြရဲ႕ ၂၀- ၀၈- ၂၀၀၈ က ဘယ္လိုထူးျခားလဲ မထူးျခားလဲ မသိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ၂၀၀၈၂၀၀၈ ကေတာ့ ဒါပါပဲကြယ္။

Monday, August 18, 2008

The Chinese Valentine's Day

ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၄ ရက္ ခ်စ္သူမ်ားေန႕ကို လူသိမ်ားၾကပါတယ္။ အေနာက္တုိင္းမွာ ခ်စ္သူမ်ားေန႕ ရိွသလို တရုတ္မွာလည္း ခ်စ္သူမ်ားေန႕ ရိွပါတယ္။ တရုတ္ျပကၡဒိန္အရ ၇ လ ၇ ရက္ေန႕ဟာ ခ်စ္သူမ်ားေန႕ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီႏွစ္ ၂၀၀၈ မွာေတာ့ ၾသဂုတ္လ ၇ ရက္ေန႕ဟာ တရုတ္ခ်စ္သူမ်ားေန႕ပါ။ ၂၀၀၇ တုန္းကေတာ့ ၾသဂုတ္လ ၁၇ ရက္ေန႕ေပါ။ အဲဒီတရုတ္ခ်စ္သူမ်ားေန႕နဲ႕ ပါတ္သတ္တဲ့ ေနာက္ခံပံုျပင္ေလးေတြထဲမွာ ႏြားေက်ာင္းသားေလးနဲ႕ ယကၠန္းသည္မေလး ပံုျပင္ဟာ လူသိမ်ား ထင္ရွားပါတယ္။

ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက အေဖအေမ ကြယ္လြန္သြားရွာၿပီျဖစ္တဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ရိွသတဲ့။ သူ႕ကို သူ႕အကိုနဲ႕ သူ႕အကိုရဲ႕ မိန္းမျဖစ္သူ မရီးတို႕က ေခၚယူ ေကၽြးေမြးထားပါတယ္။။ ႏြားတင္းကုပ္ထဲမွာပဲ ေနရတဲ့ သူ႕ကို လူေတြက ႏြားေက်ာင္းသားေလးလုိ႕ ေခၚေ၀ၚၾကပါတယ္။

တျဖည္းျဖည္း အရြယ္ေရာက္လာၿပီျဖစ္တဲ့ ႏြားေက်ာင္းသားေလးကို အေမြေတြ ခြဲေပးရမွာ မလိုလားတဲ့အတြက္ မရီးျဖစ္သူက ႏြားေက်ာင္းသားေလးကို အိမ္မွာ မထားဖို႕ လင္ေယာက်ာ္းကို ပူဆာပါတယ္။ မရီးျဖစ္သူက ႏြားေက်ာင္းသားေလး တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ အေမြေတြ ေတာင္းရင္ သူတုိ႕အတြက္ မက်န္မွာကို စိုးရိမ္ေနပံုပါပဲ။ အဲဒါနဲ႕ မိန္းမစကား နားေထာင္ရတဲ့ အကိုျဖစ္သူကလည္း ညီငယ္ ႏြားေက်ာင္းသားေလးကို ကၽြဲတစ္ေကာင္နဲ႕ လွည္းအစုတ္ တစ္စီးကို အေမြအျဖစ္ ခြဲေပးၿပီး အိမ္ကေန ႏွင္ခ်လိုက္ပါေတာ့တယ္။

အဲဒါနဲ႕ သနားစရာ ႏြားေက်ာင္းသားေလးဟာ သူ႕ပစၥည္းေတြကို ထုပ္ပိုး... လွည္းေပၚတင္ၿပီး ကၽြဲႀကီးနဲ႕အတူ အိမ္ကေန ထြက္ခြာခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႕ ေတာင္ေျခတစ္ခုက ေျမကြက္လပ္ကို ရွင္းလင္းၿပီး ထြန္ယက္စိုက္ပ်ိဳး အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္း ျပဳရွာပါတယ္။

တစ္ေန႕မွာ ႏြားေက်ာင္းသားေလးဟာ လယ္ထြန္ၿပီး ေန႕လည္ခင္းအခ်ိန္ တေရးတေမာ အိပ္စက္ အနားယူေနပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ တစ္စံုတစ္ေယာက္က ႏြားေက်ာင္းသားေလးေရ..... လုိ႕ လွမ္းေခၚသံကို ၾကားလိုက္ရပါတယ္။ ႏြားေက်ာင္းသားေလး မ်က္လံုးဖြင့္ၾကည္႕ေတာ့လည္း ေဘးနားမွာ သူ႕ကၽြဲႀကီးကလြဲလို႕ ဘယ္သူမွ မရိွပါဘူး။ ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည္႕ေတာ့မွ ကၽြဲႀကီးက သူ႕ကို စကားေျပာေနတာျဖစ္ေနတယ္။

