.:: Download Myanmar Font (WinKalaw New Version) HERE ::.

Monday, September 15, 2008

The moon represents my heart

ဒီသီခ်င္းေလးက ၁၉၉၅ ေမလ ၈ ရက္ေန႕မွာ ဆံုးပါးခဲ့တဲ့ ထိုင္၀မ္အဆုိေတာ္ တန္လီႊကၽြင္းရဲ႕ ေက်ာ္ၾကားတဲ့ သီခ်င္းေလး တစ္ပုဒ္ပါ။ အဲဒီသီခ်င္းေလးကို တရုတ္လိုဆိုထားတာပါ။ သိတဲ့အတိုင္း ကၽြန္ေတာ္ တရုတ္စာကို သိပ္မတတ္ပါဘူး။ ဒီသီခ်င္းေလးကို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ နားယဥ္ခဲ့ေပမယ့္ အဓိပၸါယ္ကို အေသအခ်ာ မသိခဲ့ပါဘူး။ ဟိုတစ္စ ဒီတစ္စေလးပဲ သိထားပါတယ္။ အေသအခ်ာ သိတာတစ္ခုကေတာ့... "လမင္းႀကီးဟာ ငါ့အခ်စ္ကို ကိုယ္စားျပဳတယ္" ဆုိတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေလးပါပဲ။

စေနေန႕ညက Red Cross Home for the Disabled (RCHD) ေဂဟာမွာ အဘြား ၂ ဦးက ကာရာအုိေက အစီအစဥ္မွာ အဲဒီသီခ်င္းေလးကို ဆိုသြားပါတယ္။ သူတုိ႕ေတြ မပီကလာ ဆုိေနတာကို နားေထာင္ေနရင္း ဖန္သားျပင္က တရုတ္လိုေရးထားတဲ့ သီခ်င္းစာတန္းကို သိသေလာက္ေလး လိုက္ဖတ္ရင္း... တိုးတိုးေလး သီခ်င္း ညည္းမိပါတယ္။ အဲဒီည တစ္ညလံုး အဲဒီသီခ်င္း စာသား ဟိုတစ္ပိုင္း ဒီတစ္ပိုင္းေတြ ကၽြန္ေတာ္ ပါးစပ္ဖ်ားမွာ ဟီးေလးခိုလို႕ေပါ့။ ေနာက္ရက္ေတြမွာလည္း သီခ်င္းညည္းမိရင္ အဲဒီသီခ်င္းပဲ ျဖစ္ေနျပန္ေရာ။ ဒါနဲ႕ပဲ အင္တာနက္ကေန သီခ်င္းဖုိင္ေလး ရဖို႕... သီခ်င္းစာသားေတြ ရဖို႕... အသိမိတ္ေဆြေတြကို ေမးျမန္းၿပီး ရွာရေဖြရတာေပါ့ဗ်ာ။ အခုေတာ့ သီခ်င္းေလးကို အလြတ္နီးပါး ရသြားပါၿပီဗ်ာ။ သီခ်င္းစာသားရဲ႕ အနက္ အဓိပၸါယ္ကိုလည္း ျပည္႕ျပည္႕စံုစံု ခံစားနားလည္သြားပါၿပီ။

ဒီသီခ်င္းေလးက တကယ္ကို Heart ထိတယ္ဗ်ာ။ တကယ္ တကယ္ပါ... ဗ်ာ။

Yue liang dai biao wo de xin
By - Teresa Tang

ni wen wo ai ni you duo shen
wo ai ni you ji fen
wo de qing ye zhen
wo de ai ye zhen
yue liang dai biao wo de xin

ni wen wo ai ni you duo shen
wo ai ni you ji fen
wo de qing bu yi
wo de ai bu bian
yue liang dai biao wo de xin

* qing qing de yi ge wen
yi jin da dong wo de xin
shen shen de yi duan qing
jiao wo si nian dao ru jin

* ni wen wo ai ni you duo shen
wo ai ni you ji fen

* ** ni qu xiang yi xiang
ni qu kan yi kan
yue liang dai biao wo de xin

Repeat *
Repeat **


English Translation

You ask me how deep my love for you is,
How much I really love you…
My affection is real.
My love is real.
The moon represents my heart.

You ask me how deep my love for you is,
How much I really love you…
My affection does not waver,
My love will not change.
The moon represents my heart.

* Just one soft kiss
is enough to move my heart.
A period of time when our affection was deep,
Has made me miss you until now.

* You ask me how deep my love for you is,
How much I really love you.

* ** Go think about it.
Go and have a look [at the moon],
The moon represents my heart.

Repeat *
Repeat **

Saturday, September 13, 2008

Together for humanity

စကၤာပူၾကက္ေျခနီမွာ လုပ္အားေပး စ၀င္တဲ့ ရံုးက ဖိလစ္ပိုင္တစ္ေယာက္က ေခၚတာနဲ႕ အဲဒီေနရာေလးကို ပထမဆံုးအႀကိမ္ ေရာက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီေနရာေလးဆိုတာ Red Cross Home for the Disabled (RCHD) ဆိုတဲ့ ေဂဟာေလးပါ။ Disabled ဆိုလုိ႕ မ်က္စိမျမင္ နားမၾကား ကိုယ္လက္အဂၤါ မသန္စြမ္းတဲ့သူေတြကို ထားတဲ့ေနရာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ Down Syndrome လို႕ေခၚတဲ့ မ်ိဳးရိုးဗီဇ ဖြဲ႕စည္းပံု ခ်ိဳ႕ယြင္းေနတဲ့ လူသားေတြကို ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ေနတဲ့ ေနရာတစ္ခုပါ။ Down Syndrome ေတြပဲတင္ မဟုတ္ပါဘူး။ Cerebral palsy, Spastic quadriplegia, Muscular dystrophy, Epilepsy စတဲ့ ေ၀ဒနာရွင္ေတြကိုလည္း ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ထားပါတယ္။

