.:: Download Myanmar Font (WinKalaw New Version) HERE ::.

Thursday, November 13, 2008

Name Acronym

Dream ဆိုၿပီး ကိုယ့္ဘာသာ မက္မက္လို႕ ေခၚတဲ့ စကၤာပူမွာ ဘ၀ေပးအေျခအေနအရ ေနထိုင္ ႀကိဳးစားေနတဲ့ သာမန္ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘေလာ့မွာ တင္ထားတဲ့ Alphabet ေတြမွေျပာေသာစကားမ်ား ဆိုတာကို ဖတ္မိေတာ့ facebook မွာရိွတဲ့ Name Acronym Generator ကို သတိရမိခဲ့တယ္။ အစကေတာ့ အဲဒီမွာ ကိုယ့္အမည္ေလးပဲ ရိုက္ထည္႕ထားခဲ့တာ။ အခုေတာ့ စာလံုးအကုန္လံုးရဲ႕ အဓိပၸါယ္ေလးေတြကို သိခ်င္တာနဲ႕ A to Z ျဖစ္ေအာင္ ရိုက္လိုက္ၿပီး ျပန္ျပင္လိုက္တယ္။ အဲဒီေတာ့ အခုလို စာလံုးေတြ တန္းစီ ထြက္လာေရာဗ်။

A

Appealing

B

Bright

C

Confident

D

Dangerous

E

Excellent

F

Funny

G

Gifted

H

Helpful

I

Inventive

J

Jolly

K

Kickass

L

Loud

M

Mature

N

Nutty

O

Outgoing

P

Pretty

Q

Queer

R

Relaxed

S

Smart

T

Twisted

U

Useful

V

Vigorous

W

Wacky

X

X-rated

Y

Youthful

Z

Zany
စာလံုးေတြရဲ႕ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္ ေျပာင္းသြားတာကိုေတာ့ သတိထားမိလိုက္တယ္။ တစ္ေခါက္နဲ႕ တစ္ေခါက္ စာလံုးေတြက အဓိပၸါယ္မတူဘူး။ ဥပမာ... H ဆိုတဲ့ စာလံုးေလးက Honest, Harmless, Helpful, Humorous, Hip, High-spirited, Handsome ဆိုၿပီး အမ်ိဳးမ်ိဳး ေရးထားတယ္။ E ဆုိလည္း Exciting, Excellent, Easy-going, Enthusiastic, Easy, Energetic, Exotic, Enjoyable, Elegant ဆိုၿပီး ကြဲျပားတတ္ေသးတယ္။ J ကိုေတာ့ Jealous လို႕ မေရးထားဘူး။ Jazzy, Jolly, Joyful, Juicy, Judicial, Jumpy ေတြပဲရိွတယ္။

July ဆိုတဲ့စာလံုးကို ေပါင္းလိုက္ရင္ ထြက္လာတဲ့ စာလံုးေတြက Judicial, Unusual, Loyal, Youthful ဆိုပဲဗ်။ ေကာင္းလိုက္တဲ့ စာလံုးေတြေနာ္။ J မ၀င္ၾကနဲ႕အံုး။

ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အပ်င္းေျပ စာလံုးေတြကို ကလိၾကည္႕တာပါ။

Wednesday, November 12, 2008

Walking in the rain

ငိုေနမယ္ မိုးသည္းထဲမွာကြယ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ေပ်ာ္ေနမယ္ မိုးဖြဲထဲမွာကြယ္ေပါ့။

ဒီေန႕ ေန႕လည္က ေနအေတာ္ပူတယ္။ ေန႕လည္ ၁၂ နာရီေက်ာ္ ထမင္းစားထြက္တာေတာင္ ကန္တင္းကို လမ္းေလွ်ာက္ရတဲ့အခ်ိန္ ေနပူလြန္းလုိ႕ ေခၽြးဒီးဒီးက်တယ္။ အတြင္းထဲက စြပ္က်ယ္ဆို ေခၽြးေတြကို ရႊဲလို႕။ ထမင္းစားေတာ့လည္း ပန္ကာေအာက္မွာ ျဖစ္ေနေပမယ့္ အပူရိွန္က ရိွေသးတယ္။ ထမင္းျမန္ျမန္စားၿပီး ရံုးကို ျပန္ထြက္လာခဲ့ေတာ့လည္း အျပန္လမ္းမွာလည္း ေနပူလြန္းေတာ့ ေခၽြးေတြ ထပ္ထြက္ျပန္ေရာ။ ရံုးေရာက္ေတာ့ ေရဆာေနလို႕ အေအးတစ္ဗူး ၀ယ္ေသာက္လုိက္ရေသးတယ္။

ညေန ရံုးဆင္းခ်ိန္မွာေတာ့ ရာသီဥတုက ဆန္႕က်င္ဘက္ပဲ။ ထက္အာကာတစ္ခြင္လံုး အံု႕ဆိုင္းညိဳမိွဳင္းေနတာ ေန႕လည္က လင္းလင္းထင္းထင္း ေနပူခဲ့တာေတာင္ သူမဟုတ္ခဲ့သလိုပဲ။ စကၤာပူမွာ အရူးလင္လုပ္ရသလိုမ်ိဳး ရာသီဥတုက ခဏခဏ ေျပာင္းေနတတ္တယ္။ ရထားေပၚကေန အိမ္နားက ဘူတာကို ဆင္းခဲ့ေတာ့ မိုးေတြက ရြာေနၿပီ။ ဖြဲဖြဲေလးထက္ နည္းနည္းေလး ပိုတဲ့အေနအထားမွာ ရိွေနတယ္။ ေလျပင္းေတြေတာ့ မပါဘူး။ မုိးပဲ သီးသန္႕ရြာတာ။ အိတ္ထဲမွာ ထီးပါလာေပမယ့္ အေျခအေနကို အကဲခတ္လုိက္တယ္။ ထီးမပါလို႕ မိုးေရထဲမွာ လမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့သူေတြ ရိွလားေပါ့။ ရိွတာေပါ့ဗ်ာ။ ၃ ေယာက္ ၄ ေယာက္ေလာက္ ေတြ႕ရတယ္။

