.:: Download Myanmar Font (WinKalaw New Version) HERE ::.

Tuesday, October 14, 2008

No man, no fool

ပုထုဇေနာဥမၼာ့တေကာ

လူေတြဟာ ငါ့ကို၀ိုင္းကာေျပာတယ္
ဒီလူဟာ အရူးႀကီးတစ္ေယာက္ပါကြယ္
ဘယ္လိုလူမ်ိဳး အေကာင္းလို႕ေခၚမလဲကြယ္
လူေတြဟာ အားလံုးအရူးပါပဲ။

မေလွာင္ခ်င္ၾကနဲ႕ကြယ္
မေျပာင္ခ်င္ၾကနဲ႕ကြယ္
မွန္တယ္လို႕ ထင္တာမ်ိဳးေတြ
လူတိုင္းလုပ္တယ္
လူတိုင္းမွာ အမွား၀ဂၤတနဲ႕
အစဥ္ရႈပ္ေထြး တရားမ်ားရယ္။

လူေတြဟာ အတၱစိတ္လြန္ကဲရင္
ထင္ရာကို ဇြတ္လုပ္ၾကတာပဲ
ငါကိုယ္တုိင္ ဘ၀အတြက္ ရုန္းေနရသလို
ရင္နာစရာႏွလံုးသားေလးေတြ ေၾကြေနတယ္။

ေဟ့ ေဟ့... ဗုဒၶတရားမွာ
ၾကည္႕ျပန္ရင္ကြာ
လူတုိင္းဟာ အရူး
မတည္ၿငိမ္တဲ့ဘ၀ လူေတြရဲ႕ေလာကပါ။

ေဟ့ ေဟ့... ဗုဒၶဘုရား
ေဟာေလသည္မွာ
မြန္ျမတ္စိတ္ထားၾက
ကူညီျခင္းအလွ လူလူခ်င္းေသြးဆက္ပါ။

ေတးေရး ေတးဆို အဆုိေတာ္ လႊမ္းမိုးပါ။ သီခ်င္းေခါင္းစဥ္ေလးက ပုထုဇေနာဥမၼာ့တေကာ တဲ့။ ပါဠိလိုေလး ေပးထားေပမယ့္ အေတာ္ေလးကို က်စ္လစ္ခုိင္မာတိက်တဲ့ သီခ်င္းေခါင္းစဥ္ေလးပါ။ ေခါင္းစဥ္ေလးနဲ႕အတူ သီခ်င္းစာသားေတြကလည္း ထိမိလွပါတယ္။ လူ႕စရိုက္သေဘာ သဘာ၀ကို ထိထိမိမိ ေဖာ္ျပႏိုင္သလို လူ႕ေလာကႀကီးကို ေကာင္းေစခ်င္တဲ့ ေစတနာ တိုက္တြန္းခ်က္ေလးလည္း ပါေနပါတယ္။

တကယ္လည္း ေလာကႀကီးမွာ ဘယ္လိုလူမ်ိဳးကို အေကာင္းလို႕ေခၚမလဲေပါ့။ လူတုိင္းဟာ တစ္နည္းမဟုတ္ တစ္နည္းနည္းနဲ႕ေတာ့ ရူးေနၾကပါတယ္။ ခ်မ္းသာတဲ့လူကလည္း ဓနစည္းစိမ္ေပၚမွာ ဥစၥာရူး ရူးၾကပါတယ္။ ရာထူးဌာန ေနရာေကာင္းတဲ့လူက်ေတာ့လည္း အာဏာရူးျပန္ပါတယ္။ အလွဂုဏ္ ရူပါၾကြယ္တဲ့လူကလည္း ဘ၀င္ရူးၾကပါတယ္။ စာေတာ္တဲ့လူကလည္း ပညာမာနေလးနဲ႕ ရူးၾကျပန္ေရာ။ ယဥ္ယဥ္ေလး ရူးေနတာနဲ႕ သြက္သြက္ခါေအာင္ ရူးေနတာပဲ ကြာၾကမွာပါ။ အဲဒီလို နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႕ ရူးေနတဲ့ အရူးကမာၻထဲမွာ လူျဖစ္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ပါတာေပါ့ဗ်ာ။

အတၱစိတ္လြန္ကဲၿပီး ကုိယ္လုပ္ေနတာပဲ အမွန္ထင္ၿပီး တျခားလူကို အရူးလို႕ထင္တာ မျမင္ခ်င္မွ အဆံုးပါပဲ။ သူ႕ဘက္က ၾကည္႕ရင္ လက္ဖ၀ါးျဖစ္ေပမယ့္ ကိုယ္ဘက္က ၾကည္႕ရင္ လက္ဖမိုးျဖစ္ေနပါတယ္။ ကိုယ္နဲ႕ အျမင္မတူတုိင္း ရန္သူလုပ္ၿပီး ကဲ့ရဲ႕ၾကတယ္။ အျပစ္တင္ၾကတယ္။ ေလွာင္ၾက ေျပာင္ၾကတယ္။ ဆဲၾက ဆိုၾကတယ္။ ကိုယ့္အမွားကို ကိုယ္မျမင္ပဲ ထင္ရာေတြ ဇြတ္လုပ္ၾကေတာ့ အမွား၀ကၤပါထဲမွာ ခ်ာခ်ာလည္ေနတဲ့ အရူးႀကီးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနရတာကို သတိမထားမိၾကပါဘူး။