သူတို႕ေလးေတြက ေမြးရာပါေရာဂါတစ္ခုကို လူ႕ေလာကထဲ သယ္ေဆာင္လာခဲ့ရၿပီး လူသားတစ္ေယာက္၊ ကေလးတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ အၿပည့္အ၀ ရပ္တည္ခြင့္ မရရွာတဲ့သူေတြပါ။ သူတုိ႕ရဲ႕ ပံုပန္းသ႑ာန္ကလည္း ပံုမွန္လူသားတစ္ဦးနဲ႕ မတူၾကပါဘူး။ သူတုိ႕ရဲ အရပ္အေမာင္းဟာ သာမန္ကေလးေတြထက္ ပိုပုၾကပါတယ္။ အသားအေရက ေပ်ာ့တိေပ်ာ့တြဲႀကီးေတြ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ လွ်ာက ပါးစပ္ထက္ ႀကီးေနၿပီး အျပင္ကို တစ္လစ္ကေလး ထြက္ေနေလ့ရိွပါတယ္။ ကိုယ္ခႏၶာ ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ အားနည္းပါတယ္။

အဲဒီ ေဂဟာေလးကို ၁၉၈၈ ခုႏွစ္မွာ စတင္ခဲ့တာပါ။ ေဂဟာမွာ အၿမဲတမ္း ေနထုိင္တဲ့ ဦးေရကေတာ့ ၈၈ ဦးရိွပါၿပီ။ အသက္ ၆ ႏွစ္ကေန ၅၅ ႏွစ္ အထိ အရြယ္မ်ိဳးစံု ရိွၾကပါတယ္။ အမ်ားစုကေတာ့ ၿပံဳးတာ ရီတာေလးနဲ႕ ျပန္လည္ ဆက္သြယ္ တံု႕ျပန္ႏိုင္ပါတယ္။ ၀ူး၀ူး၀ါး၀ါး မပီကလာေတြ ေအာ္ႏိုင္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕တေလက်ေတာ့ သူတုိ႕ ေခါင္းကေလး၊ ေက်ာကေလး၊ လက္ကေလးကို ပြတ္သပ္ေနတာေလးပဲ ခံစားနားလည္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ေတြကေတာ့ အေရာင္ လင္းလင္းလက္လက္ ေတာက္ေတာက္ေလးေတြကိုပဲ ခံစားႏိုင္ရွာတယ္။ တခ်ိဳ႕ေတြမွာ ဂီတအသံေလးေတြကိုပဲ ၾကားသိခံစားရွာရတယ္။ သူတုိ႕ေတြကို ဘယ္လို အဆက္အသြယ္ လုပ္ရမယ္ဆုိတာကို တစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႕ အမည္ကဒ္ျပားေတြမွာ အမည္၊ ေမြးေန႕နဲ႕အတူ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ အဲဒီကဒ္ျပားေလးကို ကုတင္ေျခရင္းမွာ ကပ္ထားေပးပါတယ္။

သက္ရိွေလာကႀကီးမွာ အထီးက်န္ဆန္ဆန္ ျဖတ္သန္းေနရတဲ့ သူတို႕ေလးေတြအတြက္ အၾကင္နာ ေမတၱာေတြ၊ အားေပးမႈေတြ၊ ဂရုစိုက္မႈေတြ လိုအပ္ေနပါတယ္။ တစ္ေန႕တစ္ေန႕ ဘီးတပ္ကုလားထုိင္ေလးေပၚမွာပဲ ကုတင္ေပၚမွာပဲ သူမ်ားလုပ္ေပးမွ ေကၽြးမွ စားရေနရတဲ့ ဘ၀ေလးေတြဟာ တကယ္ကို အထီးက်န္ဆန္ ေျခာက္ေသြ႕လြန္းလွပါတယ္။ သီးျခားကမာၻေလးမွာ ေနရတဲ့ သူတုိ႕ေလးေတြဟာ လူေတြနဲ႕ ထိေတြ႕ ဆက္ဆံခ်င္ၾကပါတယ္။ ကုိယ္ေတြရဲ႕ အၿပံဳးေလးေတြဟာ သူတုိ႕ဘ၀ေလးေတြမွာ အလြန္ကို တန္ဖိုးရိွပါတယ္။ ကုိယ္ေတြက သူတုိ႕ကို စကားေတြ ေျပာေနရင္ မ်က္လံုးေလး အ၀ိုင္းသားနဲ႕ ၾကည္႕ေနတတ္ပါတယ္။ ကိုယ္ေတြက သူတုိ႕ လက္ကေလးေတြကို ဆုပ္ထားရင္ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးနဲ႕ ျပန္ဆုပ္ထားတတ္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္က ေဂဟာမွာ လမုန္႕ပြဲေတာ္ မီးထြန္းပဲြေတာ္ ျပဳလုပ္ေပးတဲ့အခ်ိန္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ အေျခအေန အေတာ္ေလး ေကာင္းမြန္တဲ့သူေတြကို ဘီးတပ္ကုလားထိုင္ေတြနဲ႕ ပြဲက်င္းပတဲ့ေနရာမွာ ထားရိွေပးထားပါတယ္။ ပထမဆံုး အစီအစဥ္အေနနဲ႕ ေဂဟာမွာ ေနထိုင္တဲ့ အဘြား ၂ ေယာက္က သီခ်င္းဆိုပါတယ္။ သူတုိ႕ ဆိုတာကေတာ့ မပီကလာေပါ့။ ေဘးကေန ၀ိုင္းၿပီး ေထာက္ကူၿပီး ဆိုေပးရတာေပါ့။ ဒုတိယ အစီအစဥ္ကေတာ့ RCHD က သူနာျပဳ ဆရာမေလးေတြနဲ႕ ေဂဟာက တခ်ိဳ႕ ပါ၀င္တဲ့ အကအဖြဲ႕က ကျပပါတယ္။ ေဂဟာက လူေတြကေတာ့ လက္ထဲမွာကိုင္ထားတဲ့ ပန္းပြါးေလးေတြပဲ လွဳပ္ၿပီးကႏိုင္တာပါ။ ဘီးတပ္ကုလားထုိင္ေပၚကေန ၾကည္႕ေနတဲ့သူေတြကလည္း ၀ူး၀ူး၀ါး၀ါးေတြ ေအာ္ၿပီး အားေပးၾကရွာတယ္။ လက္ေတြ ေျခေတြ ေျမွာက္ၾကတယ္။ လွဳပ္ၾကတယ္။