ကဲ... အခြင့္အေရးေလး ရတုန္းရခုိက္ လက္မလြတ္ေစရေအာင္ အိတ္ထဲကေန ထုတ္ထားမိတဲ့ ထီးကို အိတ္ထဲ ျပန္ထည္႕လိုက္တယ္။ အိတ္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ ဇစ္ပိတ္လုိက္တယ္။ အိတ္အထဲက ကြန္ပ်ဴတာ မိုးေရခ်ိဳးလို႕ မရဘူးေလ။ သီခ်င္းကို အသံနည္းနည္း ထပ္က်ယ္လုိက္တယ္။ မိုးေရထဲကို ခပ္တည္တည္နဲ႕ စေလွ်ာက္ပါၿပီ။ ေနာက္က က်ားလုိက္သလိုမ်ိဳး ေျခလွမ္းေတြကို ခပ္သြက္သြက္လည္း မေလွ်ာက္ပါဘူး။ အလြမ္းမင္းသားလုိ ေညာင္နာနာပံုစံနဲ႕ ေျဖးေျဖးေလးလည္း မေလွ်ာက္ပါဘူး။ ပံုမွန္ ေလွ်ာက္ေနတဲ့အတုိင္း ေခါင္းေမာ့ ရင္ေကာ့ ခပ္တည္တည္ ေလွ်ာက္ပါေတာ့တယ္။ ဖင္ေတာ့ မေကာက္ထားပါ။

မိုးဖြားေလးေတြ မ်က္ႏွာကို လာစင္ၿပီ။ မိုးစက္ေတြ မ်က္မွန္ေပၚမွာ တင္ေနၿပီ။ အ၀တ္ေတြလည္း စိုရႊဲလာၿပီ။ ဖြင့္ထားတဲ့သီခ်င္းထဲမွာ စိုးလြင္လြင္ကလည္း မိုးေတြရြာတုိင္း အသည္းအိမ္မွာလိွဳင္းဆိုၿပီး ဆိုေတးသီေနတယ္။ ေဘးနားမွာ ထီးေလးေတြနဲ႕ ေလွ်ာက္ေနတဲ့ တရုတ္မေလးေတြက ထီးမပါပဲ လမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ငဲ့ၾကည္႕သြားေသးတယ္။ အခုခ်ိန္ သူနဲ႕ ထီးအတူတူ ေဆာင္းပါဆုိၿပီး လာၿပီးကမ္းလွမ္းရင္ ေက်းဇူးတင္စြာနဲ႕ လက္ခံလုိက္မယ္ မထင္ပါနဲ႕။ ခ်ိဳသာတဲ့ အၿပံဳးေလးတစ္ပြင့္ လက္ေဆာင္ျပန္ေပးၿပီး ေခါင္းခါျငင္းပယ္မိမွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ မိုးေရထဲမွာ လမ္းေလွ်ာက္ရတာကို ျမတ္ႏိုးလို႕ပါဗ်ာ။

၁၀ မိနစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ မိုးေရထဲ လမ္းေလွ်ာက္ျပန္ၿပီး အိမ္ျပန္ေရာက္ခဲ့တယ္။ အိမ္မွာ အစ္ကိုတစ္ေယာက္က မိုးေတြ စိုရႊဲေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို အံ့အားသင့္ေနတယ္။ လက္ဖက္ရည္ ေဖ်ာ္ေပးရမလားတဲ့။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မိုးမိလာတာမွ မဟုတ္တာ။ မိမိုးကို မိေအာင္ ဖမ္းခဲ့တာပါ။ စကၤာပူမွာ မုိးေရထဲ လမ္းေလွ်ာက္ဖို႕ အခြင့္အလမ္း သိပ္မရခဲ့ဘူး။ ရံုးျပန္ခ်ိန္ မိုးမရြာတာလည္း ပါသလို မိုးရြာတဲ့ ရံုးဆင္းခ်ိန္မွာ လုပ္စရာ အလုပ္ေတြ မ်ားေနတာလည္း ရိွတာေပါ့။ ဒီလုိနဲ႕ပဲ မိမိုးနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ စကၤာပူမွာ မဆံုေတြ႕ျဖစ္ခဲ့ဘူးေလ။ ဒီေန႕ေတာ့ မိမိုးကို ဆံုခြင့္ရခဲ့တယ္။

