.:: Download Myanmar Font (WinKalaw New Version) HERE ::.

Thursday, October 9, 2008

Yaung Pay Suu

ေသွ်ာင္ေပစူး

တို႕ငယ္ငယ္တုန္းအရြယ္
ေသွ်ာင္ေပစူးကေလးေတြနဲ႕ကြယ္
ပုဆိုးကို စလြယ္သုိင္း ရြာ၀ိုင္းပတ္လည္
ေျပးလႊားေပ်ာ္ပါးတယ္
သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအေဖာ္မ်ားနဲ႕
ေကာက္ရိုးပံုေတြၾကား
တူပုန္းကစားၾကတယ္။

တို႕ငယ္ငယ္တုန္းအရြယ္
ေသွ်ာင္ေပစူးကေလးေတြနဲ႕ကြယ္
ပုဆိုးကို စလြယ္သုိင္း ရြာ၀ိုင္းပတ္လည္
ေျပးလႊားေပ်ာ္ပါးတယ္
သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအေဖာ္မ်ားနဲ႕
ေကာက္ရိုးပံုေတြၾကား
တူပုန္းကစားၾကတယ္။

ခင္ခင္မင္မင္ ၾကင္နာရွာတယ္
တုိ႕မ်ားငယ္ငယ္
တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္
အေပ်ာက္မခံၾကဘဲ တတြဲတြဲနဲ႕ကြယ္။

အလည္လြန္ခါ အိမ္ကိုျပန္ရင္
အေမကဆူတယ္
ႀကိမ္းေမာင္းလို႕ အရိုက္ခံထိလည္း
အတြဲမပ်က္ၾကတယ္။

ရြာဦးက ဆရာေတာ္ေက်ာင္း၀ယ္
တုိ႕အေပါင္းအေဖာ္ ေရာင္းရင္းေတြ
တစ္ခ်ီတစ္ေမာင္း သြားလို႕ကြယ္
ေက်ာင္းဘံုေပၚ၀ယ္ ခိုေတြဖမ္းလို႕
ခါးပိုက္ေဆာင္မွာ လြယ္
ဆရာေတာ္မိရင္ အေဆာ္ခံထိမွာ
စုိးတယ္ စိုးတယ္
ဖ၀ါးနဲ႕တင္ပါး တစ္သားထဲေျပးၾကတယ္။

ငယ္ငယ္တုန္းက တုိ႕ဘ၀အရြယ္
ေပ်ာ္စရာေကာင္းလို႕ ေအာက္ေမ့ဖြယ္
ေပါင္းေဖာ္သဟာေဆြ မာေစေၾကာင္းလို႕
ဆုေတာင္းပါတယ္။
တစ္နယ္တစ္ေက်း အေ၀းကကြယ္
အခုမ်ားျဖင့္ ေဆြးၾကဖြယ္
ဘ၀သံသရာ၀ယ္ ကိုယ္တာကိုယ္ေရး
မေအးၾကတယ္။

အရင္ကဆို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္
ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ တုိ႕တစ္ေတြမယ္
ေျပးလႊား ကစားလုိ႕ကြယ္
အပူအပင္ ေ၀းခဲ့ေလတယ္။

အရင္ကဆို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္
ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ တုိ႕တစ္ေတြမယ္
ေျပးလႊားကစားလုိ႕ကြယ္
အပူအပင္ေ၀းခဲ့ေလတယ္။

ဘ၀ဆိုတာ နားမလည္
အသိတရားေတြက မၾကြယ္
အခုမ်ားျဖင့္ ကုိယ္စီကိုယ္စီ
ၾကင္ေဖာ္အသြယ္သြယ္
သားရယ္ သမီးရယ္
ေသာကမီးႏြယ္ ေလာကႀကီးအလယ္
ဘ၀တိုက္ပြဲ အႏိုင္ႏႊဲၾကတယ္။

ငယ္ငယ္တုန္းက တုိ႕ဘ၀အရြယ္
ေပ်ာ္စရာေကာင္းလို႕ ေအာက္ေမ့ဖြယ္
ေပါင္းေဖာ္သဟာေဆြ မာေစေၾကာင္းလို႕
ဆုေတာင္းပါတယ္။
တစ္နယ္တစ္ေက်း အေ၀းကကြယ္
အခုမ်ားျဖင့္ ေဆြးၾကဖြယ္
ဘ၀သံသရာ၀ယ္ ကိုယ္တာကိုယ္ေရး
မေအးၾကတယ္။

ငယ္ငယ္တုန္းက တုိ႕ဘ၀အရြယ္
ေပ်ာ္စရာေကာင္းလို႕ ေအာက္ေမ့ဖြယ္
ေပါင္းေဖာ္သဟာေဆြ မာေစေၾကာင္းလို႕
ဆုေတာင္းပါတယ္။
တစ္နယ္တစ္ေက်း အေ၀းကကြယ္
အခုမ်ားျဖင့္ ေဆြးၾကဖြယ္
ဘ၀သံသရာ၀ယ္ ကိုယ္တာကိုယ္ေရး
မေအးၾကတယ္။

