.:: Download Myanmar Font (WinKalaw New Version) HERE ::.

Friday, November 21, 2008

A piece of gipsy life-1

ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ ဘ၀အခိုက္အတန္႕မွာ အမွတ္တရ ရိွခဲ့တာေတြကို ဟိုဟိုဒီဒီ ေရးမလို႕ပါ။ ေကာင္းတာေတြလည္း ျဖစ္ႏိုင္သလို မေကာင္းတာေတြလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ထံုးစံအတုိင္း ေျပာရရင္ အျမင့္ႀကီး မေတြးထားပါနဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ သာမာန္လူထဲက လူပါပဲ။ အေတြးထဲမွာ ေပၚလာတာေတြကို မွတ္တမ္းတင္တဲ့ သေဘာေလးပါ။

ေလာေလာဆယ္ သတိရေနတာက ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ၅ ႏွစ္ေလာက္ အသက္ႀကီးတဲ့ လူတစ္ေယာက္။ သူနဲ႕က ငယ္ေပါင္းေတြ မဟုတ္ဘူး။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၄ ႏွစ္ေလာက္ကမွ သိခဲ့တာ။ ကြန္ပ်ဴတာ ဂိမ္းေဆာ့ရင္း သိခဲ့ရတဲ့သူေပါ့။ ဂိမ္းထဲမွာ သူ႕နစ္ခ္က ဒိန္းဂ်ား ဆိုပဲ။ Counter Strike ဂိမ္းေတြ ေဆာ့ျဖစ္ၾကေတာ့ သူနဲ႕ အဖြဲ႕က်သြားတယ္။ အစဦးပိုင္းမွာ သူက ေမာက္စ္ေတာင္ ေသခ်ာမကိုင္တတ္ဘူး။ ခ်ာလပတ္ ရမ္းေနတယ္။ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ သူ႕ပစ္ခ်က္ေတြက ကိုယ္ထက္သာသြားတယ္။

သူက ေငြကို ေရလိုသံုးႏိုင္တယ္။ သံုးႏိုင္မွာေပါ့ သူက ခ်ဲဒိုင္လုပ္တာကိုး။ ဒါေတြက ေနာက္မွ သိတာပါ။ သိၿပီး သိပ္မၾကာဘူး... သူလည္း ရဲဖမ္းလို႕ ေထာင္က်သြားတယ္။ နယ္ကေန ရန္ကုန္ကို ဒီအတုိင္း အ၀တ္တစ္ထည္ ကိုယ္တစ္ခုနဲ႕ တက္လာၿပီး ေရသန္႕ထမ္းတဲ့ ဘ၀ကေန ခ်ဲဒိုင္ကိုင္တဲ့ ဘ၀အထိ အဆင့္ဆင့္ ေျပာင္းလဲခဲ့တာပါ။ ကိုယ္ပို္င္အိမ္ မ၀ယ္ႏိုင္ေသးေပမယ့္ ယူထားတဲ့ မိန္းမကို တင့္တင့္တယ္တယ္ ထားႏိုင္ခဲ့တယ္။ သားေလး ေမြးၿပီး မၾကာခင္မွာပဲ သူ ေထာင္က်သြားတယ္။ အမွဳရင္ဆိုင္ခ်ိန္မွာ မိန္းမဘက္ အမ်ိဳးေတြက အတင္းအက်ပ္ ကြာရွင္းခိုင္းလုိ႕ သူ ကြာရွင္းေပးခဲ့လိုက္တယ္။

သူ႕ကို စီရင္ခ်က္ခ်တဲ့ေန႕က ဂိမ္းအတူတူ ေဆာ့ခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕တစ္ဖြဲ႕လံုး တရားရံုးေရွ႕မွာ ရိွခဲ့တယ္။ ၁၀ ေယာက္ေက်ာ္ေပါ့။ အခ်ဳပ္ကားေလးနဲ႕ ေထာင္ကို ပို႕တဲ့အခ်ိန္ သူက အ၀တ္ျဖဴေလးနဲ႕ေပါ့။ ငါ ျပန္လာခဲ့မယ္။ မင္းတုိ႕ေတြ လက္မက်ေစနဲ႕ေနာ္... ႀကိဳးစားထား... လို႕ ၿပံဳးၿပံဳးေလး ေျပာၿပီး အခ်ဳပ္ကားရဲ႕ သံတုိင္ၾကားကေန သူ လက္ျပခဲ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ပိုင္း ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကို ႏွစ္နဲ႕ခ်ီၿပီး မေတြ႕ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ေထာင္၀င္စာလည္း သြားမေတြ႕ျဖစ္ခဲ့ဘူး။