မိုးစိုေနတဲ့ အ၀တ္ေတြကို အ၀တ္ေဟာင္းေတြနဲ႕ ေရာၿပီး အ၀တ္ေလွ်ာ္စက္ထဲ ထည္႕လိုက္တယ္။ ရုပ္ရွင္ၾကည္႕ ထမင္းစား ခဏနားၿပီးေတာ့ အေျပးေလ့က်င့္ဖို႕ အခ်ိန္ေရာက္လာတယ္။ မိုးေတြကေတာ့ ရြာေစြေနတုန္းပဲ။ ညေနကေလာက္ မသည္းေတာ့ဘူး။ ဒါနဲ႕ပဲ မိမိုးနဲ႕ ေနာက္ထပ္တစ္ခါ ဆံုခြင့္ရဖို႕ ထပ္ဖန္တီးလိုက္တယ္။ မိုးေရထဲမွာ ခပ္ဖြဖြေလး ေျပးရတဲ့ အရသာကလည္း တစ္မ်ိဳးပါပဲ။ ညေန ရံုးဆင္းတုန္းက ရံုးအ၀တ္အစားနဲ႕ ကြန္ပ်ဴတာအိတ္နဲ႕ ဆိုေတာ့ မိုးေရထဲမွာ လမ္းပဲ ေလွ်ာက္ခဲ့ရတယ္။ အခုေတာ့ မိုးေရထဲမွာ ေျပးခြင့္ရျပန္ျပီ။ အယ္လ္ခြန္းရီရဲ႕ သီခ်င္းနဲ႕ ခင္ေမာင္တိုးရဲ႕ သီခ်င္းေတြကို ခံစားနားေထာင္ရင္း မိုးဖြဲေတြၾကားမွာ မိမိုးနဲ႕အတူ ဖြဖြေလး ေျပးေနခဲ့မိတယ္။ မေမာႏိုင္ မပန္းႏုိင္ပဲေပါ့ဗ်ာ။

ကိုယ္ေပ်ာ္တယ္ မိုးဖြဲထဲမွာကြယ္...

Tuesday, November 11, 2008

Esprit Exercise

အခုလအတြင္းမွာ အားကစားေတြ ျပန္လုပ္ျဖစ္တယ္။ လဆန္းပိုင္းကတည္းက အခုခ်ိန္အထိ ညပိုင္းေတြမွာ ၾကက္ေတာင္ရိုက္ျဖစ္တယ္။ အိမ္က ကေလးေတြနဲ႕အတူ ညဘက္မွာ အိမ္ေအာက္ဆင္းၿပီး ၾကက္ေတာင္ ထြက္ရိုက္ၾကတယ္။ အခုရက္ပိုင္းမွာေတာ့ အေျပးေလ့က်င့္ျဖစ္တယ္။ အဲဒီလို အားကစားေတြ မလုပ္ျဖစ္တာ ႏွစ္ခ်ီေနၿပီ။ ပ်င္းလုိ႕ မလုပ္ျဖစ္တာလည္း ရိွတယ္။ မအားလို႕ မလုပ္ျဖစ္တာလည္း ပါတယ္။ အခြင့္မသာလို႕ မလုပ္ႏိုင္တာလည္း ရိွတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ ဟိုေယာင္ ဒီေယာင္ အင္တာနက္ထဲမွာ ဂလည္အူေၾကာင္ ျဖစ္ေနတာ ၾကာလွေပါ့။ ေယာင္ေျခာက္ဆယ္ဆိုတာ ဒါမ်ိဳးပဲ ျဖစ္မယ္။

အူေၾကာင္ျဖစ္တာက အေရးမႀကီးဘူး။ အေရးႀကီးတာက လူလည္း တရားသေဘာအရ ယိုယြင္းလာတာပါပဲ။ စကၤာပူကို ေရာက္ကာစက ၀ယ္ခဲ့တဲ့ ေဘာင္းဘီေတြ တစ္ခုမွ ၀တ္လို႕မရေတာ့ဘူး။ အဲဒီေတာ့ မေတာ္ေတာ့လို႕ ေနာက္ထပ္ ထပ္၀ယ္တဲ့ ခါးဆိုဒ္နည္းနည္း ပိုႀကီးတဲ့ ေဘာင္းဘီေတြလည္း တျဖည္းျဖည္း က်ပ္လာၿပီ။ ရွပ္ေတြလည္း မေတာ္ေတာ့ဘူး။ လက္ရွည္ေတြဆို ပိုေတာင္ဆိုးေသး။ လက္ေမာင္းမွာတင္ က်ပ္ေနတယ္။

အလြန္႕အလြန္ အေရးႀကီးတာတစ္ခုက ကိုယ္၀န္ေဆာင္ရသလို ေယာက်ာ္းတန္မဲ့ ဗိုက္ထြက္လာရတာပဲ။ ကိုယ့္အသိ အစ္မေတြလည္း ဗိုက္ပူမေတြ ျဖစ္ေနတယ္။ သူတုိ႕ကေတာ့ တကယ့္ကို ကုိယ္၀န္ရိွတာပါ။ ရံုးမွာက တစ္ေနကုန္ စားပြဲခံုမွာပဲ အထိုင္မ်ားသလို ကိုယ္လက္လွဳပ္ရွားမွဳက နည္းေလေတာ့ ဗိုက္ေခါက္က မသိမသာ ထြက္တာကေန သိသိသာသာ ထြက္လာတယ္။ ေယာက်ာ္းျဖစ္ေနလို႕သာ ဘယ္ေတာ့ ေမြးမွာလဲလို႕ အေမးမခံရေသးတာ။ မသိရင္ ကိုယ္၀န္ ၃ လေလာက္ ရိွေနပံုပဲ။ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္က ေယာက်ာ္းသားေတြက ကိုယ္ထက္ ဗိုက္ပိုႀကီးေနတယ္။ တခ်ိဳ႕က ဘီယာေသာက္လုိ႕ ပူလာေတာ့ ဘီယာဗိုက္ဆိုပဲ။ သူေဌးဗိုက္လို႕လဲ ေျပာၾကတယ္။ ဘယ္လိုပဲ ေျပာၾကပါေစ ဗိုက္ပူတာက ဗိုက္ပူတာပါပဲ။

