.:: Download Myanmar Font (WinKalaw New Version) HERE ::.

Saturday, September 27, 2008

An offhand meal

ျဖစ္သလို စားတယ္ဆိုတာ ေယာက်ာ္းေလးေတြအတြက္ မထူးဆန္းတဲ့ ကိစၥတစ္ခုပါ။ မိန္းကေလးေတြလို ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ အခ်ိန္ေပး ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္တယ္ ဆိုတဲ့ ေယာက်ာ္းေလးေတြက ရိွေတာ့ ရိွပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ရွားပါတယ္။ ေယာက်ာ္းေလးအမ်ားစုကေတာ့ ဗိုက္ထဲကို အစာ၀င္သြားရင္ ဗိုက္ဆာေျပရင္ ၿပီးတာပဲ သေဘာထားၾကမွာပါ။

မေန႕က ေဒြး၊ တင့္တင့္ထြန္း၊ အိျႏၵာေက်ာ္ဇင္တို႕ ပါ၀င္သရုပ္ေဆာင္ထားတဲ့ ခ်စ္ျခင္းရင္ခုန္ယုံၾကည္စြာျဖင့္ ဆိုတဲ့ကားကို ၾကည္႕မိေသးတယ္။ MIT ေက်ာင္း၀င္းထဲမွာ ရိုက္ထားတဲ့ ဗီဒီယိုဇာတ္လမ္းပါ။ အဲဒီထဲမွာ ေဒြးက ကန္တင္းမွာ တင့္တင့္ထြန္းတို႕ ထုိင္ေနတဲ့ စားပြဲကို စားေသာက္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္အထိ ေစာင့္ၿပီးမွ မိတ္ဆက္ စကားသြားေျပာပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ စားၿပီးတဲ့အထိ ေစာင့္ရသလဲဆိုတာကို သူငယ္ခ်င္းေတြက ေမးေတာ့ သူျပန္ေျဖတဲ့ စကားရဲ႕သေဘာက... မိန္းကေလးေတြအတြက္ကေတာ့ အစားအစာဆိုတာ ပထမဦးစားေပး အဆင့္အထဲမွာ ရိွပါတယ္တဲ့။ အစာစားေနတဲ့အခ်ိန္ က်န္တာေတြ သြားေျပာရင္ စိတ္မ၀င္စားဘူးဆိုပဲဗ်။ အဟဲ... ဇာတ္ကားထဲမွာက အဲဒီလိုပဲ ေျပာသြားတာပဲေလ။ မွန္လား မမွန္လား ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ မသိပါဘူးဗ်ာ။ ကာယကံရွင္ အမ်ိဳးသမီးထုႀကီးက ပိုသိမွာပါေလ။

မိဘအိမ္မွာမေနပဲ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ အိမ္ငွားၿပီးေနခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အဖို႕ေတာ့ ျဖစ္သလိုစားတယ္ဆိုတာ လုပ္ေနၾကမို႕ တခါတေလ ျဖစ္သလို စားတယ္ဆိုတာ ဘာကိုေျပာမွန္းေတာင္ ေသေသခ်ာခ်ာ မသိေတာ့ပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ့ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခုစာနီးပါးမွာ ေန႕စဥ္ စားေသာက္ေနတဲ့ ပံုစံက ျဖစ္သလိုစားေသာက္တဲ့ ပံုစံထဲမွာပဲ ရိွေနလို႕ပါ။

ရန္ကုန္မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ အတူေနတုန္းက မနက္အိပ္ရာထရင္ အိမ္ေရွ႕က လက္ဖက္ရည္ဆုိင္က ထမင္းေၾကာ္၊ ပဲအီၾကာ၊ စမူဆာနဲ႕ လက္ဖက္ရည္ တစ္ခုခုမွာၿပီး ဗိုက္ျဖည္႕လိုက္တယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ေဘးအိမ္မွာ ဖြင့္ထားတဲ့ မုန္႕ဟင္းခါးဆိုင္ အသုပ္ဆိုင္ကေန အုန္းႏုိ႕ေခါက္ဆြဲ၊ ၾကာဇံသုပ္ေတြ မွာၿပီး စားလုိက္တာပါပဲ။ အိပ္ရာထတာ ေစာရင္ေတာ့ လမ္းထိပ္က ေစ်းကို သြားၿပီး ေကာက္ညွင္းေပါင္း၊ ဆီထမင္း၊ ေရႊထမင္း စတဲ့ မုန္႕ပဲသေရစာေတြ ၀ယ္လာၿပီး မနက္စာအျဖစ္ စားလိုက္ပါတယ္။ အိပ္ရာထ ေနာက္က်လို႕ အဲဒါေတြ မရိွေတာ့ရင္လည္း လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္နဲ႕ပဲ ၿပီးသြားတာပါပဲေလ။

အဲဒီလို မနက္စာ စားၿပီးရင္ ေန႕လည္ ၂ နာရီအထိ ဘာမွမစားပဲ ဂိမ္းပဲ ထိုင္ေဆာ့ေနပါတယ္။ ဗိုက္ဆာရင္ ဆာသလို လက္ဖက္ရည္ဆိုင္က လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ လွမ္းမွာလိုက္တယ္။ တခါတေလ ညေန ၆ နာရီအထိ ထမင္းမစားပဲ လက္ဖက္ရည္ တစ္ခြက္ၿပီး တစ္ခြက္ ေသာက္ေနတတ္ပါတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ ညစာပဲ စားျဖစ္ပါတယ္။ ညစာကိုလည္း သီရိမဂၤလာေစ်းမွာ ညလံုးေပါက္ဖြင့္တဲ့ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ထမင္းေၾကာ္ သြားစားျဖစ္တာ မ်ားပါတယ္။ အအိပ္အစား လံုး၀မမွန္တဲ့ ေပေတေတ လူတစ္ေယာက္ေပါ့။

ဒါနဲ႕ပဲ မိဘေတြက အေပအေတ ကၽြန္ေတာ္ကို ရန္ကုန္ကေန စကာၤပူကို ႏွစ္အကန္႕အသတ္မရိွ ျပည္ႏွင္ဒဏ္ ေပးလိုက္ပါေတာ့တယ္။ ဒီေရာက္ေတာ့မွပဲ အစားအေသာက္နဲ႕ အိပ္ခ်ိန္ နည္းနည္းေလး မွန္သြားပါတယ္။ နည္းနည္းေလး မွန္တယ္ဆိုတာ ပံုမွန္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႕ ပံုမွန္မဟုတ္လဲ ဆိုေတာ့ စေန တနဂၤေႏြလို ရံုးပိတ္ရက္ေတြမွာ အအိပ္အစား မမွန္လို႕ပါ။ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕မွာ နတ္ကရာ က်ီးေမာ့သလို ဟို၀င္ဒီထြက္ ဟိုဖတ္ဒီဖတ္နဲ႕ နာရီအခ်ိန္မိနစ္စကၠန္႕ေတြကို ဥပကၡာျပဳေနမိလို႕ပါပဲ။