ေတးေရး ေတးဆို အေကာ္ဒီယံအုန္းေက်ာ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕သီခ်င္းေတြကို အမ်ားႀကီး နားမေထာင္ခဲ့ေပမယ့္ ေသွ်ာင္ေပစူး သီခ်င္းေလးကိုေတာ့ နားထဲစြဲၿပီး အေတာ္ေလး မွတ္မိေနခဲ့ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ့ အလယ္တန္း ေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းက ေက်ာင္းကပြဲတစ္ခုမွာ အဲဒီသီခ်င္းကို သူငယ္ခ်င္းေတြ ေတးသရုပ္ေဖာ္ ကခဲ့တာကို မွတ္မိေနတာေၾကာင့္ပါ။

ေတးသရုပ္ေဖာ္မွာပါတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ သနပ္ခါးပါးကြက္ေတြ ကြက္၊ ဆံပင္ေတြကို သားေရကြင္းေလးနဲ႕ ခ်ည္ၿပီး ေသွ်ာင္ေပစူးျဖစ္ေအာင္ လုပ္၊ ၿပီးရင္ ေက်ာင္းစိမ္းပုဆိုးေတြကို ကြင္းသိုင္းၿပီး ကခဲ့ၾကတာေပါ့။ အဲဒီတုန္းက ကတဲ့လူ ၁၀ ေယာက္ေလာက္ ရိွမယ္။ အေတာ္ေလး ၾကည္႕လို႕ ေကာင္းတယ္။ ေပ်ာ္ဖို႕လည္း ေကာင္းတယ္။ ေက်ာင္းမွာ ဦးေရႊရိုးအက အေတာ္ေလး ေကာင္းတဲ့ သူငယ္ခ်င္းလည္း ရိွတယ္။ သူလည္း အဲဒီပြဲမွာ ဦးေရႊရိုး ေဒၚမိုး အကနဲ႕ ကျပခဲ့ေသးတယ္။ ေနာက္ဆံုးၿပီးခါနီးမွာ မ်က္စိမွဳန္မွဳန္နဲ႕ ကိုယ့္ပုဆိုးစကို ကိုယ့္ဘာသာတက္နင္းမိၿပီး စင္ေပၚမွာ ေမွာက္ထိုးလဲခဲ့ေတာ့ အေတာ္ကို ရီခဲ့ရတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ေနခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းက ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေပၚမွာသာ ရိွေပမယ့္ အေတာ္ေလးကို ဆင္းရဲပါတယ္။ ဓနိမုိး ထရံကာ ေက်ာင္းေလးပါ။ ၾကမ္းကေတာ့ ေျမႀကီးပါ။ ေက်ာင္းသား အမ်ားစုကလည္း လိွဳင္ျမစ္တစ္ဖက္ကမ္း ရြာေတြကေန လာတက္ရတာပါ။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ၀န္ထမ္း သားသမီးေတြပါ။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ပုစြန္ေခါင္းခ်ိဳး ပုစြန္ဆီထုတ္တဲ့ အလုပ္ေတြ လုပ္တဲ့ မိသားစုကေန ဆင္းသက္လာတာပါ။ ၿခံဳၾကည္႕ရင္ တစ္ေက်ာင္းလံုး ဆင္းရဲပါတယ္။ ဆရာ ဆရာမေတြကေတာ့ တကယ္ေတာ္ရွာပါတယ္။ တပည္႕မရွား တစ္ျပားမရိွ ပီတိကို စားတဲ့ တကယ့္ဆရာေတြပါ။ က်ဴရွင္ဆိုတာ ဘာမွန္းမသိခဲ့ရတဲ့ ေက်ာင္းေလးကေန တျဖည္းျဖည္း ႀကီးျပင္းလာရတဲ့ ကၽြန္ေတာ္အဖို႕ ဆယ္တန္းမွာ ေႏြရာသီကတည္းက က်ဴရွင္ေတြ ႀကိဳတက္ရမယ္ဆုိတာကို မသိခဲ့တဲ့အထိ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။