ၿပီးခဲ့တဲ့ စေနေန႕က သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႕ Vivo Cityကို ေရာက္ျဖစ္ေသးတယ္။ သူက ေျမွာက္ေပးတာနဲ႕ ရွပ္လက္ရွည္တစ္ထည္ ၀ယ္ခဲ့ျဖစ္တယ္။ စမ္း၀တ္ၾကည္႕ကတည္းက အဆင္မေျပတာကို ေတြ႕ေနရတယ္။ တရားခံက အဲဒီ ဗိုက္ပဲ။ ရွပ္က ကိုယ္က်ပ္ဆိုေတာ့ ဗိုက္ထြက္ေနတာ သိသာတယ္။ ပုခံုးေတြ ရင္အံုေတြ အကုန္ အဆင္ေျပေပမယ့္ ဗိုက္မွာလာၿပီး သိကၡာခ်ေနတယ္။ သူငယ္ခ်င္းက အဆင္မေျပရင္ မ၀ယ္ပါနဲ႕တဲ့။ ဒါေပမယ့္ ဒါမ်ိဳးေတြက အသက္ငယ္တုန္း ၀တ္ရတာ။ အသက္ႀကီးသြားရင္ ၀တ္လို႕ မတင့္တယ္ဘူးကြ ဆိုတာနဲ႕ ငယ္တုန္းေလး ၀တ္ရမယ့္ အ၀တ္ကို ၀ယ္မယ္ကြာ ဆိုၿပီး မ်က္စိမွတ္ ၀ယ္လာခဲ့လိုက္တယ္။ ေစ်းကေတာ့ ၁၀၀ ပတ္၀န္းက်င္ပဲ။

ေစ်းႀကီးတဲ့ အ၀တ္ကို ၀ယ္ထားၿပီး မ၀တ္ရရင္ မတန္ဘူးလို႕ သူငယ္ခ်င္းက ေျပာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အဲဒါေလး ၀ယ္ၿပီး ၀တ္ႏုိင္ဖို႕အတြက္ ကိုယ့္ဗိုက္ကို အဆီခ်ရမွာျဖစ္လို႕ ၀ယ္ခဲ့တာပါ။ အဲဒီလုိ ၀ယ္ၿပီးမွေတာ့ တကယ္လုပ္မွ ျဖစ္မယ္ဆိုၿပီး ကိုယ့္စိတ္ကို ပိုင္းျဖတ္ယူရတာေပါ့ဗ်ာ။ မဟုတ္ရင္ ငပ်င္းတို႕ရဲ႕ ထံုးစံအတုိင္း ဖင္ေရႊ႕ေနအံုးမွာပါ။ အင္တာနက္မွာလည္း သံုးတဲ့အခ်ိန္ နည္းနည္းေလွ်ာ့ထားတယ္။ အရင္ကေလာက္ အင္တာနက္ မသံုးျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ရံုးခ်ိန္အတြင္းေလာက္ပဲ အင္တာနက္ သံုးျဖစ္တယ္။ အဟီး...

အစားအေသာက္ကေတာ့ ထူးထူးကဲကဲ ေလွ်ာ့လို႕မရဘူး။ အရင္တုန္းကတည္းက အမ်ားႀကီး တရားလြန္ စားေသာက္ေနတာလည္း မဟုတ္ဘူး။ ရံုးခ်ိန္မွာေတာ့ ေကာ္ဖီ ေလွ်ာ့ေသာက္ျဖစ္တယ္။ ညဘက္ကိုေတာ့ ထမင္းနည္းနည္း ေလွ်ာ့စားျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အာဟာရျပည္႕ေအာင္ေတာ့ စားျဖစ္တယ္။ ကိုယ္က ပံုမွန္ ေသြးလွဴေနတဲ့သူဆိုေတာ့ အာဟာရျပည္႕ေအာင္ေတာ့ စားေသာက္ရမယ္ေလ။ မဟုတ္ရင္ ေယာက်ာ္းတန္မဲ့ ေဟမိုဂလိုဗင္ သံဓါတ္ မျပည္႕လို႕ ေသြးမလွဴလိုက္ရတာမ်ိဳး မျဖစ္ခ်င္ဘူး။ ရွက္စရာႀကီးေလ။

ညပိုင္းေတြေတာ့ ကေလးေတြနဲ႕အတူ ၾကက္ေတာင္ရိုက္ျဖစ္တာ ၂ ပတ္ေလာက္ ရိွပါၿပီ။ ၾကက္ေတာင္က ၁ နာရီေလာက္ ရိုက္ျဖစ္တယ္။ လွဳပ္လွဳပ္ရွားရွား လုပ္ရေတာ့ ေခၽြးေတာ့ ထြက္တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဗိုက္က်မယ္ မထင္ဘူး။ ဒါနဲ႕ပဲ အေျပး ေလ့က်င့္ျဖစ္တာက ၂ ရက္ ရိွသြားၿပီ။ စစခ်င္းရက္က ေျပးေတာ့ အေတာ္ေမာတယ္။ သက္လံုက်ေနတာ ၾကာလွေပါ့။ လမ္း ၁ ပတ္ေျပးဖို႕ေတာင္ မနည္း ႀကိဳးစားယူရတယ္။ လမ္းမွာ ခဏခဏ နားျဖစ္ေသးတယ္။ နားတယ္ဆုိတာ မေျပးေတာ့ပဲ လမ္းေလွ်ာက္ေနတာပါ။ ဒါေပမယ့္ ၂ ပတ္ တိတိ ေျပးျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားယူခဲ့တယ္။ ဒီေန႕ညလည္း ထပ္ေျပးျဖစ္တယ္။ ဒီေန႕ေတာ့ ၁ ပတ္ကို ေတာက္ေလွ်ာက္ မနားပဲ ေျပးႏိုင္ခဲ့တယ္။ တိုးတက္လာတယ္ေပါ့။ ဒီလိုပဲ ေနာက္ရက္ေတြလည္း ေျပးႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရမယ္။

ကဲ... ဗိုက္မပူ ေလ့က်င့္ခန္း စ.... တစ္ ႏွစ္ သံုး ေလး...