ရံုးတက္ရတဲ့ေန႕ေတြမွာေတာ့ ေန႕လည္စာကေတာ့ အခ်ိန္မွန္ေလး စားျဖစ္ပါတယ္။ အလုပ္ေတြ ခဏနားၿပီး အျပင္ထြက္လို႕ရတာေၾကာင့္ ထမင္းစားခ်ိန္မွာ ထြက္ျဖစ္တယ္ေလ။ ရံုးနားမွာရိွတဲ့ စားေသာက္ဆိုင္တန္းမွာ ဆိုင္ေတြ အမ်ားႀကီး ရိွေပမယ့္ ေခါက္ဆြဲမႀကိဳက္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္အဖို႕ ေခါက္ဆြဲဆုိင္ေတြ ေရွ႕ကို ျဖတ္ေတာင္ မေလွ်ာက္ပါဘူး။ မေလးထမင္းဟင္းေတြ ေရာင္းတဲ့ဆိုင္မွာ တခါတေလ ထမင္းစားျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေျခေလးေခ်ာင္းသား မစားတာေၾကာင့္ အမဲသား ဆိတ္သားဟင္းကို ေရွာင္ဖို႕ ေမးျမန္းရတာ အေတာ္ေလးကို ကရိကထ မ်ားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေနာက္ပိုင္း သိပ္မစားျဖစ္ပါဘူး။

အလုပ္မ်ားေနလို႕ အခ်ိန္မကုန္ခ်င္တဲ့အခါ ၾကက္ဆီထမင္းကို ျဖစ္သလိုပဲ စားလိုက္ပါတယ္။ သူက မွာလိုက္ရင္ ခ်က္ခ်င္းရပါတယ္။ သိပ္မေစာင့္ရပါဘူး။ စားရင္လည္း ျမန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဟင္းရည္က အခ်ိဳမႈန္႕ေတြပဲ ပါသလားေတာ့ မသိဘူး စားၿပီးရင္ ေခါင္းနည္းနည္း မူးသလိုပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ အခ်ိန္မရမွပဲ စားျဖစ္ရင္ေတာင္ ဟင္းရည္ကို မေသာက္မိေအာင္ သတိထားရပါတယ္။ အခ်ိန္နည္းနည္း ပိုရရင္ေတာ့ ကုလားဆိုင္မွာ ထမင္းစားပါတယ္။ ေရြးခ်ယ္စရာ သိပ္မရိွတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အဖို႕ ဟင္းကေတာ့ ၾကက္သား သို႕မဟုတ္ ပုဇြန္ပါပဲ။ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ အနည္းငယ္လည္း ပါတာေပါ့။ မပါမျဖစ္ကေတာ့ ပဲဟင္းပါပဲ။

အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ေတာ့ ျမန္မာျပည္က လာတဲ့လူျဖစ္တဲ့အတိုင္း အေျခာက္အျခမ္းေတြ၊ လက္ဖက္သုပ္ေတြ ရိွေနရင္ပဲ ညစာက အဆင္ေျပေနပါတယ္။ ငါးရံ႕ေျခာက္၊ ငပိေၾကာ္၊ ဘာလေခ်ာင္ေၾကာ္ေတြက ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ အႀကိဳက္ဆံုး အစားအစာေတြေပါ့။ လက္ဖက္ဆိုရင္ ၾကက္ေျခနီသုပ္တစ္ခုပဲ ႀကိဳက္ပါတယ္။ က်န္တဲ့ လက္ဖက္ဆုိရင္ သိပ္မႀကိဳက္ပါဘူး။ မွ်င္ငပိေထာင္းရိွရင္လည္း ထမင္းစား၀င္ပါတယ္။ ငပိရည္နဲ႕လည္း စားျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒါေတြ ရိွေနရင္ ျဖစ္သလို စားေနရတယ္ကို မထင္ေတာ့ဘူးခင္ဗ်။

ဟိုဟာမစား ဒီဟာေရွာင္၊ ဟင္းအေရာင္ေရြး အနံ႕ေရြး ဟင္းဂ်ီးမ်ားတဲ့ ကၽြန္ေတာ္အဖို႕ အေျခာက္အျခမ္းေတြက ေရြးခ်ယ္စရာ သိပ္မလိုတဲ့ အစားအစာေတြပါ။ ႀကိဳက္တာလည္း ပါပါတယ္။ ဒီေတာ့ ညစာကို ဒီဟင္းေတြနဲ႕ပဲ ျဖစ္သလိုပဲ စားလိုက္တာေပါ့ဗ်ာ။ ညစာကို အိမ္မွာမစားျဖစ္လို႕ အျပင္ထြက္စားျဖစ္ရင္လည္း ထူးထူးေထြေထြ ရွာေဖြ စားေသာက္မေနပါဘူး။ အနီးဆံုး KFC, MacDonald ဆိုင္ကို သြားၿပီး ပြဲေတာ္တည္လိုက္ပါတယ္။

ေၾသာ္... ခ်က္မစားဘူးတဲ့လား။ ဟုတ္ကဲ့... ထမင္းကလြဲလို႕ ဘာမွ မခ်က္တတ္ပါဘူး။ ဓါးလည္း မကိုင္တတ္ပါဘူး။ ၾကက္သြန္လည္း မလွီးတတ္ပါဘူး။ အာလူးလည္း အခြံမႏြာတတ္ပါဘူး။ အရင္တုန္းက ၾကက္ဥေၾကာ္ဖို႕ ႀကိဳးစားဖူးပါတယ္။ ဆီေပါက္လို႕ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာ ေမ်ာက္ခုန္သလို ပတ္ေျပးေနရပါတယ္။ ပလာတာေၾကာ္စားဖို႕လည္း ႀကိဳးစားခဲ့ဖူးပါတယ္။ ပလာတာကို ဒယ္အိုးထဲ ထည္႕ၿပီး ေၾကာ္ေနတုန္း ဖုန္းလာလို႕ ဖုန္းေျဖေနတာ မီးဖိုပိတ္ဖို႕ ေမ့သြားပါတယ္။ ဖုန္းေျဖၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ပလာတာဖင္မည္းႀကီးပဲ ရခဲ့လိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္တိုင္ေၾကာ္ထားတာဆိုေတာ့ ႏွေျမာတာနဲ႕ပဲ စားၾကည္႕လိုက္ေသးတယ္။ အဲဒီကတည္းက စၿပီး ပလာတာကို မုန္းသြားတာ အခုထိပါပဲဗ်ာ။

ကဲ... မလင္းေရ... ျဖစ္သလို စားတာေတြကို ျဖစ္သလို မေရးပဲ အေသအခ်ာ ေရးေပးလုိက္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။
ကဲ ဒီတစ္ခါ လက္ဆင့္ကမ္းမယ့္ သူမ်ားကေတာ့...
ခ်က္စားျဖစ္ရင္ သံေခ်ာင္းေခါက္မယ္ ဆိုတဲ့ YTU က ေတာသား
အေဖက တမင္ေပးထားတဲ့ အမည္ပိုင္ရွင္ မတူးတူးသာ
အိမ္ကခ်က္တဲ့ အစာေတြ မႀကိဳက္ေတာ့တဲ့ မခင္မမမ်ိဳး
အိမ္း... ထုိသို႕ျပဳရကုသလေၾကာင့္ ျဖစ္သလို မလင္းဆိုတဲ့ အပ်ိဳႀကီးတစ္ေယာက္ ဒီသီတင္းကၽြတ္မွာ လင္ေကာင္းသားေကာင္း အျမန္ရပါေစေသာ၀္.... (ဟမ္... ဘာမွလည္း မဆုိင္ပါဘူးေနာ္။ စတာေနာ္ အတည္... အဟိ)

