.:: Download Myanmar Font (WinKalaw New Version) HERE ::.

Sunday, September 21, 2008

Treasure Hunt - Facebook

အခုရက္ပိုင္း အခ်ိန္အားရင္ အားသလို ကၽြန္ေတာ္ ဇူလိုင္တစ္ေယာက္ ပင္လယ္ဒျမလုပ္ၿပီး ရတနာ ရွာပံုေတာ္ ဖြင့္ေနပါတယ္။ ပင္လယ္ဒျမ လုပ္တယ္ဆိုလို႕ ပင္လယ္ႀကီးက က်ယ္တယ္... ဒျမက တိုက္တယ္... က်ယ္တိုက္ ႀကိဳက္တယ္ဆိုၿပီး ဘယ္တရုတ္မေလးကို သြယ္၀ိုက္ေသာနည္းနဲ႕ တိုးတိတ္ ခ်စ္ခြင့္ပန္ေနသလဲလို႕ ထင္ေတာ္ မမူၾကပါနဲ႕အံုး။ အထင္ေတြ ႀကီးၿပီးမွ ျဖစ္မလာရင္ ရင္ေမာရတာပဲ အဖတ္တင္မယ္ေလ။ အဲဒီလိုျဖစ္သြားရင္ အားနာလြန္းလို႕ပါဗ်ာ။

Facebook ထဲမွာ ပါတဲ့ fluff friends ဂိမ္းကေလးတစ္ခုကို ေဆာ့ေနတာပါ။ fluff friends က အေကာင္ေမြးတဲ့ ဂိမ္းေလးပါ။ အဲဒီထဲမွာ ကိုယ္ႀကိဳက္တဲ့ အေကာင္ကို ေရြးၿပီး ေမြးထားရပါတယ္။ အဲဒီ အေကာင္ေလးကို အစာေကၽြးရတယ္။ အလွဆင္ရတယ္။ တျခား သူငယ္ခ်င္းေတြ ေမြးထားတဲ့ အေကာင္ေတြနဲ႕ အေျပးၿပိဳင္ၿပီး ပို္က္ဆံရွာလို႕ရတယ္။ ရတဲ့ပိုက္ဆံနဲ႕ အစာ၀ယ္ၿပီး ကိုယ္အေကာင္ အားရိွေအာင္ အေျပးျမန္ေအာင္ အစာေတြ ထပ္ေကၽြးရပါတယ္။
အဲဒီ fluff friends ထဲမွာပဲ ရာသီအလိုက္ ဂိမ္းေလးေတြ စီစဥ္ေပးပါတယ္။ အခုတစ္ေခါက္ကေတာ့ International Talk Like A Pirate Day - Sep 19th အထိမ္းအမွတ္နဲ႕ Pirate Treasure Hunt ဆိုတာေလးကို လုပ္ေပးထားပါတယ္။ ဂိမ္းအရ ညသန္းေခါင္အခ်ိန္မွာ ပင္လယ္ဒျမ ေမ်ာက္က သူ႕သေဘာၤမွာ ပါလာတဲ့ ရတနာေတြကို ခိုးလာၿပီး Facebook ထဲက fluff friends ေတြထဲမွာ လိုက္ထည္႕ေပးထားပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႕က ကိုယ္အေကာင္ေလးရဲ႕ ေသတၱာထဲမွာ ရတနာ ရွာလို႕ရသလို အျခား အေကာင္ေတြဆီကို လွည္႕ပတ္သြားရင္း ရတနာေသတၱာေတြ လိုက္ဖြင့္လို႕ ရပါတယ္။ ပထမဦးဆံုး ေတြ႕ရမွာက ပိတ္ထားတဲဲ့ ေသတၱာေလးပါ။ အဲဒီ ေသတၱာေလးကို ဖြင့္လိုက္ရင္ တစ္ခ်ိဳ႕ေသတၱာထဲမွာ ဘာတစ္ခုမွ မပါပဲ ဗလာႀကီး ျဖစ္ေနတတ္သလို ကံေကာင္းတဲ့ ေဖကံေကာင္းအဖုိ႕ ရတနာေတြပါတဲ့ ေသတၱာနဲ႕လည္း ႀကံဳႏိုင္ပါတယ္။ ရတနာေတြ႕တုိင္းလည္း ခ်က္ခ်င္း ယူလို႕ရတယ္ မထင္ပါနဲ႕။ ေသတၱာပိုင္ရွင္ အိမ္ရွင္ျဖစ္တဲ့ အေကာင္ေလးကို လက္ေဆာင္ေပးတာတုိ႕ အစာေကၽြးတာတုိ႕ကို လုပ္ေပးရပါေသးတယ္။ ၿပီးမွ ရတနာကို ယူခြင့္ရိွပါတယ္။
စရွာတဲ့အခ်ိန္မွာ ရတနာ ေတြ႕ရတာ မ်ားပါတယ္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ ရွာရတာ ပိုိပို ခက္လာပါတယ္။ ၁၀ လံုးေလာက္ ေတြ႕ၿပီးတဲ့ေနာက္ဆို အေတာ္ရွာရခက္ပါတယ္။ ေသတၱာေတြ အမ်ားႀကီး ဖြင့္ၾကည္႕တာေတာင္ တစ္ခုတစ္ေလ မေတြ႕ရပါဘူး။ စည္းကမ္းအရ တစ္ေန႕ကို ရတနာ ၆ လံုးပဲ သိမ္းထားခြင့္ ရိွပါတယ္။ အကယ္လို႕မ်ား ၆ လံုး ထက္ ေက်ာ္ၿပီး ဆက္တူးရင္ ရတနာကို အပိုင္မရေပမယ့္ အမွတ္ေတြေတာ့ ရပါတယ္။ အဲဒီရတဲ့ အမွတ္နဲ႕ တျခားပစၥည္းေတြ အေကာင္ေတြ ၀ယ္လို႕ရပါတယ္။ အခု Pirate Treasure Hunt မွာေတာ့ မိေက်ာင္းနဲ႕ ေ၀လငါး ကို ၀ယ္လုိ႕ရပါတယ္။ အမွတ္ ၁၀၀ ရရင္ ေ၀လငါး ၀ယ္လုိ႕ရၿပီး အမွတ္ ၂၀၀ ရရင္ မိေက်ာင္း ၀ယ္လုိ႕ရပါတယ္။ အမွတ္ ၅၀၀ အထိ ရတဲ့သူဆိုရင္ ပင့္ကူတစ္ေကာင္ အလကား ရပါတယ္။
တူူးစုထားတဲ့ ရတနာေတြနဲ႕ ရထားတဲ့ အမွတ္ေပၚ မူတည္ၿပီး အျခားပစၥည္းေလးေတြ လုပ္လုိ႕ ရပါတယ္။ ၾကယ္ေတြနဲ႕ လည္ဆြဲေလးေတြ လုပ္လုိ႕ရပါတယ္။ အမွတ္ ၅၀ နဲ႕ ရတနာ ၄ ခု ေပါင္းၿပီး ပင္လယ္ဒျမ ကိုင္တဲ့ ဓါးေကာက္ႀကီးလည္း လုပ္လို႕ရပါတယ္။ အမွတ္ ၁၀၀ နဲ႕ ရတနာ ၄ ခု ေပါင္းရင္ေတာ့ သရဖူ လုပ္လို႕ ရပါတယ္။ ဒီပစၥည္းေလးေတြက အခုကာလအတြင္းမွာပဲ လုပ္လို႕ ရမွာပါ။ ဒီလကုန္သြားရင္ အဲဒီဂိမ္းလည္း မရိွေတာ့ပါဘူး။ အဲဒါဆို အဲဒီပစၥည္းေတြက Limited Edition ေတြ ျဖစ္သြားမွာပါ။ ဒါေၾကာင့္လည္း Facebook ထဲက လူေတြ ေန႕ေရာညပါ အသည္းအသန္ တူးၾကဆြၾကေနတာေပါ့ဗ်ာ။ ကိုးနတ္ရွင္ သေဘာေကာင္းတဲ့ ေနရာမွာ လတ္တေလာ ေနေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း အဲဒီ စာရင္းထဲမွာ ပါတယ္ဆိုတာကို ေဗဒင္ေမးေနရင္ ဆန္ကုန္ေနပါမယ္ေလ။