မြန္ျမတ္စိတ္ထား ထားတတ္ဖို႕ဆိုတာ တကယ္ေတာ့ လြယ္မေယာင္နဲ႕ ခက္ပါတယ္။ အတၱအေမွာင္ဖံုးေနရင္ အဲဒီစိတ္ထားေလး ရိွဖို႕မလြယ္ပါဘူး။ အမ်ားစုက ကိုယ့္စိတ္ထားကို မြန္ျမတ္တယ္ပဲ ထင္ေနၾကပါတယ္ေလ။ သူသာလွ်င္ သက္ရိွေလာကမွာ အက်င့္အေကာင္းဆံုး စိတ္ဓါတ္အေကာင္းဆံုး ခ်ီးက်ဴးစံျပဳထိုက္တဲ့ သူလို႕ ထင္ေနတတ္တဲ့ အတၱေဘာလူသားေတြကို ဘ၀မွာ ေတြ႕ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အျခားလူေတြက သူတုိ႕ကို အရူးႀကီးဆိုၿပီး ဥပကၡာျပဳ ေဘးမဲ့ေပးထားတာကိုေတာ့ သူတုိ႕ကိုယ္တုိင္ မသိရွာၾကပါဘူး။ သူတုိ႕ကလည္း တျခားသူေတြကို အရူးေတြလို႔ပဲ ျမင္ေနၿပီး မေရာမ၀င္ၾကျပန္ဘူး။

ကူညီတာကေတာ့ အနည္းနဲ႕အမ်ား လုပ္ႏိုင္ၾကပါတယ္။ ကူညီပံုေတြေတာ့ ကြဲျပားႏုိင္ပါတယ္။ လူအမ်ားကို ကူညီရင္း ကူညီရင္း တလြဲမာနေတြ အတၱေတြကို ေျဖးေျဖးခ်င္း အခ်ိန္ယူ ဖယ္ရွားၾကေပါ့။ အဲဒီကေနတဆင့္ မြန္ျမတ္စိတ္ထားေလးေတြ ျဖစ္လာေအာင္ ႀကိဳးစားယူရမွာေပါ့။ ဒါမွပဲ လူ႕ေလာကႀကီးမွာ အသက္ဆက္ရတာ အဓိပၸါယ္ရိွေနမွာပဲေလ။

Sunday, October 12, 2008

No future for the young

The uprising by Buddhist monks in Myanmar in September last year and the devastation brought on by Cyclone Nargis in May this year spot-lit the reclusive and veiled South-east Asian country also known as Burma. The last time this happened was in 1988, when an uprising fronted by students led to a crackdown by the ruling military junta that left an estimated 3,000 people dead.

Myanmar, a country of 50 million people, has abundant natural resources such as oil, natural gas, timber and minerals. Once known as the "rice bowl of the world", it was one of the richest countries in the region when it gained independence from Britain in 1948. But its democratic phase lasted only 15 years and four decades of military rule have since ravaged the country.

In 1962, a coup d'etat brought General Ne Win into power, a position he held for more than 25 years. In 1990, multi-party elections were held and Ms Aung San Suu Kyi, the daughter of Burmese World War II hero Aung San, led an umbrella democracy movement to a landslide victory. But despite winning just under two-thirds of the popular vote and 82 percent of the parliamentary seats, the ruling junta refused to stand aside. Instead, it placed the Oxford University-educated Ms Suu Kyi under house arrest. She was awarded the Nobel Peace Prize in 1991 but has spent more than 10 years in confinement since.

In 1990, the United States, folllowed by other Western nations, imposed economic sanctions but this failed to loosen the junta's iron-grip rule and worsened the people's plight. In 2005, according to the United Nations Statistics Division, Myanmar's per capita groos domestic product was only US$217 (S$318), making it one of the 20 poorest countries in the world. A third of its 50 million people are said to live below the poverty line.

Education has been largely neglected. The military government reportedly spends less than US$3 per person per year on health and education, way below the World Health Organisation's recommended level of US$40 per person.

International organisations report that fewer than halof of its children complete five years of basic education. Universities, the hotbed of dissent in the 1980s, have been stultified and splintered. The older generation bemoans the loss of Rangoon University, once one of the finest seats of learning in the region. Now, young Myanmar nationals attend classes at splintered campuses two hours outside Yangon, or take up distance learning. The dire shortage of funding has meant universities have poor facilities and poorly-paid faculty.

Meanwhile, children of the elite, mostly successful merchants or those with ties to the military, head to Britain, Canada and Australia for further studies. The middle class tries to scrape together what it can to send its children to Thailand, Malaysia or Singapore. A veteran educationist, a former graduate of Rangoon University, who is trying to send his children to Singapore, told the Straits Times: "It is a crime against people of Myanmar. The once revered education system has been eroded and the future of Myanmar's young is list."

The Straits Times
Saturday, October 11 2008
Page D4.