Thursday, September 25, 2008

My passion further


ေလာေလာဆယ္ အဲဒီ အုန္းသီးႀကီးကို လိုခ်င္ေနတယ္ဗ်ာ။ Nikon က ထုတ္တဲ့ D90 model ႀကီးေပါ့။ အဲဒီလို ကင္မရာအေၾကာင္း ဘာမွကို မသိတာပါ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ကိုေမာင္လွတုိ႕ ကုိေဂ်တို႕ ကိုစာပုတီးတုိ႕ကိုပဲ ဂ်ီေတာ့ခ္မွာ ေတြ႕တိုင္းေမးၿပီး နားပူေလ့က်င့္ခန္းေတြ ေပးေနခဲ့တာေပါ့။ အခုတစ္ေခါက္ D90 မွာ Live view ပါလို႕ ကၽြန္ေတာ္လို မ်က္မွန္သမားအတြက္ အဆင္ေျပမယ္ ထင္ပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ရင္ View Finder အေပါက္ထဲကို ျပဴးၿပဲ ေခ်ာင္းေနရမယ္ေလ။ ေနာက္ၿပီး Dust removal system လည္း ပါလာတယ္။ Movie capturing function လည္း ပါပါတယ္။ ဒါက DSLR ကင္မရာ ကမာၻမွာ ပထမဦးဆံုးပါပဲ။

Nikon D90 Key Features
* 12.9 megapixel DX-format CMOS sensor (effective pixels: 12.3 million)
* 3.0-inch 920,000 pixel (VGA x 3 colors) TFT-LCD (same as D3 and D300)
* Live View with contrast-detect AF, face detection
* Image sensor cleaning (sensor shake)
* Illuminated focus points
* Movie capture at up to 1280 x 720 (720p) 24 fps with mono sound
* IS0 200-3200 range (100-6400 expanded)
* 4.5 frames per second continuous shooting
(buffer: 7 RAW, 25 JPEG fine, 100 JPEG Normal)
* Expeed image processing engine
* 3D tracking AF (11 point)
* Short startup time, viewfinder blackout and shutter lag
* Slightly improved viewfinder (96% frame coverage)
* Extensive in-camera retouching including raw development and straightening
* Improved user interface
* New optional compact GPS unit (fits on hot shoe)
* Same battery and vertical grip as D80
* Vignetting control in-camera
* 72 thumbnail and calendar view in playback


ေရွ႕တစ္ပတ္ တနဂၤေႏြမွာ ေစ်းသြားစံုစမ္းတာ ေစ်းက အစားစားပဲ။ ေခၚေစ်းေတြေပါ့။ တခ်ိဳ႕က စလံုး ေဒၚလာ ၁၈၀၀ ေက်ာ္ ေတာင္းပါတယ္။ တခ်ိဳ႕က ၁၇၀၀ ေက်ာ္တဲ့။ အနည္းဆံုး ရခဲ့တဲ့ ေစ်းက ေဒၚလာ ၁၅၅၀ ပါ။ Body တစ္ခုတည္းေစ်းေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ AF-S DX NIKKOR 18-105mm f/3.5-5.6G ED VR မွန္ဘီလူးပါ ပါပါတယ္။ VR ဆုိတာက Vibration Reduction ပါ။ လက္မၿငိမ္တဲ့ လူေတြအတြက္ ေကာင္းပါတယ္။ ပံုေတြ မ၀ါးေတာ့ဘူးေပါ့။ တျခား မွန္ဘီလူးေတြကလည္း ေစ်းမေသးလွပါဘူး။

ဒီေကာင္ႀကီး ၀ယ္ၿပီးရင္ ေနာက္က လိုက္ရမယ့္ဟာေတြက အမ်ားႀကီးပဲ။ စကၤာပူလို စိုထိုင္းဆမ်ားတဲ့ ႏိုင္ငံအဖို႕ Dry Box က မရိွမျဖစ္လိုမယ္။ Dry Box က စလံုး ေဒၚလာ ၂၀၀ ေလာက္ ေပးရမွာပါ။ Tripod တစ္ခုလည္း လိုအံုးမယ္။ Tripod ေတြကလည္း ေစ်းမနည္းဘူး။ ေဒၚလာ ၅၀ ပတ္၀န္းက်င္ကေန ေဒၚလာ ၃၀၀ အထိ ရိွတယ္ဗ်။ Card Reader လည္း ၀ယ္ရအံုးမယ္။ ဒါေၾကာင့္ လူေတြက ေျပာတာ လူတစ္ေယာက္ကို သိပ္ၿပီး ၾကည္႕မရရင္ ဂ်စ္ကား ဒါမွမဟုတ္ အဲဒီလို ကင္မရာ အေကာင္းစား တစ္ခုခုကို လက္ေဆာင္ေပးလိုက္တဲ့။ ေနာက္ကလိုက္ရတဲ့ ပစၥည္းဖိုးနဲ႕တင္ မြဲလိမ့္မယ္တဲ့ဗ်ာ။

Tuesday, September 23, 2008

Last 10 days

မေသခင္ ေနာက္ဆံုး ၁၀ ရက္မွာ ဘာေတြလုပ္မလဲ ဆိုတာကို ရႊန္းတီပဲ Tag ထားတာပါ။ Tag ထားတာေတာ့ ၾကာလွပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္က မေရးျဖစ္ေသးတာပါ။ ေရးဖို႕လည္း စဥ္းစားမရတာပါတယ္။ ကိုယ္မေသခင္ လုပ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵေတြကို ခ်ေရးရမွာလား လုပ္သင့္တာေတြကို ခ်ေရးရမွာလားေပါ့။

တခ်ိဳ႕က ေလာကမွာ ေနတတ္ဖို႕ထက္ ေသတတ္ဖို႕က အေရးႀကီးတယ္လို႕ ေျပာၾကပါတယ္။ ေသမယ့္အခ်ိန္မွာ စိတ္ထား မထားတတ္ရင္ လားရာသုဂတိ မေကာင္းႏုိင္တာေၾကာင့္ ေသတတ္ဖို႕ လိုတယ္လို႕ ေျပာၾကတာပါ။ ဒီလိုပါပဲ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ေလာကမွာ ေသတတ္ဖို႕ထက္ ေနတတ္ဖို႕က ပိုၿပီးအေရးႀကီးတယ္တဲ့။ ေသတာက ေသၿပီးသြားရင္ ဘ၀က ၿပီးၿပီတဲ့။ ဒါေပမယ့္ မေသခင္မွာ ကိုယ္ေၾကာင့္ သူမ်ားတကာ ဒုကၡမေရာက္ေအာင္ ေနတတ္ဖို႕ အေရးႀကီးတယ္ဆိုပဲ။

ကဲဗ်ာ.... ဘယ္သူေတြ ဘာပဲေျပာေျပာ ကိုယ္ထင္ ကုတင္ေရႊနန္းပဲဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္အဖို႕ကေတာ့ ေလာကမွာ ေနတတ္ဖို႕ လိုသလို ေသတတ္ဖို႕လည္း လိုေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လက္ရိွဘ၀မွာ ေနတတ္ဖို႕ ႀကိဳးစားေနသလို ေသတတ္ဖို႕လည္း ျပင္ဆင္ေနပါတယ္။