သူနဲ႕ပါတ္သတ္ၿပီး သတိထားမိတာက သူက မိန္းမက်မ္းေက်တယ္လို႕ ဆိုရမလားပဲ။ ဒါမွမဟုတ္ စကားေျပာ ေကာင္းတယ္လို႕ပဲ ေျပာရမယ္ ထင္တယ္။ သူ႕မွာ ရည္းစားေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ ၿပီးေတာ့ သူ႕ရုပ္ရည္နဲ႕ ယွဥ္ရင္ သူယူထားတဲ့ မိန္းမက အေတာ္ေလးကို ေခ်ာပါတယ္။ အသားလည္း ျဖဴတယ္။ သူကေတာ့ မဲက်ဳတ္ေနတာပဲ။ အေ၀းသင္တကၠသိုလ္မွာ အနီးကပ္သင္တန္းေတြ တက္ရင္း ႀကိဳက္ခဲ့တဲ့ ရည္းစားေတြထဲက အေခ်ာဆံုးကို ေရြးခဲ့တယ္လုိ႕ ေျပာတာပါပဲ။ သူ႕မိန္းမက ေဆြမ်ိဳးအင္အား ေတာင့္တင္းတယ္။ သူ႕လို႕ တစ္ေကာင္ၾကြက္ မဟုတ္ဘူး။ သူနဲ႕ သေဘာမတူၾကဘူး။ အဲဒါကို ရေအာင္ ယူခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူ႕ကို က်ီးကန္း ဘဲဥခ်ီလာတယ္လို႕ စစေနာက္ေနာက္ ေျပာခဲ့ဖူးတယ္။

သူ ေထာင္က လြတ္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က စကၤာပူ ေရာက္ေနၿပီ။ ဂ်ီေတာ့ခ္နဲ႕ တစ္ခါ စကားေျပာျဖစ္တယ္။ လုပ္ငန္းေတြ ျပန္စခ်င္လုိ႕ ေငြေခ်းပါဆိုတာနဲ႕ ၅ သိန္း ေခ်းလုိက္ရေသးတယ္။ အဲဒီေနာက္ပိုင္း သူ စီးပြါးေရး အဆင္ေျပပံုပဲ။ ဟန္းဖုန္းေတြေတာင္ ငွားၿပီး သံုးလာႏိုင္တယ္။ မိန္းမနဲ႕ ျပန္ေပါင္းဖုိ႕ သူႀကိဳးစားခဲ့ေပမယ့္ အဆင္မေျပခဲ့ဘူး။ ဒီလိုနဲ႕ ေပေပေတေတ ေပြေနခဲ့တာေပါ့။ ရည္းစားေတြလည္း အမ်ားႀကီးေပါ့။

နာဂစ္ျဖစ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္ကို ေရာက္ေနခဲ့တယ္။ ကယ္ဆယ္ေရးလုပ္ငန္းေတြ လုပ္ျဖစ္ေတာ့ သူလည္း လုပ္အားေပး ကူညီခဲ့တယ္။ မၿငီးမျငဴပဲ လူအား ေငြအား အခ်ိန္ အကုန္ပံ့ပိုးခဲ့တယ္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွာ မီးမလာ ေရေတြ ျပတ္ေနလို႕ ျပည္သူေတြ အေတာ္ အတိဒုကၡ ေရာက္ခဲ့ၾကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ မီးစက္ႀကီးေတြ ေရစုပ္စက္ႀကီးေတြနဲ႕ ဆင္းရဲတဲ့ ရပ္ကြက္ေတြမွာ ေန႕ေရာညပါ ေရလိုက္တင္ခဲ့ၾကတယ္။ သူ႕ကို မရမ္းကုန္း အပိုင္းကို ႀကီးၾကပ္ဖုိ႕ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္နဲ႕အတူ တာ၀န္ခ်ထားခဲ့လိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ၿမိဳ႕နယ္ေပါင္းစံုကို လိုအပ္သလို ေျပးလႊားေနရတာေပါ့။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က သူ႕ကားေလးနဲ႕ ဒိုင္ခံ လိုက္ပို႕ေနလို႕ ေတာ္ေသးရဲ႕။

