.:: Download Myanmar Font (WinKalaw New Version) HERE ::.

Friday, October 24, 2008

Desert Plant


Compass Cactus

လူေတြကလည္း လူေတြပဲ။ ကိုယ့္ရဲ႕ ရပိုင္ခြင္ဆိုရင္ တစ္ေရြးသားမွ် ေနာက္ဆုတ္မေပးခ်င္ၾကဘူး။ က်ပ္စိကို ႏွစ္ထပ္ျဖစ္ေနလားဆိုၿပီး ခြာၾကည္႕ခ်င္တယ္။ ဘာမဟုတ္တာေလးကို ျပဴးျပဴးၿပဲၿပဲ ဇီဇာေၾကာင္တယ္။ ဘာမဟုတ္တာေလးကို ဇာခ်ဲ႕တယ္။ ဇီဇာေၾကာင္တဲ့လူထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္လည္း ပါတာပဲ။ ဇာခ်ဲ႕တာလည္း တခါတရံ လုပ္ေလ့ရိွပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ရံုးက အူေၾကာင္ၾကား ႏွာေခါင္းပြ တရုတ္ေလာက္ မဆိုးဘူးဗ်။ ကိုယ့္ထက္ဆိုးတဲ့လူနဲ႕ လာတိုးေနတယ္။

ရံုးမွာ အရင္က ထိုင္ေနတဲ့စားပြဲကေန တျခားစားပြဲတစ္ခုကို ေနရာေရြ႕ ေျပာင္းထိုင္ျဖစ္တယ္။ ေနရာအသစ္က အရင္ေနရာေဟာင္းနဲ႕ ေက်ာခ်င္းကပ္ပါပဲ။ ကိုယ့္စိတ္ႀကိဳက္ ေရႊ႕ခ်င္လြန္းလို႕ ေရႊ႕တာမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ စားပြဲမွာက ဖုန္းရိွတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေဘးစားပြဲရဲ႕ ေနာက္ေက်ာက စားပြဲမွာက ဖုန္းမရိွဘူး။ သူတုိ႕ေတြက တရုတ္ျပည္ကေန စကၤာပူမွာ သင္တန္းသေဘာမ်ိဳး အလုပ္လာလုပ္ေနရတဲ့ လူေတြဆိုေတာ့ အလုပ္စားပြဲေပၚမွာ ဖုန္းအပိုင္လည္း မေပးထားဘူး။

ခက္တာက သူတုိ႕ကို တရုတ္ျပည္ကေန မန္ေနဂ်ာေတြက အလုပ္ကိစၥရိွလို႕ ဖုန္းလွမ္းဆက္ရင္ သူတုိ႕မွာ ကၽြန္ေတာ့္ဖုန္းကို လာလာကိုင္ေနရတယ္။ တခါတေလ ဖုန္းေျပာရင္း သူတုိ႕ ကြန္ပ်ဴတာမွာ ျပန္စစ္ရတာေတြ ရိွတဲ့အခါ ဖုန္းကို ေနာက္ေက်ာဘက္က စားပြဲဘက္ကို ယူသြားတာ့ ဖုန္းႀကိဳး တြဲေလာင္းနဲ႕ လမ္းပိတ္သလို ျဖစ္ကုန္ေရာ။ အဲဒါေတြကို မၾကည္႕ရက္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္က သူ႕ေဘးနားက စားပြဲလြတ္ေနတာနဲ႕ အဲဒီဘက္ကို ေျပာင္းေပးလိုက္တာေပါ့။

ရံုးက Network Engineer ေတြကို ေနရာေျပာင္းမယ့္အေၾကာင္း အီးေမးလ္ပို႕ထားေတာ့ သူတုိ႕ေတြက ဖုန္းကို ေနရာေျပာင္းခ်ိတ္ေပးပါတယ္။ စက္ကေတာ့ Laptop ဆိုေတာ့ ေျပာင္းရေရႊ႕ရ အပန္းမႀကီးပါဘူး။ ဖုန္းကိုေတာ့ စားပြဲႏွစ္ခုၾကားမွာ ထားေပးလုိက္ေတာ့ တရုတ္ျပည္က လာတဲ့ တရုတ္အတြက္ ဖုန္းကိစၥ အဆင္ေျပသြားၿပီ။ သိပ္မၾကာပါဘူး ရံုးမွာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ေနာက္ထပ္ ကြန္ပ်ဴတာတစ္လံုး ထပ္ေပးျပန္တယ္။ အဲဒီစက္က Server ထိုင္ဖို႕အတြက္ပါ။ အဲဒါနဲ႕ Laptop တစ္လံုး၊ Desktop တစ္လံုး စားပြဲေပၚမွာ ရိွေနလာေရာ။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာင္းလာတဲ့ စားပြဲေဘးနားမွာ တစ္ရံုးလံုးသံုးတဲ့ ကာလာပရင္တာ တစ္လံုးလည္း ရိွေနေသးတယ္။ အဲဒီမွာ ဇာတ္လမ္းက စေတာ့တာပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ္ ခံုေအာက္မွာ မီးပလပ္က ႏွစ္ပါက္ပဲ ရိွတယ္။ Extension လည္း မရိွဘူး။ လက္ရိွ မီးပလပ္အေပါက္ ႏွစ္ခုထဲက တစ္ခုကို ပရင္တာက သံုးေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္က တစ္ေပါက္ပဲ က်န္တယ္။ အရင္က Laptop တစ္ခုထဲဆို အဲဒီအေပါက္ တစ္ေပါက္တည္းနဲ႕ အိုေခ စိုေျပေနတာပဲ။ အခုေတာ့ Desktop မွာ System Unit ရယ္ Monitor ရယ္ ႏွစ္ခုအတြက္ အေပါက္ ႏွစ္ေပါက္ လုိလာၿပီ။ အဲဒါနဲ႕ Network Engineer က ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ စားပြဲေအာက္က ပလပ္ေပါက္တစ္ခုမွာ System Unit အတြက္ မီးပလပ္ေပါက္ ထိုးလိုက္တယ္။ Monitor အတြက္ ေဘးက တရုတ္ဆီမွာ ပိုေနတဲ့ ပလပ္ေပါက္ကို ယူသံုးလိုက္တယ္။ ကဲ... အဆင္ေျပသြားၿပီ။