မေသခင္ ၁၀ ရက္မွာ ဘာလုပ္မလဲဆုိေတာ့ အေတာ္စဥ္းစားရ ခက္ပါတယ္။ ေလာေလာဆယ္ တစ္ကိုယ္ေရ တစ္ကာယသမား အိမ္ေထာင္မရိွတဲ့ ဘ၀ဆိုေတာ့ စဥ္းစားထားတာေတြက ေနာက္ဆံတင္းစရာ သိပ္မပါပါဘူး။ ဒါ့အျပင္ လုပ္ခ်င္တာနဲ႕ လုပ္သင့္တာေတြကို အကုန္ ေရာၿပီး ေရးထားပါတယ္။ တကယ့္ လက္ေတြ႕ဘ၀ ေသမင္းနဲ႕ ရင္ဆုိင္ခ်ိန္မွာ လတ္တေလာ စဥ္းစားထားတဲ့ ၁၀ ရက္အတုိင္း လုပ္ႏိုင္မလား ဆိုတာကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ကံေသကံမ ယတိျပတ္ မေျပာႏုိင္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အေျခအေနနဲ႕ အခ်ိန္အခါေပၚ မူတည္ၿပီး တစ္ခ်ိဳ႕အရာေတြ ေျပာင္းလဲသြားႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အာမ မခံႏုိင္ပါဘူး။

၁၀ ရက္။
ေသခ်ာတာက လက္ရိွ အလုပ္ကေန ထြက္မွရမယ္။ အခ်ိန္မွီ အလုပ္မထြက္ရင္ အမိန္႕စာ ျပန္ေနရမယ္။ "သင္သည္ ကၽြႏု္ပ္တုိ႕ႏွင့္ မသက္ဆုိင္ေတာ့ပါ။" ဆိုၿပီး ရံုးက တစ္ေယာက္ အေလာင္းေရွ႕မွာ လာဖတ္ရတာမ်ိဳး မျဖစ္ေစခ်င္ဘူး။ အဲဒီလို ဖတ္ရတဲ့လူကို စာနာလို႕ပါ။ အမိန္႕စာ ျပန္ရတဲ့ အလုပ္က တကယ္ကို မလြယ္ဘူး ခင္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ္ အမိန္႕စာ ျပန္တဲ့အလုပ္ကို တစ္ခါ လုပ္ဖူးတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ မ်က္ရည္မက်ေအာင္ရယ္ အသံမတုန္ေအာင္ရယ္ မနည္းထိန္းရတာ။ "သင္သြားလို႕ရာကို သြားႏုိင္ၿပီ"..... ဆိုတဲ့ေနရာက ဇာတ္ရွိန္ အျမင့္ဆံုးပဲ။

၉ ရက္။
ဘဏ္ထဲက ေငြေတြ အကုန္သြားထုတ္ရမယ္။ ဘဏ္စာရင္းေတြ ပိတ္ရမယ္။ ဘဏ္စာရင္းက မပိတ္ပဲ ထားခဲ့ရင္ ဘဏ္က တစ္လကို ႏွစ္ေဒၚလာ ျဖတ္ေနတာနဲ႕ အေၾကြးတင္ၿပီး သူမ်ားႏိုင္ငံမွာ ေျမလာခံေနရအံုးမယ္။ ၿပီးရင္ ေလယာဥ္လက္မွတ္ဖိုး ခ်န္ထားၿပီး ျမန္မာျပည္ကို လႊဲရမယ္။ ေလယာဥ္လက္မွတ္ ၀ယ္ၿပီး ညပိုင္းေလယာဥ္နဲ႕ ျမန္မာျပည္ကို ျပန္မယ္။ "ေဟ့ ... ျမန္မာဟာ ျမန္မာပဲ။ ျမန္မာဟာ ျမန္မာျပည္မွာ ေနရမယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ ေသရမယ္။ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ေရေျမျခားကို ေရာက္ေနရေပမယ့္ တစ္ေန႔မွာ ျမန္မာျပည္ကို ျပန္ရမယ္။" ဆိုတဲ့ ဦးသန္႕ရဲ႕စကားအတုိင္းေပါ့။

၈ ရက္။
ျမန္မာျပည္ရဲ႕ မနက္ခင္း ေနျခည္ေထြးေထြးကို အၿပံဳးပန္းေတြနဲ႕ ႀကိဳဆုိလိုက္မယ္။ ရပ္ကြက္ထဲက ဆုိးေဖာ္ ဆုိးဘက္ေတြနဲ႕ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ထုိင္အံုးမယ္။ လမ္းသြားလမ္းလာေတြကို ႏႈတ္ဆက္မယ္။ တခ်ိဳ႕ေတြက အစ္ကိုလို႕ ေခၚၾကမယ္။ တခ်ိဳ႕ေတြက ဦးေလးလို႕ ေခၚၾကမယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြက ဆရာလို႕ ေခၚၾကမယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ အဘလို႕ မေခၚဘူး ဆိုတာပါပဲ။ ေန႕လည္ပိုင္းမွာ ေက်ာင္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြဆီကို ေလွ်ာက္လည္မယ္။ ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြကို စားၿမံဳျပန္ၾကမယ္။ အင္းစိန္ ႀကိဳ႕ကုန္းက RITေက်ာင္းကို သြားလည္မယ္။ ညေနပိုင္းမွာေတာ့ လိႈင္ျမစ္ကမ္းနဖူးမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ စုထုိင္ၾကမယ္။ ျမစ္ထဲမွာ ကူးလူးသြားလာေနတဲ့ ငွက္သမၺာန္ေတြရဲ႕ ဆည္းဆာအလွကို ေန၀င္တဲ့အခ်ိန္အထိ ခံစားမယ္။ ညပိုင္းမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ျပန္ထုိင္အံုးမယ္။

၇ ရက္။
မနက္ပို္င္းမွာ UNICEFက ဆရာဦးတုိက္ေအာင္၊ PSI က အန္တီဂေရ႕စ္၊ သုခရိပ္ၿမံဳက ဆရာမဂ်ဴး၊ GIPA က မနန္း၊ နာေရးကူညီမႈအသင္းက ကိုေက်ာ္သူတို႕ဆီ သြားလည္မယ္။ CSW ေတြရဲ႕ ဘ၀ကို ဘယ္လို ျမင့္တင္ေနတယ္ ဆုိတာကို နားေထာင္မယ္။ RISK ေတြကို ဘယ္လို ေလ်ာ့ခ်ေနလဲ ဆုိတာ စပ္စုမယ္။ လမ္းေပၚ ကေလးေတြရဲ႕ အနာဂတ္အတြက္ ဘာေတြ လုပ္ေနၾကလဲဆိုတာကို ေမးၾကည္႕မယ္။ ျမန္မာျပည္အတြင္းက လူမႈေရးလုပ္ငန္းေတြအေၾကာင္း ဟိုဟိုဒီဒီ ေျပာၾကမယ္။ ကိုယ္ရဲ႕ အႀကံဥာဏ္ေတြ အျမင္ေတြကို ဖလွယ္မယ္။ ၿပီးေတာ့ သူတုိ႕ေတြကို ေလးစားေၾကာင္း ဂုဏ္ယူေၾကာင္း ေျပာအံုးမယ္။