ကၽြဲႀကီးက ေျပာပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ငါက မိုးေကာင္းကင္က အျပာေရာင္ၾကယ္ တစ္ခုပါ။ ငါ့အျပစ္ေတြ ေဆးေၾကာဖို႕အတြက္ လူျပည္ကို ဆင္းလာရတာပါ။ အခုခ်ိန္မွာေတာ့ မင္းအတြက္ ဇနီးတစ္ေယာက္ ရွာေပးရမယ့္ အခ်ိန္ကို ေရာက္ေနပါၿပီ။ အလြန္ေကာင္းတဲ့ အခြင့္အေရးတစ္ခု မင္းအတြက္ ရိွေနၿပီ။ အဲဒါကို မင္း ဒီအခ်ိ္န္မွာ လက္မလႊတ္သင့္ပါဘူး။ မနက္ျဖန္မွာ မင္း အေရွ႕က ေတာင္ဆီကို သြားပါ။ သစ္ေတာတစ္ခု ေတြ႕ရင္ အဲဒီ ေတာထဲကို ဆက္၀င္သြားပါ။ ေတာထဲမွာ ေရကန္ႀကီးတစ္ခု ေတြ႕ရလိမ့္မယ္။ မင္း... အဲဒီေရကန္ေဘးက သစ္ပင္တစ္ပင္ေပၚကို တက္ၿပီး ပုန္းေနပါ။

အဲဒါနဲ႕ ေနာက္တစ္ေန႕ မနက္မွာ ႏြားေက်ာင္းသားေလးလည္း ကၽြဲႀကီး ေျပာတဲ့အတုိင္း ေတာထဲ၀င္ၿပီး ေရကန္ႀကီးဆီကို လာခဲ့ပါတယ္။ ေရကန္ေဘးနားေရာက္ေတာ့ အပင္အေပၚ တက္ၾကည္႕တာေပါ့။ ဘာေတြျမင္လုိက္ရသလဲ ဆုိေတာ့... ေရကန္ထဲမွာ နတ္သမီးေလးေတြ ေရခ်ိဳးေနတာကို ျမင္လိုက္ရတာေပါ့။ အဲဒါနဲ႕ အပင္ေပၚက တိုးတိုးတိတ္တိတ္ ျပန္ဆင္းလာၿပီး ေရကန္ေဘးနားမွာ နတ္သမီးေလးေတြ ခၽြတ္ထားတဲ့ နတ္၀တ္တန္စာေတြနား ကပ္လာခဲ့ပါတယ္။ သူ႕ကို ကၽြဲႀကီး မွာထားတဲ့အတိုင္း အနီေရာင္၀တ္စံု တစ္စံုကို ယူထားလုိက္ပါတယ္။ သူ႕ဆီမွာ အနီေရာင္ ၀တ္စံုကို လာေမးတဲ့ နတ္သမီးေလးဟာ သူ႕မိန္းမပဲလို႕ သတ္မွတ္လိုက္ပါတယ္။

နတ္သမီးေလးေတြ ေရမိုးခ်ိဳး ေဆာ့ကစားလို႕ ၀တဲ့အခါ နတ္ျပည္ကို ျပန္ဖို႕ ျပင္ဆင္ၾကပါတယ္။ အဲဒီအခါမွာ နတ္သမီးေလးတစ္ပါးမွာ နတ္၀တ္တန္ဆာေတြ ေပ်ာက္ေနပါတယ္။ က်န္တဲ့ နတ္သမီးေလးေတြလည္း ၀ိုင္းရွာေပးၾကေပမယ့္ မေတြ႕ၾကပါဘူး။ အဲဒါနဲ႕ က်န္တဲ့ နတ္သမီးေတြဟာ နတ္ျပည္ကို အ၀င္ ေနာက္က်မွာ စိုးတာနဲ႕ မေစာင့္ေတာ့ပဲ မိုးေကာင္ကင္ေပၚ ျပန္တက္သြားၾကပါတယ္။

က်န္ခဲ့တဲ့ နတ္သမီးေလးက ေကာင္းကင္မယ္ေတာ္ႀကီးရဲ႕ ေျမးမေလးတစ္ဦးပါ။ နတ္ျပည္မွာ ယကၠန္းယက္တဲ့ နတ္သမီးေလးေပါ့။ မိုးေကာင္းကင္က တိမ္စိုင္တိမ္ခဲေတြက သူမရဲ႕ လက္ရာေတြေပါ့။ နတ္ျပည္မွာ ေနရတာ ပ်င္းလြန္းလို႕ဆိုၿပီး ေကာင္းကင္မယ္ေတာ္ႀကီး အိပ္ေမာက်တဲ့အခ်ိန္ လူ႕ျပည္ကို ခိုးထြက္လာရင္း အခုလို အ၀တ္ေပ်ာက္တဲ့ ဘ၀ကို ေရာက္ရရွာတာပါ။ အဲဒီလိုနဲ႕ပဲ ႏြားေက်ာင္းသားေလးနဲ႕ နတ္သမီးေလးတုိ႕ အၾကင္လင္မယားေတြ ျဖစ္သြားၾကပါေလေရာ။ ေနာက္ေတာ့ ကေလးေတြပါ ေမြးၾကတာေပါ့။

