.:: Download Myanmar Font (WinKalaw New Version) HERE ::.

Sunday, October 26, 2008

Blood Buddy and ABOAB

ABOAB ဆိုတာ ေသြးအုပ္စုကို ေခၚတာပါ။ ေအေသြး၊ ဘီေသြး၊ အိုေသြး၊ ေအဘီေသြးကို ဆိုလိုခ်င္တာပါ။ Youth Favourites 2008 မွာေတာ့ fAiries, hoBbits, jack-O-lanterns & blAckBeards တို႕ေပါ့။ Blood Buddy ဆိုတာက ေသြးစက္ပံုစံ အရုပ္ႀကီးကို ေပးထားတဲ့ အမည္ေလးပါ။


YDC Booth


Halloween အထိမ္းအမွတ္


Fairies ေလးကို သရဖူေဆာင္းေပးေနတာပါ။


Jack-O-lanterns နဲ႕Blood Buddy


Fairies ေလးရဲ႕ အေတာင္ပံေလး။


အပ်ိဳေတာ္ ၂ ေယာက္နဲ႕ Blood Buddy


Hello Blood Buddy!!!


Blood Buddy နဲ႕ ဓါတ္ပံုတြဲရိုက္ၾကစို႕...

Saturday, October 25, 2008

Youth Favourites 2008


ေသြးလွဴဖို႕အတြက္ Registration Form ေပးတဲ့ေနရာေလးပါ။ အဲဒီမွာ တာ၀န္ယူထားတာက ITE ေက်ာင္းမွာ Nursing တက္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသူေတြပါ။ ဒါေပမယ့္ ေခါင္းမွာ ဂ်ိဳေတြေတာ့ ေပါက္ေနရွာတယ္။
အဲဒီမွာ Appointment ယူထားတာလား Walk In လာလွဴတာလား ေမးပါတယ္။ ေပါင္ခ်ိန္ပါတယ္။ ေသြးလွဴဖို႕ အေျခခံ လိုအပ္ခ်က္ေတြ ျပည္႕စံုမွဳ ရိွမရိွ အက်ဥ္းဖ်ဥ္း စစ္ပါတယ္။


ဒီေနရာမွာ Form ျဖည္႕ရပါတယ္။ Formမွာ ေမးထားတဲ့ ေမးခြန္းေတြက ၄ မ်က္ႏွာေလာက္ ရိွပါတယ္။ အမွားအမွန္ေလးပဲ ျဖည္႕ရတာမ်ိဳးပါ။ ျဖည္႕ၿပီးရင္ တိုကင္နံပါတ္ စတစ္ကာကို ရင္ဘတ္မွာ ကပ္ေပးပါတယ္။


Registration Counter ပါ။ ျဖည္႕ၿပီးသား Form နဲ႕အတူ IC ဒါမွမဟုတ္ Passport ကို ထုတ္ျပရပါတယ္။


က်န္းမာေရးစစ္ေဆးတဲ့ ေနရာေလးပါ။ ကိုယ္အေလးခ်ိန္အတြက္ ေပါင္ခ်ိန္သလို အဖ်ားလည္း တုိင္းပါတယ္။ ေသြးေပါင္ခ်ိန္လည္း စစ္ပါတယ္။ ဖ်ားေနလား။ ဘာေဆးေတြ ေသာက္ထားလဲ။ ငွက္ဖ်ား ျဖစ္ဘူးလား စတဲ့ က်န္းမာေရးဆုိင္ရာ ေမးခြန္းအခ်ိဳ႕ကိုလည္း ေမးပါတယ္။ ဆရာ၀န္ ၃ ေယာက္ တာ၀န္ယူေပးထားပါတယ္။