၆ ရက္။
MRCS Head Office ကို သြားမယ္။ ဥကၠဌ ဒါမွမဟုတ္ အမႈေဆာင္ တစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႕ စကားေျပာၾကမယ္။ ကၽြန္ေတာ္ စကၤာပူမွာ လုပ္အားေပးခဲ့တဲ့ ၾကက္ေျခနီ အေတြ႕အႀကံဳေတြကို တင္ျပမယ္။ အခြင့္အေရးလိုခ်င္လို႕ ေနရာလိုခ်င္လို႕ အက်ိဳးေမွ်ာ္ကိုးၿပီး ၀င္လာတဲ့လူမ်ိဳး မရိွရေလေအာင္ ၾကက္ေျခနီဆိုတာ ေပးဆပ္ေနတဲ့ ျဖဴျဖဴစင္စင္ လူမႈကရုဏာအဖြဲ႕အစည္းႀကီး ျဖစ္ေနဖို႕လုိမယ္။ ၾကက္ေျခနီ၀တ္စံုမွာ ရာထူးတံဆိပ္ေတြေၾကာင့္ အာဏာရူးၿပီး ခံုလုကိုက္ပြဲေတြ ျဖစ္ေနရတာကို ေထာက္ျပမယ္။ မ်ိဳးဆက္သစ္ လူငယ္ေတြကို ေနရာေပး တာ၀န္ေပးရဲတဲ့ ၾကက္ေျခနီအဖြဲ႕ ျဖစ္လာဖို႕ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးေတြ လုပ္ဖို႕ လုိအပ္ေၾကာင္း နားခ်မယ္။ လူမႈေရးစိတ္ဓါတ္ တစ္ခုကိုပဲ အရင္းခံၿပီး ၾကက္ေျခနီ အဖြဲ႕၀င္တာမ်ိဳး ျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးသင့္တယ္ ဆုိတဲ့ အသိတရားကို ႏိုးၾကားလာေအာင္ ေျပာမယ္။ သိၿပီးသားေတြ ျဖစ္ေပမယ့္ အမုန္းခံၿပီး ေျပာတဲ့လူ မရိွလို႕ ေမ့ေနႏိုင္တာေၾကာင့္ အသိတရား ျပန္ႏိုးၾကားေအာင္ ေျပာမယ္။ ခ်စ္လို႕ ေျပာတာ မွတ္ပါလို႕ တစ္ခါတည္း ေျပာလိုက္မယ္။

၅ ရက္။
လီကြမ္ယူႀကီး ေျပာခဲ့တဲ့ ဒီတစ္ေယာက္ပဲ ဦးေႏွာက္ရိွတယ္ ဆိုတဲ့ လူႀကီးကို ေတြ႕ခြင့္ရခ်င္မိတယ္။ သူဆိုတာက ၁၉၉၀ ပါတ္၀န္းက်င္မွာ အရမ္းထင္ရွားခဲ့တယ္။ အားလံုးထဲမွာ အသက္အရြယ္ အငယ္ဆံုး၊ ရုပ္ရည္ရူပကာ အတင့္တယ္ဆံုး၊ ၀တ္စားဆင္ယင္မႈ အဆင့္အတန္း အရိွဆံုး၊ သတင္း မီဒီယာေတြမွာ အေတြ႕ရ အမ်ားဆံုး။ အျပင္မွာ ႏွစ္ခါေလာက္ ေတြ႕ဘူးတယ္။ သူေျပာတဲ့ စကားေတြ ၾကားဖူးတယ္။ မိုးခါးေရေတာမွာ ေမ်ာခဲ့ရတာ၊ တပည္႕မေကာင္း ဆရာေခါင္း ဆိုတာကို လက္ေတြ႕ျပသြားခဲ့တဲ့ တစ္ေယာက္၊ မေတြ႕ရတာ အေတာ္ေလးကို ၾကာေပါ့။ သူတာ ဆက္ရိွေနရင္ ဘာေတြကို ဘယ္လိုေျပာင္းလဲမႈေတြ ဆက္လုပ္မလဲ၊ ဘယ္လို ညိွဳႏိႈင္းမႈေတြ ျပဳလုပ္မလဲ၊ ဘယ္လမ္းေတြကို ဆက္ေဖာက္မလဲ ဆိုတာ သိခ်င္ေနမိပါတယ္။ သူရင္ထဲမွာ ဘယ္လိုအရာေတြကို တန္ဖိုးထားသလဲ၊ သူလုပ္ခဲ့တဲ့အရာေတြ၊ ေရွ႕ဆက္မယ့္အရာေတြက ဘယ္သူေတြ အတြက္လဲဆိုတာကို သူပါးစပ္နဲ႕ ေျပာတာကုိ နားေထာင္ခ်င္မိတယ္။ ေတြ႕ခြင့္မရရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီလို ေတြ႕ခ်င္ခဲ့ေၾကာင္း စာေရးၿပီး သူ႕ဆီကို ပို႕လိုက္ပါမယ္။

၄ ရက္။
ႏုပ်ိဳမႈေတြကို စေတးခံလိုက္ရတဲ့ ျမန္မာျပည္က အိန္ဂ်ယ္တစ္ပါးဆီကို စာေရးမယ္။ ႏိုင္ငံပိုင္သတင္းစာ ဖတ္တာမ်ားခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ငယ္စဥ္ဘ၀မွာ သူ႕ကို သိထားတာက အေဖမ်က္ႏွာ မေထာက္ တုိင္းျပည္ကို ကၽြန္ျပဳခဲ့သူကို လင္ေတာ္ထားတဲ့ ေဒၚလာစား ဘုိကေတာ္ တစ္ေယာက္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ တကယ္တမ္း ျပန္လည္ ဆန္းစစ္ၾကည္႕ေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ေတြ မွားေနတယ္။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အက်ယ္ခ်ဳပ္ဘ၀နဲ႕ ေနခဲ့ရတဲ့ သူမရဲ႕ဘ၀ကို အေတာ္ေလး စာနာမိခဲ့ပါတယ္။ ငယ္ရြယ္ႏုပ်ိဳတဲ့ဘ၀ကို အထီးက်န္ဆန္ဆန္ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ စြန္႕လႊတ္မႈမ်ိဳးက အေတာ္ေလးကို ႀကိဳးစား အားထုတ္ယူရမွာပါ။ ေနာက္ျပီး... သူဟာ မိန္းမသားတစ္ေယာက္၊ ခင္ပြန္းသည္ မရွိေတာ့ဘူး။ သားေတြနဲ႔လည္း ေ၀းေနရတယ္။ ေတာ္ရံုတန္ရံု စိတ္ဓါတ္မ်ဳိး မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ အထူး ေလးစားမိတယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း စာေရးခဲ့ပါမယ္။ အဲဒီစာကို သူ႕ဆီကို ေရာက္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါမယ္။

၃ ရက္။
ေသြးလွဴဘဏ္ကို သြားၿပီး လက္ရိွ ေသြးလွဴတဲ့လုပ္ငန္းေတြ လည္ပတ္ေနတာကို ေလ့လာပါမယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သူငယ္ခ်င္းေတြ စုဖြဲ႕ထားတဲ့ ေသြးလွဴရွင္အသင္းမွာ အဖြဲ႕၀င္ေတြကို စုစည္းၿပီး ေရွ႕ဆက္ၾကမယ့္ လုပ္ငန္းစဥ္ေတြကို တိုင္ပင္ေဆြးေႏြးပါမယ္။ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ အေတြ႕အႀကံဳေတြကို ဖလွယ္ပါမယ္။ ေသြးနဲ႕ ပါတ္သတ္တဲ့ အသိပညာေတြကို ေဟာေျပာပါမယ္။ ရံပံုေငြ အားနည္းတဲ့ အဖြဲ႕ျဖစ္တဲ့အတြက္ ရံပံုေငြတစ္ရပ္ ထူေထာင္ေပးပါမယ္။ အျခား အလွဴရွင္ေတြဆီက ရံပံုေငြ ရွာေဖြဖုိ႕လည္း တင္ျပေဆြးေႏြးပါမယ္။ လူငယ္ေတြရဲ႕ အားကို အဓိက အားထားဖို႕ တိုက္တြန္းပါမယ္။