ဒီေလာက္ ေခတ္ႀကီး ပ်က္ေနတဲ့အခ်ိန္ ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာက ေပြတုန္းပဲ။ မရမ္းကုန္းမွာ အထိုင္ခ်ထားတာေတာင္ ရည္းစားနဲ႕ ခ်ိန္းၿပီး သမိုင္းလမ္းဆံုက တည္းခိုခန္းမွာ ေန႕လည္ပိုင္းႀကီး သြားအိပ္ၾကေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က မရမ္းကုန္းဘက္ကို လမ္းႀကံဳလို႕ ၀င္ၾကည္႕ေတာ့ သူ မရိွဘူး။ ဟိုတစ္ေယာက္ပဲ က်န္တယ္။ ေမးၾကည္႕ေတာ့ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ လာေခၚသြားလို ထမင္းစား ထြက္သြားတယ္ ဆိုပဲ။ ညဘက္မိုးခ်ဳပ္ ျပန္လာမွ ေမးၾကည္႕ေတာ့... ကိုယ္ေတာ္က ခ်စ္ဗ်ဴဟာ ခင္းေနတာကိုး။ ဒီေန႕ ပင္ပန္းတယ္ကြာ... ဆိုၿပီး ယာယီ ကယ္ဆယ္ေရးစခန္း ဖြင့္ထားတဲ့ တိုက္ခန္းမွာ ၀င္အိပ္သြားပါေလေရာ။

အဲဒီတုိက္ခန္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ ရိွတဲ့အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ သူ႕ကို လာေတြ႕တဲ့ ေကာင္မေလးေတြက တစ္ေန႕ တစ္မ်ိဳး မရိုးရေအာင္ပဲ။ အိမ္ေထာင္က်ဖူးတယ္။ တစ္ခုလပ္ ဆုိတာလည္း သူတုိ႕ သိၾကတယ္။ ဒါလဲ ဖုန္းဆက္လိုက္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္လိုက္ အေၾကာ္ဆိုင္ ထိုင္လုိက္နဲ႕။ တခ်ိဳ႕ဆို နာဂစ္ကာလအတြင္းမွာ လိုရင္လိုသလို သူသံုးဖို႕စြဲဖို႕ဆိုၿပီး ပိုက္ဆံေတြေတာင္ ေပးထားခဲ့ေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ေက်ာင္းေနဘက္ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ညီမေတာင္ ပါလုိက္ေသးတယ္။ သူနဲ႕ဆို အသက္က ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္ေတာင္ ကြာေနတာ။ ဘာေတြမ်ား ဒီေလာက္ စြမ္းေနသလဲ မသိဘူး။ တကယ္ကို လိုုက္လို႕မမွီပါဘူး။

နာဂစ္အၿပီး ၃ လ ေလာက္မွာ သူ ေသြးလွဴဖို႕ဆိုၿပီး ေသြးစစ္ေတာ့ ဘီပိုး ထိေနတယ္ ဆုိတာ သိလုိက္ရတယ္။ သူလည္း အေတာ္ စိတ္ဓါတ္က်သြားပံုပဲ။ အသားအရည္ ျဖဴဖတ္ျဖဴေရာ္ ပံုစံနဲ႕ ဓါတ္ပံုထဲမွာ ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ အဲဒီ ဘီပိုးက သူ ေထာင္က်တုန္းက ရလာတာလား။ ဒါမွ မဟုတ္ သူ႕ရည္စားေတြနဲ႕ ခ်စ္ပြဲတစ္ရာ ႏႊဲရင္းကေန ကူးတာလား။ ဒါဆုိ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေတာင္ ဘီထိသြားၿပီလဲ။ ေသခ်ာတာက သူ႕ရည္းစားေတြ အကုန္နီးပါး ဘီပိုး ထိႏိုင္တယ္ ဆိုတာပါပဲ။ ဘီပိုးကာကြယ္ေဆး မထိုးထားရင္ေတာ့ ထိႏိုင္ၿပီေလ။

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဖုန္းထဲကေန တစ္ခြန္းပဲ မွာလုိက္ပါတယ္။ ဒိန္းဂ်ား... ကြန္ဒံုး သံုးျဖစ္ေအာင္ သံုးပါ...