ေနာက္ မီးထြန္းပဲြေတာ္ က်င္းပပါတယ္။ ဓါတ္ပံုေတြ ရိုက္ၾကပါတယ္။ ၿပီးရင္ ဓါတ္ပံုေတြကို ခ်က္ခ်င္းကူးၿပီး ေဂဟာမွာ ေနထိုင္တဲ့သူေတြကို ေပးပါတယ္။ သူတုိ႕ေတြ အေတာ္ေလး ေပ်ာ္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕လို လုပ္အားေပး လာတဲ့သူေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ အေနာက္နုိင္ငံက အဖိုးႀကီး အဖြားႀကီးေတြလည္း ပါပါတယ္။ သူတုိ႕ေတြက ေဂဟာကလူေတြကို ကိုယ့္သားသမီးလိုပဲ ယုယုယယ ဆက္ဆံၾကပါတယ္။ ပါးကေလးေတြ နမ္းလိုက္၊ ရင္ခ်င္းအပ္လိုက္နဲ႕ ပခံုးေလး ဖက္လုိက္ ၾကင္နာၾကပါတယ္။ မီးပံုးေလးေတြ လိုက္ျပ၊ အစားေတြ ေကၽြးလိုက္ လုပ္ၾကတာေပါ့။ သီခ်င္းဆိုတဲ့ အဖြဲ႕က သီခ်င္းဆိုၿပီး ေဖ်ာ္ေျဖသလို ဂီတပညာရွင္ေတြကလည္း သူတုိ႕ရဲ ဂီတပညာနဲ႕ ေပးဆပ္ၾကပါတယ္။

တကယ္ဆို ေဂဟာကလူေတြဟာ ကမာၻေလာကႀကီးအတြက္ ဘာတစ္ခုမွ အက်ိဳးမျပဳႏိုင္ရွာတဲ့ လူသားေတြပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလို လူေတြကို ၀န္ထုပ္၀န္ပိုးတစ္ခုလို မပစ္ပယ္ထားပဲ လူပီသစြာ အၾကင္နာ ေမတၱာေတြနဲ႕ ေဖးကူေနတာကို ၾကည္ႏူးစြာ ျမင္ေတြ႕ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ လူသားဆန္မႈဆိုတဲ့ ခံစားမႈကို အားလံုး အတူတကြ ခံစား နားလည္ ပီတိျဖာခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ကေလးေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္အေနနဲ႕ လူပီသတယ္ လူသားဆန္တယ္ ဆုိတာ ဘာလဲဆုိတာကို အဲဒီအခ်ိန္မွာ နက္နက္နဲနဲ ခံစား နားလည္ သိရိွသြားခဲ့ရပါေတာ့တယ္။

Thursday, September 11, 2008

The power of tears - 2

ခင္ပြန္းျဖစ္သူ ျပန္အလာကို မန္က်န္႕ႏြီေလး ေစာင့္ေနခဲ့တာ အခ်ိန္ေတြ တစ္လၿပီး တစ္လ ကုန္ဆံုးခဲ့ပါၿပီ။ မဟာတံတုိင္းႀကီး ေဆာက္လုပ္ေရး လုပ္ငန္းခြင္မွာ ေဆာင္းရာသီရဲ႕ ၾကမ္းတမ္းမႈေတြ၊ အစာေရစာ ရွားပါးမႈေတြ စတာေတြကို ရြာကလူေတြ တဆင့္ ျပန္ေျပာျပလုိ႕ သူမ ၾကားသိခဲ့ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ၾကမ္းတမ္းလွတဲ့ ရာသီဥတုေအာက္မွာ ပင္ပန္းႀကီးစြာ အလုပ္လုပ္ေနရတဲ့ ခ်စ္ခင္ပြန္းအတြက္ စိုးရိမ္ေသာက ေရာက္ေနရရွာတဲ့ မန္က်န္႕ႏြီေလးဟာ သူ႕ခင္ပြန္းဆီ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် သြားၿပီး အ၀တ္ေတြ အစားအစာေတြ သြားပို႕မယ္လို႕ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။ အဲဒီ ခရီးက တကယ္ေတာ့ နီးနီးေလး မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူမရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ဘယ္သူမွ မျပင္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါနဲ႕ သူမရဲ႕အေဖဟာ သူမကို သြားခြင့္ျပဳလုိက္ၿပီး အိမ္က အေစအပါးေတြကို အေဖာ္အျဖစ္ ထည္႕ေပးလိုက္ပါတယ္။