ငယ္စဥ္ကေလးဘ၀မွာ ေသွ်ာင္ေပစူးနဲ႕ ေက်ာင္းတက္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ရိွခဲ့ဖူးပါတယ္။ အတန္းႀကီးကို ေရာက္ခဲ့ေတာ့လည္း အတန္းငယ္မူလတန္းပိုင္းက ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူအခ်ိဳ႕ ေသွ်ာင္ေပစူးေလးေတြနဲ႕ ရိွေနတုန္းပါပဲ။ ဆင္းရဲတဲ့ေက်ာင္းပီပီ ပကာသနေတြ သိပ္မရိွပါဘူး။ အ၀တ္အစားေတြလည္း ႏြမ္းလ်ပါတယ္။ အားလံုးနီးပါး ဆိုးေပေလးေတြပါပဲ။ ကစားခ်ိန္မွာ အေသအေၾက ကစားၾကတာေပါ့။ အရြယ္ေတြ ေရာက္လာလုိ႕ ရန္ေတြျဖစ္ရင္လည္း အကြဲအၿပဲ တီးၾကတာေပါ့။ တခါတုန္းကဆို ေက်ာင္းနားမွာ လာေစာင့္ေနတဲ့ တျခားေကာင္ေတြနဲ႕ ခ်တုန္းကဆို ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီးေတာင္ တုတ္ဆြဲၿပီး သူ႕ေက်ာင္းသားေတြဘက္က ၀င္ရိုက္ေပးေသးတယ္။ ကိစၥအားလံုးၿပီးမွ ေက်ာင္းက ဆုိးေပေတြကို ေက်ာင္းေရွ႕ကြင္းထဲမွာ ႀကိမ္လံုးနဲ႕ ေဆာ္ပေလာ္တီးတာ။ ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္း ဆိုးေပေတြကလည္း ဆရာႀကီးကို ခ်စ္ေၾကာက္ရိုေသပါတယ္။ အဲဒီဆိုးေပေတြ သိပ္ခ်စ္ၾကတဲ့ ဆရာႀကီး အခုေတာ့ မရိွရွာေတာ့ပါဘူး။

အခုေတာ့ ေက်ာင္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း အိမ္ေထာင္က်တဲ့လူလည္း က်ကုန္ပါၿပီ။ တခ်ိဳ႕ေတြမ်ား အိမ္ေထာင္က်ေတာင္ တစ္ဆက္တည္းမဟုတ္ဘူး အိမ္ေထာင္သံုးဆက္ေတာင္ က်ၿပီးၿပီ။ ကိုယ္ေတြမ်ားေတာ့ သူတို႕လို႕ အိမ္ေထာင္တစ္ဆက္က်ဖို႕ မေျပာနဲ႕ အဲဒီဘက္အျခမ္းမွာ ဘာတစ္ခုမွကို အျဖစ္မရိွေသးဘူး။ ေသတဲ့လူလည္း ေသကုန္ပါၿပီ။ အရက္ေတြ ေဆးလိပ္ေတြ ေသာက္လြန္းတာကိုး။ ေက်ာင္းဆရာမ လုပ္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြေတာ့ ဘယ္ေဒသေတြမွာ ေရာက္ေနလဲဆိုတာ သတင္းအစအနေတာင္ မၾကားရေတာ့ဘူး။ ၀န္ထမ္းလုပ္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ကေတာ့ အပူပိုင္းေဒသတစ္ခုမွာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနရင္း မ်က္လံုးကြယ္သြားတယ္လုိ႕ ၾကားမိလိုက္ေသးတယ္။

ဘ၀တုိက္ပြဲေတြ ဆင္ႏႊဲေနရင္း အခုေတာ့လည္း တစ္နယ္တစ္ေက်း အေ၀းကပဲ သတိရ ေဆြးရတာေပါ့ဗ်ာ။

Wednesday, October 8, 2008

Try again

ဒီေန႕ ရံုးမတက္ဘူး။ ခြင့္ယူထားတယ္။ အစည္းအေ၀းရိွတယ္ ဆိုတာေတာင္ ရံုးမတက္ဘူး ခြင့္တင္ထားေတာ့ အစည္းအေ၀းေတာင္ ေရႊ႕သြားရတယ္။ မေရႊ႕လို႕လဲ မရဘူးေလ။ အဲဒီအစည္းအေ၀းမွာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ဆုိင္တဲ့ အလုပ္ေတြကိုပဲ အဓိက ေဆြးေႏြးၾကမွာဆိုေတာ့ တကယ္လုပ္ရမယ့္လူ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တုိင္မွ ရံုးမလာေတာ့ ဘာဆက္လုပ္လို႕ရမွာလဲ။ ဒီေန႕ ခြင့္ယူတယ္ဆိုတာလည္း ရံုးမသြားခ်င္လို႕ ခြင့္ယူတာမဟုတ္ပါဘူး။ စကၤာပူမွာ အလုပ္လာရွာတဲ့ အစ္ကို၀မ္းကြဲတစ္ေယာက္ အလုပ္မရပဲ ျပည္ေတာ္ျပန္မွာမို႕လို႕ ခ်န္ဂီေလယာဥ္ကြင္းကို လိုက္ပို႕တာပါ။ ႏိုင္ငံျခားကို တစ္ခါမွ မလာဖူးတဲ့လူဆုိေတာ့ အျပန္ခရီးမွာလည္း ေယာင္ေတာင္ေပါင္ေတာင္ အူေၾကာင္ေၾကာင္ မျဖစ္ရေအာင္ဆိုၿပီး အေဖာ္လိုက္ေပးခဲ့တာပါ။

