.:: Download Myanmar Font (WinKalaw New Version) HERE ::.

Thursday, November 6, 2008

Please vote

(fluff)Friends - create, share and enjoy a world of fluffy fun!
အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုမွာ သမၼတေရြးပြဲႀကီး ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ က်င္းပၿပီးစီးခဲ့သလို Facebook အထဲက Fluff Friends မွာလည္း သမၼတေရြးပြဲႀကီး က်င္းပေနပါတယ္။ အဲဒီပြဲမွာ သမၼတအျပင္ ဒုတိယသမၼတေတြ၊ လႊတ္ေတာ္အမတ္ေတြ၊ ေျပာေရးဆုိခြင့္ ရိွသူေတြကို မဲအေရအတြက္နဲ႕ ေရြးခ်ယ္မွာပါ။ အေမရိကားမွာေတာ့ အိုဘာမား ႏိုင္သြားသလို Facebook ထဲမွာ ဘယ္သူ သမၼတ ျဖစ္လာမလဲ ဆိုတာကို ေနာက္ ၂ ပတ္ေလာက္ ေစာင့္ၾကည္႕ရအံုးမွာေပါ့ဗ်ာ။

ကၽြန္ေတာ္ဇူလိုင္လည္း အခြင့္အေရးေလး ရတုန္းရခိုက္ သမၼတေရြးပဲြေလး ၀င္ႏႊဲေနပါတယ္။ ကဲ... ကၽြန္ေတာ့္ကို မဲေပးၾကပါအံုးဗ်ာ။

Wednesday, November 5, 2008

Time to leave

တည္ၿမဲမွဳဆိုတာ အခ်ိန္ကာလေလး တစ္ခုအထိပါပဲ။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ခ်စ္ခဲ့ ခ်စ္ခဲ့။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ျမတ္ႏိုးခဲ့။ ဘယ္ေလာက္ပဲ တာ၀န္ေက်ခဲ့။ ဘယ္ေလာက္ပဲ အခ်ိန္ေပးခဲ့။ အခ်ိန္တန္ရင္ ခြဲခြာရအံုးမွာပါ။ ေတြ႕ဆံု ႀကံဳကြဲ ျဖစ္ၿမဲ ဓမၼတာပဲေလ။ မၿမဲေသာ တရားမ်ားေပါ့။

အဲဒီေနရာေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္ ေနခဲ့တယ္။ အဲဒီေနရာေလးမွာ အခ်ိန္ေတြ ေပးခဲ့တယ္။ တကယ္ဆို ၃ ႏွစ္ နီးပါး ရိွေတာ့မယ္။ အဲဒီေနရာ မတုိင္ခင္ အျခားတစ္ေနရာမွာလည္း ကၽြန္ေတာ္ ရိွခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီမွာလည္း ၃ ႏွစ္ နီးပါး ၾကာခဲ့တယ္။ အဲဒီ ေနရာ ၂ ခုစလံုးမွာ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ကိုဇူလိုင္မဟုတ္တဲ့ အျခားတစ္ေယာက္ကို ကၽြန္ေတာ္ ဖန္တီးယူခဲ့တယ္။ အဲဒီတစ္ေယာက္က ကိုဇူလိုင္ထက္ အသက္ပိုႀကီးခဲ့တာေပါ့။ ကိုဇူလိုင္ဆုိတာ စတင္ရိွခဲ့တာ ၂ ႏွစ္ေတာင္ မျပည္႕ေသးပါဘူး။