မန္က်န္႕ႏီြေလးဟာ ေတာအထပ္ထပ္ ေတာင္အသြယ္သြယ္ကို အဆင့္ဆင့္ ေက်ာ္ျဖတ္လာရသလို ျမစ္ေတြ ေခ်ာင္းေတြကိုလည္း ကူးျဖတ္ရင္း မဟာတံတုိင္းႀကီး ေဆာက္လုပ္ေနတဲ့ တရုတ္ျပည္ေျမာက္ပိုင္းကို လာခဲ့ရပါတယ္။ ခရီးလမ္းမွာ ဆာေလာင္မြတ္သိပ္မႈေတြ၊ ေဆာင္းရာသီရဲ႕ အေအးဒဏ္ေတြ၊ ေျခေထာက္ နာက်င္မႈေတြကို အံတုရင္း ခရီးဆက္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ မဟာတံတိုင္း ေဆာက္လုပ္ေရး လုပ္ငန္းခြင္ထဲကို ေရာက္သြားပါတယ္။ ဒါနဲ႕ ဟိုလူကို ေမး... ဒီလူကို ေမးနဲ႕ သူ႕ခင္ပြန္းအေၾကာင္းကို စံုစမ္းရွာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သတင္းေကာင္း မၾကားရရွာပဲ သတင္းဆိုးႀကီးကသာ သူမကို ဆီးႀကိဳေနပါတယ္။ ပင္ပန္းဆင္းရဲတဲ့ ဒဏ္ကို မခံႏိုင္တဲ့ သူမရဲ႕ခင္ပြန္းဟာ ဆံုးပါးခဲ့တာ ၾကာလွပါၿပီဆိုပဲ။ မဟာတံတိုင္းႀကီးရဲ႕ ေအာက္တစ္ေနရာမွာ သူ႕ခင္ပြန္း အေလာင္းကို ျမွဳတ္ႏွံထားေၾကာင္း အလုပ္သမားေတြက ေျပာျပၾကပါတယ္။

ဒါနဲ႕ မန္က်န္႕ႏြီဟာ သူ႕ခင္ပြန္းအေလာင္းကို ျမွဳပ္ထားတဲ့ေနရာကို လုိက္ျပေပးဖို႕ ေတာင္းဆိုပါတယ္။ အဲဒီ ေနရာကို ေရာက္တဲ့အခါမွာ သူမဟာ ၀မ္းနည္းလြန္းလို႕ အူလိုက္သည္းလိုက္ ငိုေၾကြးရွာပါတယ္။ ငိုၿပီးရင္း ဆက္ငို... ငိုၿပီးရင္း ဆက္ငိုတာ ၃ ရက္တိတိေတာင္ ျဖစ္လာပါၿပီ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ႏွင္းမုန္တိုင္းႀကီး တုိက္ခတ္ၿပီး သူမရဲ႕ခင္ပြန္းကို ျမွဳပ္ႏွံထားတဲ့အေပၚက မဟာတံတုိင္းႀကီးရဲ႕ အစိတ္အပိုင္းအခ်ိဳ႕ ၿပိဳက်ပ်က္စီးကုန္ပါတယ္။ အဲဒီေအာက္မွာ အရုိးေတြက အမ်ားႀကီးဆုိေတာ့ ဘယ္အရိုးက သူမရဲ႕ ခင္ပြန္းမွန္း မခြဲႏိုင္ပါဘူး။ မန္က်န္႕ႏီြက လက္ညိွဳးထိပ္ကို ပါးစပ္နဲ႕ ကိုက္ျဖတ္ၿပီး ေသြးစက္ေတြကို အရိုးေတြေပၚက လိုက္ခ်တဲ့အခါမွာ သူမရဲ႕ ခင္ပြန္းျဖစ္သူရဲ႕ အရိုးေတြအထဲကို ေသြးေတြ ထိုးေဖာက္ စီး၀င္သြားတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႕ပဲ သူမခင္ပြန္းရဲ႕ အရိုးေတြကို ရရိွခဲ့ပါေတာ့တယ္။