သူ၀ယ္လာတဲ့ ေလယာဥ္လက္မွတ္က MAI ဆိုေတာ့ ဗုဒၶဟူးေန႕ပဲ ေလယာဥ္ထြက္ပါတယ္။ အဂၤါေန႕မွာ မထြက္ပါဘူး။ ေနထိုင္ခြင့္ရတဲ့ ၂ လ ကလည္း ဒီေန႕မွာ ျပည္႕တာဆိုေတာ့ ကြက္တိပါပဲ။ အဲဒါနဲ႕ပဲ ေန႕လည္ ၁၂ နာရီ ေလယာဥ္နဲ႕ပဲ ျမန္မာျပည္ကို ျပန္ဖို႕စီစဥ္ခဲ့ပါတယ္။ ဟိုဘက္မွာေတာ့ တနလာၤေန႕က ျပန္သြားရတဲ့ သူ႕မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ လာႀကိဳမွာပါ။ သူ႕မိန္းမနဲ႕ ကေလးေတြလည္း လာမယ္လို႕ေတာ့ သိထားရပါတယ္။

မနက္ ၁၀ နာရီမထိုးခင္ အိမ္ကထြက္လာၿပီး တက္စီငွားၿပီး ေလယာဥ္ကြင္းကို ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ လက္မွတ္ေကာင္တာမွာ ပါလာတဲ့ အထုပ္အပိုးေတြကို ခ်ိန္ၿပီး ခံုနံပါတ္ယူပါတယ္။ MAI က ကီလို ၃၀ ေပးပါတယ္။ သူ႕အထုပ္ကေတာ့ ၂၈ ကီလို ရိွတယ္ဆိုေတာ့ အိုေခပါပဲ။ ေလယာဥ္ထြက္ဖို႕လိုေသးတာနဲ႕ ေလဆိပ္က ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာပဲ အဆာေျပ ေကာ္ဖီေသာက္ၾကတာေပါ့။ ၿပီးေတာ့ ေလယာဥ္ထြက္ဖို႕ မိနစ္ ၂၀ အလိုမွာ ေလဆိပ္အထဲကို ၀င္ခုိင္းလိုက္ပါတယ္။ သူ႕ကေလးေတြအတြက္ သယ္သြားတဲ့ ဖူဆယ္ေဘာလံုးကို ေလေရွာ့ခိုင္းတာက လြဲလို႕ အားလံုး အဆင္ေျပ ေခ်ာေမြ႕ပါတယ္။

အဲဒီအစ္ကိုက ေဆာက္လုပ္ေရး၀န္ႀကီးဌာနက အငယ္တန္း အင္ဂ်င္နီယာတစ္ဦးေပါ့။ ဗိုလ္ျမတ္ထြန္းတံတား၊ မေကြးတံတားတို႕ကို ေဆာက္လုပ္ခဲ့သလို ရခိုင္ျပည္နယ္ ေတာင္ကုတ္-မအီလမ္းကို ျပဳျပဳထိန္းသိမ္းရတဲ့ စီမံခ်က္ေတြမွာလည္း ပါ၀င္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ လုပ္သက္ကေတာ့ ၁၀ ႏွစ္ အတိပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ စကၤာပူမွာ ေနသြားတဲ့ ၂ လ အတြင္းမွာ ေဆာက္လုပ္ေရးနဲ႕ ပါတ္သတ္တဲ့ အလုပ္မွန္သမွ် ေလွ်ာက္ခဲ့ေပမယ့္ အင္တာဗ်ဴး ၃ ခုပဲ ရရွာပါတယ္။

ၿပီးခဲ့တဲ့ ၾသဂုတ္လပိုင္းက သတင္းစာထဲမွာေတာ့ အင္ဂ်င္နီယာအလုပ္ေတြက ေခၚေနၾကတာပါပဲ။ စေနေန႕နဲ႕ ဗုဒၶဟူးေန႕ သတင္းစာမွာဆို အလုပ္ေခၚတာ အေတာ္မ်ားပါတယ္။ အခုေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ သတင္းစာထဲမွာပါ အလုပ္ေခၚစာေတြ နည္းလာပါၿပီ။ အလုပ္ေတြက ေခၚတာ ေခၚေနၾကေပမယ့္ အင္တာဗ်ဴးေတြေရာ ရိွရဲ႕လား မသိဘူး။ ေဆာက္လုပ္ေရးကုမၸဏီေတြက ပေရာဂ်က္တင္ဒါေတြ လိုခ်င္လို႕ အလုပ္ေခၚစာေတြ သတင္းစာထဲမွာ ထည္႕ေၾကညာတာလို႕လည္း တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ေျပာတာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သိပ္နားမလည္ပါဘူး။