Monday, November 10, 2008

Surprised feeling!

အံ့အားသင့္စရာလား ဆိုေတာ့ အံ့အားသင့္စရာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အံ့အားသင့္စရာ အစစ္လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္ေလးတစ္ခုလို႕ ေျပာလို႕ရသလို ထူးကဲျဖစ္စဥ္လို႕လဲ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ ဒါမ်ိဳးေတြ ျဖစ္လာမွာကို ႀကိဳသိထားသလို ဒီေလာက္ထိ ျဖစ္လာမယ္လို႕လဲ မထင္ထားဘူး။ ဒါနဲ႕ ေခါင္းထဲမွာ ခ်ာခ်ာလည္ေနရတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ အေတြးေတြ ရီေ၀ေ၀ ျဖစ္ေနရတယ္။

ဂ်ီေတာ့ခ္အခ်ိဳ႕မွာ မတ္ေဆ့ခ်္တစ္ခု တင္ထားတာကို သတိထား ေတြ႕မိေနတယ္။ ေန႕လည္ပိုင္းက ဂ်ီေတာ့ခ္မွာ ညီမတစ္ေယာက္က သတင္းလာေမးတယ္။ အဲဒီသတင္း ခုိင္မာမွဳကို ေသခ်ာမသိေသးလုိ႕ မသိေသးဘူးပဲ ေျဖလိုက္ရတယ္။ အေရးထဲမွာ အရာေပၚၿပီး အသိတစ္ေယာက္က ဂ်ီေတာ့ခ္မွာ ထပ္လာရစ္ေနတယ္။ သူဆီကို အျခားနစ္ခ္တစ္ခုနဲ႕ အီးေမးလ္ပို႕လားတဲ့။ အဲဒီ အီးေမးလ္က ေကာင္းတဲ့ အီးေမးလ္ မဟုတ္ဘူးတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ မပို႕ပါဘူးလို႕ ေျပာလုိက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘာျဖစ္လို႕ အဲဒီလို ထင္ခဲ့ရသလဲေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႕ ဒီလို ေအာက္တန္းက်က် မဟုတ္မက အလုပ္မ်ိဳးကို လုပ္ပါ့မလားေပါ့။ အံ့အားသင့္စရာပဲ။ ဘာေၾကာင့္လဲ။

ညေနပိုင္း ရံုးဆင္းၿပီး အိမ္ျပန္ေရာက္ အိမ္ေအာက္က စာတုိက္ပံုးကို ဖြင့္လုိက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အမည္နဲ႕ စာတစ္ေစာင္ ၀င္ေနတယ္။ အစိုးရရံုးကိစၥနဲ႕ ပါတ္သတ္ၿပီး ပို႕ထားတာ။ လူ၀င္မႈႀကီးၾကပ္ေရးက စာဆိုေတာ့ အၿမဲတမ္းအာပလာျဖစ္ဖို႕ ေလွ်ာက္ထားတဲ့ကိစၥနဲ႕ပဲ ပါတ္သတ္မယ္ ထင္လိုက္တယ္။ စာက ေလွ်ာက္လႊာတင္ၿပီး ၂ လ အၾကာမွာ ျပန္၀င္လာတာပါ။ အဓိက ေရးထားတာက စလံုးမွာ အာပလာျဖစ္ဖို႕ အရည္အခ်င္း မျပည္႕မီွေသးေၾကာင္းေပါ့။ ေနာက္ထပ္ ၆ လ ၾကာမွ ထပ္ေလွ်ာက္ႏိုင္တယ္ဆိုပဲ။ ၀မ္းနည္း ၀မ္းသာပဲဗ်ာ။ ၀မ္းနည္းတယ္ဆုိတာက အျငင္းခံရလို႕။ အဲဒီလိုပဲ အျငင္းခံရတာကိုေတာ့ သိပ္မႀကိဳက္လွဘူးဗ်။ ၀မ္းသာတာက ရတဲ့လခအျပည္႕ သံုးလို႕ရေနေသးတဲ့ ဘ၀ေလးမွာ ဆက္ရိွေနအံုးမယ္ေလ။ အဲဒါကို ေလွ်ာက္ခဲ့တုန္းက ကၽြန္ေတာ့္ရံုးကေန စာရြက္စာတမ္း အစံုအလင္နဲ႕ ျပည္႕ျပည္႕စံုစံု တင္ထားခဲ့တာေတာင္ မရဘူးဆိုပဲ။ အခ်ိန္လိုေနေသးလုိ႕လား။ အိမ္ေထာင္မရိွလို႕ပဲလား။ ဒါနဲ႕ပဲ အံ့အားသင့္လုိက္ရမလား။