"မိန္းခေလးတစ္ေယာက္ ငိုလိုက္တဲ့ မ်က္ရည္ေတြေၾကာင့္ မဟာတံတုိင္းႀကီး ၿပိဳက်သြားတယ္ေဟ့" ဆိုတဲ့ သတင္းက တုိင္းျပည္အႏွံ႕မွာ ခ်က္ခ်င္း ပ်ံ႕ႏွံ႕သြားပါေတာ့တယ္။ မဟာတံတုိင္းႀကီး ၿပိဳက်တဲ့ သတင္းဟာ လႊတ္ေတာ္အထိ ေရာက္ရိွသြားၿပီး ဘုရင္မင္းျမတ္ ကိုယ္ေတာ္တိုင္ အံ့အားသင့္ၿပီး မယံုၾကည္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္သြားေစပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မ်က္ျမင္ ကိုယ္ေတြ႕ျဖစ္ေအာင္ ဆိုၿပီး အဲဒီ မဟာတံတိုင္းႀကီး ၿပိဳက်တဲ့ေနရာကို ၾကြခ်ီေတာ္မူလာပါတယ္။ မ်က္ရည္မ်ားနဲ႕ တံတိုင္းႀကီးကို ၿပိဳလဲေစႏိုင္တဲ့ အစြမ္းထက္တဲ့ မိန္းခေလးကိုလည္း ေတြ႕ခ်င္တာလည္း ပါတာေပါ့ကြယ္။

မန္က်န္႕ႏြီကို ေတြ႕လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ သူမရဲ႕ အလွထဲမွာ ယစ္မူးသြားရွာပါတယ္။ ဘုရင္က ေျပာရွာပါတယ္... "အရမ္းလွတာပဲကြယ္။ နတ္သမီးေလး တစ္ပါးလား မွတ္ရတယ္။ ငါ့ကိုယ္ေတာ္ကို လက္ထပ္ပါလားကြယ္။"

မန္က်န္ႏီြက စဥ္းစားသံုးသပ္လိုက္ၿပီး ခ်က္ခ်င္း တံု႕ျပန္ပါတယ္။ သူမလိုခ်င္တာေတြကို ေပးႏုိင္ရင္ ဘုရင္ကို လက္ထပ္မယ္ေပါ့။ ဘုရင္ကလည္း ဆု ၃ ဆု ေတာင္းေစဆိုၿပီး ခြင့္ျပဳပါတယ္။ ပထမဆံုး ေတာင္းတဲ့ဆုက သူမခင္ပြန္းရဲ႕ အေလာင္းကို ထည္႕ဖို႕ အေကာင္းစား ေခါင္းတစ္လံုးပါ။ ဒုတိယ ေတာင္းတဲ့ဆုက ဘုရင္အေနနဲ႕ သူမခင္ပြန္းအတြက္ ႏိုင္ငံေတာ္အဆင့္ အသုဘအခမ္းအနားကို က်င္းပျပဳလုပ္ေပးဖုိ႕ပါ။ တတိယဆုကေတာ့ ဘုရင္အပါအ၀င္ မွဴးႀကီးမတ္ရာ စစ္သည္ဗုိလ္ပါ နန္းတြင္းသူ နန္းတြင္းသား အားလံုး ၀မ္းနည္းျခင္း အထိမ္းအမွတ္ ၀တ္စံုေတြကို ၀တ္ဆင္ေပးဖုိ႕ ေတာင္းဆိုပါတယ္။ ေတာင္းထားတဲ့ ဆုေတြက အေတာ္ေလး တရားလြန္ေနေပမယ့္ ဘုရင္က လက္ခံသေဘာတူလိုက္ပါတယ္။

အသုဘအခမ္းအနားကို သူမ ေျပာသလို အတိအက် ျပဳလုပ္ေပးပါတယ္။ အေကာင္းစား အေခါင္းႀကီးကို တင္ထားတဲ့ လွည္းရဲ႕ေနာက္ကေန ဘုရင္ကိုယ္တုိင္ ဦးေဆာင္ၿပီး အားလံုးေသာ ၀န္ႀကီးေတြ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ လိုက္လာပါတယ္။ ဂူသြင္းမယ့္ေနရာအျဖစ္ သူမေရြးခ်ယ္ထားတာက ေရစီးၾကမ္းလြန္းလွတဲ့ ျမစ္ႀကီးအေပၚက ေခ်ာက္ကမ္းပါးတစ္ခုမွာပါ။

ဖန္ရီွးလန္ရဲ႕ အသုဘကို လိုက္ပို႕တဲ့ တစ္ဖြဲ႕လံုး ေခ်ာက္ကမ္းပါးေပၚကို ေရာက္လာၾကပါၿပီ။ ဘုရင္အပါ၀င္ အမႈထမ္း အရာထမ္းေတြ အားလံုး ဖန္ရီွးလန္ရဲ႕ ဂူႀကီးေဘးနားမွာ ထံုးတမ္းစဥ္လာအရ မတ္တပ္ရပ္ေနၾကပါၿပီ။ ဖန္ရီွးလန္ကို ဂူသြင္းၿပီးတဲ့အခါမွာ မန္က်န္႕ႏြီတစ္ေယာက္ အငိုတိတ္သြားပါတယ္။ ဒူးေထာက္ ထုိင္ေနရာကေန ျဖည္းျဖည္းခ်င္း မတ္တပ္ရပ္လိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေနာက္ဆံုးႏႈတ္ဆက္တဲ့အေနနဲ႕ သူမရဲ႕ခင္ပြန္းျဖစ္သူကို ဦးညႊတ္ၿပီး ဂါရ၀ါျပဳ အရိုအေသေပးပါတယ္။ အရိုအေသ ေပးၿပီးတာနဲ႕ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ေျပးထြက္သြားၿပီး ေခ်ာက္ကမ္းပါးေပၚကေန ေရစီးသန္တဲ့ ျမစ္ထဲကို ခုန္ခ်ၿပီး ဘ၀ကို အဆံုးစီရင္သြားပါေတာ့တယ္။