ကိုဇူလိုင္က ဇူလိုင္အိပ္မက္ထဲမွာ ေန႕စဥ္ အခ်ိန္ျပည္႕ ရိွမေနေပမယ့္ ဟိုတစ္ေယာက္ေတာ့ သူရဲ႕ ေနရာေလးမွာ ေန႕စဥ္နီးပါး ၁၀ နာရီေလာက္ အခ်ိန္ေပး ရိွေနခဲ့တယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ ေနခဲ့တုန္းကေတာ့ အဲဒီေလာက္ အခ်ိန္မေပးႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းက ရတဲ့မုန္႕ဖိုးေလးေတြကို စုၿပီး တစ္ပတ္ကို ၂ ခါ ၃ ခါေလာက္ အဲဒီေနရာမွာ အဲဒီတစ္ေယာက္ ရိွေနရေအာင္ အင္တာနက္ဆိုင္ေတြကို ေျပးလႊားခဲ့ရတာေပါ့။ အမ်ားအားျဖင့္ ညခင္းေလးေတြမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြအမ်ားႀကီးနဲ႕ အင္တာနက္ဆိုင္ သြားခဲ့ၾကတာေပါ့။ အင္တာနက္ဆိုင္ကို မေရာက္ခင္ နန္းထိုက္ရွမ္းေခါက္ဆြဲဆိုင္မွာ သေဘာၤသီးေထာင္း သြားစားၾကေသးတယ္။ ေက်ာင္းၿပီးေတာ့ ကိုယ္ပိုင္လုပ္ငန္းေလး လုပ္ျဖစ္ေတာ့လည္း သူငယ္ခ်င္းေတြ ရိွၿပီး အလုပ္ပါးတဲ့အခ်ိန္မွာ အဲဒီေနရာေလးမွာ အဲဒီတစ္ေယာက္ကို ပို႕ေပးခဲ့ရတယ္။ အခ်ိန္လုၿပီး ေရာက္ေအာင္ သြားခဲ့တယ္။

အခု စကၤာပူကို ေရာက္လာေတာ့ အင္တာနက္ႀကီးဆိုတာ ျမန္မာျပည္မွာလို ကိုယ္နဲ႕ အလွမ္းေ၀းလြန္းတဲ့အရာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ တကူးတက အင္တာနက္ဆိုင္ သြားလာစရာမလုိေတာ့ပဲ စားပြဲေပၚက ကြန္ပ်ဴတာကို ဖြင့္လိုက္ရင္ အင္တာနက္ဆိုတာ တြဲပါေနၿပီးသားပါ။ အဲဒီေတာ့ တစ္ေန႕ကို ၁၀ နာရီ ပတ္၀န္းက်င္ေလာက္ အဲဒီအထဲမွာ အဲဒီတစ္ေယာက္ကို ရိွေနေစႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ အိမ္မွာဆိုရင္လည္း အဲဒီအထဲမွာ ရိွေနခဲ့တယ္။ ရံုးေရာက္ေတာ့လည္း အဲဒီအထဲကို ေရာက္ေနျပန္တယ္။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ အဲဒီတစ္ေယာက္က အဲဒီေနရာမွာပဲ ေပ်ာ္ေနခဲ့တယ္။ သူ႕အေနနဲ႕ ရသေပါင္းစံု ခံစားထိေတြ႕ခဲ့ရတယ္။

အဲဒီေနရာကေန သူငယ္ခ်င္းအသစ္ေတြ ရခဲ့ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕ေတြဟာ အေတာ္ေလးကို ေပါင္းလို႕သင္းလို႕ ေကာင္းတယ္။ အခ်င္းခ်င္း ရိုင္းပင္းကူညီၾကတယ္။ အျပန္အလွန္ ေဖးမၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕ေတြက အေပၚယံေလး ေပါင္းၾကတယ္။ သူတုိ႕ေတြကို သာေပါင္းလို႕ ေျပာလို႕မရေပမယ့္ ထဲထဲ၀င္၀င္ ခင္မင္မႈမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ တခ်ိဳ႕ေတြက ရန္သူေတြ ျဖစ္သြားၾကတယ္။ ဘ၀မွာ ဘယ္လိုမွ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္လို႕ကို မရေတာ့ဘူး။ အဓိက ေျပာခ်င္တာက အဲဒီေနရာမွာ လူေပါင္းစံုကို ေတြ႕ဆံုခြင့္ရခဲ့သလို လူေတြအေၾကာင္း ပိုနားလည္သြားတယ္။ လူေတြကို ပိုၿပီး ရႊံမုန္းသြားတယ္။