ေဟမိုဂလိုဗင္ စစ္တဲ့ေနရာပါ။ လက္ထိပ္ကို အပ္ေသးေသးေလးနဲ႕ ေဖာက္ၿပီး ေသြးနမူနာ ယူပါတယ္။ အဲဒီေသြးကို ေဆးရည္ထဲ ခ်လိုက္လို႕ ျမွဳတ္သြားရင္ သံဓါတ္အားေကာင္းပါတယ္။ ေပါေလာေလး ျပန္ေပၚလာရင္ေတာ့ ေသြးလွဴလို႕ မရပါဘူး။ သူကေတာ့ နာဘူးတဲ့။ ဟဲဟဲ... ႏွာဘူး မဟုတ္ပါ။ အပ္နဲ႕ေဖာက္တာ မနာတဲ့အတြက္ ဓါတ္ပံုရိုက္တာ ၿပံဳးေတာင္ေနတယ္။


ေသြးလွဴတဲ့ေနရာေလးပါ။ လူျမင္ကြင္းမွာ လူအမ်ားႀကီးနဲ႕ေသြးလွဴရတာလည္း တစ္မ်ိဳး ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။ သူနာျပဳဆရာမေတြရဲ႕ ကၽြမ္းက်င္မွဳကလည္း အားရစရာပါ။ ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ ေသြးေဖာက္ထားတဲ့ လက္မွာ ညွစ္ဖို႕ေပးတဲ့ ေဘာလံုးေလးက ေရႊဖရံုသီးေလးပါ။ ခ်စ္စရာေလးပါ။


ေသြးလွဴၿပီးသြားရင္ ဒီမွာ ၀ါးတီးပဲ။ ႀကိဳက္တာကို ႀကိဳက္သလို ယူစား ယူေသာက္လုိ႕ ရသလို႕ အိမ္ကို သယ္သြားခ်င္လည္း ဘာမွ မေျပာဘူး။ လုပ္ခ်င္သလို လုပ္ေပေတာ့ပဲ။ လက္ေဆာင္ေတြလည္း ေပးေသးတယ္။ လက္ေဆာင္မွာ ကိုယ့္ေသြးအမ်ိဳးအစားအလိုက္ ရင္ထိုးလွလွေလးေတြလည္း ပါပါတယ္။

Friday, October 24, 2008

Desert Plant


Compass Cactus

လူေတြကလည္း လူေတြပဲ။ ကိုယ့္ရဲ႕ ရပိုင္ခြင္ဆိုရင္ တစ္ေရြးသားမွ် ေနာက္ဆုတ္မေပးခ်င္ၾကဘူး။ က်ပ္စိကို ႏွစ္ထပ္ျဖစ္ေနလားဆိုၿပီး ခြာၾကည္႕ခ်င္တယ္။ ဘာမဟုတ္တာေလးကို ျပဴးျပဴးၿပဲၿပဲ ဇီဇာေၾကာင္တယ္။ ဘာမဟုတ္တာေလးကို ဇာခ်ဲ႕တယ္။ ဇီဇာေၾကာင္တဲ့လူထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္လည္း ပါတာပဲ။ ဇာခ်ဲ႕တာလည္း တခါတရံ လုပ္ေလ့ရိွပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ရံုးက အူေၾကာင္ၾကား ႏွာေခါင္းပြ တရုတ္ေလာက္ မဆိုးဘူးဗ်။ ကိုယ့္ထက္ဆိုးတဲ့လူနဲ႕ လာတိုးေနတယ္။

ရံုးမွာ အရင္က ထိုင္ေနတဲ့စားပြဲကေန တျခားစားပြဲတစ္ခုကို ေနရာေရြ႕ ေျပာင္းထိုင္ျဖစ္တယ္။ ေနရာအသစ္က အရင္ေနရာေဟာင္းနဲ႕ ေက်ာခ်င္းကပ္ပါပဲ။ ကိုယ့္စိတ္ႀကိဳက္ ေရႊ႕ခ်င္လြန္းလို႕ ေရႊ႕တာမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ စားပြဲမွာက ဖုန္းရိွတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေဘးစားပြဲရဲ႕ ေနာက္ေက်ာက စားပြဲမွာက ဖုန္းမရိွဘူး။ သူတုိ႕ေတြက တရုတ္ျပည္ကေန စကၤာပူမွာ သင္တန္းသေဘာမ်ိဳး အလုပ္လာလုပ္ေနရတဲ့ လူေတြဆိုေတာ့ အလုပ္စားပြဲေပၚမွာ ဖုန္းအပိုင္လည္း မေပးထားဘူး။