ကဲ... ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒါပါပဲကြယ္။ တရုတ္ေတြရဲ႕ ပါးစပ္ဖ်ားမွာေတာ့ အခ်စ္ႀကီးတဲ့ သစၥာရွင္ မန္က်န္႕ႏြီရဲ႕ မ်က္ရည္အစြမ္းကို သတိတရ ရိွေနမွာေတာ့ အမွန္ပါပဲကြယ္။

Wednesday, September 10, 2008

The power of tears - 1

မဟာတံတိုင္းႀကီးနဲ႕ ပါတ္သတ္တဲ့ ေနာက္ထပ္ ပံုျပင္ဇာတ္လမ္းေလး တစ္ခုရိွပါတယ္။ အဲဒီဇာတ္လမ္းေလးကို ဟိုးငယ္စဥ္ ကေလးဘ၀ကတည္းက အဖြားက ေျပာျပလို႕ ၾကားသိဖူးပါတယ္။ အဖြားကလည္း ျမန္မာစကား သိပ္မရ... ကိုယ္ေတြကလည္း တရုတ္စကားကို နားမလည္နဲ႕ မျပည္႕မစံု နားလည္ခဲ့ရတဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးေပါ့။ အခုေတာ့ မဟာတံတုိင္းနဲ႕ ပါတ္သတ္တဲ့အေၾကာင္းေတြကို အင္တာနက္မွာ ရွာရွာေဖြေဖြ လိုက္ဖတ္ရင္း အဲဒီဇာတ္လမ္းေလးကို ျပန္ေတြ႕မိတာပါ။ ငယ္ငယ္တုန္းက မရွင္းလင္းခဲ့သမွ် အခုေတာ့ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း သိခဲ့ရပါၿပီ။ ပံုျပင္ဇာတ္လမ္း ဆိုတဲ့အတိုင္း မ်ိဳးဆက္တစ္ခုၿပီးတစ္ခု အဆင့္ဆင့္ လက္ဆင့္ကမ္းခဲ့ရတာဆိုေတာ့ မူကြဲေတြကေတာ့ အမ်ိဳးမ်ိဳးရိွႏိုင္တာေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့့္ဇာတ္လမ္းနဲ႕ တျခားသူေတြ သိတဲ့ဇာတ္လမ္း ထပ္တူထပ္မွ် မတူတာေတြ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။

လြမ္းမ်က္ရည္ဆိုတဲ့ ပံုျပင္ေလးဟာ မဟာတံတိုင္းႀကီးနဲ႕ ပတ္သတ္တဲ့ ပံုျပင္ေလးေတြထဲမွာ အေတာ္ေလးကို ေက်ာ္ၾကားတဲ့ ပံုျပင္ေလးပါပဲ။ အဲဒီပံုျပင္ေလးထဲမွာ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၄၆၀၀ ေက်ာ္တုန္းက တရုတ္ျပည္မွာ ရႊီဟြမ္တီဘုရင္ (အ၀ါေရာင္ အင္ပါယာ)ေခတ္မွာ မဟာတံတုိင္းႀကီး ေဆာက္လုပ္မႈေၾကာင့္ ေၾကကြဲဖြယ္ ဘ၀ အဆံုးသတ္ခဲ့ရတဲ့ ခ်စ္သူႏွစ္ဦးအေၾကာင္းကို ေရးဖြဲ႕ထားပါတယ္။

ပံုျပင္ဆိုတဲ့အတုိင္း... ဟိုးေရွးေရွးတုန္းကေပါ့ကြယ္။ က်န္႕မိသားစုတစ္စု ရိွသတဲ့ကြယ္။ အဲဒီ မိသားစုရဲ႕ အိမ္ၿခံ၀န္းထဲမွာ ထူးဆန္းတဲ့ ဘူးပင္္ႀကီးတစ္ပင္ ရိွသတဲ့။ အဲဒီဘူးပင္ႀကီးကေန အလြန္ကို ႀကီးမားလွတဲ့ ဘူးသီးတစ္လံုးက အိမ္နီးခ်င္း မန္မိသားစုရဲ႕ ၿခံ၀န္းဘက္မွာ သြားၿပီး သီးေနပါတယ္။ မန္မိသားစုက အဲဒီ ဘူးသီးႀကီးကို ခြဲၾကည္႕လိုက္တဲ့အခါ ဘူးသီးႀကီးထဲမွာ ခေလးမေလးတစ္ဦး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ထိုင္ေနတာကို ေတြ႕လိုက္ရပါတယ္။ ဒါနဲ႕ ခေလးမေလးကို မန္က်န္႕ႏြီ (Meng Jiangnu)လို႕ အမည္ေပးလိုက္ပါတယ္။ အဓိပၸါယ္က မန္ နဲ႕ က်န္႕ အိမ္က သမီးေလးေပါ့ဗ်ာ။