Wednesday, September 17, 2008

Teresa Teng

Yue liang dai biao Wo de xin သီခ်င္းေလးကို လိုခ်င္တာနဲ႕ အင္တာနက္မွာ ရွာျဖစ္ပါတယ္။ Youtube မွာလည္း အမ်ားႀကီးပါ။ Mp3 ေတြလည္း ရိွပါတယ္။ အဲဒီ သီခ်င္းကို ျပန္ဆိုထားတာ Versionမ်ိဳးစံု ရိွေပမယ့္ မူရင္း အဆုိေတာ္ကို လံုး၀ မမွီပါဘူး။ ေရာ့ခ္ပဲ ဆိုဆို... ရက္ပ္ပဲ ဆိုဆို... တန္လီႊကၽြင္း ဆိုခဲ့သေလာက္ မေကာင္းပါဘူး။ Tian Mi Mi, A Small Town Story, Hai Long, Good Bye My Love စတဲ့ သီခ်င္းေကာင္းေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါ။ သူ႕သီခ်င္းေတြကို ျမန္မာျပည္က ႏြဲ႕ယဥ္၀င္း၊ စိုင္းဆိုင္ေမာ့၀္တုိ႕ ေကာ္ပီျပန္ဆိုထားတာ ရိွၾကပါတယ္။ ေမာင္ေပးတဲ့အခ်စ္ ျပန္ဆပ္ခဲ့ပါ ဆုိတာ Ni Zenme Shuo ဆိုတဲ့သီခ်င္းကို ျပန္ဆိုထားတာပါပဲ။

ဒါေၾကာင့္ အသံခ်ိဳေအးေလးနဲ႕ ဆုိတတ္တဲ့ သူ႕အေၾကာင္းကို သိခ်င္တာနဲ႕ Internet မွာ ဟိုဟိုဒီဒီ ရွာဖတ္ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။ ကိုယ္ဖတ္ခဲ့တာကိုလည္း မွတ္တမ္းတင္တဲ့ အေနနဲ႕ေရာ... တျခား စာဖတ္သူေတြကို သိရိွေစခ်င္တဲ့ အေနနဲ႕ေရာ အခုလို စာတစ္ပုဒ္ တင္ျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။

သူမကို ၁၉၅၃ ဇန္န၀ါရီလ ၂၉ ရက္ေန႕မွာ ထုိင္၀မ္ကၽြန္း ယြီလင္ၿမိဳ႕မွာ ေမြးဖြားခဲ့ပါတယ္။ သူမရဲ႕ မိဘေတြကေတာ့ တရုတ္ျပည္မႀကီး ဟာေဘးျပည္နယ္ကေန ဆင္းသက္ ေပါက္ဖြားလာခဲ့တဲ့ သူေတြပါ။ ငယ္စဥ္ေတာင္ေက်း ကေလးဘ၀ကတည္းက သူမဟာ အဆိုၿပိဳင္ပြဲေတြမွာ ဆုမ်ားစြာ ခ်ိတ္ခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၆၄ မွာ ေအာ္ပရာဇာတ္လမ္း တစ္ခုျဖစ္တဲ့ "The Love Eterne" မွာ ေနာက္ခံသီခ်င္း သီဆိုခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ သူမအေဖရဲ႕ ပံ့ပိုးအားေပးမႈနဲ႕ သူမဟာ အထက္တန္းေက်ာင္းကေန ေက်ာင္းထြက္ခဲ့ၿပီး ဂီတေလာကထဲကို ေျခစံုပစ္ ၀င္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။