ခက္တာက သူတုိ႕ကို တရုတ္ျပည္ကေန မန္ေနဂ်ာေတြက အလုပ္ကိစၥရိွလို႕ ဖုန္းလွမ္းဆက္ရင္ သူတုိ႕မွာ ကၽြန္ေတာ့္ဖုန္းကို လာလာကိုင္ေနရတယ္။ တခါတေလ ဖုန္းေျပာရင္း သူတုိ႕ ကြန္ပ်ဴတာမွာ ျပန္စစ္ရတာေတြ ရိွတဲ့အခါ ဖုန္းကို ေနာက္ေက်ာဘက္က စားပြဲဘက္ကို ယူသြားတာ့ ဖုန္းႀကိဳး တြဲေလာင္းနဲ႕ လမ္းပိတ္သလို ျဖစ္ကုန္ေရာ။ အဲဒါေတြကို မၾကည္႕ရက္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္က သူ႕ေဘးနားက စားပြဲလြတ္ေနတာနဲ႕ အဲဒီဘက္ကို ေျပာင္းေပးလိုက္တာေပါ့။

ရံုးက Network Engineer ေတြကို ေနရာေျပာင္းမယ့္အေၾကာင္း အီးေမးလ္ပို႕ထားေတာ့ သူတုိ႕ေတြက ဖုန္းကို ေနရာေျပာင္းခ်ိတ္ေပးပါတယ္။ စက္ကေတာ့ Laptop ဆိုေတာ့ ေျပာင္းရေရႊ႕ရ အပန္းမႀကီးပါဘူး။ ဖုန္းကိုေတာ့ စားပြဲႏွစ္ခုၾကားမွာ ထားေပးလုိက္ေတာ့ တရုတ္ျပည္က လာတဲ့ တရုတ္အတြက္ ဖုန္းကိစၥ အဆင္ေျပသြားၿပီ။ သိပ္မၾကာပါဘူး ရံုးမွာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ေနာက္ထပ္ ကြန္ပ်ဴတာတစ္လံုး ထပ္ေပးျပန္တယ္။ အဲဒီစက္က Server ထိုင္ဖို႕အတြက္ပါ။ အဲဒါနဲ႕ Laptop တစ္လံုး၊ Desktop တစ္လံုး စားပြဲေပၚမွာ ရိွေနလာေရာ။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာင္းလာတဲ့ စားပြဲေဘးနားမွာ တစ္ရံုးလံုးသံုးတဲ့ ကာလာပရင္တာ တစ္လံုးလည္း ရိွေနေသးတယ္။ အဲဒီမွာ ဇာတ္လမ္းက စေတာ့တာပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ္ ခံုေအာက္မွာ မီးပလပ္က ႏွစ္ပါက္ပဲ ရိွတယ္။ Extension လည္း မရိွဘူး။ လက္ရိွ မီးပလပ္အေပါက္ ႏွစ္ခုထဲက တစ္ခုကို ပရင္တာက သံုးေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္က တစ္ေပါက္ပဲ က်န္တယ္။ အရင္က Laptop တစ္ခုထဲဆို အဲဒီအေပါက္ တစ္ေပါက္တည္းနဲ႕ အိုေခ စိုေျပေနတာပဲ။ အခုေတာ့ Desktop မွာ System Unit ရယ္ Monitor ရယ္ ႏွစ္ခုအတြက္ အေပါက္ ႏွစ္ေပါက္ လုိလာၿပီ။ အဲဒါနဲ႕ Network Engineer က ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ စားပြဲေအာက္က ပလပ္ေပါက္တစ္ခုမွာ System Unit အတြက္ မီးပလပ္ေပါက္ ထိုးလိုက္တယ္။ Monitor အတြက္ ေဘးက တရုတ္ဆီမွာ ပိုေနတဲ့ ပလပ္ေပါက္ကို ယူသံုးလိုက္တယ္။ ကဲ... အဆင္ေျပသြားၿပီ။