တစ္ညမွာ မန္က်န္႕ႏြီရဲ႕ အိမ္မက္ထဲမွာ ကြမ္ရင္မယ္ေတာ္က သူ႕ကို လာၿပီး စကားေျပာပါတယ္။ သူ႕ရဲ႕ လံုလံုၿခံဳၿခံဳ ၀တ္ထားတဲ့ ၀တ္ရံုေအာက္က အသားအေရကို ျမင္ေတြ႕ခြင့္ရခဲ့တဲ့သူကို လက္ထပ္ယူရမယ္လို႕ မိန္႕မွာသြားပါတယ္။ သူမကေတာ့ အိမ္မက္ထဲက အဲဒီစကားကို အေတာ္ေလးကို ယံုၾကည္ပါတယ္။ ဒီိလိုနဲ႕ တစ္ေန႕ၿပီး တစ္ေန႕ ကုန္ဆံုးခဲ့ရင္း ခေလးမေလး အရြယ္ေရာက္လာပါတယ္။ နတ္သမီးေလး တစ္ပါးအမွ် ေခ်ာေမာလြန္းလွတဲ့ သူရဲ႕ အလွဂုဏ္ေတြဟာ ေက်ာ္ၾကားသထက္ ေက်ာ္ၾကားလာပါတယ္။

တစ္ေန႕မွာ ဘုရင္က မဟာတံတိုင္းႀကီး ေဆာက္လုပ္ဖို႕ အမိန္႕ေတာ္ ခ်မွတ္လိုက္ပါတယ္။ သက္ဦးစံပိုင္ဘုရင္ စနစ္ျဖစ္တာေၾကာင့္ အာဏာပိုင္ေတြအေနနဲ႕ ေရြးခ်ယ္စရာ လမ္းမရိွတဲ့အတြက္ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ စီစဥ္ရပါၿပီ။ ဒါနဲ႕ပဲ အနယ္နယ္ အရပ္ရပ္ကေန လုပ္အားေပးေတြ အတင္းအဓမၼ ဆင့္ေခၚခံၾကရပါတယ္။ လုပ္အားေပး ျပည္သူေတြဟာ ၾကမ္းတမ္းတဲ့ ရာသီဥတုေအာက္မွာ မိုးလင္းမုိးခ်ဳပ္ မနားတမ္းလုပ္ရပါတယ္။ ပိုက္ဆံ တစ္ျပားမွ မရတဲ့အျပင္ အႏွိပ္စက္ခံ အႀကိမ္းေမာင္းခံရတဲ့ ျပည္သူေတြခင္မ်ာ... ပေဒသရာဇ္ေခတ္ရဲ႕ သားေကာင္ ေျမစာပင္ေလးေတြ ျဖစ္ၾကရတာေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ ေရွာင္ေျပးလို႕ရရင္ ရသလို လုပ္အားေပးအျဖစ္ ဆင့္ေခၚျခင္းကို ေရွာင္ေျပးၾကပါတယ္။

အဲဒီလို ေရွာင္ေျပးတဲ့အထဲမွာ စာေပပညာရွင္ တစ္ဦးျဖစ္တဲ့ ဖန္ရီွးလန္ ဆိုတဲ့ ေကာင္ေလးလည္း ပါတာေပါ့။ သူ႕မိဘေတြကေတာ့ ဆံုးသြားရွာၿပီျဖစ္လို႕ သူ႕မိသားစု ကိုယ္စား လုပ္အားေပးအေနနဲ႕ သူ႕ကို ဆင့္ေခၚတာပါ။ ဒီလို ေရွာင္ေျပးေနတဲ့ သူ႕ကို အာဏာပိုင္ေတြက ၀ရမ္းေျပးလို႕ သတ္မွတ္ၿပီး သူေျပးရာ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ ေတာက္ေလွ်ာက္ ေျခရာခံ ရွာေဖြေနတာေပါ့။ မၾကာခင္မွာ သူ႕ကို အာဏာပိုင္ေတြက ရွာေဖြမိၿပီး လိုက္လံ ဖမ္းဆီးပါေတာ့တယ္။

ေနာက္က လုိက္တဲ့လူေတြ ရိွေနသလို သူကလည္း ေရွ႕ကေန အားသြန္ ေျပးတာေပါ့။ အဲဒါနဲ႕ မန္မိသားစုရဲ႕ ၿခံ၀န္းႀကီး ေဘးနားက ျဖတ္ေျပးမိပါေလေရာ။ ၿခံ၀န္းႀကီးက က်ယ္သလို အပင္ေတြကလည္း မ်ားလွတဲ့အတြက္ အာဏာပိုင္ေတြ လက္ထဲက လြတ္ေအာင္ ခဏတာ ပုန္းဖို႕ အဆင္ေျပလွပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အုတ္တံတုိင္းကို ေက်ာ္တက္ၿပီး ၿခံ၀န္းထဲက အပင္ေတြေနာက္မွာ ပုန္းေနလုိက္ပါတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ မန္က်န္႕ႏြီေလးတစ္ေယာက္ လက္ထဲမွာ ယပ္ေတာင္ေလးကို ကိုင္ၿပီး ၿခံ၀န္းထဲမွာ လိပ္ျပာ လိုက္ဖမ္းေနပါတယ္။ လိပ္ျပာေလးက ေရကန္ေလးကို ျဖတ္အေျပးမွာ သူမက လွမ္းဖမ္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လိပ္ျပာေလးကို ဖမ္းမမိပဲ ယပ္ေတာင္ေလးသာ ေရထဲက်သြားပါတယ္။ ေဘးပတ္၀န္းက်င္မွာ ဘယ္သူမွ မရိွဘူး အထင္နဲ႕ သူမရဲ႕အက်ၤ ီလက္ရွည္ကို လက္ေမာင္းရင္းအထိ ပင့္တင္လိုက္ၿပီး ေရကန္ထဲက ယပ္ေတာင္ေလးကို မမွီတမွီ လွမ္းဆယ္ေနပါတယ္။ အပင္ေနာက္မွာ ပုန္းေနတဲ့ ဖန္ရီွးလန္က အဲဒါကို အစအဆံုး ျမင္ေနရၿပီး ေကာင္မေလး ေရထဲကို အရိွန္လြန္ၿပီး ျပဳတ္က်သြားမွာကို စိုးရိမ္ေနပါတယ္။ ဘယ္လိုမွ မေနႏိုင္တဲ့အဆံုးမွာ ညီမေရ... သတိထားပါဗ်ိဳ႕ လို႕ လွမ္းေအာ္မိသြားပါတယ္။