Saturday, October 11, 2008

Quote of Love

အခ်စ္ဆိုသည္မွာ... ဘာလဲေပါ့ ??? အခုအခ်ိန္အထိ ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီအခ်စ္ဆိုတာကို တကယ္သိထားတာလား မွဳန္ရီေ၀၀ိုးတ၀ါး သိထားတာလားဆိုတာ ယတိျပတ္ မေ၀ခြဲႏိုင္ မဆံုးျဖတ္ႏိုင္ေသးပါဘူး။ အခုတေလာမွာ မမႀကီးတစ္ေယာက္ကို အသည္းအသန္ ခ်စ္မိေနသူ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာပါတယ္။ မင္းက ခ်စ္မွ မခ်စ္ဖူးေသးတာတဲ့။ ငါျဖစ္ေနတာကို မင္း ဘယ္ခံစားႏိုင္မလဲတဲ့။ သူ႕စကားနဲ႕တင္ ကိုယ့္ဘာသာ ျပန္ေတြးမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေရာ ခ်စ္တယ္ဆိုတာ တကယ္သိလို႕လားေပါ့။

ရန္ကုန္မွာ နာဂစ္မုန္တိုင္း၀င္တဲ့ေန႕မွာ မဂၤလာေဆာင္ၿပီး မဂၤလာဦးညကို မိုးထဲေလထဲ ရင္ခုန္ဖင္တုန္စြာ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ ေနးတစ္ျမန္မာဖိုရမ္က သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးကေတာ့ အခ်စ္ဆိုသည္မွာကို ဒီလို ရွားရွားပါးပါး အနက္ဖြင့္ဆိုပါတယ္။
"အခ်စ္သည္ အီးေပါက္ျခင္းႏွင့္ အလားသ႑ာန္တူေလ၏ ...
အီးသည္ နံမွန္းသိပါလွ်က္ ရႈတတ္ၾကသကဲ့သို႕ အခ်စ္သည္ ပူေလာင္မွန္းသိပါရဲ႕ ခ်စ္တတ္ၾကေလသတည္း ...
အီးေစာ္က နံလိုက္တာဟု ေျပာတတ္ၾကသလို အခ်စ္က ပူေလာင္လြန္းလိုက္တာဟု ေျပာတတ္ၾကေလ၏ ... သို႕ေသာ္ မရႈဘဲ မေနၾကသလို မခ်စ္ဘဲနဲ႔လည္း မေနၾကျပန္ေပ ..."
သူ႕ရဲ႕ အခ်စ္နိတိေလးကလည္း မွတ္သားထားသင့္ပါတယ္ေနာ္။

"Gravitation is not responsible for people falling in love."
Albert Einstein ကလည္း အခ်စ္ဆိုတာကို အခုလို ဖြင့္ဆုိခဲ့ျပန္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ခံယူလက္ခံထားတဲ့ အခ်စ္ဆိုသည္မွာက... ထာ၀စဥ္ ေပးဆပ္ႏိုင္ဖို႕တဲ့ ရယူပိုင္ဆုိင္လိုတာပါ။ တခ်ိဳ႕က အခ်စ္ဆိုတာ ေပးဆပ္ျခင္းလို႕ ေျပာၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ရယူပိုင္ဆုိင္ရမွ အခ်စ္ျဖစ္တာလို႕ ဆိုၾကျပန္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အဖို႕ကေတာ့ သူမဘ၀ေလးမွာ လိုအပ္တာမွန္သမွ်ကို ကြက္လပ္ျဖည္႕ေပးဖို႕ သူမအနားမွာ ထာ၀စဥ္ ရိွေနခြင့္ေလး ရယူပိုင္ဆုိင္ခ်င္မိတယ္။ ကဗ်ာဆန္လား မဆန္လားေတာ့ မသိဘူး။ စိတ္ထဲက ရိွတဲ့အတုိင္း ေရးလိုက္တာပါပဲေလ။

မတူးတူးသာ Tag လိုက္တဲ့အတြက္ အခ်စ္ဆိုသည္မွာကို အခုလို ေရးျဖစ္သြားတာပါ။ တကယ္ဆို ကၽြန္ေတာ့္ အဲဒီဘာသာရပ္မွာ ေအာင္မွတ္ေတာင္ မရလိုက္ပါဘူး။ ၀င္ခြင့္စာေမးပြဲကို ေအာင္ေပမယ့္ စာေမးပြဲႀကီးမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ က်ခဲ့ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အခုတေလာ့ ဂ်ီေတာ့ခ္မွာေတာင္ စိုးလြင္လြင္ရဲ႕ သီခ်င္းစာသားေလးေတြ တင္ထားေနမိတယ္။
"ဟုိတစ္ခ်ိန္ အခ်စ္ရူးေလးအသည္းမွာ ရည္မွန္းခ်က္တုိ႕ ရိွပါတယ္။ တိမ္လႊာေတြ ေလနဲ႕ ေပ်ာက္ကြယ္။ ေပ်ာ္စရာဘံု ေပ်ာက္ခဲ့ရပါတယ္။"
"ၾကင္နာတတ္ဆံုး ႏွလံုးသားမွာ နာက်ည္းစိတ္တို႕ ရိွၿပီကြယ္။ အႏုိင္မယူဘူး ကိုယ္အရွံဳးေပးမယ္။ ေနပူပူမွာ လမ္းဆက္ေလွ်ာက္ေနမယ္။"