ဒီလိုနဲ႕ Server ႀကီးလည္း စတင္ အလုပ္လုပ္တာေပါ့။ သိတဲ့အတုိင္း Server ဆိုတာ အေၾကာင္းၾကီးငယ္ မရိွပဲ ရပ္ထား ပိတ္ထားလို႕ရတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူးေလ။ ဒါေၾကာင့္ စက္က အၿမဲတမ္း ဖြင့္ထားရတယ္။ တစ္ရက္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္က ကိုယ္ေဆြကိုယ္မ်ိဳး တရုတ္က အူေၾကာင္ၾကားဇာတ္ စခင္းပါတယ္။ ကုိယ္ေဆြကိုယ္မ်ိဳးလို႕ သံုးထားတာ ဆဲတာမဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္လည္း တရုတ္ျဖစ္ေနလို႕ပါ။ အဲဒီ ကိုယ္ေဆြကိုယ္မ်ိဳး တရုတ္က အျခားဌာနတစ္ခုက မန္ေနဂ်ာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ဌာနနဲ႕ မတူပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ထက္ ရာထူး ၂ ဆင့္ ျမင့္ပါတယ္။ သူက အလုပ္၀င္တာ သံုးလပဲ ရိွပါေသးတယ္။ လူသစ္ေပါ့။

ဘယ္လို အူေၾကာင္ၾကားဇာတ္ ခင္းသလိုဆိုရင္ သူ႕ဟန္းဖုန္းကို ဓါတ္အားသြင္းခ်င္လုိ႕ သူ႕စားပြဲေအာက္မွာ ရိွတဲ့ ပလပ္ေပါက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ယူသံုးထားတဲ့ ဓါတ္ႀကိဳးကို ျဖဳတ္ေပးပါတဲ့။ ဘယ္လိုလုပ္ ျဖဳတ္လို႕ရမလဲ။ အဲဒါႀကီးက Server အတြက္ သံုးထားတာႀကီး။ Server ဆိုတာ ရပ္လုိ႕မွ မရတာ။ သူ႕အေပါက္ ႏွစ္ေပါက္မွာ သူက တစ္ေပါက္ပဲ သံုးထားရၿပီး ကၽြန္ေတာ္က တစ္ေပါက္ ယူသံုးထားလို႕ ကိုယ့္အေပါက္ ကုိယ္သံုးပါတဲ့။ အခုပဲ ျဖဳတ္မယ္ ျပဳမယ္ လုပ္ေနတာ။

ဒါမ်ိဳးလာစမ္းရင္ ဘယ္ရမလဲကြယ္။ သူ႕ဘာသာသူ မန္ေနဂ်ာမကလုိ႕ ဘာျဖစ္ေနေန... ကိုယ္က ဂရုစိုက္တာ မွတ္လို႕။ ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္ေျပာလိုက္တာေပါ့။ ကဲ... ဒီမွာလာၾကည္႕ ငါမွာလည္း ထည္႕စရာ အေပါက္ မက်န္ေတာ့ဘူး။ ငါ့မွာ ရိွတဲ့ ႏွစ္ေပါက္မွာလည္း တစ္ေပါက္က တစ္ရံုးလံုး သံုးေနတဲ့ ပရင္တာႀကီး ရိွေနတယ္။ အဲဒီ ပရင္တာႀကီး ငါ ဆြဲျဖဳတ္ထားရမလား။ တစ္ရံုးလံုး ပရင္တာ ထုတ္မရရင္ မင္းရွင္းမလားေပါ့။ ဟဲဟဲ... နည္းနည္း နင္သြားတယ္။ ဖန္ခြက္ထဲက ေရေတာင္ ေမာ့ခ်ေနရွာတယ္။ ေခါင္းက်ိန္းသြားပံုပဲ။ သူ႕ဘာသာ တာ၀န္ယူႏုိင္ရင္ လုပ္ေပါ့ကြယ္။