၂ ရက္။
ႏွစ္ရွည္လမ်ား စုေဆာင္းခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေတြ၊ တံဆိပ္ေခါင္းေတြကို ၀ါသနာပါၿပီး ရိုရိုေသေသ သိမ္းဆည္း စုေဆာင္းမယ့္ လူလက္ထဲ အပ္လိုက္မယ္။ စုေဆာင္းခဲ့သမွ် ေငြေၾကးရဲ႕ တစ္၀က္နီးပါးကို မိဘႏွစ္ပါးအတြက္ ထားပါမယ္။ က်န္တစ္၀က္ကို ေဆးေက်ာင္းတက္ေနတဲ့ ညီအငယ္ဆံုး ဆရာ၀န္ ျဖစ္လာတဲ့အခါမွာ အခမဲ့ ကုသိုလ္ျဖစ္ ေဆးခန္းဖြင့္ဖို႕အတြက္ ေပးလိုက္ပါမယ္။ အခမဲ့ကုသိုလျ္ဖစ္ ေဆးခန္းကို ဘယ္လို ပံုစံမ်ိဳးနဲ႕ ဖြင့္လွစ္မယ္ဆိုတာကို တုိင္ပင္ၾကပါမယ္။ လူနာေတြ သက္ေတာင့္သက္သာ ေဆးခန္း လာျပလို႕ရေအာင္ ေဆးခန္းတစ္ခုရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္ အားလံုးျပည္႕စံုေနမယ့္ ေဆးခန္းပံုစံ ဗိသုကာ ဒီဇိုင္းတစ္ခုကို ဆြဲေပးပါမယ္။