ဒါေၾကာင့္ အခ်စ္ဆိုတာ မီးေတာက္လိုပါပဲ။ အဲဒီအခ်စ္ေၾကာင့္ အလင္းေရာင္ေတြ ရသလို ပူေလာင္မႈလည္း ခံစားရပါတယ္။ ေလာကႀကီးမွာ အဆိုးနဲ႕အေကာင္းက ဒြန္တြဲေနတာပါပဲဗ်ာ။

"Love is much like a wild rose, beautiful and calm, but willing to draw blood in its defense."
Mark Overby ကလည္း အခ်စ္ဆုိတာကို ဆူးေတြ၀န္းရံထားတဲ့ ႏွင္းဆီပန္းရိုင္းႀကီးနဲ႕ တင္စားထားျပန္တယ္။ ဆူးမ်ား၀န္းရံႏွင္းဆီပန္းဆိုတာ လြယ္လြယ္ေျခြခူးလို႕ မရႏိုင္ဘူးေလ။

အစဥ္အလာအရ အခ်စ္ဆိုသည္မွာကို လက္ဆင့္ကမ္းပါအံုးမယ္။ အခ်စ္ဆိုတာကို တကယ္ သိၾကမယ္လို႕ ယူဆရတဲ့ တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕ကို လက္ဆင့္ကမ္းခ်င္မိပါတယ္။ အခ်စ္နဲ႕ပါတ္သတ္တဲ့ ရင္ႏွင့္အမွ် ခံစားခ်က္ေတြကို ဖြင့္အန္ထုတ္ေစခ်င္မိပါတယ္။
အေတြးရပ္၀န္းထဲက ဂဏန္းမေလး ဆုေ၀
ရင္တြင္းျဖစ္ေတြ ေရးရေတာ့ မခင္မမမ်ိဳး
အခ်စ္ပန္းခင္း ဥယ်ာဥ္ထဲက ေၾကးအုိး
ေက်ာင္းဆင္းဘက္ႀကီး ပုလုေကြး

Thursday, October 9, 2008

Yaung Pay Suu

ေသွ်ာင္ေပစူး

တို႕ငယ္ငယ္တုန္းအရြယ္
ေသွ်ာင္ေပစူးကေလးေတြနဲ႕ကြယ္
ပုဆိုးကို စလြယ္သုိင္း ရြာ၀ိုင္းပတ္လည္
ေျပးလႊားေပ်ာ္ပါးတယ္
သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအေဖာ္မ်ားနဲ႕
ေကာက္ရိုးပံုေတြၾကား
တူပုန္းကစားၾကတယ္။

တို႕ငယ္ငယ္တုန္းအရြယ္
ေသွ်ာင္ေပစူးကေလးေတြနဲ႕ကြယ္
ပုဆိုးကို စလြယ္သုိင္း ရြာ၀ိုင္းပတ္လည္
ေျပးလႊားေပ်ာ္ပါးတယ္
သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအေဖာ္မ်ားနဲ႕
ေကာက္ရိုးပံုေတြၾကား
တူပုန္းကစားၾကတယ္။

ခင္ခင္မင္မင္ ၾကင္နာရွာတယ္
တုိ႕မ်ားငယ္ငယ္
တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္
အေပ်ာက္မခံၾကဘဲ တတြဲတြဲနဲ႕ကြယ္။

အလည္လြန္ခါ အိမ္ကိုျပန္ရင္
အေမကဆူတယ္
ႀကိမ္းေမာင္းလို႕ အရိုက္ခံထိလည္း
အတြဲမပ်က္ၾကတယ္။

ရြာဦးက ဆရာေတာ္ေက်ာင္း၀ယ္
တုိ႕အေပါင္းအေဖာ္ ေရာင္းရင္းေတြ
တစ္ခ်ီတစ္ေမာင္း သြားလို႕ကြယ္
ေက်ာင္းဘံုေပၚ၀ယ္ ခိုေတြဖမ္းလို႕
ခါးပိုက္ေဆာင္မွာ လြယ္
ဆရာေတာ္မိရင္ အေဆာ္ခံထိမွာ
စုိးတယ္ စိုးတယ္
ဖ၀ါးနဲ႕တင္ပါး တစ္သားထဲေျပးၾကတယ္။

ငယ္ငယ္တုန္းက တုိ႕ဘ၀အရြယ္
ေပ်ာ္စရာေကာင္းလို႕ ေအာက္ေမ့ဖြယ္
ေပါင္းေဖာ္သဟာေဆြ မာေစေၾကာင္းလို႕
ဆုေတာင္းပါတယ္။
တစ္နယ္တစ္ေက်း အေ၀းကကြယ္
အခုမ်ားျဖင့္ ေဆြးၾကဖြယ္
ဘ၀သံသရာ၀ယ္ ကိုယ္တာကိုယ္ေရး
မေအးၾကတယ္။

အရင္ကဆို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္
ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ တုိ႕တစ္ေတြမယ္
ေျပးလႊား ကစားလုိ႕ကြယ္
အပူအပင္ ေ၀းခဲ့ေလတယ္။