ထိုင္၀မ္မွာ ထုတ္လႊင့္ခဲ့တဲ့ ေတးဂီတအစီအစဥ္ေတြေၾကာင့္ သူမဟာ ၁၉၆၈ ေနာက္ပိုင္းမွာ တျဖည္းျဖည္း ေက်ာ္ၾကားလာခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၇၃ မွာ စတင္ၿပီး ဂ်ပန္ အႏုပညာေလာကကို ထုိးေဖာက္ ေနရာယူခဲ့ၿပီး "Best New Singing Star" ဆုကို ရရိွခဲ့ပါတယ္။ တရုတ္လို ဂ်ပန္လို ဆုိတတ္တဲ့အျပင္ ကန္တံုလို အဂၤလိပ္လုိလည္း ဆိုတတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကန္တံုစကားေျပာ တရုတ္ေတြရိွတဲ့ မေလးရွား အင္ဒိုနီးရွားႏိုင္ငံေတြအထိ အမည္ေက်ာ္ၾကားခဲ့ပါတယ္။

ထိုင္၀မ္နဲ႕ တရုတ္ျပည္မႀကီး ႏိုင္ငံေရးတင္းမာမႈေတြေၾကာင့္ သူမရဲ႕ သီခ်င္းေခြေတြကို ၁၉၈၀ ခုႏွစ္ ေရွ႕ပိုင္းေတြမွာ တရုတ္ျပည္မႀကီးမွာ ျဖန္႕ခ်ီခြင့္ မျပဳခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူမရဲ႕ ဂုဏ္သတင္းေတြ၊ သူမရဲ႕ သီခ်င္းေတြကို ကန္႕သတ္ ခ်ဳပ္ခ်ယ္ႏုိင္ျခင္း မရိွခဲ့ပါဘူး။ တရုတ္ျပည္ရဲ႕ အိမ္တုိင္း၊ ရြာတိုင္း၊ ဆုိင္တုိင္းကို ေမွာင္ခိုေစ်းကြက္ကေန တဆင့္ သူမရဲ႕ သီခ်င္းေလးေတြ ပ်ံ႕ႏွံ႕ေရာက္ရွိလာခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ အာဏာပိုင္ေတြအေနနဲ႕ တားျမစ္ထားတဲ့ ကန္႕သတ္ခ်က္ကို ရုပ္သိမ္းေပးခဲ့ရပါေတာ့တယ္။

တရုတ္ေခါင္းေဆာင္ တန္ေရွာင္ဖိန္ (Deng Xiaoping)နဲ႕ မိသားစုမ်ိဳးရိုးစာလံုး အတူတူျဖစ္တဲ့ တန္လီႊကၽြင္းကို "Little Deng" လုိ႕ ေခၚဆိုၾကပါေသးတယ္။ တရုတ္ျပည္မႀကီးက တိန္အန္မန္ရင္ျပင္မွာ သီဆို ေဖ်ာ္ေျဖခြင့္ျပဳဖို႕ တရား၀င္ ကမ္းလွမ္းခဲ့ေပမယ့္ အဲဒီအခြင့္အေရးကို မရိွခဲ့ပါဘူး။ တိန္အန္မန္ ေက်ာင္းသား အေရးေတာ္ပံု ျဖစ္ပြါးခဲ့တဲ့ ၁၉၈၉ မွာ ဒီမိုကေရစီရရိွဖို႕အတြက္ လွဳပ္ရွားတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကို အားေပးတဲ့အေနနဲ႕ ပဲရစ္ၿမိဳ႕မွာ ဂီတေဖ်ာ္ေျဖပြဲ ျပဳလုပ္ခဲ့ပါတယ္။ စစ္တပ္မိသားစုကေန ေပါက္ဖြားလာတဲ့ သူမဟာ ၁၉၇၀ နဲ႕ ၁၉၈၀ ကာလၾကားမွာ တပ္ရင္းတပ္ဖြဲ႕ေတြဆီကို မၾကာခဏ သြားေရာက္ၿပီး သီဆို ေဖ်ာ္ေျဖခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တပ္မေတာ္သားေတြရဲ႕ အသည္းေက်ာ္ "Soldier's Sweetheart" တစ္ေယာက္အျဖစ္လည္း လူသိမ်ား ထင္ရွားပါတယ္။ သူမရဲ႕ သီခ်င္းေတြဟာ တစ္ကမာၻလံုးက တရုတ္လူမ်ိဳးေတြရဲ႕ အသဲႏွလံုးကို လွဳပ္ခတ္ႏိုင္စြမ္း ရိွပါတယ္။

၁၉၉၅ ေမလ ၈ ရက္ေန႕မွာ ထိုင္းႏိုင္ငံ ခ်င္းမိုင္ၿမိဳ႕ကို အားလပ္ရက္ခရီးအျဖစ္ အလည္အပတ္လာရင္း အသက္ရွဳလမ္းေၾကာင္းဆုိင္ရာ ေရာဂါတစ္ခုေၾကာင့္ အသက္ ၄၂ ႏွစ္အရြယ္မွာ ေၾကြလြင့္ခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီ ေရာဂါကို လူလတ္ပိုင္း အရြယ္ကတည္းက ခံစားေနခဲ့ရတာပါ။ တစ္ေခတ္မွာ တစ္ေယာက္သာ ရိွခဲ့တဲ့ သူမကို ထိုင္၀မ္ႏိုင္ငံက ႏိုင္ငံေတာ္ စ်ာပနအျဖစ္ က်င္းပေပးၿပီး ဂုဏ္ျပဳခဲ့ပါတယ္။ သူမရဲ႕ အေခါင္းမွာ ထိုင္၀မ္အလံကို အုပ္မိုး လႊမ္းၿခံဳေပးခဲ့ပါတယ္။ ထိုင္၀မ္ႏိုင္ငံ သမၼတ Lee Teng-hui ကိုယ္တုိင္ ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာေသာ ပရိသတ္နဲ႕အတူ စ်ာပနအခမ္းအနားကို တက္ေရာက္ ဂါရ၀ျပဳခဲ့ပါတယ္။