အခ်ိန္နာရီေတြ တေျဖးေျဖး ေရႊ႕ေျပာင္းသြားသလို လူေတြကလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ေျပာင္းလဲေနတတ္ပါတယ္။ တကယ္တမ္းေတာ့လည္း တန္ဖိုးရိွလား မရိွလားဆိုတာကလည္း ၾကည္႕တဲ့သူေတြဘက္မွာ မူတည္ေနတာပါ။ ကိုယ္က ဘယ္ေလာက္ပဲ ေကာင္းေအာင္ေနေန မေကာင္းဘူး ထင္ရင္လည္း မေကာင္းဘူး ျဖစ္သြားရတာပါပဲ။ တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ အေဟာင္းေတြ အသစ္ေတြဆိုတာ ပညတ္ခ်က္ထက္ ပိုေနပါတယ္။ ျမင္ပါမ်ားရင္ ငယ္၊ နမ္းပါမ်ားရင္ ျပယ္ ဆုိသလိုေပါ့။ ေဟာင္းတုိင္းလည္း မေကာင္းပါဘူး။ တန္ဖိုးထားတတ္တဲ့ လူေတြလက္ထဲမွာ ေရွးေဟာင္းပစၥည္းေတြက အဖိုးမျဖတ္ႏိုင္ေပမယ့္ တန္ဖိုးမထားတတ္တဲ့ လူေတြဆီမွာေတာ့ အမိွဳက္ပါပဲေလ။

အခုေတာ့ စြန္႕ခြါဖို႕ အခ်ိန္တန္ၿပီလို႕ ယူဆပါတယ္။ ကိုယ္မရိွလည္း ဘာမွေတာ့ ျဖစ္သြားမွာ မဟုတ္ေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ ဆံုးျဖတ္ရခက္တဲ့ အလုပ္တစ္ခုပါပဲ။ သမင္လည္ျပန္ ၾကည္႕မိတာလည္း ခဏခဏပဲ။ ဒါေပမယ့္ အတိုင္းအတာ ကာလတစ္ခုအထိေတာ့ ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ခဲ့ပါၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ ေနရစ္ခဲ့ကြယ္ သြားေတာ့မယ္။

Tuesday, November 4, 2008

By my side

By my side ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္ႀကီး ျမင္ၿပီး ကိုဇူလိုင္ေတာ့ ဘာေတြ စိတ္ကူးယဥ္ေနသလဲလို႕ အထင္ေတာ္ မလြဲၾကပါနဲ႕အံုး။ အထင္လည္း မႀကီးၾကပါနဲ႕။ အဲဒါႀကီးက စကၤာပူရုပ္သံ MediaCorpက လႊင့္တဲ့ Channel 8 မွာျပေနတဲ့ တရုတ္ကားရဲ႕ အမည္ေလးပါ။ တရုတ္လို ေပးထားတဲ့အမည္က (不凡的爱) ပုဖန္တဲ့အိုက္ ပါ။ အဲဒါကို ကၽြန္ေတာ္ သိသေလာက္ေလး ဘာသာျပန္ရမယ္ဆိုရင္ သာမန္မဟုတ္တဲ့အခ်စ္ပါ။ ဆန္းဆန္းျပားျပား အခ်စ္လို႕ပဲ ေျပာရမလားပဲ။ တနလာၤေန႕ကေန ေသာၾကာေန႕အထိ ေန႕စဥ္ ည ၉ နာရီမွာ ျပပါတယ္။ အဲဒီကားရဲ႕ အဓိက အေၾကာင္းအရာက HIV/AIDS ေရာဂါအေၾကာင္း ပညာေပးခ်င္တာပါ။ Health Promotion Board ရဲ႕ အစီအစဥ္ေလးတစ္ခုပါ။