အရင္ကဆို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္
ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ တုိ႕တစ္ေတြမယ္
ေျပးလႊားကစားလုိ႕ကြယ္
အပူအပင္ေ၀းခဲ့ေလတယ္။

ဘ၀ဆိုတာ နားမလည္
အသိတရားေတြက မၾကြယ္
အခုမ်ားျဖင့္ ကုိယ္စီကိုယ္စီ
ၾကင္ေဖာ္အသြယ္သြယ္
သားရယ္ သမီးရယ္
ေသာကမီးႏြယ္ ေလာကႀကီးအလယ္
ဘ၀တိုက္ပြဲ အႏိုင္ႏႊဲၾကတယ္။

ငယ္ငယ္တုန္းက တုိ႕ဘ၀အရြယ္
ေပ်ာ္စရာေကာင္းလို႕ ေအာက္ေမ့ဖြယ္
ေပါင္းေဖာ္သဟာေဆြ မာေစေၾကာင္းလို႕
ဆုေတာင္းပါတယ္။
တစ္နယ္တစ္ေက်း အေ၀းကကြယ္
အခုမ်ားျဖင့္ ေဆြးၾကဖြယ္
ဘ၀သံသရာ၀ယ္ ကိုယ္တာကိုယ္ေရး
မေအးၾကတယ္။

ငယ္ငယ္တုန္းက တုိ႕ဘ၀အရြယ္
ေပ်ာ္စရာေကာင္းလို႕ ေအာက္ေမ့ဖြယ္
ေပါင္းေဖာ္သဟာေဆြ မာေစေၾကာင္းလို႕
ဆုေတာင္းပါတယ္။
တစ္နယ္တစ္ေက်း အေ၀းကကြယ္
အခုမ်ားျဖင့္ ေဆြးၾကဖြယ္
ဘ၀သံသရာ၀ယ္ ကိုယ္တာကိုယ္ေရး
မေအးၾကတယ္။

ေတးေရး ေတးဆို အေကာ္ဒီယံအုန္းေက်ာ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕သီခ်င္းေတြကို အမ်ားႀကီး နားမေထာင္ခဲ့ေပမယ့္ ေသွ်ာင္ေပစူး သီခ်င္းေလးကိုေတာ့ နားထဲစြဲၿပီး အေတာ္ေလး မွတ္မိေနခဲ့ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ့ အလယ္တန္း ေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းက ေက်ာင္းကပြဲတစ္ခုမွာ အဲဒီသီခ်င္းကို သူငယ္ခ်င္းေတြ ေတးသရုပ္ေဖာ္ ကခဲ့တာကို မွတ္မိေနတာေၾကာင့္ပါ။

ေတးသရုပ္ေဖာ္မွာပါတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ သနပ္ခါးပါးကြက္ေတြ ကြက္၊ ဆံပင္ေတြကို သားေရကြင္းေလးနဲ႕ ခ်ည္ၿပီး ေသွ်ာင္ေပစူးျဖစ္ေအာင္ လုပ္၊ ၿပီးရင္ ေက်ာင္းစိမ္းပုဆိုးေတြကို ကြင္းသိုင္းၿပီး ကခဲ့ၾကတာေပါ့။ အဲဒီတုန္းက ကတဲ့လူ ၁၀ ေယာက္ေလာက္ ရိွမယ္။ အေတာ္ေလး ၾကည္႕လို႕ ေကာင္းတယ္။ ေပ်ာ္ဖို႕လည္း ေကာင္းတယ္။ ေက်ာင္းမွာ ဦးေရႊရိုးအက အေတာ္ေလး ေကာင္းတဲ့ သူငယ္ခ်င္းလည္း ရိွတယ္။ သူလည္း အဲဒီပြဲမွာ ဦးေရႊရိုး ေဒၚမိုး အကနဲ႕ ကျပခဲ့ေသးတယ္။ ေနာက္ဆံုးၿပီးခါနီးမွာ မ်က္စိမွဳန္မွဳန္နဲ႕ ကိုယ့္ပုဆိုးစကို ကိုယ့္ဘာသာတက္နင္းမိၿပီး စင္ေပၚမွာ ေမွာက္ထိုးလဲခဲ့ေတာ့ အေတာ္ကို ရီခဲ့ရတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ေနခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းက ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေပၚမွာသာ ရိွေပမယ့္ အေတာ္ေလးကို ဆင္းရဲပါတယ္။ ဓနိမုိး ထရံကာ ေက်ာင္းေလးပါ။ ၾကမ္းကေတာ့ ေျမႀကီးပါ။ ေက်ာင္းသား အမ်ားစုကလည္း လိွဳင္ျမစ္တစ္ဖက္ကမ္း ရြာေတြကေန လာတက္ရတာပါ။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ၀န္ထမ္း သားသမီးေတြပါ။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ပုစြန္ေခါင္းခ်ိဳး ပုစြန္ဆီထုတ္တဲ့ အလုပ္ေတြ လုပ္တဲ့ မိသားစုကေန ဆင္းသက္လာတာပါ။ ၿခံဳၾကည္႕ရင္ တစ္ေက်ာင္းလံုး ဆင္းရဲပါတယ္။ ဆရာ ဆရာမေတြကေတာ့ တကယ္ေတာ္ရွာပါတယ္။ တပည္႕မရွား တစ္ျပားမရိွ ပီတိကို စားတဲ့ တကယ့္ဆရာေတြပါ။ က်ဴရွင္ဆိုတာ ဘာမွန္းမသိခဲ့ရတဲ့ ေက်ာင္းေလးကေန တျဖည္းျဖည္း ႀကီးျပင္းလာရတဲ့ ကၽြန္ေတာ္အဖို႕ ဆယ္တန္းမွာ ေႏြရာသီကတည္းက က်ဴရွင္ေတြ ႀကိဳတက္ရမယ္ဆုိတာကို မသိခဲ့တဲ့အထိ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။