အေမရိကန္မွာျဖစ္ေနတဲ့ စီးပြါးေရးအရွဳပ္ေတာ္ပံုကလည္း စကၤာပူႏိုင္ငံရဲ႕ စီးပြါးေရးကို အနည္းနဲ႕အမ်ားဆိုသလို ထိခိုက္ေစတာပါပဲ။ ေဆာက္လုပ္ေရး လုပ္ငန္းဆိုတာကလည္း ႏိုင္ငံရဲ႕စီးပြါးေရးအေျခအေနမွာ အမ်ားႀကီး တည္မွီေနပါတယ္။ စီးပြါးေရးက်ရင္ ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းေတြ အရင္ဦးဆံုး နားရပါတယ္။ စီးပြါးေရး အဆင္ေျပလာေတာ့လည္း ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းေတြက ေနာက္ဆံုးမွ ေထာင္တက္ရတာပါ။ က်ရင္ အရင္ဆံုးက်ရၿပီး တက္ရင္ ေနာက္ဆံုးမွ တက္ရတာေပါ့။ ဒါေၾကာင့္လည္း အလုပ္ေတြက အေတာ္ရွားကုန္သလို ေခၚထားတဲ့ အလုပ္ေတြကလည္း တကယ္တမ္း အင္တာဗ်ဴး မေခၚႏိုင္ၾကတာမ်ိဳးလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခ်က္က ဒီဇင္ဘာလနား နီးေနၿပီျဖစ္ေတာ့ အမ်ားစုက အလုပ္မထြက္ပဲ ေနၾကပါတယ္။ ဒီဇင္ဘာမွ ရမယ့္ ႏွစ္ထပ္ကြမ္းလစာကို ေစာင့္ၾကတဲ့ သေဘာေပါ့။ လစာ ၂၀၀၀ ရတဲ့လူက ဒီဇင္ဘာမွာ ၄၀၀၀ ရမယ္ေလ။ အဲဒီေတာ့ အလုပ္မထြက္ပဲ သည္းခံေနၾကေတာ့ အလုပ္ေနရာလြတ္ေတြ ရွားၾကပါတယ္။ အဲဒီလိုပဲ spass quota ေတြလည္း သိပ္မက်န္တဲ့ ကုမၸဏီေတြလည္း ရိွၾကပါတယ္။ သူ႕ရဲ႕ အသိမိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ဒီမွာ အင္ဂ်င္နီယာအလုပ္ေတြ လာရွာၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ဆို အလုပ္ရေပမယ့္ spass quota မရိွတဲ့အတြက္ အဆင္မေျပပဲ ျပန္သြားရပါတယ္။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း အခုအခ်ိန္အထိတိုင္ အင္တာဗ်ဴး တစ္ခုတစ္ေလမွ မရၾကေသးပါဘူး။ အလုပ္ေစ်းကြက္တစ္ခုလံုးမွာ ဘယ္လိုျဖစ္ေနလဲဆိုေတာ့ အတိအက် မသိရေပမယ့္ သူ႕အသိုင္းအ၀ိုင္းမွာေတာ့ အခုခ်ိန္အထိ အလုပ္ရွာရ ခက္ခဲေနပါတယ္။

အလုပ္မရလို႕ ျပန္သြားရတဲ့လူအဖို႕ ေငြေၾကးဆံုးရွံဳးမႈအျပင္ စိတ္ဓါတ္အင္အားေတြလည္း က်ဆင္းေစပါတယ္။ အားငယ္အားပ်က္တဲ့စိတ္ေတြ ရိွၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူ႕ကို အားမေလွ်ာ့ေသးပဲ ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္ႀကိဳးစားဖို႕ မွာလိုက္ပါတယ္။ အဂၤလိပ္စာကို ေသခ်ာျပင္ဆင္ခဲ့ဖို႕လည္း မွာရတာေပါ့။ တရုတ္ႏွစ္ကူးအၿပီး မတ္လဆန္းေလာက္မွ အလုပ္လာရွာဖို႕ေပါ့။ အခု ရန္ကုန္ျပန္ေနရတဲ့အခ်ိန္မွာ မိသားစုနဲ႕ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ေနဖို႕အခြင့္အေရး ရတယ္လို႕ပဲ အေကာင္းဘက္ကေန မွတ္ယူခုိင္းထားပါတယ္။ ဒီမွာ အလုပ္ စလုပ္ရၿပီဆိုရင္ ဒီမိသားစုနဲ႕ ႏွစ္ကာလ အတိုင္းအတာတစ္ခုေတာ့ ခြဲခြာ ေနထိုင္ရေတာ့မွာေလဗ်ာ။

Monday, October 6, 2008

Gone with the time

ေပ်ာက္ဆံုးေနေသာ နိဗၺာန္ဘံု

ငယ္စဥ္က ကေလးတုိ႔ဘ၀မွာ
ေပ်ာ္ပါးဖုိ႔ရာ လြယ္ပါတယ္
ကိုယ္ရတာနဲ႔ တင္းတိမ္ေရာင္႔ရဲ
စားခ်ိန္မွာ ၀င္စားမယ္
အိပ္ခ်ိန္မွာ ၀င္အိပ္မယ္

အပူုအပင္ကင္းတဲ႔ ကေလးေလးဘ၀ကို
တစ္ခါျပန္ၿပီး ရခ်င္ေသးတယ္
အျပစ္မသိေသးတဲ႔ ကေလးေလးဘ၀သာ
တစ္ခါျပန္ၿပီး ေရာက္ခ်င္ေသးတယ္