ခ်န္ပုဖန္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းတဲ့ မိသားစုေလး တစ္ခုရိွပါတယ္။ သမီးရယ္ ဇနီးရယ္ ေယာက္ခထီးနဲ႕ ေယာက္ခမရယ္ အခန္း ၄ ခန္းပါတဲ့ HDB Flat ေလးမွာ ေနထိုင္ၾကတယ္။ ပုဖန္ကေတာ့ ႀကီးၾကပ္ေရးမႈးပါ။ သူ႕ဇနီးရွင္းရာကေတာ့ က်ဴရွင္ဆရာမေပါ့။ သမီးေလး ေမြးတဲ့အခ်ိန္မွာ အသက္ဆံုးမလို ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ ရွင္းရာက ေနာက္ထပ္ ကေလးရသြားမွာကို အလြန္ေၾကာက္ေနရွာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပုဖန္နဲ႕ လင္ခန္းမယားခန္း မရိွတာ သမီးေလး တစ္သက္ပါပဲ။

ပုဖန္က အားတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ငါးမွ်ားထြက္ေလ့ရိွပါတယ္။ ငါးမွ်ားထြက္တဲ့အခါ အလုပ္က သူငယ္ခ်င္းေတြ တခါတေလ ပါၾကတာေပါ့။ အဲဒီထဲက Black Horse လို႕ အမည္ေျပာင္ရိွတဲ့ တစ္ေယာက္ကေတာ့ လူရွဳပ္ပါ။ သူက ငါးမွ်ားဖို႕ အေၾကာင္းျပၿပီး မိန္းမရွဳပ္ပါတယ္။ တစ္ေန႕မွာ ငါးမွ်ားဖို႕ အေၾကာင္းျပဖို႕ ထြက္လာတဲ့ Black Horse ဟာ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ကို ေခၚလာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါကို Black Horse ရဲ႕ မိန္းမက ေတြ႕သြားၿပီး ေကာင္မေလးကို ရိုက္ႏွက္ ကန္ေၾကာက္ပါတယ္။ စိတ္ေကာင္းရိွတဲ့ ပုဖန္က ဒဏ္ရာရသြားတဲ့ ေကာင္မေလးကို သူ႕ကားနဲ႕ အိမ္လိုက္ပို႕ေပးပါတယ္။

ပုဖန္လို ႏိုက္ကလပ္ကို သိပ္မေရာက္ျဖစ္တဲ့... အရွဳပ္အရွင္း မရိွေအာင္ေနတဲ့... အူရိုင္းႀကီး ေယာက်ာ္းမ်ိဳးကို သိမ္းသြင္းရတာ လြယ္ေၾကာင္း သိထားတဲ့ ေကာင္မေလးက လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ သူ႕ကို အမ်ိဳးမ်ိဳး ျမဴဆြယ္ပါတယ္။ သူမရဲ႕ မာယာေတြၾကားမွာ ေမွ်ာပါသြားတဲ့ ပုဖန္တစ္ေယာက္ အတိတ္က အရိပ္ဆိုးကို ျပန္သတိ၀င္မွပဲ ရုန္းထြက္ေျပးႏိုင္ခဲ့တယ္။ အတိတ္က အရိပ္ဆိုးဆိုတာ... ႏိုက္ကလပ္တစ္ခုမွာ မူးမူးရူးရူး သတိမကပ္တဲ့အခ်ိန္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္နဲ႕ လြန္က်ဴးမိခဲ့ပါတယ္။ မနက္မိုးလင္း ႏိုးထလာတဲ့အခ်ိန္ အဲဒီေကာင္မေလးက ျပည္႕တန္ဆာမွန္း သိလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္ သူ အေတာ္ေလးကို တုန္လွဳပ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ ေနာက္ပိုင္းက စၿပီး သူ႕ကိုယ္သူ ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္း ေနခဲ့တယ္။ သူ႕ဇနီးအေပၚမွာ သစၥာရိွခဲ့တယ္။