၁ ရက္။
ေသတတ္ဖို႕ ႀကိဳးစားပါၿပီ။ သူမ်ားတကာလို႕ လူျပန္မျဖစ္ခ်င္ပါဘူး။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ဒီတစ္ဘ၀နဲ႕ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းခ်င္တယ္။

~~~~~~~~~~
စကားစပ္ရင္း Tag Game နဲ႕ပါတ္သတ္ၿပီး တစ္ခု ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို Tag ထားရင္ မေရးရေသးတဲ့ စာျဖစ္ရင္ ေရးျဖစ္ေအာင္ေတာ့ ေရးေပးပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ့ Tag တဲ့လူရဲ႕ ခင္မင္မႈကို ေလးစားတာေၾကာင့္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္က ျပန္ Tag တဲ့အခါမွာ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ မေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့သူေတြ ရိွခဲ့ဖူးပါတယ္။ ကိုယ္က သူတုိ႕ကို အားလား မအားလား ေရးခ်င္သလား မေမးမိပဲ ကိုယ္ဘက္က တစ္ဖက္သတ္ Tag ခဲ့တဲ့အတြက္ သူတုိ႕ကို အားနာမိရျပန္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေနာက္ပိုင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္က ျပန္ Tag တဲ့အခါ အရင္ဦးစြာ တီးေခါက္ေမးျမန္းပါတယ္။ ေရးႏိုင္တယ္ ေရးခ်င္တယ္ ဆိုတဲ့သူကိုမွ ကၽြန္ေတာ္ Tag စာရင္းထဲကို စာရင္းသြင္း ပါေတာ့တယ္ခင္ဗ်။

အခု တစ္ေခါက္ Tag တဲ့စာရင္းထဲမွာေတာ့...
ကင္မရာႀကီးထမ္းထားတဲ့ မခင္မင္းေဇာ္...
ကူညီတဲ့လက္မ်ားမွ မႏွင္းဆီနီနီ...
တူမႀကီး အိုင္စီ အလြမ္းေျပ...
အလြမ္းမင္းသမီး မလင္း...
အိမ္မက္ထဲက ႏွင္းဆီနီနီ...
လက္ဖက္ရည္ဆိုင္က ေမာင္တီး...

Sunday, September 21, 2008

Treasure Hunt - Facebook

အခုရက္ပိုင္း အခ်ိန္အားရင္ အားသလို ကၽြန္ေတာ္ ဇူလိုင္တစ္ေယာက္ ပင္လယ္ဒျမလုပ္ၿပီး ရတနာ ရွာပံုေတာ္ ဖြင့္ေနပါတယ္။ ပင္လယ္ဒျမ လုပ္တယ္ဆိုလို႕ ပင္လယ္ႀကီးက က်ယ္တယ္... ဒျမက တိုက္တယ္... က်ယ္တိုက္ ႀကိဳက္တယ္ဆိုၿပီး ဘယ္တရုတ္မေလးကို သြယ္၀ိုက္ေသာနည္းနဲ႕ တိုးတိတ္ ခ်စ္ခြင့္ပန္ေနသလဲလို႕ ထင္ေတာ္ မမူၾကပါနဲ႕အံုး။ အထင္ေတြ ႀကီးၿပီးမွ ျဖစ္မလာရင္ ရင္ေမာရတာပဲ အဖတ္တင္မယ္ေလ။ အဲဒီလိုျဖစ္သြားရင္ အားနာလြန္းလို႕ပါဗ်ာ။

Facebook ထဲမွာ ပါတဲ့ fluff friends ဂိမ္းကေလးတစ္ခုကို ေဆာ့ေနတာပါ။ fluff friends က အေကာင္ေမြးတဲ့ ဂိမ္းေလးပါ။ အဲဒီထဲမွာ ကိုယ္ႀကိဳက္တဲ့ အေကာင္ကို ေရြးၿပီး ေမြးထားရပါတယ္။ အဲဒီ အေကာင္ေလးကို အစာေကၽြးရတယ္။ အလွဆင္ရတယ္။ တျခား သူငယ္ခ်င္းေတြ ေမြးထားတဲ့ အေကာင္ေတြနဲ႕ အေျပးၿပိဳင္ၿပီး ပို္က္ဆံရွာလို႕ရတယ္။ ရတဲ့ပိုက္ဆံနဲ႕ အစာ၀ယ္ၿပီး ကိုယ္အေကာင္ အားရိွေအာင္ အေျပးျမန္ေအာင္ အစာေတြ ထပ္ေကၽြးရပါတယ္။
အဲဒီ fluff friends ထဲမွာပဲ ရာသီအလိုက္ ဂိမ္းေလးေတြ စီစဥ္ေပးပါတယ္။ အခုတစ္ေခါက္ကေတာ့ International Talk Like A Pirate Day - Sep 19th အထိမ္းအမွတ္နဲ႕ Pirate Treasure Hunt ဆိုတာေလးကို လုပ္ေပးထားပါတယ္။ ဂိမ္းအရ ညသန္းေခါင္အခ်ိန္မွာ ပင္လယ္ဒျမ ေမ်ာက္က သူ႕သေဘာၤမွာ ပါလာတဲ့ ရတနာေတြကို ခိုးလာၿပီး Facebook ထဲက fluff friends ေတြထဲမွာ လိုက္ထည္႕ေပးထားပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႕က ကိုယ္အေကာင္ေလးရဲ႕ ေသတၱာထဲမွာ ရတနာ ရွာလို႕ရသလို အျခား အေကာင္ေတြဆီကို လွည္႕ပတ္သြားရင္း ရတနာေသတၱာေတြ လိုက္ဖြင့္လို႕ ရပါတယ္။ ပထမဦးဆံုး ေတြ႕ရမွာက ပိတ္ထားတဲဲ့ ေသတၱာေလးပါ။ အဲဒီ ေသတၱာေလးကို ဖြင့္လိုက္ရင္ တစ္ခ်ိဳ႕ေသတၱာထဲမွာ ဘာတစ္ခုမွ မပါပဲ ဗလာႀကီး ျဖစ္ေနတတ္သလို ကံေကာင္းတဲ့ ေဖကံေကာင္းအဖုိ႕ ရတနာေတြပါတဲ့ ေသတၱာနဲ႕လည္း ႀကံဳႏိုင္ပါတယ္။ ရတနာေတြ႕တုိင္းလည္း ခ်က္ခ်င္း ယူလို႕ရတယ္ မထင္ပါနဲ႕။ ေသတၱာပိုင္ရွင္ အိမ္ရွင္ျဖစ္တဲ့ အေကာင္ေလးကို လက္ေဆာင္ေပးတာတုိ႕ အစာေကၽြးတာတုိ႕ကို လုပ္ေပးရပါေသးတယ္။ ၿပီးမွ ရတနာကို ယူခြင့္ရိွပါတယ္။
စရွာတဲ့အခ်ိန္မွာ ရတနာ ေတြ႕ရတာ မ်ားပါတယ္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ ရွာရတာ ပိုိပို ခက္လာပါတယ္။ ၁၀ လံုးေလာက္ ေတြ႕ၿပီးတဲ့ေနာက္ဆို အေတာ္ရွာရခက္ပါတယ္။ ေသတၱာေတြ အမ်ားႀကီး ဖြင့္ၾကည္႕တာေတာင္ တစ္ခုတစ္ေလ မေတြ႕ရပါဘူး။ စည္းကမ္းအရ တစ္ေန႕ကို ရတနာ ၆ လံုးပဲ သိမ္းထားခြင့္ ရိွပါတယ္။ အကယ္လို႕မ်ား ၆ လံုး ထက္ ေက်ာ္ၿပီး ဆက္တူးရင္ ရတနာကို အပိုင္မရေပမယ့္ အမွတ္ေတြေတာ့ ရပါတယ္။ အဲဒီရတဲ့ အမွတ္နဲ႕ တျခားပစၥည္းေတြ အေကာင္ေတြ ၀ယ္လို႕ရပါတယ္။ အခု Pirate Treasure Hunt မွာေတာ့ မိေက်ာင္းနဲ႕ ေ၀လငါး ကို ၀ယ္လုိ႕ရပါတယ္။ အမွတ္ ၁၀၀ ရရင္ ေ၀လငါး ၀ယ္လုိ႕ရၿပီး အမွတ္ ၂၀၀ ရရင္ မိေက်ာင္း ၀ယ္လုိ႕ရပါတယ္။ အမွတ္ ၅၀၀ အထိ ရတဲ့သူဆိုရင္ ပင့္ကူတစ္ေကာင္ အလကား ရပါတယ္။
တူူးစုထားတဲ့ ရတနာေတြနဲ႕ ရထားတဲ့ အမွတ္ေပၚ မူတည္ၿပီး အျခားပစၥည္းေလးေတြ လုပ္လုိ႕ ရပါတယ္။ ၾကယ္ေတြနဲ႕ လည္ဆြဲေလးေတြ လုပ္လုိ႕ရပါတယ္။ အမွတ္ ၅၀ နဲ႕ ရတနာ ၄ ခု ေပါင္းၿပီး ပင္လယ္ဒျမ ကိုင္တဲ့ ဓါးေကာက္ႀကီးလည္း လုပ္လို႕ရပါတယ္။ အမွတ္ ၁၀၀ နဲ႕ ရတနာ ၄ ခု ေပါင္းရင္ေတာ့ သရဖူ လုပ္လို႕ ရပါတယ္။ ဒီပစၥည္းေလးေတြက အခုကာလအတြင္းမွာပဲ လုပ္လို႕ ရမွာပါ။ ဒီလကုန္သြားရင္ အဲဒီဂိမ္းလည္း မရိွေတာ့ပါဘူး။ အဲဒါဆို အဲဒီပစၥည္းေတြက Limited Edition ေတြ ျဖစ္သြားမွာပါ။ ဒါေၾကာင့္လည္း Facebook ထဲက လူေတြ ေန႕ေရာညပါ အသည္းအသန္ တူးၾကဆြၾကေနတာေပါ့ဗ်ာ။ ကိုးနတ္ရွင္ သေဘာေကာင္းတဲ့ ေနရာမွာ လတ္တေလာ ေနေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း အဲဒီ စာရင္းထဲမွာ ပါတယ္ဆိုတာကို ေဗဒင္ေမးေနရင္ ဆန္ကုန္ေနပါမယ္ေလ။

Wednesday, September 17, 2008

Teresa Teng