ဒီလိုနဲ႕ Server ႀကီးလည္း စတင္ အလုပ္လုပ္တာေပါ့။ သိတဲ့အတုိင္း Server ဆိုတာ အေၾကာင္းၾကီးငယ္ မရိွပဲ ရပ္ထား ပိတ္ထားလို႕ရတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူးေလ။ ဒါေၾကာင့္ စက္က အၿမဲတမ္း ဖြင့္ထားရတယ္။ တစ္ရက္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္က ကိုယ္ေဆြကိုယ္မ်ိဳး တရုတ္က အူေၾကာင္ၾကားဇာတ္ စခင္းပါတယ္။ ကုိယ္ေဆြကိုယ္မ်ိဳးလို႕ သံုးထားတာ ဆဲတာမဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္လည္း တရုတ္ျဖစ္ေနလို႕ပါ။ အဲဒီ ကိုယ္ေဆြကိုယ္မ်ိဳး တရုတ္က အျခားဌာနတစ္ခုက မန္ေနဂ်ာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ဌာနနဲ႕ မတူပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ထက္ ရာထူး ၂ ဆင့္ ျမင့္ပါတယ္။ သူက အလုပ္၀င္တာ သံုးလပဲ ရိွပါေသးတယ္။ လူသစ္ေပါ့။

ဘယ္လို အူေၾကာင္ၾကားဇာတ္ ခင္းသလိုဆိုရင္ သူ႕ဟန္းဖုန္းကို ဓါတ္အားသြင္းခ်င္လုိ႕ သူ႕စားပြဲေအာက္မွာ ရိွတဲ့ ပလပ္ေပါက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ယူသံုးထားတဲ့ ဓါတ္ႀကိဳးကို ျဖဳတ္ေပးပါတဲ့။ ဘယ္လိုလုပ္ ျဖဳတ္လို႕ရမလဲ။ အဲဒါႀကီးက Server အတြက္ သံုးထားတာႀကီး။ Server ဆိုတာ ရပ္လုိ႕မွ မရတာ။ သူ႕အေပါက္ ႏွစ္ေပါက္မွာ သူက တစ္ေပါက္ပဲ သံုးထားရၿပီး ကၽြန္ေတာ္က တစ္ေပါက္ ယူသံုးထားလို႕ ကိုယ့္အေပါက္ ကုိယ္သံုးပါတဲ့။ အခုပဲ ျဖဳတ္မယ္ ျပဳမယ္ လုပ္ေနတာ။

ဒါမ်ိဳးလာစမ္းရင္ ဘယ္ရမလဲကြယ္။ သူ႕ဘာသာသူ မန္ေနဂ်ာမကလုိ႕ ဘာျဖစ္ေနေန... ကိုယ္က ဂရုစိုက္တာ မွတ္လို႕။ ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္ေျပာလိုက္တာေပါ့။ ကဲ... ဒီမွာလာၾကည္႕ ငါမွာလည္း ထည္႕စရာ အေပါက္ မက်န္ေတာ့ဘူး။ ငါ့မွာ ရိွတဲ့ ႏွစ္ေပါက္မွာလည္း တစ္ေပါက္က တစ္ရံုးလံုး သံုးေနတဲ့ ပရင္တာႀကီး ရိွေနတယ္။ အဲဒီ ပရင္တာႀကီး ငါ ဆြဲျဖဳတ္ထားရမလား။ တစ္ရံုးလံုး ပရင္တာ ထုတ္မရရင္ မင္းရွင္းမလားေပါ့။ ဟဲဟဲ... နည္းနည္း နင္သြားတယ္။ ဖန္ခြက္ထဲက ေရေတာင္ ေမာ့ခ်ေနရွာတယ္။ ေခါင္းက်ိန္းသြားပံုပဲ။ သူ႕ဘာသာ တာ၀န္ယူႏုိင္ရင္ လုပ္ေပါ့ကြယ္။

ဒီေလာက္နဲ႕ မၿပီးဘူးေလ။ ေနာက္ဆက္ၿပီး ဖိေျပာတာေပါ့။ မင္းစားပြဲေအာက္က ပလပ္ေပါက္မွာ တပ္ထားတဲ့ မီးႀကိဳးက ရွန္ဟိုင္းရံုးခြဲရဲ႕ Server အျဖစ္ သံုးေနတာ။ အကယ္လို႕မ်ား မင္းဖုန္းအတြက္ ဓါတ္အားသြင္းခ်င္လို႕ ျဖဳတ္ခ်င္တယ္ဆို ျဖဳတ္လိုက္ပါ။ ဒါေပမယ့္ General Manager ဆီကို မင္း လူကိုယ္တုိင္ သြားၿပီး အေၾကာင္းၾကားလိုက္ပါ။ ေနာက္တစ္ခုက အဲဒီမီးႀကိဳးေတြ ပလပ္ေပါက္ေတြကို ငါ စီစဥ္တာ မဟုတ္ဘူး။ ရံုးက Network Engineer ေတြ လုပ္ထားတာ။ ဒါေၾကာင့္ မင္း ရွင္းခ်င္ရင္ သူတုိ႕နဲ႕ ရွင္းပါ။ ငါကေတာ့ ငါ့မွာ ရိွတဲ့ ဒီတစ္ေပါက္မွာ ငါ့ Laptop ေလးအတြက္ သံုးေနတယ္။ ငါ့အေပါက္နဲ႕ ငါက အုိေခတယ္။ ဒါပဲ။ သူ႕ခင္မ်ာ... နဂိုက ေခါင္းပဲ က်ိန္းတာ။ အခု အဲဒါေတြ ထပ္ေျပာလိုက္ေတာ့ ဖင္ပါ က်ိန္းသြားပံုပဲ။ ရွံဳမဲ့မဲ့နဲ႕။