ရုတ္တရက္ဆိုေတာ့ မန္က်န္႕ႏြီေလး လန္႕သြားတာေပါ့။ ေသခ်ာ ျပန္ၾကည္႕လိုက္တဲ့အခါမွာ ရုပ္ေရာေခ်ာေမာ ေျပျပစ္လြန္းတဲ့ လူငယ္ေလးဆိုတာ သတိထားမိခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ လူငယ္ေလးဟာ သူမရဲ႕ လက္ေမာင္းရင္းအထိ ျမင္ထားတဲ့သူ ျဖစ္လို႕ ကြမ္ရင္မယ္ေတာ္ ေျပာခဲ့တဲ့အခ်က္နဲ႕ ကိုက္ညီေနပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ သူတို႕ႏွစ္ဦးဟာ ျမင္ျမင္ခ်င္းကို ခ်စ္မိသြားၾကပါတယ္။ မိန္းခေလးရွင္ဆီကေန ခြင့္ပန္ၿပီး သူတို႕ႏွစ္ဦး လက္ထပ္ခဲ့ပါတယ္။ မဂၤလာပြဲကိုလည္း ညဘက္မွပဲ တိတ္တခိုးေလး က်င္းပဖို႕ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကပါတယ္။

ဒါေပမယ့္လည္း... ကံဆိုးမိုးေမွာင္က်ဖို႕ အခ်ိန္ျဖစ္လာပါၿပီ။ ဖန္ရီွးလန္ ဘယ္မွာရိွေနသလဲဆိုတာကို သိသြားတဲ့ အာဏာပိုင္ေတြဟာ မန္မိသားစုရဲ႕ အိမ္ကို ညတြင္းခ်င္း လိုက္လာၿပီး သတို႕သားကို ဖမ္းဆီးၿပီး မဟာတံတုိင္း ေဆာက္လုပ္ေရး လုပ္ငန္းခြင္ထဲကို ျပန္သြားဖို႕ ေခၚသြားပါေတာ့တယ္။ ၾကင္စဦး ဇနီးေမာင္ႏွံဟာ ဒီလိုနဲ႕ပဲ အခြဲခံလိုက္ရပါတယ္။ သူတုိ႕ႏွစ္ေယာက္ အသက္ရွင္လွ်က္ ျပန္လည္ ဆံုေတြ႕ၾကမယ္ဆိုတာကို ဘယ္သူ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ကမွ မေမွ်ာ္လင့္ရဲပါဘူး။ ႏွစ္ဦးစလံုးရဲ႕ ရင္ထဲမွာ အသည္းႏွလံုးေတြ တစ္စစီ က်ိဳးပဲ့ ေၾကမြေနသလို ေ၀ဒနာ မ်က္ရည္မိုးေတြကလည္း ရပ္တန္႕လို႕ မရေအာင္ ရြာသြန္းျဖိဳးေနခဲ့ပါေတာ့တယ္။

Tuesday, September 9, 2008

Bus Explosion at Yangon

ဒီေန႕ စက္တင္ဘာ ၉ ရက္ေန႕ ေန႕လည္ ၁၁ နာရီခန္႕မွာ အမွတ္ ၄၅ လိုင္းက ဘတ္စ္ကားတစ္စီး ဂတ္စ္အိုး ေပါက္ပါတယ္။ လွည္းတန္း လမ္းဆံုအနားမွာရိွတဲ့ စိန္ရတုခန္းမအနားမွာ ေပါက္ကြဲတာပါ။ လူအေသအေပ်ာက္ ရိွတယ္လို႕လဲ ၾကားမိပါတယ္။

ဓါတ္ပံုေတြ တက္လာတာ ေတြ႕လို႕ တဆင့္ ျပန္လည္ ေ၀မွ်လုိက္ပါရေစဗ်ာ။ မူရင္း ဓါတ္ပံုတင္ဆက္သူ NLL ကိုလည္း ေက်းဇူးအထူးတင္ရိွပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။















ျဖည္႕စြက္။ ။ ႏိုင္ငံပိုင္သတင္းစာအရ အခုျဖစ္ရပ္မွာ လူအေသအေပ်ာက္ မရိွပါဘူးတဲ့ ခင္ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ ဘာေၾကာင့္ ေပါက္ကြဲရသလဲဆုိတာကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း မေဖာ္ျပေသးပါဘူး။ စံုစမ္း ေဖာ္ထုတ္ေနတယ္လို႕ ေျပာပါတယ္။ The Voice Journal - Vol-4/No.47 မွာ ပါတဲ့ သတင္းေလးကို ထပ္ဆင့္ ေဖာ္ျပခ်င္ပါတယ္။