သူမရဲ႕ ရုပ္အေလာင္းကို ထိုင္၀မ္ကၽြန္း ေျမာက္ပိုင္းက ေတာင္ကုန္းေလးအေပၚမွာ တည္ရိွတဲ့ Chin Pao San သင္းခ်ိဳင္းမွာ ဂူသြင္းခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ ဂူမွာ သူမရဲ႕ ပံုတူ ရုပ္တုကို ထားရိွထားပါတယ္။ စတိတ္ရိွဳးေတြမွာ သီဆိုစဥ္က ၀တ္ဆင္ခဲ့တဲ့ အ၀တ္အစားမ်ားကိုလည္း ျပသထားရိွသလုိ သူမရဲ႕ သီခ်င္းေတြကိုလည္း လႊင့္ထုတ္ေပးထားပါတယ္။ သူမရဲ႕ အုတ္ဂူဟာ သူမရဲ႕ ပရိသတ္ေတြ လာေရာက္ လည္ပတ္တဲ့ေနရာအျဖစ္ ထိုင္၀မ္ကၽြန္းမွာ ထင္ရွားလွပါတယ္။

Monday, September 15, 2008

The moon represents my heart

ဒီသီခ်င္းေလးက ၁၉၉၅ ေမလ ၈ ရက္ေန႕မွာ ဆံုးပါးခဲ့တဲ့ ထိုင္၀မ္အဆုိေတာ္ တန္လီႊကၽြင္းရဲ႕ ေက်ာ္ၾကားတဲ့ သီခ်င္းေလး တစ္ပုဒ္ပါ။ အဲဒီသီခ်င္းေလးကို တရုတ္လိုဆိုထားတာပါ။ သိတဲ့အတိုင္း ကၽြန္ေတာ္ တရုတ္စာကို သိပ္မတတ္ပါဘူး။ ဒီသီခ်င္းေလးကို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ နားယဥ္ခဲ့ေပမယ့္ အဓိပၸါယ္ကို အေသအခ်ာ မသိခဲ့ပါဘူး။ ဟိုတစ္စ ဒီတစ္စေလးပဲ သိထားပါတယ္။ အေသအခ်ာ သိတာတစ္ခုကေတာ့... "လမင္းႀကီးဟာ ငါ့အခ်စ္ကို ကိုယ္စားျပဳတယ္" ဆုိတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေလးပါပဲ။

စေနေန႕ညက Red Cross Home for the Disabled (RCHD) ေဂဟာမွာ အဘြား ၂ ဦးက ကာရာအုိေက အစီအစဥ္မွာ အဲဒီသီခ်င္းေလးကို ဆိုသြားပါတယ္။ သူတုိ႕ေတြ မပီကလာ ဆုိေနတာကို နားေထာင္ေနရင္း ဖန္သားျပင္က တရုတ္လိုေရးထားတဲ့ သီခ်င္းစာတန္းကို သိသေလာက္ေလး လိုက္ဖတ္ရင္း... တိုးတိုးေလး သီခ်င္း ညည္းမိပါတယ္။ အဲဒီည တစ္ညလံုး အဲဒီသီခ်င္း စာသား ဟိုတစ္ပိုင္း ဒီတစ္ပိုင္းေတြ ကၽြန္ေတာ္ ပါးစပ္ဖ်ားမွာ ဟီးေလးခိုလို႕ေပါ့။ ေနာက္ရက္ေတြမွာလည္း သီခ်င္းညည္းမိရင္ အဲဒီသီခ်င္းပဲ ျဖစ္ေနျပန္ေရာ။ ဒါနဲ႕ပဲ အင္တာနက္ကေန သီခ်င္းဖုိင္ေလး ရဖို႕... သီခ်င္းစာသားေတြ ရဖို႕... အသိမိတ္ေဆြေတြကို ေမးျမန္းၿပီး ရွာရေဖြရတာေပါ့ဗ်ာ။ အခုေတာ့ သီခ်င္းေလးကို အလြတ္နီးပါး ရသြားပါၿပီဗ်ာ။ သီခ်င္းစာသားရဲ႕ အနက္ အဓိပၸါယ္ကိုလည္း ျပည္႕ျပည္႕စံုစံု ခံစားနားလည္သြားပါၿပီ။

ဒီသီခ်င္းေလးက တကယ္ကို Heart ထိတယ္ဗ်ာ။ တကယ္ တကယ္ပါ... ဗ်ာ။

Yue liang dai biao wo de xin
By - Teresa Tang

ni wen wo ai ni you duo shen
wo ai ni you ji fen
wo de qing ye zhen
wo de ai ye zhen
yue liang dai biao wo de xin

ni wen wo ai ni you duo shen
wo ai ni you ji fen
wo de qing bu yi
wo de ai bu bian
yue liang dai biao wo de xin

* qing qing de yi ge wen
yi jin da dong wo de xin
shen shen de yi duan qing
jiao wo si nian dao ru jin

* ni wen wo ai ni you duo shen
wo ai ni you ji fen

* ** ni qu xiang yi xiang
ni qu kan yi kan
yue liang dai biao wo de xin

Repeat *
Repeat **


English Translation

You ask me how deep my love for you is,
How much I really love you…
My affection is real.
My love is real.
The moon represents my heart.