ဇာတ္လမ္းကေတာ့ အရွည္ႀကီးပါပဲ။ ၿပီးေတာ့ မၿပီးေသးပါဘူး။ ၾကည္႕ၿပီးသမွ်ကို အက်ဥ္းခ်ဳပ္ ျပန္ေျပာရရင္ တေရွာင္ေရွာင္ ဖ်ားေနၿပီး ေခ်ာင္းေတြ ခဏခဏ ဆိုး၊ ၀မ္းေတြ သြားေနတဲ့ ပုဖန္တစ္ေယာက္ HIVအေၾကာင္း ေရးထားတဲ့ လက္ကမ္းစာေစာင္ေလးကို ရလိုက္ပါတယ္။ ဒါနဲ႕ ေဆးခန္းမွာ သြားစစ္လိုက္ေတာ့ သူ႕မွာ HIV ရိွမွန္း သိသြားခဲ့ပါၿပီ။ ေႏွာင္းေနာင္တနဲ႕အတူ သူသိပ္ခ်စ္တဲ့ ဇနီးနဲ႕သမီးကို သူဘယ္လိုမွ မ်က္ႏွာ မျပရဲေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ေနရွာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူ အိမ္မွာမေနေတာ့ပဲ ေလွ်ာက္သြားေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ Social Worker လုပ္ေနတဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ႏွစ္သိမ့္အားေပး ပညာေပးမႈေတြေၾကာင့္ သူ အိမ္ျပန္လာရဲပါၿပီ။ သူ သိပ္ခ်စ္တဲ့ သမီးေလးနဲ႕ ဇနီးကို သူ ဘယ္လို ရင္ဆိုင္မလဲ။ သူ႕ကို အထင္ႀကီးခဲ့တဲ့ ေယာက္ခထီး ေယာက္ခမေတြကို ဘယ္လို ေျဖရွင္းမလဲ။ သူ႕အိမ္ေထာင္ေရးမွာ ဘာေတြ ဆက္ျဖစ္လာမလဲ။ သူ႕ အလုပ္ခြင္မွာ ဘာေတြ ရင္ဆိုင္ရမလဲ။

ကဲ... က်န္တာေတြကို ေငြေရာင္ပိတ္ကားႀကီးေပၚမွာ ဆက္ၾကည္႕ၾကပါဗ်ာ။ ေရာဂါအေၾကာင္း ပညာေပးဖို႕ ရိုက္ထားတဲ့ ကားေလးျဖစ္ေပမယ့္ ရသေပါင္းစံုကို ၾကည္ႏူးေၾကကြဲ ခံစားထိရွေစရမွာပါ။ ဒီကားေလးကို ၾကည္႕ျခင္းအားျဖင့္ HIV/AIDS ေရာဂါအေၾကာင္း သိရိွနားလည္ေစပါမယ္။ ေရာဂါသည္ရဲ႕ သိမ္ငယ္တဲ့ ခံစားခ်က္ေတြကို ျမင္ေတြ႕ေစႏိုင္သလို မိသားစုရဲ႕ ဂယက္ေတြကို ျမင္လာႏိုင္ပါတယ္။ သူတုိ႕အေပၚမွာ Stigama ေတြ... Dicrimination ေတြ မရိွရေလေအာင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဘယ္လို ျပဳမူဆက္ဆံရမလဲဆိုတာ သိရိွေစပါမယ္။

တကယ္ေတာ့ လူဆိုတာ ေသမ်ိဳးႀကီးပါပဲ။ HIV/AIDS ျဖစ္မွ ေသရတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေပ်ာက္ကင္းေအာင္ ကုသဖို႕အတြက္ ေဆးမရိွေသးတဲ့ ေရာဂါေတြလည္း အမ်ားႀကီးရိွပါတယ္။ ဒါမ်ိဳး ေရာဂါေတြ မျဖစ္လည္း ေသမွာပါပဲ။ ေသမယ့္လူအခ်င္းခ်င္း ခြဲျခားဆက္ဆံတာေတာ့ မျဖစ္ေစခ်င္ပါဘူးဗ်ာ။