ညပိုင္း အိမ္မွာ ဂ်ီေတာ့ခ္သံုးရင္း ရန္ကုန္က အသိတစ္ေယာက္နဲ႕ ေတြ႕မိလို႕ ေန႕လည္က ၾကားထားတဲ့ သတင္းကို ေမးၾကည္႕လိုက္တယ္။ ဟုတ္လားေပါ့။ ဟုတ္တယ္ အစ္ကိုတဲ့။ တကယ္ဆို သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ အျပင္ေလာကမွာ မသိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ရိွတဲ့လူအခ်ိဳ႕ကေန တဆင့္ခံၿပီး သိထားရတဲ့သူပါ။ ဒီေလာကထဲမွာ သူ႕အေၾကာင္းကို အေကာင္းေျပာတဲ့သူ မ်ားလွပါတယ္။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႕ အနာဂတ္ကို ဖန္တီးေနတဲ့တစ္ဦးေပါ့။ မနက္ျဖန္ေပါင္းမ်ားစြာကို အားတင္းၿပီး တျဖည္းျဖည္း ေက်ာ္ျဖတ္ရမယ့္ သူ႕ဘ၀ကို စာနာရံုကလြဲၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွမလုပ္ေပးႏိုင္ေသးပါဘူး။ ဒါနဲ႕ပဲ ဆယ္စုႏွစ္ ၂ ခုကို ႏွစ္၀က္ေပါင္း ေဘာနပ္စ္ ေပးထားတဲ့ အေၾကာင္းေလးက ကၽြန္ေတာ့္ပါးစပ္ေလးကို ဟသြားေစပါတယ္။ ဘာေတြေၾကာင့္ ဒီေလာက္အထိ ျပင္းထန္သြားလဲေပါ့။ ၾကည္ညိဳစရာေကာင္းေအာင္ ၾကားလိုက္ရတာေလးက အံ့အားသင့္စရာပဲ။ တကယ္ေတာ့ အံ့အားသင့္စရာလည္း မဟုတ္ျပန္ပါဘူး။ ေအာ္ေဆြးဆိုတာ ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ အခုမွ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။

ဒီလိုနဲ႕ အံ့အားသင့္စရာမ်ားစြာထဲမွာ ဘယ္အရာက တကယ့္ကို အံ့အားသင့္စရာလဲဆိုတာ ေသေသခ်ာခ်ာ မေ၀ခြဲ မဆံုးျဖတ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ခံစားခ်က္ေတြ ေရာမသေမႊ အံ့အားသင့္ေနခဲ့ရပါေတာ့တယ္။

ဒါဒို႕ျပည္... ဒါတုိ႕ေျမ...

Friday, November 7, 2008

Friendship = Rome

ခင္မင္မွဳဆိုတာ ခ်က္ျခင္းျဖစ္တည္လာတာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ ျမင္ျမင္ခ်င္းကို ခ်စ္မိတယ္... ဆိုတာ ရိွသလိုမ်ိဳး ျမင္ျမင္ခ်င္းကို ခင္မိတယ္... ဆုိတာ ရိွႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္က ခင္သြားေပမယ့္ တျခားတစ္ဘက္ ကိုယ္ခင္မင္သလို ခင္မင္ခ်င္မွ ခင္မင္မွာပါ။ လက္ခုပ္တီးသလိုမ်ိဳးပါပဲ။ လက္ႏွစ္ဘက္ စည္း၀ါးညီညီ တီးမွ အသံေကာင္းေကာင္း ထြက္မွာပါ။ လက္တစ္ဘက္ထဲနဲ႕ တီးေနလို႕ကေတာ့ အသံျမည္ရံုေလး တဖတ္ဖတ္ ျဖစ္ေနမွာပါ။ ခင္မင္မွဳမွာလည္း အျပန္အလွန္ စည္း၀ါးညီဖို႕ လိုအပ္လွပါတယ္။

ေရာမၿမိဳ႕ႀကီးကို တစ္ရက္တည္းနဲ႕ အၿပီးတည္ခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေျဖးေျဖးခ်င္း ေျဖးေျဖးခ်င္း အခ်ိန္ယူ တည္ေဆာက္ခဲ့တာပါ။ ဒီလိုပါပဲ ခင္မင္မွဳဆိုတာလည္း နတ္ေရကန္ထဲ ပစ္ခ်လိုက္သလို ၀ုန္းဒိုင္းႀကီး ရွင္သန္ ေပါက္ဖြားလာတာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ အေၾကာင္းတုိက္ဆိုင္လို႕ ႀကံဳဆံုခဲ့ေပမယ့္ ခင္မင္ခ်င္မွ ခင္မင္မွာပါ။ ေန႕စဥ္နီးပါး ေျပာဆို ဆက္ဆံ ထိေတြ႕ေနမွဳကေနတဆင့္ ခင္မင္မွဳေတြ တိုးပြါးလာရတာမ်ိဳးလုိ႕ ယူဆမိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ေတြ ျဖစ္တဲ့အတြက္ မွားေကာင္းမွားႏိုင္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဂ်ီေတာ့ခ္မွာရိွတဲ့ တခ်ိဳ႕တေလက ေျပာၾကပါတယ္။ တစ္ေယာက္တည္းေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုဇူလုိင္က ခင္မင္စရာ မေကာင္းဘူးတဲ့။ Friendly မျဖစ္ဘူးေပါ့။ စကားေျပာတာလည္း အရမ္းကို ျပတ္တယ္။ ဘုေဘာက္ကလည္း က်ေသးတယ္။ ဂြက်က်လူႀကီးေပါ့။ စကားလည္း နည္းတယ္တဲ့။ နာမ္စားေတြကိုလည္း ခင္ဗ်ားတုိ႕ က်ဳပ္တုိ႕ ညည္းတုိ႕လည္း သံုးေတာ့ အညာသားလိုလို ဘာလုိလိုနဲ႕တဲ့။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ေရမေရာတဲ့ ရန္ကုန္သားစစ္စစ္ပါ။ သူတုိ႕ေတြ ေ၀ဖန္တာကို ျပန္ၿပီး ဆင္ျခင္သံုးသပ္ ၾကည္႕ေတာ့လည္း ဟုတ္ေနပါတယ္။ အဲဒါက ကၽြန္ေတာ့္ပံုစံပါပဲ။