ဟုိစဥ္က လြတ္လပ္မႈဟာ
ခုမ်ားေပ်ာက္လို႔ ေနပါၿပီ
သံေယာဇဥ္နဲ႔ တုပ္ေႏွာင္ၿမဲခဲ႔ …
သြားခ်င္ရာကို မသြားႏိုင္
လုပ္ခ်င္ရာကို မလုပ္ႏုိင္

အပူအပင္ကင္းတဲ႔ ကေလးေလးဘ၀ကို
တစ္ခါျပန္ၿပီး ရခ်င္ေသးတယ္
အျပစ္မသိေသးတဲ႔ ကေလးေလးဘ၀သာ
တစ္ခါျပန္ၿပီး ေရာက္ခ်င္ေသးတယ္

ျဖဴစင္တဲ႔ ႏွလံုးသားေလးဟာ
အေရာင္အမ်ိဳးမ်ိဳး စြန္းထင္ေနၿပီ
ဆႏၵလြန္ကဲ … စိတ္အလိုလိုက္လြဲ
အသံုးမ၀င္တဲ႔ ေနာင္တေတြ
လႈံ႕ေဆာ္ကာ ေၾကကြဲေန …

အပူအပင္ကင္းတဲ႔ ကေလးေလးဘ၀ကို
တစ္ခါျပန္ၿပီး ရခ်င္ေသးတယ္
အျပစ္မသိေသးတဲ႔ ကေလးေလးဘ၀သာ
တစ္ခါျပန္ၿပီး ေရာက္ခ်င္ေသးတယ္။

ေတးေရးဆရာက စိုင္းခမ္းလိတ္ပါ။ ေတးဆိုက စိုင္းထီးဆိုင္ပါ။ လႊမ္းမိုးလည္း ဆုိဖူးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ Youtube မွာ ၾကည္႕ခဲ့ရတဲ့ သီခ်င္းကေတာ့ လႊမ္းမိုးဆိုထားတာပါ။ လႊမ္းမိုးအသံက်ေတာ့ ငိုသံေလး ပါတယ္လို႕ ခံစားရေတာ့ အပူအပင္ကင္းတဲ့ ကေလးဘ၀ကို ပိုၿပီးလြမ္းစရာ ေကာင္းသလားပဲ။ အြန္လိုင္းမွာရိွေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေျပာျပတာကေတာ့ အဲဒီသီခ်င္းဆိုၿပီး သိပ္မၾကာဘူး လႊမ္းမိုးတစ္ေယာက္ ကားတုိက္လို႕ ဆံုးသြားပါတယ္တဲ့။ ဒါေၾကာင့္ လႊမ္းမိုး ေနာက္ဆံုးဆိုခဲ့တဲ့ သီခ်င္းလို႕ေတာင္ ေျပာလို႕ရမယ္ဆိုပဲ။

ကေလးဘ၀တုန္းက လူႀကီးျဖစ္ခ်င္ခဲ့တယ္။ အျမန္ အရြယ္ေရာက္ခ်င္တယ္။ မိဘဆီကေန ခြင့္ျပဳခ်က္မလိုပဲ လုပ္ခ်င္တာေတြ လုပ္လို႕ရေအာင္ သံုးခ်င္တာေတြ သံုးလို႕ရေအာင္ေပါ့။ အခုမ်ားေတာ့ လူႀကီးျဖစ္လာပါၿပီ။ အင္း... လူႀကီး ျဖစ္ၿပီလို႕ ထင္ရတာပါပဲ။ အိမ္မွာအတူေနတဲ့ ကေလးေတြကေတာ့ ဦးဦးလို႕ ေခၚၾကတာဆုိေတာ့ လူႀကီးပဲေပါ့ဗ်ာ။ လူႀကီးျဖစ္ေတာ့ ကေလးျပန္ျဖစ္ခ်င္လား ဆိုေတာ့... အဲဒီလိုမ်ိဳးလဲ မဟုတ္ပါဘူး။ ကေလးမွ ျပန္ျဖစ္လို႕မရတာ သိတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကေလးဘ၀က အပူအပင္ကင္းတဲ့ အခ်ိန္ေတြကို ျပန္ေတာ့ လြမ္းမိသား။

အခုမ်ားေတာ့... လိုခ်င္တာေတြ ေနာက္ကို အခ်ိန္ေပး ႀကိဳးစားလိုက္ေနရတာ ပင္ပန္းတယ္ေလ။ Nikon D90 လည္း လိုခ်င္ျပန္ Nokia Handphone အေကာင္းစားေလးလည္း ကိုင္ခ်င္ျပန္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ ေလာဘရဲ႕ သားေကာင္ဘ၀ကို ေရာက္လာမိတာေပါ့။ အရာရာကို ပူပန္တဲ့စိတ္နဲ႕အတူ အားမလုိအားမရေတြျဖစ္ၿပီး ေဒါသေတြကလည္း ရိွလာျပန္တယ္။ မာနကေတာ့ ဟိုးအရင္နဂိုကတည္းက ႀကီးၿပီးသားပါ။ ကေလးဘ၀နဲ႕ လူႀကီးဘ၀မွာ မာနကေတာ့ သိပ္မကြာဘူးလို႕ ထင္ရတာပါပဲ။ အဲဒါနဲ႕ပဲ အပူေပၚ အပူဆင့္ၿပီး စိတ္ညစ္စရာေတြ ျဖစ္လာရေတာ့ ငယ္စဥ္ကေလးဘ၀မွာ အဲဒါမ်ိဳးေတြ မရိွခဲ့တာကို ေတြးရင္း တမ္းတလြမ္းမိပါတယ္။ လက္ရိွဘ၀ အခိုက္အတန္႕ေလးမွာ ၿငိမ္းေအးရာ နိဗၺာန္ဘံုေလ ေပ်ာက္ဆံုးေနတာေပါ့။