Sunday, November 2, 2008

Don't think high

ေက်းဇူးျပဳၿပီး ကၽြန္ေတာ့္အေပၚမွာ အမ်ားႀကီး မေတြးထားပါနဲ႕။ အမ်ားႀကီး မေမွ်ာ္လင့္ပါနဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ လူေတြထဲက သာမန္လူတစ္ေယာက္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္မွာ ေခါင္းႏွစ္လံုး မပါပါဘူး။ အသည္း ႏွလံုး ႏွစ္စံု မပါပါဘူး။ မ်က္လံုး ႏွစ္လံုး၊ နား ႏွစ္ေပါက္နဲ႕ ပါးစပ္တစ္ေပါက္ရိွသလို ခံစားတဲ့ စိတ္ကလည္း အျခားလူေတြလိုပါပဲ။ အျခားသူေတြလို ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေနတတ္ပါတယ္။ အျခားသူေတြလို ေဒါသထြက္ စိတ္ဆိုးတတ္ပါတယ္။ ခ်စ္တတ္တယ္။ မုန္းတတ္တယ္။ ၾကည္ႏူးတတ္တယ္။ ေၾကကြဲတတ္တယ္။

"ခင္ဗ်ားကို အထင္ႀကီးခဲ့တယ္။ ခင္ဗ်ားကို ေလးစားခဲ့တယ္။ ခင္ဗ်ားလုပ္ခဲ့တဲ့ လူမႈေရးအလုပ္ေတြကို ၾကည္႕ၿပီး ခင္ဗ်ားကို ၾကည္ညိဳခဲ့တယ္။ အခုေတာ့ အဲဒါေတြက အလကားပဲဗ်ာ။" အြန္႕... ဘာႀကီးလဲဟ။ ခက္တာပဲဗ်ာ။ လူမႈေရးအလုပ္ေတြ လုပ္တယ္ဆိုတာ အၾကည္ညိဳခံခ်င္လို႕ ေလးစားခံခ်င္လို႕ လုပ္ခဲ့တာမွ မဟုတ္တာဗ်။ ကိုယ္၀ါသနာပါလို႕ ကိုယ္လုပ္ခဲ့တာပါ။ ဒါေတြ ကၽြန္ေတာ္လုပ္ထားတယ္။ ၾကည္ညိဳၾကပါ။ ေလးစားၾကပါလို႕ တစ္ခါမွ မေျပာမိခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီလို စိတ္လည္း မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။

ေနာက္တစ္ခုက အဲဒါေတြလုပ္ေနတိုင္း ကိုယ္က သိကၡာေတာ္ရ ဆရာေတာ္ႀကီးေတြလို သီလ သမာဓိ ပညာနဲ႕ ေနထိုင္ေနရမွာလား။ ကိုယ္က အေျပာအဆိုေလး မွားလိုက္ရင္ မရဘူးလား။ ကိုယ္က တည္တည္ၾကည္ၾကည္ ေနရမွာလား။ ကိုယ္က အရႊတ္အေနာက္ေတြ ေျပာလို႕ မရဘူးလား။ ကိုယ္က စိတ္ဆိုး ေဒါသထြက္လို႕ မရဘူးလား။ ကိုယ္က ဆူပူေအာ္ဟစ္လို႕ မရဘူးလား။ ရင့္ရင့္သီးသီး ေျပာလို႕ မရဘူးလား။ ရိုင္းရိုင္းစိုင္းစိုင္း ေျပာခြင့္ မရိွဘူးလား။ တခါတေလ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ေနခြင့္ မရႏိုင္ဘူးလား။