အေရးမပါတာကို ကေလးအထာနဲ႕ လာလုပ္ေနတယ္။ သူ႕ေဘးနားက စားပြဲေအာက္မွာ ပလပ္ေပါက္ေတြ လြတ္ေနတာ ရိွပါတယ္။ အဲဒါေတြကို မသံုးပဲ အေပါက္လုပြဲ လာလုပ္ေနတယ္။ မွတ္ေလာက္သားေလာက္ ရိွေအာင္ ဘုေတာလႊတ္လုိက္တယ္။ မွန္တယ္ထင္ရင္ ဘယ္သူမွ ဂရုမစိုက္တဲ့ေကာင္ဆိုတာ ဒင္းအခုေတာ့ သိသြားရွာၿပီ။ ျမန္မာျပည္က လာတယ္ဆုိၿပီး အႏိုင္က်င့္ဖို႕ မစဥ္းစားနဲ႕။ မင္းတုိ႕ေလာက္ေတာ့ သနားတယ္။ ဒို႕ေတြက ေရခံေျမခံ မေကာင္းတဲ့ေနရာမွာ ရေအာင္ ရွင္သန္ႀကီးထြားလာခဲ့တဲ့ ကႏာၱရထဲက ရွားေစာင္းပင္လုိ ပင္ပုက်စ္ေတြကြ။ ဆူးေတြ မ်ားတယ္ဆိုတာ ၿမဲၿမဲမွတ္ထား။

Monday, October 20, 2008

Just an evening


ညခင္းေလးတစ္ခုပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ၿပီးျပည္႕စံုတယ္လို႕ ညႊန္းဖြဲ႕ဆိုလို႕ မရပါဘူး။ ဘ၀ရဲ႕ ျဖစ္စဥ္ျဖစ္ရပ္တိုင္းမွာ ရယူပိုင္ဆိုင္တာေတြနဲ႕အတူ စြန္႕လႊတ္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတာေတြ ရိွစၿမဲပါ။ ဒီလို ညခင္းေတြနဲ႕ ကြဲကြာေနတာ ၂ ႏွစ္နီးပါး ရိွပါေတာ့မယ္။ ညခင္းက သူ႕ဘာသာသူ တည္ရိွေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီညခင္းက ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ကံမဆုံလို႕ တြဲမမိတာေလးပါ။ ကံဆံုေအာင္လည္း ကၽြန္ေတာ္ မႀကိဳးစားခဲ့ပါဘူး။

ဒီႏိုင္ငံကို ေရာက္လာေတာ့ လူေနမႈအဆင့္အတန္း ျမင့္မားလာမႈနဲ႕အတူ အထီးက်န္မႈေတြပါ တစ္ပါတည္း တြဲပါလာပါတယ္။ ေျပာမနာ ဆိုမနာ သူငယ္ခ်င္း အမ်ားစုက ေမြးရပ္ေျမမွာ က်န္ေနခဲ့တယ္။ သူတုိ႕ရဲ႕ ဘ၀ေပး အေျခအေနနဲ႕ ပညာေရးေတြေၾကာင့္ ဒီကုိလာဖို႕ဆိုတာ လတ္္တေလာအခ်ိန္မွာ အိမ္မက္တစ္ခုပါပဲ။ ဒီကို တျဖည္းျဖည္း ေရာက္လာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ရိွေနသလို ကိုယ့္ထက္ ႏွစ္ကာလ အရင္ေစာၿပီး ေရာက္ႏွင့္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ရိွပါတယ္။

သူငယ္ခ်င္းေတြ အသိမိတ္ေဆြေတြ အမ်ားႀကီးရိွေပမယ့္လည္း ေျပာမနာ ဆိုမနာ... ပိုးစိုးပတ္စက္ ဆဲမနာ... အဆင့္ သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ဘ၀မွာ အမ်ားႀကီး မရိွေသးပါဘူး။ ေျပာမနာ ဆိုမနာ ဆုိးတူေကာင္းဖက္ ဆိုတာ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ေပါင္းလာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမွ မဟုတ္ပါဘူး။ ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီး သင္တန္းေတြ တက္ရင္း ခင္မင္ရင္းႏွီးရာကေနတဆင့္ ေျပာမနာ ဆိုမနာ အဆင့္ကို ေရာက္လာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ိဳးေတြလည္း ရိွပါတယ္။ တကၠသိုလ္က သူငယ္ခ်င္းအခ်ိဳ႕လည္း ေျပာမနာ ဆုိမနာေတြပါ။