You ask me how deep my love for you is,
How much I really love you…
My affection does not waver,
My love will not change.
The moon represents my heart.

* Just one soft kiss
is enough to move my heart.
A period of time when our affection was deep,
Has made me miss you until now.

* You ask me how deep my love for you is,
How much I really love you.

* ** Go think about it.
Go and have a look [at the moon],
The moon represents my heart.

Repeat *
Repeat **

Saturday, September 13, 2008

Together for humanity

စကၤာပူၾကက္ေျခနီမွာ လုပ္အားေပး စ၀င္တဲ့ ရံုးက ဖိလစ္ပိုင္တစ္ေယာက္က ေခၚတာနဲ႕ အဲဒီေနရာေလးကို ပထမဆံုးအႀကိမ္ ေရာက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီေနရာေလးဆိုတာ Red Cross Home for the Disabled (RCHD) ဆိုတဲ့ ေဂဟာေလးပါ။ Disabled ဆိုလုိ႕ မ်က္စိမျမင္ နားမၾကား ကိုယ္လက္အဂၤါ မသန္စြမ္းတဲ့သူေတြကို ထားတဲ့ေနရာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ Down Syndrome လို႕ေခၚတဲ့ မ်ိဳးရိုးဗီဇ ဖြဲ႕စည္းပံု ခ်ိဳ႕ယြင္းေနတဲ့ လူသားေတြကို ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ေနတဲ့ ေနရာတစ္ခုပါ။ Down Syndrome ေတြပဲတင္ မဟုတ္ပါဘူး။ Cerebral palsy, Spastic quadriplegia, Muscular dystrophy, Epilepsy စတဲ့ ေ၀ဒနာရွင္ေတြကိုလည္း ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ထားပါတယ္။

သူတို႕ေလးေတြက ေမြးရာပါေရာဂါတစ္ခုကို လူ႕ေလာကထဲ သယ္ေဆာင္လာခဲ့ရၿပီး လူသားတစ္ေယာက္၊ ကေလးတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ အၿပည့္အ၀ ရပ္တည္ခြင့္ မရရွာတဲ့သူေတြပါ။ သူတုိ႕ရဲ႕ ပံုပန္းသ႑ာန္ကလည္း ပံုမွန္လူသားတစ္ဦးနဲ႕ မတူၾကပါဘူး။ သူတုိ႕ရဲ အရပ္အေမာင္းဟာ သာမန္ကေလးေတြထက္ ပိုပုၾကပါတယ္။ အသားအေရက ေပ်ာ့တိေပ်ာ့တြဲႀကီးေတြ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ လွ်ာက ပါးစပ္ထက္ ႀကီးေနၿပီး အျပင္ကို တစ္လစ္ကေလး ထြက္ေနေလ့ရိွပါတယ္။ ကိုယ္ခႏၶာ ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ အားနည္းပါတယ္။

အဲဒီ ေဂဟာေလးကို ၁၉၈၈ ခုႏွစ္မွာ စတင္ခဲ့တာပါ။ ေဂဟာမွာ အၿမဲတမ္း ေနထုိင္တဲ့ ဦးေရကေတာ့ ၈၈ ဦးရိွပါၿပီ။ အသက္ ၆ ႏွစ္ကေန ၅၅ ႏွစ္ အထိ အရြယ္မ်ိဳးစံု ရိွၾကပါတယ္။ အမ်ားစုကေတာ့ ၿပံဳးတာ ရီတာေလးနဲ႕ ျပန္လည္ ဆက္သြယ္ တံု႕ျပန္ႏိုင္ပါတယ္။ ၀ူး၀ူး၀ါး၀ါး မပီကလာေတြ ေအာ္ႏိုင္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕တေလက်ေတာ့ သူတုိ႕ ေခါင္းကေလး၊ ေက်ာကေလး၊ လက္ကေလးကို ပြတ္သပ္ေနတာေလးပဲ ခံစားနားလည္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ေတြကေတာ့ အေရာင္ လင္းလင္းလက္လက္ ေတာက္ေတာက္ေလးေတြကိုပဲ ခံစားႏိုင္ရွာတယ္။ တခ်ိဳ႕ေတြမွာ ဂီတအသံေလးေတြကိုပဲ ၾကားသိခံစားရွာရတယ္။ သူတုိ႕ေတြကို ဘယ္လို အဆက္အသြယ္ လုပ္ရမယ္ဆုိတာကို တစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႕ အမည္ကဒ္ျပားေတြမွာ အမည္၊ ေမြးေန႕နဲ႕အတူ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ အဲဒီကဒ္ျပားေလးကို ကုတင္ေျခရင္းမွာ ကပ္ထားေပးပါတယ္။