လူကို လူလို႕ပဲ ျမင္ေပးပါ။ လူတုိင္းဟာ အရူးႀကီးပါပဲ။ ျပင္ပေလာကမွာ ခင္ဗ်ားတုိ႕ သိတဲ့ ကိုဇူလိုင္သည္ အျခားတစ္ေနရာမွာ တစ္ျခားပံုစံနဲ႕ ထူးထူးျခားျခား ရိွေနႏိုင္ပါတယ္။ ထူးမျခားနားလည္း ျဖစ္ေနႏိုင္ပါတယ္။ ဘ၀ေတြကို မေရာေႏွာခ်င္ပါနဲ႕။ သီးျခားဘ၀မွာ လြတ္လပ္စြာ တည္ရိွခြင့္ေပးပါ။ ခင္ဗ်ားတုိ႕ဘာသာ ခင္ဗ်ားတို႕ ေဘာင္ခတ္ၾကည္႕ထားတဲ့ ေလးေထာင့္ကြက္ေလးထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ ငုတ္တုပ္ေလး ထိုင္ေပးေနရမွာလား။ ခင္ဗ်ားတုိ႕ဘာသာ စိတ္ႀကိဳက္သြန္းေလာင္းထားတဲ့ ပံုစံခြက္ထဲမွာ အရည္တစ္ခုလို ပံုမပ်က္ေလး ေပ်ာ္၀င္ စီးဆင္းေပးရမွာလား။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ။

"ေၾသာ္... ဒါနဲ႕ ဘယ္သူ႕ကို ေျပာေနတာလဲ" ဆိုၿပီး လာေမးၾကမွာ ျမင္ေယာင္ေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာ့ကို လာဖတ္ေနတဲ့သူေတြကို ေျပာတာမဟုတ္ေၾကာင္း အာမခံ ေျပာၾကားႏိုင္ပါတယ္။ "ဟမ္... ဒါျဖင့္ ဘာလို႕ ဘေလာ့မွာ လာေရးေနတာလဲ။ သူလည္း ဖတ္ႏိုင္မွာမွ မဟုတ္တာဗ်ာ" လို႕ ထပ္ေမးလာရင္ ေျဖမိမွာက သူတို႕ေတြ ဖတ္ဖို႕ ကၽြန္ေတာ္ စာေရးေနတာမွ မဟုတ္တာ။ ကၽြန္ေတာ့္ဘာသာ ကၽြန္ေတာ္ ေရးခ်င္လုိ႕ကို ေရးတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ကၽြဲပါးေစာင္းတီး ဒင္ေဒါင္ဒင္ေဒါင္ မလုပ္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ ႏြားကိုလည္း ပလာတာ မေကၽြးခ်င္ပါဘူး။ ႏြားကို ပလာတာ မေၾကြးတာက အေၾကာင္းရိွပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ပလာတာေၾကာ္ရင္ ဖင္မဲသြားလို႕ပါ။ ဖင္မဲတာက ပလာတာပါ။ ေသခ်ာဖတ္ပါ။

Friday, October 31, 2008

Trick-or-Treat

Halloween အထိမ္းအမွတ္ စာမေရးဘူးလားလို႕ အေတြးရပ္၀န္းထဲက ဂဏန္းမေလး ဆုေ၀က ေမးပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ သရဲဇာတ္လမ္းေတြ ဘာသာျပန္တာ ေခတ္စားေနတယ္ဆိုပဲ။ YDC က လုပ္တဲ့ Youth Favourites 2008 ရဲ႕ Theme တစ္ခုက Trick-or-Treat ပဲဆိုေတာ့ ေရွ႕ကပို႕စ္ေတြမွာ အဲဒီအေၾကာင္းေတြကို ေရးခဲ့ၿပီးသလို ခံစားေနမိတယ္။ တကူးတက ေရးစရာလည္း သိပ္မရိွပါဘူး။