အရင္တုန္းက ညခင္းေတြမွာ ေျပာမနာ ဆိုမနာအဆင့္ သူငယ္ခ်င္း အထီးအမေတြနဲ႕ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ ထုိင္ျဖစ္ပါတယ္။ က်ဴရွင္ဆင္းတဲ့အခ်ိန္လည္း ျဖစ္တတ္သလို ေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ အိမ္ကို တကူးတက သြားလည္ၾကၿပီး အနီးအနားက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ထိုင္တာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီမွာ ဦးတည္ခ်က္မရိွ ေရာက္တက္ရာရာကို ဗလႊတ္ရွလႊတ္ ေျပာၾကဆိုၾကတယ္။ အခ်စ္အေၾကာင္းေတြ စာအေၾကာင္းေတြလည္း ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေျပာၾကတယ္။ ေျပာမနာ ဆိုမနာပါပဲ။

တခါတေလ ညခင္းမွာ အဲဒီသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ေရႊတိဂံုဘုရားကို အတူတူသြားၾကပါတယ္။ ဘုရားရိွခိုး ၀တ္ျပဳၿပီး ေစာင္းတန္းတစ္ခုမွာ ထုိင္ၿပီး ဘုရားဖူးေတြကို ဟိုဟိုိဒီဒီ ေငးၾကတယ္။ ကြဲျပားျခားနားတဲ့ လူေနမႈဘ၀ေတြကို အဓိပၸါယ္ဖြင့္ၾကတယ္။ ျငင္းၾကခုန္ၾကတယ္။ အနာဂတ္ေတြကို စိတ္ကူးယဥ္ၾကတယ္။ မေက်နပ္ခ်က္ေတြကို အန္ထုတ္ၾကတယ္။ ခံစားခ်က္ေတြကို ရင္ဖြင့္ၾကတယ္။ ေျပာမနာ ဆိုမနာပဲေပါ့။

သို႕ေပမယ့္လည္း ေျပာမနာ ဆိုမနာ အဆင့္အထိ ေရာက္လာၿပီးမွ ေဖာက္ျပန္သြားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ရိွခဲ့ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕က နာမည္ဂုဏ္သတင္းေၾကာင့္ ေဖာက္ျပန္သြားတယ္။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ေငြေရးေၾကးေရး လက္လြန္ကုန္ၿပီး မ်က္ႏွာပ်က္ကုန္တယ္။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ စကၤာပူလို ေနရာမ်ိဳးကို မိဘေဆြမ်ိဳး ေမာင္ႏွမေတြရဲ႕ ေကာင္းမႈနဲ႕ ေစာေစာ ေရာက္လာၿပီးေနာက္ ရုတ္တရက္ မာန္တက္သြားတာလား ဘ၀င္ျမင့္သြားတာလား။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိတာ ေသခ်ာေတာ့ မသိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာတာတစ္ခုက အရင္လို ေျပာမနာ ဆိုမနာ သူငယ္ခ်င္း မဟုတ္ေတာ့ပဲ နာတတ္တဲ့သူေတြ ျဖစ္ကုန္ပါတယ္။

ၿပီးခဲ့တဲ့ စေနေန႕ကေတာ့ ဒီကိုေရာက္ေနတာ ၃ ႏွစ္ေက်ာ္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းရယ္... အလုပ္ စ၀င္တာ ၂ ပတ္ပဲ ရိွေသးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းရယ္... ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ဆံုျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ သူတုိ႕က တကူးတက ေတြ႕ၾကရေအာင္ စကားေျပာၾကရေအာင္ ခ်ိန္းဆိုတာနဲ႕ ဆံုျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ လုပ္အားေပး၀င္ေနတဲ့ ဘူတာမွာ သူတုိ႕ လာေစာင့္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ စီတီးေဟာဘူတာကေန ဒူးရင္းသီးဘက္ကို လမ္းေလွ်ာက္ ထြက္လာခဲ့ၾကတယ္။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ဓါတ္ပံုေတြ ရိုက္ၾကတာေပါ့။ အခု တင္ထားတဲ့ပံုလည္း အဲဒီေန႕က ရိုက္ခဲ့တာေပါ့ဗ်ာ။

ေနာက္ဆံုး စတည္းခ်တဲ့ေနရာ... ငါးျခေသၤ့ရုပ္တုအနား တံတားႀကီးေအာက္က စတားဘတ္ခ္ဆိုင္မွာ ည ၁၀ နာရီေက်ာ္တဲ့အထိ ထိုင္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေရာက္တက္ရာရာေတြ ေျပာျဖစ္တယ္။ ေက်ာင္းတုန္းက ငယ္ဘ၀ေတြကို စားၿမံဳျပန္ၾကတယ္။ မိုးလင္းေပါက္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ၿပီး အားလူးဖုတ္ခဲ့တဲ့ ေပေပေတေတ ဂ်စ္ပစီ ဘ၀ေတြကို ျပန္လည္တမ္းတ လြမ္းေဆြးၾကတယ္။ အခုခ်ိန္မွာ ဘ၀ေတြျခားေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြအေၾကာင္း ေဆြးေႏြးျဖစ္တယ္။ တခ်ိဳ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ပတ္သတ္ၿပီး မေက်နပ္ခ်က္ေတြကို ေပါက္ကြဲထုတ္ၾကတယ္။ လက္ရိွအလုပ္အေၾကာင္း အခ်စ္အေၾကာင္း မိသားစုအေၾကာင္း စံုပလံုစိေပါ့။ ေျပာမနာ ဆိုမနာေလးပါပဲ။

အဲဒီလို ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ညခင္းမ်ိဳး ကၽြန္ေတာ္အနားမွာ မရိွခဲ့တာ အေတာ္ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ စေနေန႕ကမွ ျပန္ရခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ လူမစံုပါဘူး။ မျပည္႕စံုပါဘူး။ အရင္တုန္းက ဒီထက္မက လူစံုသလို ဒီထက္မက ေျပာစရာေတြ မ်ားေနခဲ့ပါတယ္။ အခုေတာ့...