ဒီေလာက္နဲ႕ မၿပီးဘူးေလ။ ေနာက္ဆက္ၿပီး ဖိေျပာတာေပါ့။ မင္းစားပြဲေအာက္က ပလပ္ေပါက္မွာ တပ္ထားတဲ့ မီးႀကိဳးက ရွန္ဟိုင္းရံုးခြဲရဲ႕ Server အျဖစ္ သံုးေနတာ။ အကယ္လို႕မ်ား မင္းဖုန္းအတြက္ ဓါတ္အားသြင္းခ်င္လို႕ ျဖဳတ္ခ်င္တယ္ဆို ျဖဳတ္လိုက္ပါ။ ဒါေပမယ့္ General Manager ဆီကို မင္း လူကိုယ္တုိင္ သြားၿပီး အေၾကာင္းၾကားလိုက္ပါ။ ေနာက္တစ္ခုက အဲဒီမီးႀကိဳးေတြ ပလပ္ေပါက္ေတြကို ငါ စီစဥ္တာ မဟုတ္ဘူး။ ရံုးက Network Engineer ေတြ လုပ္ထားတာ။ ဒါေၾကာင့္ မင္း ရွင္းခ်င္ရင္ သူတုိ႕နဲ႕ ရွင္းပါ။ ငါကေတာ့ ငါ့မွာ ရိွတဲ့ ဒီတစ္ေပါက္မွာ ငါ့ Laptop ေလးအတြက္ သံုးေနတယ္။ ငါ့အေပါက္နဲ႕ ငါက အုိေခတယ္။ ဒါပဲ။ သူ႕ခင္မ်ာ... နဂိုက ေခါင္းပဲ က်ိန္းတာ။ အခု အဲဒါေတြ ထပ္ေျပာလိုက္ေတာ့ ဖင္ပါ က်ိန္းသြားပံုပဲ။ ရွံဳမဲ့မဲ့နဲ႕။

အေရးမပါတာကို ကေလးအထာနဲ႕ လာလုပ္ေနတယ္။ သူ႕ေဘးနားက စားပြဲေအာက္မွာ ပလပ္ေပါက္ေတြ လြတ္ေနတာ ရိွပါတယ္။ အဲဒါေတြကို မသံုးပဲ အေပါက္လုပြဲ လာလုပ္ေနတယ္။ မွတ္ေလာက္သားေလာက္ ရိွေအာင္ ဘုေတာလႊတ္လုိက္တယ္။ မွန္တယ္ထင္ရင္ ဘယ္သူမွ ဂရုမစိုက္တဲ့ေကာင္ဆိုတာ ဒင္းအခုေတာ့ သိသြားရွာၿပီ။ ျမန္မာျပည္က လာတယ္ဆုိၿပီး အႏိုင္က်င့္ဖို႕ မစဥ္းစားနဲ႕။ မင္းတုိ႕ေလာက္ေတာ့ သနားတယ္။ ဒို႕ေတြက ေရခံေျမခံ မေကာင္းတဲ့ေနရာမွာ ရေအာင္ ရွင္သန္ႀကီးထြားလာခဲ့တဲ့ ကႏာၱရထဲက ရွားေစာင္းပင္လုိ ပင္ပုက်စ္ေတြကြ။ ဆူးေတြ မ်ားတယ္ဆိုတာ ၿမဲၿမဲမွတ္ထား။

Monday, October 20, 2008

Just an evening


ညခင္းေလးတစ္ခုပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ၿပီးျပည္႕စံုတယ္လို႕ ညႊန္းဖြဲ႕ဆိုလို႕ မရပါဘူး။ ဘ၀ရဲ႕ ျဖစ္စဥ္ျဖစ္ရပ္တိုင္းမွာ ရယူပိုင္ဆိုင္တာေတြနဲ႕အတူ စြန္႕လႊတ္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတာေတြ ရိွစၿမဲပါ။ ဒီလို ညခင္းေတြနဲ႕ ကြဲကြာေနတာ ၂ ႏွစ္နီးပါး ရိွပါေတာ့မယ္။ ညခင္းက သူ႕ဘာသာသူ တည္ရိွေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီညခင္းက ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ကံမဆုံလို႕ တြဲမမိတာေလးပါ။ ကံဆံုေအာင္လည္း ကၽြန္ေတာ္ မႀကိဳးစားခဲ့ပါဘူး။