သက္ရိွေလာကႀကီးမွာ အထီးက်န္ဆန္ဆန္ ျဖတ္သန္းေနရတဲ့ သူတို႕ေလးေတြအတြက္ အၾကင္နာ ေမတၱာေတြ၊ အားေပးမႈေတြ၊ ဂရုစိုက္မႈေတြ လိုအပ္ေနပါတယ္။ တစ္ေန႕တစ္ေန႕ ဘီးတပ္ကုလားထုိင္ေလးေပၚမွာပဲ ကုတင္ေပၚမွာပဲ သူမ်ားလုပ္ေပးမွ ေကၽြးမွ စားရေနရတဲ့ ဘ၀ေလးေတြဟာ တကယ္ကို အထီးက်န္ဆန္ ေျခာက္ေသြ႕လြန္းလွပါတယ္။ သီးျခားကမာၻေလးမွာ ေနရတဲ့ သူတုိ႕ေလးေတြဟာ လူေတြနဲ႕ ထိေတြ႕ ဆက္ဆံခ်င္ၾကပါတယ္။ ကုိယ္ေတြရဲ႕ အၿပံဳးေလးေတြဟာ သူတုိ႕ဘ၀ေလးေတြမွာ အလြန္ကို တန္ဖိုးရိွပါတယ္။ ကုိယ္ေတြက သူတုိ႕ကို စကားေတြ ေျပာေနရင္ မ်က္လံုးေလး အ၀ိုင္းသားနဲ႕ ၾကည္႕ေနတတ္ပါတယ္။ ကိုယ္ေတြက သူတုိ႕ လက္ကေလးေတြကို ဆုပ္ထားရင္ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးနဲ႕ ျပန္ဆုပ္ထားတတ္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္က ေဂဟာမွာ လမုန္႕ပြဲေတာ္ မီးထြန္းပဲြေတာ္ ျပဳလုပ္ေပးတဲ့အခ်ိန္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ အေျခအေန အေတာ္ေလး ေကာင္းမြန္တဲ့သူေတြကို ဘီးတပ္ကုလားထိုင္ေတြနဲ႕ ပြဲက်င္းပတဲ့ေနရာမွာ ထားရိွေပးထားပါတယ္။ ပထမဆံုး အစီအစဥ္အေနနဲ႕ ေဂဟာမွာ ေနထိုင္တဲ့ အဘြား ၂ ေယာက္က သီခ်င္းဆိုပါတယ္။ သူတုိ႕ ဆိုတာကေတာ့ မပီကလာေပါ့။ ေဘးကေန ၀ိုင္းၿပီး ေထာက္ကူၿပီး ဆိုေပးရတာေပါ့။ ဒုတိယ အစီအစဥ္ကေတာ့ RCHD က သူနာျပဳ ဆရာမေလးေတြနဲ႕ ေဂဟာက တခ်ိဳ႕ ပါ၀င္တဲ့ အကအဖြဲ႕က ကျပပါတယ္။ ေဂဟာက လူေတြကေတာ့ လက္ထဲမွာကိုင္ထားတဲ့ ပန္းပြါးေလးေတြပဲ လွဳပ္ၿပီးကႏိုင္တာပါ။ ဘီးတပ္ကုလားထုိင္ေပၚကေန ၾကည္႕ေနတဲ့သူေတြကလည္း ၀ူး၀ူး၀ါး၀ါးေတြ ေအာ္ၿပီး အားေပးၾကရွာတယ္။ လက္ေတြ ေျခေတြ ေျမွာက္ၾကတယ္။ လွဳပ္ၾကတယ္။

ေနာက္ မီးထြန္းပဲြေတာ္ က်င္းပပါတယ္။ ဓါတ္ပံုေတြ ရိုက္ၾကပါတယ္။ ၿပီးရင္ ဓါတ္ပံုေတြကို ခ်က္ခ်င္းကူးၿပီး ေဂဟာမွာ ေနထိုင္တဲ့သူေတြကို ေပးပါတယ္။ သူတုိ႕ေတြ အေတာ္ေလး ေပ်ာ္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕လို လုပ္အားေပး လာတဲ့သူေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ အေနာက္နုိင္ငံက အဖိုးႀကီး အဖြားႀကီးေတြလည္း ပါပါတယ္။ သူတုိ႕ေတြက ေဂဟာကလူေတြကို ကိုယ့္သားသမီးလိုပဲ ယုယုယယ ဆက္ဆံၾကပါတယ္။ ပါးကေလးေတြ နမ္းလိုက္၊ ရင္ခ်င္းအပ္လိုက္နဲ႕ ပခံုးေလး ဖက္လုိက္ ၾကင္နာၾကပါတယ္။ မီးပံုးေလးေတြ လိုက္ျပ၊ အစားေတြ ေကၽြးလိုက္ လုပ္ၾကတာေပါ့။ သီခ်င္းဆိုတဲ့ အဖြဲ႕က သီခ်င္းဆိုၿပီး ေဖ်ာ္ေျဖသလို ဂီတပညာရွင္ေတြကလည္း သူတုိ႕ရဲ ဂီတပညာနဲ႕ ေပးဆပ္ၾကပါတယ္။

တကယ္ဆို ေဂဟာကလူေတြဟာ ကမာၻေလာကႀကီးအတြက္ ဘာတစ္ခုမွ အက်ိဳးမျပဳႏိုင္ရွာတဲ့ လူသားေတြပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလို လူေတြကို ၀န္ထုပ္၀န္ပိုးတစ္ခုလို မပစ္ပယ္ထားပဲ လူပီသစြာ အၾကင္နာ ေမတၱာေတြနဲ႕ ေဖးကူေနတာကို ၾကည္ႏူးစြာ ျမင္ေတြ႕ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ လူသားဆန္မႈဆိုတဲ့ ခံစားမႈကို အားလံုး အတူတကြ ခံစား နားလည္ ပီတိျဖာခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ကေလးေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္အေနနဲ႕ လူပီသတယ္ လူသားဆန္တယ္ ဆုိတာ ဘာလဲဆုိတာကို အဲဒီအခ်ိန္မွာ နက္နက္နဲနဲ ခံစား နားလည္ သိရိွသြားခဲ့ရပါေတာ့တယ္။