Sunday, October 19, 2008

Recruitment Drive

Youth Favourites 2008 အတြက္ Recruitment Drive ကို ဒီအပတ္ စေနေန႕နဲ႕ တနဂၤေႏြမွာ Dohby Ghaut NEL Station နဲ႕ Harbour Front NEL Station မွာ တစ္ၿပိဳင္နက္ လုပ္ပါတယ္။ ခရမ္းေရာင္လိုင္းေပၚမွာပါ။ ေန႕လည္ ၁၁ နာရီကေန ညေန ၅ နာရီအထိပါ။ လက္ကမ္းစာေစာင္ေတြ ေ၀ပါတယ္။ ေသြးလွဴခ်င္တဲ့သူေတြကို appointment အတြက္ register လုပ္ေပးပါတယ္။ ၂ ရက္ေပါင္းမွာ ေသြးလွဴရွင္ စုစုေပါင္း ၁၅၀ ေက်ာ္ေလာက္ စာရင္းေပးထားပါတယ္။

စေနေန႕မွာေတာ့ Dohby Ghaut NEL Station က Boothမွာ တာ၀န္ယူခဲ့ပါတယ္။ တနဂၤေႏြမွာေတာ့ Harbour Front NEL Station မွာ YDC member တစ္ေယာက္မွ မရိွတာနဲ႕ Dohby Ghaut NEL Station မွာ ေနေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို Booth Incharge အေနနဲ႕ လႊတ္လိုက္လို႕ အဲဒီမွာ သြားလုပ္ေပးရပါတယ္။ ေသၿပီဆရာပဲ။

ႏွစ္ရက္စလံုး Booth မွာ ထိုင္စရာေနရာမရိွပဲ ၆ နာရီနီးပါးေလာက္ မတ္တပ္ရပ္ ဟိုေလွ်ာက္ဒီေလွ်ာက္ လုပ္လိုက္ရတာ လူလည္း အေတာ္ေလး ပင္ပန္းၿပီး သာေခြယိုင္ျဖစ္သြားပါတယ္။ ညေန ၅ နာရီထိုုးေတာ့ ခင္းက်င္းထားတဲ့ ျပခန္းကို ျပန္လည္ ျဖဳတ္ရ သိမ္းရပါတယ္။ ဒီေန႕မွာေတာ့ ရထားနဲ႕ပဲ Harbour Front NEL Station ကေန Dohby Ghaut NEL Station ကို ပစၥည္းေတြကို ျပန္သယ္လာရပါေသးတယ္။ Incharge ျဖစ္လိုက္ရေတာ့ ကေလးေတြကို ျပန္ခုိင္းလိုက္ၿပီး တစ္ေယာက္တည္း အကုန္လုပ္လိုက္ရတာေပါ့။ အခုေတာ့ မီးစာကုန္ ဆီခမ္းလို႕ အိပ္ခ်င္ေနၿပီဗ်ာ။


ဟိုလိုလုပ္ပါလား ဒီလိုလုပ္ပါလား...


ခ်စ္ခ်စ္ေရွ႕မွာ ဟီးရိုးျဖစ္ေအာင္ ေသြးလွဴမယ္ကြာ...


ဘူတာအျပင္ဘက္ ဟိုေလွ်ာက္ဒီေလွ်ာက္...


၀င္၀င္ခ်င္းမွာ ဒို႕ရိွတယ္...


ဘာညာသာလကာ ေနၾကာကြာစိ...


Dohby Ghuat မွာ တရုတ္မေလးေတြ ခ်စ္စရာ...


Harbour Front မွာ အမီနာတို႕နဲ႕ တီတီတာတာ...

Saturday, October 18, 2008

Are you my Type?



Youth Donor Club ရဲ႕ တစ္ႏွစ္မွာ တစ္ခါ က်င္းပတဲ့ Youth Favourites အစီအစဥ္ေလးကို ေအာက္တုိဘာ၂၅ ရက္ေန႕နဲ႕ ၂၆ ရက္ေန႕မွာ က်င္းပပါမယ္။ စေနေန႕နဲ႕ တနဂၤေႏြေန႕ပါ။ ေနရာကေတာ့ Dohby Ghaut MRT Station ခရမ္းေရာင္လိုင္းေပၚမွာပါ။ အခ်ိန္ကေတာ့ ေန႕လည္ ၁၁ နာရီကေန ညေန ၅ နာရီအထိပါ။

အရင္က ေရြးထားတဲ့ Theme ေလးက Halloween ပါ။ ဒါေပမယ့္ Night Safari မွာ လုပ္ခဲ့တဲ့ Halloween ပြဲေလးကို စကၤာပူလူထုက မေကာင္းျမင္တဲ့အတြက္ အခုဒီပြဲကိုလည္း အဲဒီ Halloween အစီအစဥ္ေလး မလုပ္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ တေစၦ သရဲေတြနဲ႕ တူေအာင္ လုပ္ထားတဲ့ ၀တ္စံုေတြ အပိုျဖစ္သြားရွာပါတယ္။ အဲဒီ ေၾကာက္စရာ လန္႕စရာ အရုပ္ေတြအစား ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ လိပ္ျပာေတာင္ပံနဲ႕ နတ္သမီးေတြ၊ ဖရံုသီးနဲ႕ ပင္လယ္ဒျမ ၀တ္စံုေတြကို အစားထိုး ၀တ္ဆင္ၾကမွာပါ။ အမွတ္တရ လက္ေဆာင္ေတြ ေပးဖို႕လည္း ရိွပါတယ္။ Theme ကလည္း ေျပာင္းသြားပါတယ္။ Are you my Type? ဆိုပဲ။