ငယ္စဥ္ကေလးဘ၀မွာ ေသွ်ာင္ေပစူးနဲ႕ ေက်ာင္းတက္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ရိွခဲ့ဖူးပါတယ္။ အတန္းႀကီးကို ေရာက္ခဲ့ေတာ့လည္း အတန္းငယ္မူလတန္းပိုင္းက ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူအခ်ိဳ႕ ေသွ်ာင္ေပစူးေလးေတြနဲ႕ ရိွေနတုန္းပါပဲ။ ဆင္းရဲတဲ့ေက်ာင္းပီပီ ပကာသနေတြ သိပ္မရိွပါဘူး။ အ၀တ္အစားေတြလည္း ႏြမ္းလ်ပါတယ္။ အားလံုးနီးပါး ဆိုးေပေလးေတြပါပဲ။ ကစားခ်ိန္မွာ အေသအေၾက ကစားၾကတာေပါ့။ အရြယ္ေတြ ေရာက္လာလုိ႕ ရန္ေတြျဖစ္ရင္လည္း အကြဲအၿပဲ တီးၾကတာေပါ့။ တခါတုန္းကဆို ေက်ာင္းနားမွာ လာေစာင့္ေနတဲ့ တျခားေကာင္ေတြနဲ႕ ခ်တုန္းကဆို ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီးေတာင္ တုတ္ဆြဲၿပီး သူ႕ေက်ာင္းသားေတြဘက္က ၀င္ရိုက္ေပးေသးတယ္။ ကိစၥအားလံုးၿပီးမွ ေက်ာင္းက ဆုိးေပေတြကို ေက်ာင္းေရွ႕ကြင္းထဲမွာ ႀကိမ္လံုးနဲ႕ ေဆာ္ပေလာ္တီးတာ။ ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္း ဆိုးေပေတြကလည္း ဆရာႀကီးကို ခ်စ္ေၾကာက္ရိုေသပါတယ္။ အဲဒီဆိုးေပေတြ သိပ္ခ်စ္ၾကတဲ့ ဆရာႀကီး အခုေတာ့ မရိွရွာေတာ့ပါဘူး။

အခုေတာ့ ေက်ာင္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း အိမ္ေထာင္က်တဲ့လူလည္း က်ကုန္ပါၿပီ။ တခ်ိဳ႕ေတြမ်ား အိမ္ေထာင္က်ေတာင္ တစ္ဆက္တည္းမဟုတ္ဘူး အိမ္ေထာင္သံုးဆက္ေတာင္ က်ၿပီးၿပီ။ ကိုယ္ေတြမ်ားေတာ့ သူတို႕လို႕ အိမ္ေထာင္တစ္ဆက္က်ဖို႕ မေျပာနဲ႕ အဲဒီဘက္အျခမ္းမွာ ဘာတစ္ခုမွကို အျဖစ္မရိွေသးဘူး။ ေသတဲ့လူလည္း ေသကုန္ပါၿပီ။ အရက္ေတြ ေဆးလိပ္ေတြ ေသာက္လြန္းတာကိုး။ ေက်ာင္းဆရာမ လုပ္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြေတာ့ ဘယ္ေဒသေတြမွာ ေရာက္ေနလဲဆိုတာ သတင္းအစအနေတာင္ မၾကားရေတာ့ဘူး။ ၀န္ထမ္းလုပ္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ကေတာ့ အပူပိုင္းေဒသတစ္ခုမွာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနရင္း မ်က္လံုးကြယ္သြားတယ္လုိ႕ ၾကားမိလိုက္ေသးတယ္။

ဘ၀တုိက္ပြဲေတြ ဆင္ႏႊဲေနရင္း အခုေတာ့လည္း တစ္နယ္တစ္ေက်း အေ၀းကပဲ သတိရ ေဆြးရတာေပါ့ဗ်ာ။