Yue liang dai biao Wo de xin သီခ်င္းေလးကို လိုခ်င္တာနဲ႕ အင္တာနက္မွာ ရွာျဖစ္ပါတယ္။ Youtube မွာလည္း အမ်ားႀကီးပါ။ Mp3 ေတြလည္း ရိွပါတယ္။ အဲဒီ သီခ်င္းကို ျပန္ဆိုထားတာ Versionမ်ိဳးစံု ရိွေပမယ့္ မူရင္း အဆုိေတာ္ကို လံုး၀ မမွီပါဘူး။ ေရာ့ခ္ပဲ ဆိုဆို... ရက္ပ္ပဲ ဆိုဆို... တန္လီႊကၽြင္း ဆိုခဲ့သေလာက္ မေကာင္းပါဘူး။ Tian Mi Mi, A Small Town Story, Hai Long, Good Bye My Love စတဲ့ သီခ်င္းေကာင္းေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါ။ သူ႕သီခ်င္းေတြကို ျမန္မာျပည္က ႏြဲ႕ယဥ္၀င္း၊ စိုင္းဆိုင္ေမာ့၀္တုိ႕ ေကာ္ပီျပန္ဆိုထားတာ ရိွၾကပါတယ္။ ေမာင္ေပးတဲ့အခ်စ္ ျပန္ဆပ္ခဲ့ပါ ဆုိတာ Ni Zenme Shuo ဆိုတဲ့သီခ်င္းကို ျပန္ဆိုထားတာပါပဲ။

ဒါေၾကာင့္ အသံခ်ိဳေအးေလးနဲ႕ ဆုိတတ္တဲ့ သူ႕အေၾကာင္းကို သိခ်င္တာနဲ႕ Internet မွာ ဟိုဟိုဒီဒီ ရွာဖတ္ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။ ကိုယ္ဖတ္ခဲ့တာကိုလည္း မွတ္တမ္းတင္တဲ့ အေနနဲ႕ေရာ... တျခား စာဖတ္သူေတြကို သိရိွေစခ်င္တဲ့ အေနနဲ႕ေရာ အခုလို စာတစ္ပုဒ္ တင္ျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။

သူမကို ၁၉၅၃ ဇန္န၀ါရီလ ၂၉ ရက္ေန႕မွာ ထုိင္၀မ္ကၽြန္း ယြီလင္ၿမိဳ႕မွာ ေမြးဖြားခဲ့ပါတယ္။ သူမရဲ႕ မိဘေတြကေတာ့ တရုတ္ျပည္မႀကီး ဟာေဘးျပည္နယ္ကေန ဆင္းသက္ ေပါက္ဖြားလာခဲ့တဲ့ သူေတြပါ။ ငယ္စဥ္ေတာင္ေက်း ကေလးဘ၀ကတည္းက သူမဟာ အဆိုၿပိဳင္ပြဲေတြမွာ ဆုမ်ားစြာ ခ်ိတ္ခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၆၄ မွာ ေအာ္ပရာဇာတ္လမ္း တစ္ခုျဖစ္တဲ့ "The Love Eterne" မွာ ေနာက္ခံသီခ်င္း သီဆိုခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ သူမအေဖရဲ႕ ပံ့ပိုးအားေပးမႈနဲ႕ သူမဟာ အထက္တန္းေက်ာင္းကေန ေက်ာင္းထြက္ခဲ့ၿပီး ဂီတေလာကထဲကို ေျခစံုပစ္ ၀င္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။

ထိုင္၀မ္မွာ ထုတ္လႊင့္ခဲ့တဲ့ ေတးဂီတအစီအစဥ္ေတြေၾကာင့္ သူမဟာ ၁၉၆၈ ေနာက္ပိုင္းမွာ တျဖည္းျဖည္း ေက်ာ္ၾကားလာခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၇၃ မွာ စတင္ၿပီး ဂ်ပန္ အႏုပညာေလာကကို ထုိးေဖာက္ ေနရာယူခဲ့ၿပီး "Best New Singing Star" ဆုကို ရရိွခဲ့ပါတယ္။ တရုတ္လို ဂ်ပန္လို ဆုိတတ္တဲ့အျပင္ ကန္တံုလို အဂၤလိပ္လုိလည္း ဆိုတတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကန္တံုစကားေျပာ တရုတ္ေတြရိွတဲ့ မေလးရွား အင္ဒိုနီးရွားႏိုင္ငံေတြအထိ အမည္ေက်ာ္ၾကားခဲ့ပါတယ္။

ထိုင္၀မ္နဲ႕ တရုတ္ျပည္မႀကီး ႏိုင္ငံေရးတင္းမာမႈေတြေၾကာင့္ သူမရဲ႕ သီခ်င္းေခြေတြကို ၁၉၈၀ ခုႏွစ္ ေရွ႕ပိုင္းေတြမွာ တရုတ္ျပည္မႀကီးမွာ ျဖန္႕ခ်ီခြင့္ မျပဳခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူမရဲ႕ ဂုဏ္သတင္းေတြ၊ သူမရဲ႕ သီခ်င္းေတြကို ကန္႕သတ္ ခ်ဳပ္ခ်ယ္ႏုိင္ျခင္း မရိွခဲ့ပါဘူး။ တရုတ္ျပည္ရဲ႕ အိမ္တုိင္း၊ ရြာတိုင္း၊ ဆုိင္တုိင္းကို ေမွာင္ခိုေစ်းကြက္ကေန တဆင့္ သူမရဲ႕ သီခ်င္းေလးေတြ ပ်ံ႕ႏွံ႕ေရာက္ရွိလာခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ အာဏာပိုင္ေတြအေနနဲ႕ တားျမစ္ထားတဲ့ ကန္႕သတ္ခ်က္ကို ရုပ္သိမ္းေပးခဲ့ရပါေတာ့တယ္။

တရုတ္ေခါင္းေဆာင္ တန္ေရွာင္ဖိန္ (Deng Xiaoping)နဲ႕ မိသားစုမ်ိဳးရိုးစာလံုး အတူတူျဖစ္တဲ့ တန္လီႊကၽြင္းကို "Little Deng" လုိ႕ ေခၚဆိုၾကပါေသးတယ္။ တရုတ္ျပည္မႀကီးက တိန္အန္မန္ရင္ျပင္မွာ သီဆို ေဖ်ာ္ေျဖခြင့္ျပဳဖို႕ တရား၀င္ ကမ္းလွမ္းခဲ့ေပမယ့္ အဲဒီအခြင့္အေရးကို မရိွခဲ့ပါဘူး။ တိန္အန္မန္ ေက်ာင္းသား အေရးေတာ္ပံု ျဖစ္ပြါးခဲ့တဲ့ ၁၉၈၉ မွာ ဒီမိုကေရစီရရိွဖို႕အတြက္ လွဳပ္ရွားတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကို အားေပးတဲ့အေနနဲ႕ ပဲရစ္ၿမိဳ႕မွာ ဂီတေဖ်ာ္ေျဖပြဲ ျပဳလုပ္ခဲ့ပါတယ္။ စစ္တပ္မိသားစုကေန ေပါက္ဖြားလာတဲ့ သူမဟာ ၁၉၇၀ နဲ႕ ၁၉၈၀ ကာလၾကားမွာ တပ္ရင္းတပ္ဖြဲ႕ေတြဆီကို မၾကာခဏ သြားေရာက္ၿပီး သီဆို ေဖ်ာ္ေျဖခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တပ္မေတာ္သားေတြရဲ႕ အသည္းေက်ာ္ "Soldier's Sweetheart" တစ္ေယာက္အျဖစ္လည္း လူသိမ်ား ထင္ရွားပါတယ္။ သူမရဲ႕ သီခ်င္းေတြဟာ တစ္ကမာၻလံုးက တရုတ္လူမ်ိဳးေတြရဲ႕ အသဲႏွလံုးကို လွဳပ္ခတ္ႏိုင္စြမ္း ရိွပါတယ္။

၁၉၉၅ ေမလ ၈ ရက္ေန႕မွာ ထိုင္းႏိုင္ငံ ခ်င္းမိုင္ၿမိဳ႕ကို အားလပ္ရက္ခရီးအျဖစ္ အလည္အပတ္လာရင္း အသက္ရွဳလမ္းေၾကာင္းဆုိင္ရာ ေရာဂါတစ္ခုေၾကာင့္ အသက္ ၄၂ ႏွစ္အရြယ္မွာ ေၾကြလြင့္ခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီ ေရာဂါကို လူလတ္ပိုင္း အရြယ္ကတည္းက ခံစားေနခဲ့ရတာပါ။ တစ္ေခတ္မွာ တစ္ေယာက္သာ ရိွခဲ့တဲ့ သူမကို ထိုင္၀မ္ႏိုင္ငံက ႏိုင္ငံေတာ္ စ်ာပနအျဖစ္ က်င္းပေပးၿပီး ဂုဏ္ျပဳခဲ့ပါတယ္။ သူမရဲ႕ အေခါင္းမွာ ထိုင္၀မ္အလံကို အုပ္မိုး လႊမ္းၿခံဳေပးခဲ့ပါတယ္။ ထိုင္၀မ္ႏိုင္ငံ သမၼတ Lee Teng-hui ကိုယ္တုိင္ ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာေသာ ပရိသတ္နဲ႕အတူ စ်ာပနအခမ္းအနားကို တက္ေရာက္ ဂါရ၀ျပဳခဲ့ပါတယ္။

သူမရဲ႕ ရုပ္အေလာင္းကို ထိုင္၀မ္ကၽြန္း ေျမာက္ပိုင္းက ေတာင္ကုန္းေလးအေပၚမွာ တည္ရိွတဲ့ Chin Pao San သင္းခ်ိဳင္းမွာ ဂူသြင္းခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ ဂူမွာ သူမရဲ႕ ပံုတူ ရုပ္တုကို ထားရိွထားပါတယ္။ စတိတ္ရိွဳးေတြမွာ သီဆိုစဥ္က ၀တ္ဆင္ခဲ့တဲ့ အ၀တ္အစားမ်ားကိုလည္း ျပသထားရိွသလုိ သူမရဲ႕ သီခ်င္းေတြကိုလည္း လႊင့္ထုတ္ေပးထားပါတယ္။ သူမရဲ႕ အုတ္ဂူဟာ သူမရဲ႕ ပရိသတ္ေတြ လာေရာက္ လည္ပတ္တဲ့ေနရာအျဖစ္ ထိုင္၀မ္ကၽြန္းမွာ ထင္ရွားလွပါတယ္။