အဲဒီေန႕မွာ လူငယ္ေတြကို လူ႕ဘ၀မွာ ေသြးရဲ႕ အေရးပါပံု၊ ေသြးလွဴဒါန္းခ်င္စိတ္ ရိွလာေအာင္ အသိပညာေပး စည္းရံုးသြားမွာပါ။ စိတ္ပါ၀င္စားရင္ ေသြးလွဴလို႕လဲ ရပါတယ္။ အဲဒီေနရာမွာပဲ တစ္ခါတည္း ေသြးလွဴႏုိင္ဖို႕ Blood Donation Mobile Drive စီစဥ္ထားေပးပါတယ္။ အသက္ ၁၆ ႏွစ္ကေန ၅၅ ႏွစ္ၾကား မည္သူမဆို ေသြးလွဴဒါန္းႏိုင္ပါတယ္။ အသက္ ၁၈ ႏွစ္ေအာက္ လူငယ္ေတြအေနနဲ႕ မိဘတစ္ဦးဦးရဲ႕ သေဘာတူညီခ်က္ကို ေတာင္းခံဖို႕ေတာ့ လိုအပ္ပါတယ္။ ေသြးလွဴဒါန္းခ်င္တဲ့ ႏိုင္ငံျခားသားေတြအေနနဲ႕ေတာ့ ကိုင္ေဆာင္ထားတဲ့ ပတ္စ္အျပင္ ပတ္စ္ပို႕စာအုပ္ေလးပါ တစ္ပါတည္း ယူလာသင့္ပါတယ္။ ႏွစ္ရက္ေပါင္းမွာ ေသြးအလံုးေရ ၄၀၀ အထိ စုေဆာင္းႏုိင္ဖို႕ ရည္မွန္းထားပါတယ္။

လူငယ္ေတြ ဦးစီးလုပ္တဲ့ပြဲမို႕လို႕ ပ်င္းစရာ မေကာင္းတာကေတာ့ အေသအခ်ာပါပဲဗ်ာ။ စိတ္၀င္စားစရာ တျခားဘာေတြမ်ား လုပ္အံုးမလဲဆိုတာကို သိခ်င္ေသးရင္ေတာ့ အဲဒီေန႕မွာ ကိုယ္တုိင္လာၾကည္႕လိုက္ပါလို႕ ေျပာခ်င္ပါတယ္ဗ်ိဳ႕။ ကဲ... Are you my Type?

Thursday, October 16, 2008

Rebellious Graduation


နားခိုရာ ကိုလပိစိေကြးေလး သူ႕ရဲ႕ MBA ဘြဲ႕ယူတဲ့ အေတြ႕အႀကံဳေလးကုိ သူ႕ဘေလာ့မွာ ေ၀မွ်ထားတာ ဖတ္လို႕အေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ ဘြဲ႕၀တ္စံုမွာ တပ္ရတဲ့ ၀တ္ရံုစဖဲျပားႀကီးကို ေျပာင္းျပန္ေတြ ေဇာက္ထိုးေတြ တပ္မိတဲ့ အေၾကာင္းေတြ၊ ေအာက္ေျမွာက္ ေပါင္ျမင္ၿပီျဖစ္လို႕ ဘာညာကတိသစၥာ က်ိန္ဆိုရတဲ့ အေၾကာင္းေတြ၊ စည္ေတာ္ႀကီးယြန္းၿပီး ပါေမာကၡ ကထိက ဆရာဆရာမေတြေနာက္က တန္းစီ ထြက္ခြါရတဲ့အေၾကာင္းေတြ ဘြဲ႕ယူတဲ့အခမ္းအနားကို ပီပီျပင္ျပင္ ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္း ျမင္ေစပါတယ္။ ဘြဲ႕ယူဖူးတဲ့သူေတြအတြက္ ၾကည္ႏူးစရာ အတိတ္ေန႕စြဲေတြကို ျပန္လည္အမွတ္ရေစသလို ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ မသိဖူး မႀကံဳဖူးတဲ့ အေၾကာင္းေလးကို ေသခ်ာဖတ္လိုက္ရတာပါ။ အဲဒီလိုပဲ ေမ့မရတဲ့ နာက်ည္းခ်က္ ဒဏ္ရာေလးေတြလည္း အေတြးအာရံုထဲကို တဖန္ျပန္လည္ ၀င္ေရာက္လာခဲ့တာေပါ့။

"ဒါနဲ႕... ခင္ဗ်ားက ဘြဲ႕ရတစ္ေယာက္ မဟုတ္ဘူးလား" လို႕ ေမးရင္ "ဟုတ္ကဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ဗိသုကာ ဘြဲ႕ရတစ္ေယာက္ပါ..."လို႕ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ျပန္ေျဖျဖစ္ပါတယ္။ "ဟမ္... ဒါဆို ဘာျဖစ္လို႕ ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္ မတက္ဖူးတာလဲ" လို႕ စပ္စပ္စုစု ထပ္ေမးရင္ "ေမာင္ေသာင္းကို ေသာက္ျမင္ကတ္လြန္းလို႕ ဘြဲ႕တက္မယူတာဗ်ာ..." လုိ႕ ျမင္တာနဲ႕ ရိုက္ခ်င္စရာေကာင္းေလာက္တဲ့ အခ်ိဳးမေျပ မ်က္ႏွာေပးမ်ိဳးနဲ႕ ဘုဇတ္ဇတ္ ျပန္ေျဖေပးလိုက္ေရာ။