ကိုဇူလိုင္ဆိုတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကာလတစ္ခုအတြင္းမွာေတာ့ တကယ္ကို ခင္မင္စရာ လံုး၀မေကာင္းတဲ့ လူ႕ဂြစာတစ္ေယာက္ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဗီဇအရ ခင္မင္မွဳစည္းေတြ အထပ္ထပ္ ရိွေနပါတယ္။ အလြယ္တကူ မခင္တတ္ဘူး။ အလြယ္တကူ မမုန္းတတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ သတ္မွတ္ထားတဲ့ စည္းအတြင္းမွာ ရိွတဲ့ သူေတြကို အဲဒီအတိုင္း ဆက္ဆံပါတယ္။ တစိမ္းလိုျဖစ္ေနေသးတဲ့ သူကို ပံုမွန္ေလး ဆက္ဆံပါတယ္။ ခင္မင္မွဳဆိုတာ သူတို႕အေပၚမွာ လံုး၀ မရိွေသးပါဘူး။ နည္းနည္းေလး ခင္မင္သလုိလို ျဖစ္ေနတဲ့လူကို ဆက္ဆံတဲ့ပံုစံက်ေတာ့ တစ္မ်ိဳးေျပာင္းသြားပါၿပီ။ ေႏြးေႏြးေထြးေထြးေလး ေျပာဆိုတယ္ေပါ့ဗ်ာ။ အေတာ္ေလး ခင္မင္တဲ့လူက်ေတာ့ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ေနာက္ေနာက္ေျပာင္ေျပာင္ ေျပာဆိုဆက္ဆံပါတယ္။

ေျပာမနာဆိုမနာ အဆင့္က သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ဂ်ီေတာ့ခ္မွာျဖစ္ျဖစ္ ဖုန္းထဲမွာျဖစ္ျဖစ္ ေျပာဆိုမိရင္ေတာ့ ဆဲဆိုတဲ့စကားမ်ိဳးေတြ မိုးမြန္ေနေအာင္ ေပါက္ကရရွစ္ဆယ္ ေျပာၿပီးမွ လိုရင္းေရာက္ပါတယ္။ သူတုိ႕ေတြနဲ႕ ဂ်ီေတာ့ခ္မွာ ေတြ႕ေတြ႕ခ်င္း ႏွဳတ္ဆက္တဲ့ အသံုးအႏွဳန္းေလး အခ်ိဳ႕ကေတာ့... ေခြးေကာင္၊ ၀က္မ၊ လဒ၊ ခ်ီးပိုးထိုး၊ လင္တရူးမ၊ ေသာက္ေကာင္၊ ေသာက္ရူး၊ ေသာက္ေပါႀကီး၊ ခ်ီးေပ၊ ႏွာဘူး၊ အေပအေတ စတာေတြ႕ေပါ့။ အဲဒါက အျပန္အလွန္ ႏွဳတ္ဆက္ရင္ စေခၚတဲ့ အမည္ေတြပါ။ ႏွဳတ္ဆက္တာကလည္း အရမ္းကို ယဥ္ေက်းတယ္ေနာ္။ ေျပာမနာ ဆိုမနာအဆင့္ ေရာက္ဖို႕ အေတာ္ကို မလြယ္တာပဲ။ ဟဟ...

ဒါေပမယ့္ အခုေျပာေနတဲ့ စည္းထဲမွာေတာ့ ကိုယ့္ထက္ အသက္အရြယ္ႀကီးတဲ့ သူေတြကေတာ့ ခၽြင္းခ်က္ပါ။ သူတုိ႕ကိုေတာ့ အၿမဲတမ္း ရုိေသသမွဳထားပါတယ္။ ေျပာမနာ ဆိုမနာ အဆင့္ထိ ေရာက္ေနေပမယ့္လည္း ရိုင္းတဲ့စကားေတြ မေျပာပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ အသက္အရြယ္ႀကီးတဲ့ သူေတြလည္း ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေနာက္ေျပာင္ ေျပာဆိုမွဳကေန မလႊတ္ရွာၾကပါဘူး။ သူတို႕ေတြနဲ႕ပလႊတ္ရွလႊတ္ေတြ ေျပာတတ္ပါတယ္။

စကားေျပာတာ ျပတ္တာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ပံုစံပါပဲ။ အေလးထားၿပီး ေျပာရမယ့္ စကားေတြမွာ လိုရင္းကို အဓိက ေရာက္ေအာင္ ျပတ္ျပတ္ပဲ ေျပာပါတယ္။ ေဟးလား၀ါးလား ေျပာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ တစ္မ်ိဳးေပါ့။ ေနာက္ အသံုးအႏွဳန္းအခ်ိဳ႕က အညာသားဆန္ပါတယ္ဆိုတာ ဟုတ္ႏိုင္ပါတယ္။ အသက္ငယ္တဲ့ ညီမအရြယ္ေတြကို နာမ္စားသံုးရင္ ညည္းဆိုတာနဲ႕ပဲ ေျပာဆိုပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေတာ့ က်ဳပ္လုိ႕ နာမ္စားျပဳထားတယ္။ တခါတေလ ကၽြန္ေတာ္လုိ႕ ေျပာင္းသံုးျပန္တယ္။ ညီမေလးေရ... အစ္ကိုႀကီးကေလတုိ႕ မေျပာတတ္ဘူး။ တကယ္ကို လွ်ာယားစရာပဲ။ ကိုယ့္ထက္ အသက္ႀကီးတဲ့ သူေတြနဲ႕ ေျပာရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လုိ႕ပဲ သံုးပါတယ္။