လူ႕ျပည္မွာ ၇ ႏွစ္ေလာက္ ၾကာတဲ့အခါ နတ္ျပည္မွာေတာ့ ၇ ရက္ ရိွသြားပါၿပီ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ မယ္ေတာ္ႀကီးလည္း ယကၠန္းသည္ နတ္သမီးေလး ေပ်ာက္ေနတာကို သတိထားမိသြားပါတယ္။ နတ္ျပည္ကေန လူ႕ျပည္ကို နတ္ေၾကးမံုကေနတဆင့္ လွမ္းၾကည္႕လိုက္ေတာ့ ေတာင္ေျခက လယ္ေတာအိမ္ေလးမွာ သားသမီးေတြနဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ့ နတ္သမီးေလးကို ေတြ႕သြားပါတယ္။ ႏြားေက်ာင္းသားေလး လယ္ေတာထဲမွာ လယ္ထြန္ေနတုန္း နတ္ျပည္က မယ္ေတာ္ႀကီး ဆင္းလာၿပီး နတ္သမီးေလးကို ျပန္ဖမ္းေခၚသြားပါေတာ့တယ္။

ကေလးေတြက သူ႕တို႕အေမကို ဖမ္းေခၚသြားတာ ေတြ႕ေတာ့ လယ္ထြန္ေနတဲ့ အေဖဆီကို ငိုယုိၿပီး လာေျပာၾကတာေပါ့။ အဲဒါနဲ႕ ႏြားေက်ာင္းသားေလးလည္း ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည္႕လုိက္တဲ့အခါ နတ္သမီးေလးကို ဖမ္းေခၚသြားတာ ေတြ႕လိုက္ရတာေပါ့။ အဲဒါနဲ႕ သားနဲ႕ သမီးကို ေတာင္းထဲထည္႕ ေခၚခဲ့ၿပီး လုိက္ၾကတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဟိုက ေကာင္းကင္ကေန ပ်ံေနတာ ဆိုေတာ့ လိုက္လို႕ မမွီဘူးျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒီအခ်ိ္န္မွာ ကၽြဲႀကီးက သူ႕ဦးခ်ိဳေတြကို ေလွတစစင္းအျဖစ္ ဖန္ဆင္းလိုက္ၿပီး ႏြားေက်ာင္းသားေလးကို ေလွေပၚတက္ဖို႕ လွမ္းေျပာပါတယ္။ ကေလးေတြနဲ႕အတူ ေလွေပၚတက္ၿပီးတာနဲ႕ခ်က္ခ်င္း ေလွက မိုးေကာင္းကင္ေပၚကို ပ်ံတက္သြားပါတယ္။

ႏြားေက်ာင္းသားေလး ေလွနဲ႕ လိုက္လာတာကို ေတြ႕လိုက္ရတဲ့ ေကာင္းကင္မယ္ေတာ္ႀကီးက နတ္သမီးေလးနဲ႕ ႏြားေက်ာင္းသားေလးတို႕ ၾကားမွာ ဧရာမ ျမစ္ျပင္က်ယ္ႀကီးကို ခ်က္ခ်င္း ဖန္ဆင္းလိုက္ပါတယ္။ ေလွေလးက ျမစ္ျပင္က်ယ္ကို ျဖတ္သန္းႏိုင္ေပမယ့္ ျမစ္က ႀကီးသထက္ ႀကီးႀကီးလာပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ ႏြားေက်ာင္းသားေလး တစ္ေယာက္ ျမစ္ျပင္က်ယ္ကို ျဖတ္ေက်ာ္ဖို႕ အခက္ေတြ႕ေနရပါတယ္။

အဲဒီအခ်ိ္န္မွာ မေရတြက္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ မ်ားျပားတဲ့ ငွက္ၾကားေတြ အုပ္စုဖြဲ႕ ပ်ံသန္းလာၾကပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေကာင္းကင္ေပၚက ျမစ္ျပင္ၾကယ္ႀကီးေပၚမွာ ငွက္တံတားတစ္ခုအျဖစ္ ဖန္တီးၾကပါတယ္။ အဲဒီ ငွက္တံတားေပၚကေန ႏြားေက်ာင္းသားေလး ျဖတ္လာၿပီး နတ္သမီးေလးေနာက္ လိုက္လာခြင့္ရလိုက္ပါတယ္။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေကာင္းကင္မယ္ေတာ္ႀကီးလည္း ခ်စ္သူႏွစ္ဦးကို အေလွ်ာ့ေပး လိုက္ေလ်ာတဲ့အေနနဲ႕ ႏွစ္စဥ္ ၇ လ ၇ ရက္ ေရာက္တုိင္း ေကာင္းကင္ဘံုမွာ ခ်စ္သူႏွစ္ဦးကို ဆံုေတြ႕ခြင့္ေပးပါေတာ့တယ္။

ကဲ... အဲဒါေလးကေတာ့ တရုတ္ခ်စ္သူမ်ားေန႕ ေနာက္ခံပံုျပင္ေလးပါပဲကြယ္။