ဒီႏိုင္ငံကို ေရာက္လာေတာ့ လူေနမႈအဆင့္အတန္း ျမင့္မားလာမႈနဲ႕အတူ အထီးက်န္မႈေတြပါ တစ္ပါတည္း တြဲပါလာပါတယ္။ ေျပာမနာ ဆိုမနာ သူငယ္ခ်င္း အမ်ားစုက ေမြးရပ္ေျမမွာ က်န္ေနခဲ့တယ္။ သူတုိ႕ရဲ႕ ဘ၀ေပး အေျခအေနနဲ႕ ပညာေရးေတြေၾကာင့္ ဒီကုိလာဖို႕ဆိုတာ လတ္္တေလာအခ်ိန္မွာ အိမ္မက္တစ္ခုပါပဲ။ ဒီကို တျဖည္းျဖည္း ေရာက္လာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ရိွေနသလို ကိုယ့္ထက္ ႏွစ္ကာလ အရင္ေစာၿပီး ေရာက္ႏွင့္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ရိွပါတယ္။

သူငယ္ခ်င္းေတြ အသိမိတ္ေဆြေတြ အမ်ားႀကီးရိွေပမယ့္လည္း ေျပာမနာ ဆိုမနာ... ပိုးစိုးပတ္စက္ ဆဲမနာ... အဆင့္ သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ဘ၀မွာ အမ်ားႀကီး မရိွေသးပါဘူး။ ေျပာမနာ ဆိုမနာ ဆုိးတူေကာင္းဖက္ ဆိုတာ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ေပါင္းလာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမွ မဟုတ္ပါဘူး။ ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီး သင္တန္းေတြ တက္ရင္း ခင္မင္ရင္းႏွီးရာကေနတဆင့္ ေျပာမနာ ဆိုမနာ အဆင့္ကို ေရာက္လာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ိဳးေတြလည္း ရိွပါတယ္။ တကၠသိုလ္က သူငယ္ခ်င္းအခ်ိဳ႕လည္း ေျပာမနာ ဆုိမနာေတြပါ။

အရင္တုန္းက ညခင္းေတြမွာ ေျပာမနာ ဆိုမနာအဆင့္ သူငယ္ခ်င္း အထီးအမေတြနဲ႕ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ ထုိင္ျဖစ္ပါတယ္။ က်ဴရွင္ဆင္းတဲ့အခ်ိန္လည္း ျဖစ္တတ္သလို ေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ အိမ္ကို တကူးတက သြားလည္ၾကၿပီး အနီးအနားက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ထိုင္တာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီမွာ ဦးတည္ခ်က္မရိွ ေရာက္တက္ရာရာကို ဗလႊတ္ရွလႊတ္ ေျပာၾကဆိုၾကတယ္။ အခ်စ္အေၾကာင္းေတြ စာအေၾကာင္းေတြလည္း ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေျပာၾကတယ္။ ေျပာမနာ ဆိုမနာပါပဲ။

တခါတေလ ညခင္းမွာ အဲဒီသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ေရႊတိဂံုဘုရားကို အတူတူသြားၾကပါတယ္။ ဘုရားရိွခိုး ၀တ္ျပဳၿပီး ေစာင္းတန္းတစ္ခုမွာ ထုိင္ၿပီး ဘုရားဖူးေတြကို ဟိုဟိုိဒီဒီ ေငးၾကတယ္။ ကြဲျပားျခားနားတဲ့ လူေနမႈဘ၀ေတြကို အဓိပၸါယ္ဖြင့္ၾကတယ္။ ျငင္းၾကခုန္ၾကတယ္။ အနာဂတ္ေတြကို စိတ္ကူးယဥ္ၾကတယ္။ မေက်နပ္ခ်က္ေတြကို အန္ထုတ္ၾကတယ္။ ခံစားခ်က္ေတြကို ရင္ဖြင့္ၾကတယ္။ ေျပာမနာ ဆိုမနာပဲေပါ့။