အင္း... ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ၾကာေညာင္းခဲ့သလို နိဗၺာန္ဘံုေလးလဲ ေပ်ာက္ဆံုးေနၿပီေပါ့ဗ်ာ။

Saturday, October 4, 2008

World Animal Day

ဒီေန႕ ေအာက္တိုဘာ ၄ ရက္ေန႕က World Animal Day ကမာၻ႕တိရစာၦန္မ်ားေန႕ပါ။ ကမာၻေျမေပၚက တိရစာၦန္ေလးေတြရဲ႕ဘ၀ကို သတိျပဳမိဖို႕ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးဖို႕ ေစာင့္ေရွာက္ကာကြယ္ဖို႕ အထိမ္းအမွတ္တစ္ခုအေနနဲ႕ က်င္းပခဲ့တာပါ။

အဲဒါနဲ႕ပဲ ကၽြန္ေတာ္ ဇူလုိင္လည္း စကၤာပူတိရစာၦန္ဥယ်ာဥ္မွာ တိရစာၦန္ အေကာင္ပေလာင္ေလးေတြနဲ႕အတူ ကမာၻ႕တိရစာၦန္မ်ားေန႕ကို ဆင္ႏႊဲရင္း ၀ါသနာအေလွ်ာက္ ဓါတ္ပံုေလးေတြ ေလွ်ာက္ရိုက္ခဲ့ပါတယ္။ Nikon D90 နဲ႕ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ရိုးရိုး ကင္မရာေလးနဲ႕ပါပဲခင္ဗ်ာ။ ဒါေတာင္ ပံုေတြက အေတာ္ေကာင္းတယ္ေနာ္။

စကၤာပူတိရစာၦန္ဥယ်ာဥ္ကို ၁၉၇၃ ဇြန္လ ၂၇ ရက္ေန႕မွာ Dr Goh Keng Sweeက ဖြင့္လွစ္ခဲ့တာပါ။ ၂၈ ဟတ္တာဧက က်ယ္၀န္းပါတယ္။ တိရစာၦန္မ်ိဳးစိတ္ေပါင္း ၃၁၀ ေက်ာ္ရိွၿပီး ေကာင္ေရစုစုေပါင္း ၂၅၀၀ ေက်ာ္ကို သဘာ၀နီးပါးအတုိင္း ေမြးျမဴထားပါတယ္။


ေက်ာက္ေတာင္စြန္းေလးမွာ လွလွပပေလး ေမာ္ဒယ္ထိုင္ေပးေနတဲ့ က်ားျဖဴမေလးပါ။ တကယ္ေတာ့ က်ားျဖဴဆိုတာ ခရုသင္းရိွေနတဲ့ လူလိုပါပဲ။ မ်ိဳးရိုးဗီဇ ခ်ိဳ႕ယြင္းမႈေၾကာင့္ မ၀ါပဲ ျဖဴခဲ့ရတဲ့ က်ားေတြပါ။ မ်က္လံုးေတြက အျပာ ဒါမွမဟုတ္ အစိမ္းေရာင္ေတြ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ က်ား အေကာင္ေရ ၁ ေသာင္းမွာ ၁ ေကာင္ေလာက္ပဲ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ သူတို႕အေဖကလည္း က်ားျဖဴပါပဲ။


ေရကူးကၽြမ္းတဲ့ ခ်စ္စရာ ဖ်ံေလးေတြပါ။ ေရထဲမွာ ေနာက္ျပန္ကၽြမ္းေလးေတြလည္း ထိုးျပပါတယ္။ တခ်ိန္လံုး ကၽြတ္ကၽြတ္ညံေအာင္ အခ်င္းခ်င္း တြတ္ထိုးေနၾကပါတယ္။ လူေတြေရွ႕မွာလည္း ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းနဲ႕ မတ္တပ္ရပ္ၿပီး လက္ကေလးျဖန္႕ အစားေတာင္းတတ္ၾကပါတယ္။ လက္သည္း ေျခသည္းေတြ ရိွၾကပါတယ္။ ငါးဖမ္းလည္း ေတာ္ၾကပါတယ္။ သူတုိ႕ရဲ႕ အဓိက အစားအစာက ငါးပါ။ ငါးမရိွရင္ ဖားေတြ ပုစြန္ေတြ ဂဏန္းေတြလည္း ရွာစားတတ္ၾကပါတယ္။