Wednesday, October 8, 2008

Try again

ဒီေန႕ ရံုးမတက္ဘူး။ ခြင့္ယူထားတယ္။ အစည္းအေ၀းရိွတယ္ ဆိုတာေတာင္ ရံုးမတက္ဘူး ခြင့္တင္ထားေတာ့ အစည္းအေ၀းေတာင္ ေရႊ႕သြားရတယ္။ မေရႊ႕လို႕လဲ မရဘူးေလ။ အဲဒီအစည္းအေ၀းမွာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ဆုိင္တဲ့ အလုပ္ေတြကိုပဲ အဓိက ေဆြးေႏြးၾကမွာဆိုေတာ့ တကယ္လုပ္ရမယ့္လူ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တုိင္မွ ရံုးမလာေတာ့ ဘာဆက္လုပ္လို႕ရမွာလဲ။ ဒီေန႕ ခြင့္ယူတယ္ဆိုတာလည္း ရံုးမသြားခ်င္လို႕ ခြင့္ယူတာမဟုတ္ပါဘူး။ စကၤာပူမွာ အလုပ္လာရွာတဲ့ အစ္ကို၀မ္းကြဲတစ္ေယာက္ အလုပ္မရပဲ ျပည္ေတာ္ျပန္မွာမို႕လို႕ ခ်န္ဂီေလယာဥ္ကြင္းကို လိုက္ပို႕တာပါ။ ႏိုင္ငံျခားကို တစ္ခါမွ မလာဖူးတဲ့လူဆုိေတာ့ အျပန္ခရီးမွာလည္း ေယာင္ေတာင္ေပါင္ေတာင္ အူေၾကာင္ေၾကာင္ မျဖစ္ရေအာင္ဆိုၿပီး အေဖာ္လိုက္ေပးခဲ့တာပါ။

သူ၀ယ္လာတဲ့ ေလယာဥ္လက္မွတ္က MAI ဆိုေတာ့ ဗုဒၶဟူးေန႕ပဲ ေလယာဥ္ထြက္ပါတယ္။ အဂၤါေန႕မွာ မထြက္ပါဘူး။ ေနထိုင္ခြင့္ရတဲ့ ၂ လ ကလည္း ဒီေန႕မွာ ျပည္႕တာဆိုေတာ့ ကြက္တိပါပဲ။ အဲဒါနဲ႕ပဲ ေန႕လည္ ၁၂ နာရီ ေလယာဥ္နဲ႕ပဲ ျမန္မာျပည္ကို ျပန္ဖို႕စီစဥ္ခဲ့ပါတယ္။ ဟိုဘက္မွာေတာ့ တနလာၤေန႕က ျပန္သြားရတဲ့ သူ႕မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ လာႀကိဳမွာပါ။ သူ႕မိန္းမနဲ႕ ကေလးေတြလည္း လာမယ္လို႕ေတာ့ သိထားရပါတယ္။

မနက္ ၁၀ နာရီမထိုးခင္ အိမ္ကထြက္လာၿပီး တက္စီငွားၿပီး ေလယာဥ္ကြင္းကို ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ လက္မွတ္ေကာင္တာမွာ ပါလာတဲ့ အထုပ္အပိုးေတြကို ခ်ိန္ၿပီး ခံုနံပါတ္ယူပါတယ္။ MAI က ကီလို ၃၀ ေပးပါတယ္။ သူ႕အထုပ္ကေတာ့ ၂၈ ကီလို ရိွတယ္ဆိုေတာ့ အိုေခပါပဲ။ ေလယာဥ္ထြက္ဖို႕လိုေသးတာနဲ႕ ေလဆိပ္က ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာပဲ အဆာေျပ ေကာ္ဖီေသာက္ၾကတာေပါ့။ ၿပီးေတာ့ ေလယာဥ္ထြက္ဖို႕ မိနစ္ ၂၀ အလိုမွာ ေလဆိပ္အထဲကို ၀င္ခုိင္းလိုက္ပါတယ္။ သူ႕ကေလးေတြအတြက္ သယ္သြားတဲ့ ဖူဆယ္ေဘာလံုးကို ေလေရွာ့ခိုင္းတာက လြဲလို႕ အားလံုး အဆင္ေျပ ေခ်ာေမြ႕ပါတယ္။

အဲဒီအစ္ကိုက ေဆာက္လုပ္ေရး၀န္ႀကီးဌာနက အငယ္တန္း အင္ဂ်င္နီယာတစ္ဦးေပါ့။ ဗိုလ္ျမတ္ထြန္းတံတား၊ မေကြးတံတားတို႕ကို ေဆာက္လုပ္ခဲ့သလို ရခိုင္ျပည္နယ္ ေတာင္ကုတ္-မအီလမ္းကို ျပဳျပဳထိန္းသိမ္းရတဲ့ စီမံခ်က္ေတြမွာလည္း ပါ၀င္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ လုပ္သက္ကေတာ့ ၁၀ ႏွစ္ အတိပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ စကၤာပူမွာ ေနသြားတဲ့ ၂ လ အတြင္းမွာ ေဆာက္လုပ္ေရးနဲ႕ ပါတ္သတ္တဲ့ အလုပ္မွန္သမွ် ေလွ်ာက္ခဲ့ေပမယ့္ အင္တာဗ်ဴး ၃ ခုပဲ ရရွာပါတယ္။