ဘုေဘာက္က်တယ္။ ဂြက်တယ္ဆုိတာလည္း မွန္ပါတယ္။ ကရကဋ္တို႕ ထံုးစံအတုိင္း ေဘးတုိက္ေလွ်ာက္ ကန္႕လန္႕တုိက္တတ္ပါတယ္။ စကားေျပာေနရင္း အေကာင္းကေန ရုတ္တရက္ ဘုေဘာက္က်တဲ့ စကားေတြ ေျပာတတ္ပါတယ္။ တခါတေလ အျမင္ေတြ မတူလို႕ ဘုေဘာက္က်တာ ျဖစ္သလို တခါတေလ ေနာက္ေျပာင္ က်ီစယ္ခ်င္လုိ႕ ဂြက်က်စကားေတြ ေျပာတာမ်ိဳးလည္း ရိွပါတယ္။ တခါတေလက်ေတာ့ သေရာ္ခ်င္လို႕ပါ။ အဲဒါကလည္း အတြင္းစည္းထဲမွာ ရိွေနတဲ့သူေတြနဲ႕ ေျပာမွ ဘုေဘာက္က်တာပါ။

စကားနည္းတာကေတာ့ အၿမဲတမ္း မမွန္ပါဘူး။ အရမ္းရင္းႏွီးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို သာလိကာနဲ႕ တူတယ္လို႕ေတာင္ ေျပာၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႕ ေျပာစရာ စကားရိွေနရင္ ေျပာျဖစ္ပါတယ္။ ေျပာစရာ စကားမရိွရင္ေတာ့ ဘာေျပာရမလဲေပါ့ဗ်ာ။ ေျပာစရာဆိုတာကလည္း စိတ္၀င္စားတာလည္း ျဖစ္အံုးမွပါ။ တခ်ိဳ႕က ေဟာလီး၀ုဒ္က ရုပ္ရွင္ေတြ ကိုရီးယားကားေတြ မင္းသားမင္းသမီး အေၾကာင္းေတြ လာေျပာၾကတယ္။ ခက္တာက ကၽြန္ေတာ္ အဲဒါေတြကို တစ္ခုမွ မသိသလို သိေအာင္လည္း မႀကိဳးစားထားဘူး။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဘာျပန္ေျပာရမလဲ။ အင္း... ေၾသာ္... ဟုတ္လား... ေကာင္းတာေပါ့... ဒါမ်ိဳးေတြပဲ ေရလိုက္ငါးလိုက္ ထူးေနရတာေပါ့။ အဲဒီလိုနဲ႕ ကိုဇူလိုင္က စကားနည္းတယ္။ စကားေျပာလို႕ မေကာင္းဘူး ျဖစ္သြားေရာ။ ဟဟ...

ေနာက္တစ္ခ်က္က ဘားဂလစ္ရွ္ေပါ့။ ဘားဂလစ္ရွ္နဲ႕ လာေျပာရင္ ကၽြန္ေတာ္ စကားေျပာခ်င္စိတ္ မရိွပါဘူး။ စကားေျပာခ်င္စိတ္ မရိွတာက... အဲဒီဘားဂလစ္ရွ္ေၾကာင့္ပါ။ အဲဒီ ဘားဂလစ္ရွ္ကို လုိက္ဖတ္ၿပီး အသံထြက္ ဘာသာျပန္ေနရတာနဲ႕ ကိုယ္က ဘာျပန္ေျပာရမယ္ဆိုတာကို စိတ္ထဲမွာ ခ်က္ခ်င္း ေပၚမလာေတာ့ဘူး။ ေပၚလာျပန္ေတာ့လည္း ဘားဂလစ္ရွ္နဲ႕ ျပန္မေရးတတ္ဘူး။ အဂၤလိပ္လို ျပန္ေျပာေတာ့လည္း ဘိုရူး ဆိုပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အဂၤလိပ္စာ အသံထြက္ ညံ႕တာကလည္း ဘားဂလစ္ရွ္ကို နားမလည္ေစတာပါ။ သူတို႕အျပစ္ မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ အျပစ္ပါ။ ဒါနဲ႕ပဲ ေရလိုက္ငါးလုိက္ ေမးထူးေခၚေျပာ ျဖစ္သြားေရာ။

ဒီလို ဒီလို အခ်က္ေတြေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ကိုဇူလုိင္တစ္ေယာက္ ခင္မင္လို႕ မေကာင္းတဲ့ သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္သြားရပါတယ္။ ခင္မင္လို႕ ေကာင္းမေကာင္းဆိုတာ လက္ရိွဘယ္စည္းထဲမွာ ေရာက္ေနသလဲဆုိတာေပၚ မူတည္ပါတယ္။ တစ္ခါတည္း ေရးလိုက္ပါအံုးမယ္။ ကိုယ္ဘယ္အဆင့္ ေရာက္ေနသလဲဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ့္ကို လာမေမးၾကပါနဲ႕။ ဘယ္ေတာ့မွ ေျဖမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါက ေတာစီးကရက္ပါ။ စိတ္၀င္စားရာ နယ္ပယ္တူၿပီး ထိေတြ႕ ေျပာဆို ဆက္ဆံမွဳေတြ မ်ားလာတာနဲ႕အမွ် ခင္မင္မွဴစည္း၀ိုင္းမွာ ရာထူးအဆင့္ တုိးေပးသြားမွာပါ။ အတြင္းစည္းထဲ ေရာက္လာေလေလ ခင္မင္စရာ မေကာင္းဘူးဆိုတဲ့ အေတြးေတြ ၾကက္ေပ်ာက္ ငွက္ေပ်ာက္လို ခ်က္ခ်င္း ေပ်ာက္သြားၿပီး ဟ... ဒီလူႀကီးက စတာေနာက္တာ ၾကမ္းတယ္ေနာ္ ေၾကာက္စရာႀကီးဆိုတာေတြ ျဖစ္လာပါလိ့မ္မယ္ဗ်ာ။ အဟက္...