သို႕ေပမယ့္လည္း ေျပာမနာ ဆိုမနာ အဆင့္အထိ ေရာက္လာၿပီးမွ ေဖာက္ျပန္သြားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ရိွခဲ့ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕က နာမည္ဂုဏ္သတင္းေၾကာင့္ ေဖာက္ျပန္သြားတယ္။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ေငြေရးေၾကးေရး လက္လြန္ကုန္ၿပီး မ်က္ႏွာပ်က္ကုန္တယ္။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ စကၤာပူလို ေနရာမ်ိဳးကို မိဘေဆြမ်ိဳး ေမာင္ႏွမေတြရဲ႕ ေကာင္းမႈနဲ႕ ေစာေစာ ေရာက္လာၿပီးေနာက္ ရုတ္တရက္ မာန္တက္သြားတာလား ဘ၀င္ျမင့္သြားတာလား။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိတာ ေသခ်ာေတာ့ မသိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာတာတစ္ခုက အရင္လို ေျပာမနာ ဆိုမနာ သူငယ္ခ်င္း မဟုတ္ေတာ့ပဲ နာတတ္တဲ့သူေတြ ျဖစ္ကုန္ပါတယ္။

ၿပီးခဲ့တဲ့ စေနေန႕ကေတာ့ ဒီကိုေရာက္ေနတာ ၃ ႏွစ္ေက်ာ္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းရယ္... အလုပ္ စ၀င္တာ ၂ ပတ္ပဲ ရိွေသးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းရယ္... ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ဆံုျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ သူတုိ႕က တကူးတက ေတြ႕ၾကရေအာင္ စကားေျပာၾကရေအာင္ ခ်ိန္းဆိုတာနဲ႕ ဆံုျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ လုပ္အားေပး၀င္ေနတဲ့ ဘူတာမွာ သူတုိ႕ လာေစာင့္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ စီတီးေဟာဘူတာကေန ဒူးရင္းသီးဘက္ကို လမ္းေလွ်ာက္ ထြက္လာခဲ့ၾကတယ္။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ဓါတ္ပံုေတြ ရိုက္ၾကတာေပါ့။ အခု တင္ထားတဲ့ပံုလည္း အဲဒီေန႕က ရိုက္ခဲ့တာေပါ့ဗ်ာ။

ေနာက္ဆံုး စတည္းခ်တဲ့ေနရာ... ငါးျခေသၤ့ရုပ္တုအနား တံတားႀကီးေအာက္က စတားဘတ္ခ္ဆိုင္မွာ ည ၁၀ နာရီေက်ာ္တဲ့အထိ ထိုင္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေရာက္တက္ရာရာေတြ ေျပာျဖစ္တယ္။ ေက်ာင္းတုန္းက ငယ္ဘ၀ေတြကို စားၿမံဳျပန္ၾကတယ္။ မိုးလင္းေပါက္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ၿပီး အားလူးဖုတ္ခဲ့တဲ့ ေပေပေတေတ ဂ်စ္ပစီ ဘ၀ေတြကို ျပန္လည္တမ္းတ လြမ္းေဆြးၾကတယ္။ အခုခ်ိန္မွာ ဘ၀ေတြျခားေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြအေၾကာင္း ေဆြးေႏြးျဖစ္တယ္။ တခ်ိဳ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ပတ္သတ္ၿပီး မေက်နပ္ခ်က္ေတြကို ေပါက္ကြဲထုတ္ၾကတယ္။ လက္ရိွအလုပ္အေၾကာင္း အခ်စ္အေၾကာင္း မိသားစုအေၾကာင္း စံုပလံုစိေပါ့။ ေျပာမနာ ဆိုမနာေလးပါပဲ။

အဲဒီလို ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ညခင္းမ်ိဳး ကၽြန္ေတာ္အနားမွာ မရိွခဲ့တာ အေတာ္ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ စေနေန႕ကမွ ျပန္ရခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ လူမစံုပါဘူး။ မျပည္႕စံုပါဘူး။ အရင္တုန္းက ဒီထက္မက လူစံုသလို ဒီထက္မက ေျပာစရာေတြ မ်ားေနခဲ့ပါတယ္။ အခုေတာ့...