ႀကံျဖဴႀကီးေတြပါ။ ဆင္ၿပီးရင္ သူတုိ႕ေတြက အႀကီးဆံုးပါပဲ။ သူတို႕ရဲ႕ အေရခြံက အထူႀကီးပါ။ ဒါေပမယ့္ သူတုိ႕လည္း ျခင္ကိုက္ရင္ ယားတတ္ပါတယ္။ ေျခေထာက္မွာ ေျခေခ်ာင္းေလး ၃ ခုပဲ ရိွၾကပါတယ္။ အဲဒီေျခေထာက္ေတြနဲ႕ ၁ နာရီကို မိုင္ ၃၀ ႏႈန္း ေျပးႏုိင္ၾကပါတယ္။ သူတို႕ရဲ႕ ေဘးပတ္၀န္းက်င္ ေအာက္နားမွာေတာ့ သူတုိ႕ရဲ႕ အေရခြံေပၚက ပိုးေကာင္ေတြကို စားေပးၾကတဲ့ ငွက္ေလးေတြ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ ေတာထဲမွာဆိုရင္ေတာ့ ဒီငွက္ေလးေတြက ရန္သူလာရင္ ႀကံ႕ေတြကို သတိေပးၾကတဲ့အတြက္ ႀကံ႕ေတြက အခ်ိန္မွီ ေရွာင္ေျပးလို႕ရပါတယ္။ တိရစာၦန္ေတြရဲ႕ ကိုင္းကၽြန္းမွီ ကၽြန္းကိုင္းမွီ စနစ္ေလးတစ္ခုေပါ့ဗ်ာ။


အာဖရိကတုိက္က Eland လို႕ေခၚတဲ့ သမင္နဲ႕တူၿပီး အေျပးျမန္တဲ့ ေတာင္ဆိတ္မ်ိဳးႏြယ္၀င္ အေကာင္ေတြပါ။ သူတို႕ ခ်ိဳေတြက အေပၚကို ရွည္ၿပီး ေထာင္တက္သြားပါတယ္။ သမင္ေတြလို ခ်ိဳေတြက မေကြးသြားပါဘူး။ အထီးေရာ အမေရာ ဦးခ်ိဳေတြရိွၾကပါတယ္။ အမေတြရဲ႕ ခ်ိဳေတြက နည္းနည္းေသးပါတယ္။ အမေတြက အညိဳေရာင္ေလးျဖစ္ၿပီး အထီးေတြ အမည္းေရာင္ေတြပါ။ ေက်ာေပၚမွာ ေဒါင္လုိက္ အျဖဴအစင္းေလးေတြ ပါၾကပါတယ္။ အဖြဲ႕လိုက္ေနၾကတဲ့ အေကာင္ေတြပါ။ အသက္ ၂၅ ႏွစ္အထိ ရွည္ၾကပါတယ္။


ျမင္းက်ားေမာင္ႏွံေပါ့။ သူတုိ႕ကိုယ္ေပၚက အျဖဴအနက္ အစင္းၾကားေတြက ရုတ္တရက္ၾကည္႕ရင္ တူတယ္လို႕ ထင္ရေပမယ့္ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ တစ္ေကာင္နဲ႕ တစ္ေကာင္ မတူညီၾကပါဘူး။ လူေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာေတြ ကြဲျပားသလို သူတို႕ရဲ႕ အစင္းၾကားေတြကလည္း မတူညီၾကပါဘူး။ သူတို႕ေတြကလည္း အုပ္စုလိုက္ ေနထုိင္တဲ့ အေကာင္ေတြပါပဲ။ ျမင္းက်ားေတြမွာ စူးရွတဲ့အျမင္ေတြရိွၿပီး ညအေမွာင္ထဲမွာလည္း ျမင္ႏိုင္ၾကပါတယ္။ အၾကားအာရံုမွာလည္း ေကာင္းၾကပါတယ္။ သူတုိ႕ရဲ႕ နားရြက္ေတြက ေထာင့္မ်ိဳးစံုကို လွည္႕လို႕ရပါတယ္။

Friday, October 3, 2008

Blood Donation Procedure

On average, the donation takes only about 10 minutes while the entire procedure lasts less than 60 minutes, from registration to resting time. The time you spend may mean life or death to those in need, so it is time well spent!

1. Registration
Register with your NRIC. Foreigners must register with their passport and a local address must be provided. A health assessment questionnaire will have to be completed and personal particulars recorded.

2. Medical Interview
A doctor or nurse will go through the questionnaire with you in detail. You will need to sign a declaration form to confirm that the information given is true. Your weight, blood pressure, pulse and temperature will be checked.

3. Blood Test
Your blood haemoglobin level is checked to make sure that you can give blood.

4. The Donation
A specially-trained nurse will draw the blood. A localised pain killer will be applied to your arm before the donation. About 300ml or 450ml (depending on your weight) of blood will be drawn. ll needles used are sterilised, and will be disposed after use.

5. Rest & Refreshment
Light refreshments will be served after the donation. You should rest for at least 10 minutes before leaving.


You can help save lives too.