ရန္ကုန္နည္းပညာတကၠသိုလ္က ေနာက္အဆံုးအသုတ္ေတြရဲ႕ ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္က်င္းပမယ့္ ေန႕ရက္ေတြကို သတင္းစာမွာ ေၾကညာေတာ့ မာမားက ေမးတယ္... ဘြဲ႕တက္ယူမွာလား တဲ့။ အဲဒါက ထပ္ၿပီး ေမးတဲ့စကားပါ။ သတင္းစာမွာ ေၾကညာခ်က္ မပါခင္ကတည္းက အဲဒီေမးခြန္းကို မၾကာခဏ ေမးဖူးပါတယ္။ မိသားစုမွာ ကၽြန္ေတာ္က သားဦးဆိုေတာ့လည္း မိဘေတြအေနနဲ႕က ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္ တက္ခ်င္တာေပါ့။ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ စာေမးပြဲကို ေအာင္တာကလည္း ထိပ္ဆံုး ၁၀ ေယာက္ထဲကေန ေအာင္ထားတာကိုး။ ၾကြားတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဆိုလိုခ်င္တာက ျဖစ္သလို ေအာင္လာခဲ့တဲ့သူ မဟုတ္ေၾကာင္း အသားေပး သိေစခ်င္တာပါ။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္အခ်ိန္ေမးေမး အေျဖက တစ္ခုတည္းပါ။ ဟင့္အင္း... မယူပါဘူး။

ငယ္ငယ္ကတည္းက အင္ဂ်င္နီယာႀကီးျဖစ္ခ်င္တယ္။ အဲဒီတိုင္လံုးႀကီးေတြနဲ႕ ေက်ာင္းႀကီးကို တက္ခ်င္တယ္။ အဲဒါပဲ သိတယ္။ ဆရာညီညီ(ဓါတု) မွာ ဆယ္တန္းက်ဴရွင္ တက္ေတာ့ ဆရာက စက္မႈ၀င္ခ်င္တဲ့လူေတြ တစ္ဘာသာကို ပ်ဥ္းမွ် အမွတ္ ၇၀ ေက်ာ္ ရမွျဖစ္မယ္ဆိုလို႕ ဘာသာစံုကို အမွတ္ ၇၀ ေက်ာ္ေလးေတြ ျဖစ္ေအာင္ ေျဖခဲ့ရတဲ့ ဆယ္တန္းေက်ာင္းသား ဘ၀ကလည္း အမွတ္တရပါပဲ။ ၀ိုင္တီယူ ေက်ာင္း၀င္ခြင့္ရတဲ့ အမည္စာရင္းကို ႀကိဳ႕ကုန္းေက်ာင္း၀င္းႀကီးထဲက ပင္မေက်ာင္းေဆာင္ႀကီးမွာ ေၾကညာေတာ့ အမည္စာရင္းရဲ႕ အလယ္နားမွာ ကၽြန္ေတာ္အမည္ေလး ေတြ႕လိုက္ရေတာ့ စက္မႈေက်ာင္းသား ျဖစ္ၿပီေဟ့ဆိုၿပီး ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူး လက္ခေမာင္းခတ္ခဲ့ေသးတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ ၀ိုင္တီယူကို ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္ခဲ့တာေပါ့။

ဒါေပမယ့္ တကယ္တမ္း ေက်ာင္းတက္ရေတာ့... သန္လွ်င္ဂ်ီတီစီ သီဟိုဠ္ေတာမွာ။ ပထမႏွစ္ ဒုတိယႏွစ္ ဂ်ီတီစီမွာ ဧည္႕သည္ေက်ာင္းသားေတြျဖစ္တဲ့ ၀ိုင္တီယူေက်ာင္းေတာ္သား ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေဘးမဲ့ေပးခံရတယ္။ စိတ္ကူးထဲက ဂ်ီေဟာတုိ႕ ဦးလူေပါဂိတ္တို႕ ေႏြေအး ကန္သာယာ ေမတၱာေပါင္းကူးတို႕ ဘယ္မွာလဲ။ အခုေတာ့ ေက်ာင္းတစ္ခါ သြားဖို႕အေရး မနက္ေစာေစာ အိပ္ရထၿပီး သန္လွ်င္ လိုင္းကားကို တြယ္စီးရတာနဲ႕ လူလည္း ယိုင္တိုင္တုိင္။ ေသာင္းေျပာင္းေထြလာ ဆိုတာ ဒါမ်ိဳးေနမွာပါ။

ေက်ာင္းကို အေ၀းမွာ ထားလို႕ စာကိုမ်ား တင္းျပည္႕က်ပ္ျပည္႕မ်ား အဆင့္အတန္း မွီမွီ သင္ရမလားဆိုေတာ့ စာသင္ကာလက တစ္တန္းကို ၄ လတဲ့ဗ်ာ။ ျပကၡဒိန္ တစ္ႏွစ္မွာ စာသင္ႏွစ္က ၂ ႏွစ္ေပါ့။ ဂ်ီတီစီမွာ သင္ျပခဲ့တဲ့ ဆရာအခ်ိဳ႕ကေတာ့ အသင္အျပ ေကာင္းသလို ေစတနာလည္း ပါၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ဗ်ာ တစ္ႏွစ္စာ သင္ရိုးေတြကို ၄ လနဲ႕ အၿပီးသင္ျပႏိုင္တဲ့ ဆရာေတြ ရိွရင္ေတာင္ ဒီက ေကာင္ေတြက ဘယ္လို ဦးေႏွာက္မ်ိဳးနဲ႕ စာေတြကို ထံုးလိုေခ် ေရလိုေႏွာက္ႏိုင္မလဲဗ်။ ဒီလိုနဲ႕ ၆ ႏွစ္စာ သင္ရိုးကုိ ၃ ႏွစ္နဲ႕ အၿပီးသင္ အၿပီးေျဖ ကမာၻ႕မွာ အပင္ပန္းဆံုး အႀကိဳးစားဆံုး ေက်ာင္းသားေတြအျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ စက္မႈေက်ာင္းသားေတြ စံခ်ိန္တင္ မွတ္တမ္း၀င္ခဲ့ၾကတယ္ေလ။ ေနာက္ဆံုးမ်ိဳးဆက္ ျဖစ္တဲ့အတြက္ စာေမးပြဲမွာ က်ခဲ့ရင္ ေနာက္မွာ တက္စရာ အတန္းမရိွတဲ့အတြက္ မျဖစ္မေန ေအာင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ ဖုတ္လိုက္ဖုတ္လိုက္ အင္ဂ်င္နီယာ ပညာေရးမွာ တရြတ္တိုက္ လိုက္ခဲ့ရတာေပါ့။ မွားပါတယ္ ကိုေသာင္းရယ္။