Thursday, September 11, 2008

The power of tears - 2

ခင္ပြန္းျဖစ္သူ ျပန္အလာကို မန္က်န္႕ႏြီေလး ေစာင့္ေနခဲ့တာ အခ်ိန္ေတြ တစ္လၿပီး တစ္လ ကုန္ဆံုးခဲ့ပါၿပီ။ မဟာတံတုိင္းႀကီး ေဆာက္လုပ္ေရး လုပ္ငန္းခြင္မွာ ေဆာင္းရာသီရဲ႕ ၾကမ္းတမ္းမႈေတြ၊ အစာေရစာ ရွားပါးမႈေတြ စတာေတြကို ရြာကလူေတြ တဆင့္ ျပန္ေျပာျပလုိ႕ သူမ ၾကားသိခဲ့ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ၾကမ္းတမ္းလွတဲ့ ရာသီဥတုေအာက္မွာ ပင္ပန္းႀကီးစြာ အလုပ္လုပ္ေနရတဲ့ ခ်စ္ခင္ပြန္းအတြက္ စိုးရိမ္ေသာက ေရာက္ေနရရွာတဲ့ မန္က်န္႕ႏြီေလးဟာ သူ႕ခင္ပြန္းဆီ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် သြားၿပီး အ၀တ္ေတြ အစားအစာေတြ သြားပို႕မယ္လို႕ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။ အဲဒီ ခရီးက တကယ္ေတာ့ နီးနီးေလး မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူမရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ဘယ္သူမွ မျပင္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါနဲ႕ သူမရဲ႕အေဖဟာ သူမကို သြားခြင့္ျပဳလုိက္ၿပီး အိမ္က အေစအပါးေတြကို အေဖာ္အျဖစ္ ထည္႕ေပးလိုက္ပါတယ္။

မန္က်န္႕ႏီြေလးဟာ ေတာအထပ္ထပ္ ေတာင္အသြယ္သြယ္ကို အဆင့္ဆင့္ ေက်ာ္ျဖတ္လာရသလို ျမစ္ေတြ ေခ်ာင္းေတြကိုလည္း ကူးျဖတ္ရင္း မဟာတံတုိင္းႀကီး ေဆာက္လုပ္ေနတဲ့ တရုတ္ျပည္ေျမာက္ပိုင္းကို လာခဲ့ရပါတယ္။ ခရီးလမ္းမွာ ဆာေလာင္မြတ္သိပ္မႈေတြ၊ ေဆာင္းရာသီရဲ႕ အေအးဒဏ္ေတြ၊ ေျခေထာက္ နာက်င္မႈေတြကို အံတုရင္း ခရီးဆက္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ မဟာတံတိုင္း ေဆာက္လုပ္ေရး လုပ္ငန္းခြင္ထဲကို ေရာက္သြားပါတယ္။ ဒါနဲ႕ ဟိုလူကို ေမး... ဒီလူကို ေမးနဲ႕ သူ႕ခင္ပြန္းအေၾကာင္းကို စံုစမ္းရွာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သတင္းေကာင္း မၾကားရရွာပဲ သတင္းဆိုးႀကီးကသာ သူမကို ဆီးႀကိဳေနပါတယ္။ ပင္ပန္းဆင္းရဲတဲ့ ဒဏ္ကို မခံႏိုင္တဲ့ သူမရဲ႕ခင္ပြန္းဟာ ဆံုးပါးခဲ့တာ ၾကာလွပါၿပီဆိုပဲ။ မဟာတံတိုင္းႀကီးရဲ႕ ေအာက္တစ္ေနရာမွာ သူ႕ခင္ပြန္း အေလာင္းကို ျမွဳတ္ႏွံထားေၾကာင္း အလုပ္သမားေတြက ေျပာျပၾကပါတယ္။

ဒါနဲ႕ မန္က်န္႕ႏြီဟာ သူ႕ခင္ပြန္းအေလာင္းကို ျမွဳပ္ထားတဲ့ေနရာကို လုိက္ျပေပးဖို႕ ေတာင္းဆိုပါတယ္။ အဲဒီ ေနရာကို ေရာက္တဲ့အခါမွာ သူမဟာ ၀မ္းနည္းလြန္းလို႕ အူလိုက္သည္းလိုက္ ငိုေၾကြးရွာပါတယ္။ ငိုၿပီးရင္း ဆက္ငို... ငိုၿပီးရင္း ဆက္ငိုတာ ၃ ရက္တိတိေတာင္ ျဖစ္လာပါၿပီ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ႏွင္းမုန္တိုင္းႀကီး တုိက္ခတ္ၿပီး သူမရဲ႕ခင္ပြန္းကို ျမွဳပ္ႏွံထားတဲ့အေပၚက မဟာတံတုိင္းႀကီးရဲ႕ အစိတ္အပိုင္းအခ်ိဳ႕ ၿပိဳက်ပ်က္စီးကုန္ပါတယ္။ အဲဒီေအာက္မွာ အရုိးေတြက အမ်ားႀကီးဆုိေတာ့ ဘယ္အရိုးက သူမရဲ႕ ခင္ပြန္းမွန္း မခြဲႏိုင္ပါဘူး။ မန္က်န္႕ႏီြက လက္ညိွဳးထိပ္ကို ပါးစပ္နဲ႕ ကိုက္ျဖတ္ၿပီး ေသြးစက္ေတြကို အရိုးေတြေပၚက လိုက္ခ်တဲ့အခါမွာ သူမရဲ႕ ခင္ပြန္းျဖစ္သူရဲ႕ အရိုးေတြအထဲကို ေသြးေတြ ထိုးေဖာက္ စီး၀င္သြားတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႕ပဲ သူမခင္ပြန္းရဲ႕ အရိုးေတြကို ရရိွခဲ့ပါေတာ့တယ္။