Sunday, October 19, 2008

Recruitment Drive

Youth Favourites 2008 အတြက္ Recruitment Drive ကို ဒီအပတ္ စေနေန႕နဲ႕ တနဂၤေႏြမွာ Dohby Ghaut NEL Station နဲ႕ Harbour Front NEL Station မွာ တစ္ၿပိဳင္နက္ လုပ္ပါတယ္။ ခရမ္းေရာင္လိုင္းေပၚမွာပါ။ ေန႕လည္ ၁၁ နာရီကေန ညေန ၅ နာရီအထိပါ။ လက္ကမ္းစာေစာင္ေတြ ေ၀ပါတယ္။ ေသြးလွဴခ်င္တဲ့သူေတြကို appointment အတြက္ register လုပ္ေပးပါတယ္။ ၂ ရက္ေပါင္းမွာ ေသြးလွဴရွင္ စုစုေပါင္း ၁၅၀ ေက်ာ္ေလာက္ စာရင္းေပးထားပါတယ္။

စေနေန႕မွာေတာ့ Dohby Ghaut NEL Station က Boothမွာ တာ၀န္ယူခဲ့ပါတယ္။ တနဂၤေႏြမွာေတာ့ Harbour Front NEL Station မွာ YDC member တစ္ေယာက္မွ မရိွတာနဲ႕ Dohby Ghaut NEL Station မွာ ေနေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို Booth Incharge အေနနဲ႕ လႊတ္လိုက္လို႕ အဲဒီမွာ သြားလုပ္ေပးရပါတယ္။ ေသၿပီဆရာပဲ။

ႏွစ္ရက္စလံုး Booth မွာ ထိုင္စရာေနရာမရိွပဲ ၆ နာရီနီးပါးေလာက္ မတ္တပ္ရပ္ ဟိုေလွ်ာက္ဒီေလွ်ာက္ လုပ္လိုက္ရတာ လူလည္း အေတာ္ေလး ပင္ပန္းၿပီး သာေခြယိုင္ျဖစ္သြားပါတယ္။ ညေန ၅ နာရီထိုုးေတာ့ ခင္းက်င္းထားတဲ့ ျပခန္းကို ျပန္လည္ ျဖဳတ္ရ သိမ္းရပါတယ္။ ဒီေန႕မွာေတာ့ ရထားနဲ႕ပဲ Harbour Front NEL Station ကေန Dohby Ghaut NEL Station ကို ပစၥည္းေတြကို ျပန္သယ္လာရပါေသးတယ္။ Incharge ျဖစ္လိုက္ရေတာ့ ကေလးေတြကို ျပန္ခုိင္းလိုက္ၿပီး တစ္ေယာက္တည္း အကုန္လုပ္လိုက္ရတာေပါ့။ အခုေတာ့ မီးစာကုန္ ဆီခမ္းလို႕ အိပ္ခ်င္ေနၿပီဗ်ာ။


ဟိုလိုလုပ္ပါလား ဒီလိုလုပ္ပါလား...


ခ်စ္ခ်စ္ေရွ႕မွာ ဟီးရိုးျဖစ္ေအာင္ ေသြးလွဴမယ္ကြာ...


ဘူတာအျပင္ဘက္ ဟိုေလွ်ာက္ဒီေလွ်ာက္...


၀င္၀င္ခ်င္းမွာ ဒို႕ရိွတယ္...


ဘာညာသာလကာ ေနၾကာကြာစိ...


Dohby Ghuat မွာ တရုတ္မေလးေတြ ခ်စ္စရာ...


Harbour Front မွာ အမီနာတို႕နဲ႕ တီတီတာတာ...