ၿပီးခဲ့တဲ့ ၾသဂုတ္လပိုင္းက သတင္းစာထဲမွာေတာ့ အင္ဂ်င္နီယာအလုပ္ေတြက ေခၚေနၾကတာပါပဲ။ စေနေန႕နဲ႕ ဗုဒၶဟူးေန႕ သတင္းစာမွာဆို အလုပ္ေခၚတာ အေတာ္မ်ားပါတယ္။ အခုေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ သတင္းစာထဲမွာပါ အလုပ္ေခၚစာေတြ နည္းလာပါၿပီ။ အလုပ္ေတြက ေခၚတာ ေခၚေနၾကေပမယ့္ အင္တာဗ်ဴးေတြေရာ ရိွရဲ႕လား မသိဘူး။ ေဆာက္လုပ္ေရးကုမၸဏီေတြက ပေရာဂ်က္တင္ဒါေတြ လိုခ်င္လို႕ အလုပ္ေခၚစာေတြ သတင္းစာထဲမွာ ထည္႕ေၾကညာတာလို႕လည္း တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ေျပာတာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သိပ္နားမလည္ပါဘူး။

အေမရိကန္မွာျဖစ္ေနတဲ့ စီးပြါးေရးအရွဳပ္ေတာ္ပံုကလည္း စကၤာပူႏိုင္ငံရဲ႕ စီးပြါးေရးကို အနည္းနဲ႕အမ်ားဆိုသလို ထိခိုက္ေစတာပါပဲ။ ေဆာက္လုပ္ေရး လုပ္ငန္းဆိုတာကလည္း ႏိုင္ငံရဲ႕စီးပြါးေရးအေျခအေနမွာ အမ်ားႀကီး တည္မွီေနပါတယ္။ စီးပြါးေရးက်ရင္ ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းေတြ အရင္ဦးဆံုး နားရပါတယ္။ စီးပြါးေရး အဆင္ေျပလာေတာ့လည္း ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းေတြက ေနာက္ဆံုးမွ ေထာင္တက္ရတာပါ။ က်ရင္ အရင္ဆံုးက်ရၿပီး တက္ရင္ ေနာက္ဆံုးမွ တက္ရတာေပါ့။ ဒါေၾကာင့္လည္း အလုပ္ေတြက အေတာ္ရွားကုန္သလို ေခၚထားတဲ့ အလုပ္ေတြကလည္း တကယ္တမ္း အင္တာဗ်ဴး မေခၚႏိုင္ၾကတာမ်ိဳးလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခ်က္က ဒီဇင္ဘာလနား နီးေနၿပီျဖစ္ေတာ့ အမ်ားစုက အလုပ္မထြက္ပဲ ေနၾကပါတယ္။ ဒီဇင္ဘာမွ ရမယ့္ ႏွစ္ထပ္ကြမ္းလစာကို ေစာင့္ၾကတဲ့ သေဘာေပါ့။ လစာ ၂၀၀၀ ရတဲ့လူက ဒီဇင္ဘာမွာ ၄၀၀၀ ရမယ္ေလ။ အဲဒီေတာ့ အလုပ္မထြက္ပဲ သည္းခံေနၾကေတာ့ အလုပ္ေနရာလြတ္ေတြ ရွားၾကပါတယ္။ အဲဒီလိုပဲ spass quota ေတြလည္း သိပ္မက်န္တဲ့ ကုမၸဏီေတြလည္း ရိွၾကပါတယ္။ သူ႕ရဲ႕ အသိမိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ဒီမွာ အင္ဂ်င္နီယာအလုပ္ေတြ လာရွာၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ဆို အလုပ္ရေပမယ့္ spass quota မရိွတဲ့အတြက္ အဆင္မေျပပဲ ျပန္သြားရပါတယ္။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း အခုအခ်ိန္အထိတိုင္ အင္တာဗ်ဴး တစ္ခုတစ္ေလမွ မရၾကေသးပါဘူး။ အလုပ္ေစ်းကြက္တစ္ခုလံုးမွာ ဘယ္လိုျဖစ္ေနလဲဆိုေတာ့ အတိအက် မသိရေပမယ့္ သူ႕အသိုင္းအ၀ိုင္းမွာေတာ့ အခုခ်ိန္အထိ အလုပ္ရွာရ ခက္ခဲေနပါတယ္။

အလုပ္မရလို႕ ျပန္သြားရတဲ့လူအဖို႕ ေငြေၾကးဆံုးရွံဳးမႈအျပင္ စိတ္ဓါတ္အင္အားေတြလည္း က်ဆင္းေစပါတယ္။ အားငယ္အားပ်က္တဲ့စိတ္ေတြ ရိွၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူ႕ကို အားမေလွ်ာ့ေသးပဲ ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္ႀကိဳးစားဖို႕ မွာလိုက္ပါတယ္။ အဂၤလိပ္စာကို ေသခ်ာျပင္ဆင္ခဲ့ဖို႕လည္း မွာရတာေပါ့။ တရုတ္ႏွစ္ကူးအၿပီး မတ္လဆန္းေလာက္မွ အလုပ္လာရွာဖို႕ေပါ့။ အခု ရန္ကုန္ျပန္ေနရတဲ့အခ်ိန္မွာ မိသားစုနဲ႕ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ေနဖို႕အခြင့္အေရး ရတယ္လို႕ပဲ အေကာင္းဘက္ကေန မွတ္ယူခုိင္းထားပါတယ္။ ဒီမွာ အလုပ္ စလုပ္ရၿပီဆိုရင္ ဒီမိသားစုနဲ႕ ႏွစ္ကာလ အတိုင္းအတာတစ္ခုေတာ့ ခြဲခြာ ေနထိုင္ရေတာ့မွာေလဗ်ာ။