"မိန္းခေလးတစ္ေယာက္ ငိုလိုက္တဲ့ မ်က္ရည္ေတြေၾကာင့္ မဟာတံတုိင္းႀကီး ၿပိဳက်သြားတယ္ေဟ့" ဆိုတဲ့ သတင္းက တုိင္းျပည္အႏွံ႕မွာ ခ်က္ခ်င္း ပ်ံ႕ႏွံ႕သြားပါေတာ့တယ္။ မဟာတံတုိင္းႀကီး ၿပိဳက်တဲ့ သတင္းဟာ လႊတ္ေတာ္အထိ ေရာက္ရိွသြားၿပီး ဘုရင္မင္းျမတ္ ကိုယ္ေတာ္တိုင္ အံ့အားသင့္ၿပီး မယံုၾကည္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္သြားေစပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မ်က္ျမင္ ကိုယ္ေတြ႕ျဖစ္ေအာင္ ဆိုၿပီး အဲဒီ မဟာတံတိုင္းႀကီး ၿပိဳက်တဲ့ေနရာကို ၾကြခ်ီေတာ္မူလာပါတယ္။ မ်က္ရည္မ်ားနဲ႕ တံတိုင္းႀကီးကို ၿပိဳလဲေစႏိုင္တဲ့ အစြမ္းထက္တဲ့ မိန္းခေလးကိုလည္း ေတြ႕ခ်င္တာလည္း ပါတာေပါ့ကြယ္။

မန္က်န္႕ႏြီကို ေတြ႕လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ သူမရဲ႕ အလွထဲမွာ ယစ္မူးသြားရွာပါတယ္။ ဘုရင္က ေျပာရွာပါတယ္... "အရမ္းလွတာပဲကြယ္။ နတ္သမီးေလး တစ္ပါးလား မွတ္ရတယ္။ ငါ့ကိုယ္ေတာ္ကို လက္ထပ္ပါလားကြယ္။"

မန္က်န္ႏီြက စဥ္းစားသံုးသပ္လိုက္ၿပီး ခ်က္ခ်င္း တံု႕ျပန္ပါတယ္။ သူမလိုခ်င္တာေတြကို ေပးႏုိင္ရင္ ဘုရင္ကို လက္ထပ္မယ္ေပါ့။ ဘုရင္ကလည္း ဆု ၃ ဆု ေတာင္းေစဆိုၿပီး ခြင့္ျပဳပါတယ္။ ပထမဆံုး ေတာင္းတဲ့ဆုက သူမခင္ပြန္းရဲ႕ အေလာင္းကို ထည္႕ဖို႕ အေကာင္းစား ေခါင္းတစ္လံုးပါ။ ဒုတိယ ေတာင္းတဲ့ဆုက ဘုရင္အေနနဲ႕ သူမခင္ပြန္းအတြက္ ႏိုင္ငံေတာ္အဆင့္ အသုဘအခမ္းအနားကို က်င္းပျပဳလုပ္ေပးဖုိ႕ပါ။ တတိယဆုကေတာ့ ဘုရင္အပါအ၀င္ မွဴးႀကီးမတ္ရာ စစ္သည္ဗုိလ္ပါ နန္းတြင္းသူ နန္းတြင္းသား အားလံုး ၀မ္းနည္းျခင္း အထိမ္းအမွတ္ ၀တ္စံုေတြကို ၀တ္ဆင္ေပးဖုိ႕ ေတာင္းဆိုပါတယ္။ ေတာင္းထားတဲ့ ဆုေတြက အေတာ္ေလး တရားလြန္ေနေပမယ့္ ဘုရင္က လက္ခံသေဘာတူလိုက္ပါတယ္။

အသုဘအခမ္းအနားကို သူမ ေျပာသလို အတိအက် ျပဳလုပ္ေပးပါတယ္။ အေကာင္းစား အေခါင္းႀကီးကို တင္ထားတဲ့ လွည္းရဲ႕ေနာက္ကေန ဘုရင္ကိုယ္တုိင္ ဦးေဆာင္ၿပီး အားလံုးေသာ ၀န္ႀကီးေတြ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ လိုက္လာပါတယ္။ ဂူသြင္းမယ့္ေနရာအျဖစ္ သူမေရြးခ်ယ္ထားတာက ေရစီးၾကမ္းလြန္းလွတဲ့ ျမစ္ႀကီးအေပၚက ေခ်ာက္ကမ္းပါးတစ္ခုမွာပါ။

ဖန္ရီွးလန္ရဲ႕ အသုဘကို လိုက္ပို႕တဲ့ တစ္ဖြဲ႕လံုး ေခ်ာက္ကမ္းပါးေပၚကို ေရာက္လာၾကပါၿပီ။ ဘုရင္အပါ၀င္ အမႈထမ္း အရာထမ္းေတြ အားလံုး ဖန္ရီွးလန္ရဲ႕ ဂူႀကီးေဘးနားမွာ ထံုးတမ္းစဥ္လာအရ မတ္တပ္ရပ္ေနၾကပါၿပီ။ ဖန္ရီွးလန္ကို ဂူသြင္းၿပီးတဲ့အခါမွာ မန္က်န္႕ႏြီတစ္ေယာက္ အငိုတိတ္သြားပါတယ္။ ဒူးေထာက္ ထုိင္ေနရာကေန ျဖည္းျဖည္းခ်င္း မတ္တပ္ရပ္လိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေနာက္ဆံုးႏႈတ္ဆက္တဲ့အေနနဲ႕ သူမရဲ႕ခင္ပြန္းျဖစ္သူကို ဦးညႊတ္ၿပီး ဂါရ၀ါျပဳ အရိုအေသေပးပါတယ္။ အရိုအေသ ေပးၿပီးတာနဲ႕ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ေျပးထြက္သြားၿပီး ေခ်ာက္ကမ္းပါးေပၚကေန ေရစီးသန္တဲ့ ျမစ္ထဲကို ခုန္ခ်ၿပီး ဘ၀ကို အဆံုးစီရင္သြားပါေတာ့တယ္။

ကဲ... ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒါပါပဲကြယ္။ တရုတ္ေတြရဲ႕ ပါးစပ္ဖ်ားမွာေတာ့ အခ်စ္ႀကီးတဲ့ သစၥာရွင္ မန္က်န္႕ႏြီရဲ႕ မ်က္ရည္အစြမ္းကို သတိတရ ရိွေနမွာေတာ့ အမွန္ပါပဲကြယ္။