အခုတေလာ အလုပ္က အေတာ္ေလး မ်ားပါတယ္။ လူမႈွေရးအလုပ္ေတြလည္း အေတာ္ကို မ်ားခဲ့သလို ရံုးအလုပ္ေတြလည္း မ်ားပါတယ္။ အားတဲ့အခ်ိန္ မရိွသေလာက္ပါပဲ။ Blog ေတြေတာင္ အရင္လို အားရပါးရ မလည္ျဖစ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ Facebook ထဲက Trick-or-Treat ဆိုတဲ့ ဂိမ္းေလးကိုေတာ့ ေဆာ့ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီဂီမ္းေလးက ေအာက္တုိဘာ ၁၆ ရက္ေန႕ကတည္းက စ ဖြင့္ထားပါတယ္။ ႏို၀င္ဘာ ၁ ရက္ေန႕ အထိေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္ကေတာ့ ၁၇ ရက္ေန႕မွ စ ေဆာ့ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ၾကားထဲမွာလည္း မေဆာ့ျဖစ္တာ မ်ားပါတယ္။ ေဆာ့ျဖစ္ရင္လည္း အၾကာႀကီး မေဆာ့ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။

ဂိမ္းက အေထြအထူး မဟုတ္ပါဘူး။ Facebook ထဲက သူငယ္ခ်င္းေတြ တျခားလူေတြဆီကို ေလွ်ာက္လည္ရင္း အိမ္တံခါးေခါက္ရပါတယ္။ တံခါးပြင့္လာရင္ တေစၦေလးက မုန္႕ဗန္းႀကီးတစ္ခုခုု ကိုင္ၿပီး ေစာင့္ေနတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္သလို ဘာတစ္ခုမွ မရိွတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ တခါတေလ က်ရင္ တေစၦေလးက မုန္႕ေလး ကိုင္ၿပီး ေစာင့္ေနေပမယ့္ တကယ္တမ္း ယူလိုက္တဲ့အခါ ဘာမွ ပါမလာတာလည္း ရိွျပန္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕လူေတြဆီမွာ မုန္႕ေတြက ဒီအတုိင္း ယူလို႕မရပါဘူး။ သူတုိ႕ကို မုန္႕ျပန္ေကၽြးရတာ ရိွသလို လက္ေဆာင္ ျပန္ေပးရတာလည္း ရိွပါတယ္။ မုန္႕ေတြက ေစ်းမႀကီးေပမယ့္ အဲဒီမုန္႕နဲ႕အတူ ရတဲ့ Trick-or-treat Points အမွတ္ေလးေတြကို လိုခ်င္လုိ႕ ေဆာ့ၾကတာမ်ားပါတယ္။

Trick-or-treat Points အမွတ္ေတြနဲ႕ အရုပ္ေလးေတြ အမွတ္တရ ပစၥည္းေလးေတြ ၀ယ္လို႕ရပါတယ္။ ကိုယ္၀ယ္ထားတဲ့ ပစၥည္းေတြနဲ႕ အလွဆင္လို႕ရပါတယ္။ အေပၚဆံုးမွာ ျပထားတဲ့ ပံုေလးက ကၽြန္ေတာ့္ Facebook မွာ အလွဆင္ထားတဲ့ ပံုေလးပါ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ပြဲစဥ္ အစအဆံုး ၁၉၅ မွတ္ ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ Facebook ထဲမွာ ရိွေနတဲ့ လမ္းအိုကေလး အီးမိုးရွင္းနယ္ မေမက ၂၉၀ မွတ္ ရပါတယ္။ ႏွင္းဆီနီနီ အိမ္မက္က ၂၆၇ မွတ္ ရခဲ့ၾကပါတယ္။ ႏွင္းဆီနီနီက ဒီတစ္ေခါက္ ကၽြန္ေတာ္ထက္ သာသြားလို႕ အေပ်ာ္လြန္ၿပီး ၀ိတ္ေလွ်ာ့ဖို႕ ႀကိဳးစားေနပါတယ္။ ေယာဂက်င့္စဥ္လည္း ေလ့လာေနတယ္လို႕ ၾကားမိပါတယ္။

ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ Halloween အမွတ္တရေလး မေရးဘူးလား ေမးလို႕ ေရးလိုက္တာပါ။