ဒီိလိုနဲ႕ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ေရာက္ၿပီး စာေမးပြဲေတြ ေအာင္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းအခ်ိဳ႕ ေအာင္စာရင္းမွာ ပါမလာၾကဘူး။ ေမဂ်ာအစံုကပါပဲ။ ဒီလူေတြ ဒီေလာက္ စာႀကိဳးစားၿပီး ေက်ာင္းမွန္မွန္တက္တာ က်စရာအေၾကာင္း လံုး၀ မရိွပါဘူး။ ေက်ာင္းလခလည္း ပံုမွန္ေပးခဲ့ပါရဲ႕နဲ႕ ဘာေၾကာင့္မ်ား ေအာင္စာရင္းမွာ မေဖာ္ျပတာလဲ။ ကြန္ပ်ဴတာ စာစီတဲ့သူမ်ား မေတာ္တဆ က်န္ခဲ့တာလားေပါ့။ ေနာက္ဆံုးမွာ အေျဖထြက္လာတာက... သူတုိ႕ေတြက ႏိုင္ငံသား မဟုတ္တဲ့အတြက္ ဘြဲ႕မေပးႏုိင္ဘူးလို႕ ၀န္ႀကီးရံုးက အမိန္႕ထုတ္လိုက္တယ္တဲ့။ ဟား ဟား ဟား....

အရမ္းရီရတယ္ဗ်ာ။ လႊတ္ေကာင္းပဲ။ ေက်ာင္း၀င္ခြင့္ ေလွ်ာက္ထားကတည္းက မစစ္ေဆးပဲ ၀င္ခြင့္ေတြ ေပးခဲ့။ ေနာက္ ေက်ာင္းအပ္ေတာ့လည္း လက္ခံတယ္။ စာသင္ႏွစ္ေတြ တစ္ႏွစ္ၿပီး တစ္ႏွစ္ ေအာင္ျမင္လာၿပီး ေနာက္ဆံုးႏွစ္အထိ ေရာက္လာတာေတာင္ ႏိုင္ငံသား ဟုတ္မဟုတ္ ဘာတစ္ခုမွ မစစ္ေဆးခဲ့ဘူး။ အခုေတာ့ အင္ဂ်င္နီယာ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ စာေမးပြဲကို ေအာင္ျမင္ၿပီးကာမွ ႏိုင္ငံသား ဟုတ္မဟုတ္ ျပန္စစ္ၿပီး ဘြဲ႕ေပးလို႕ မရဘူးတဲ့ဗ်ာ။ အဲဒါနဲ႕ပဲ တကယ္ေတာ္ၿပီး တကယ္ကို အင္ဂ်င္နီယာျဖစ္ခ်င္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဘြဲ႕မရလိုက္ပါဘူး။ ငယ္ဘ၀ အိပ္မက္ေတြကို ရိုက္ခ်ိဳးပစ္လိုက္သလိုပဲ။

သားသမီးခ်င္း ကိုယ္ခ်င္းစာပါတို႕... ကုန္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြ ေငြေတြကို ႏွေျမာၾကပါတို႕... ဘာတုိ႕ ညာတုိ႕ ေျပာရင္လည္း ႏြားကို ပလာတာ ေကၽြးသလို... ကၽြဲပါးေစာင္းတီး ဒင္ေဒါင္ဒင္ေဒါင္ပဲ ျဖစ္မွာပါ။ အဲဒီေတာ့ ေျပာမေနေတာ့ပါဘူး။ ဒီေတာ့ ဘာလုပ္စရာ ရိွလဲ??? ဒင္းတို႕ေပးတဲ့ဘြဲ႕ တက္မယူဘူးေပါ့ကြယ္။ ကိုယ္ေတြ ၆ ႏွစ္စာကို ၃ ႏွစ္နဲ႕ အၿပီး ကုန္းရုန္းႀကိဳးစားခဲ့ရတာကို ဒင္းတုိ႕မွ တန္ဖိုးမထားတာ ဒင္းတို႕ ေပးတဲ့ဘြဲ႕လည္း ဘာလုပ္ရမလဲ။ ခ်ီးကုန္းစကၠဴတစ္ေစာင္ထက္ ပိုၿပီးတန္ဖိုး မရိွပါဘူး။ ရွင္းရွင္းေလးပဲေပါ့။

ဒီလိုနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေယာက်ာ္းေလးတစ္ဖြဲ႕ ဘြဲ႕တက္မယူခဲ့ၾကပါဘူး။ အီးစီေမဂ်ာက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ ဘြဲ႕ဘယ္လို ယူလဲဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ မသိသလို အဓိပတိလမ္းေပၚက ဘြဲ႕ႏွင္းဘဘင္ထဲကိုလည္း တစ္ခါမွ မေရာက္ခဲ့ပါဘူး။ ဒီဘ၀ ဒီမွ်ပါပဲ။ သာဓု သာဓု သာဓု...