Thursday, November 20, 2008

Vice President of (fluff)


Facebook ထဲက fluff friends application မွာ သမၼတေရြးပြဲလုပ္ေနတာကို ကၽြန္ေတာ္ ၀င္ၿပိဳင္ထားေၾကာင္း ႏို၀င္ဘာလ ၆ ရက္ေန႕မွာ ပို႕စ္တစ္ခု တင္ဖူးပါတယ္။ မဲေပးခ်ိန္က ၁၄ ရက္ပါ။ မေန႕က ၁၉ ရက္ေန႕မွာ ေရြးေကာက္ပြဲ ရလဒ္ကို ေၾကညာေပးသြားပါတယ္။

မဲအမ်ားဆံုးရတဲ့ ထိပ္ဆံုး ၂ ရာခိုင္ႏွဳန္းကို သမၼတအျဖစ္ ေရြးခ်ယ္ပါတယ္။ ဆိုလိုတာက ၀င္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္တဲ့ အျခားေသာ ၉၈ ရာခိုင္ႏွဳန္းေသာ သူေတြထက္ မဲပိုရတဲ့သူေတြေပါ့။ မဲအေရအတြက္ အမ်ားဆံုး ၂ ရာခိုင္ႏွဳန္းနဲ႕ ၄ ရာခိုင္ႏွဳန္းၾကား ေထာက္ခံမဲရသူမ်ားကို ဒုတိယ သမၼတအျဖစ္ ေရြးခ်ယ္ပါတယ္။ အဲဒီလိုပဲ ရရိွတဲ့ ေထာက္ခံမဲ အေရအတြက္ေပၚ မူတည္ၿပီး သမၼတရဲ႕ ေျပာေရးဆိုခြင့္ ရိွသူေတြ၊ အတြင္းေရးမွဴးေတြ၊ လႊတ္ေတာ္ ဥကၠဌေတြ၊ လႊတ္ေတာ္အမတ္ေတြ၊ ကိုယ္စားလွယ္ေတာ္ေတြ၊ သံအမတ္ေတြ အဆင့္ဆင့္ ေရြးခ်ယ္သြားခဲ့ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ကိုဇူလိုင္ရဲ႕ fluff friendsေလးကေတာ့ မဲအမ်ားဆံုးရဲ႕ထိပ္ဆံုး ၂ ရာခိုင္ႏွဳန္းနဲ႕ ၄ ရာခိုင္ႏွဳန္းၾကားမွာ ၀င္ေနတဲ့အတြက္ fluff friends ႏိုင္ငံေတာ္မွာ ဒုတိယ သမၼတအျဖစ္ ေရြးခ်ယ္ တင္ေျမွာက္ခံခဲ့ရပါၿပီ။ ဒုတိယ သမၼတရဲ႕ အေဆာင္အေယာင္ျဖစ္တဲ့ တံဆိပ္တံုးနဲ႕အတူ အထူးေလယာဥ္ပ်ံ တစ္စီး ရပါတယ္။ သမၼတကေတာ့ အိမ္ျဖဴေတာ္၊ တံဆိပ္တံုးနဲ႕ အထူးေလယာဥ္ပ်ံ တစ္စီး ရပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္ကို facebookမွာ မဲလာေပးတဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြလည္း ရိွပါတယ္။ ဘေလာ့ဂါ ၅ ေယာက္ေလာက္ေပါ့။ မဲအမ်ားစုကေတာ့ တစ္ခါမွ မသိဖူးတဲ့ Facebookထဲက လူေတြ ေပးသြားခဲ့တာပါ။ စုစုေပါင္း လူေပါင္း ၂၀၀ နီးပါး မဲေပးသြားခဲ့ၾကပါတယ္။

ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ မဲေပးဖုိ႕ ပို႕စ္တင္ခဲ့ၿပီး ေရြးေကာက္ပြဲ အေျဖထြက္တာကို မေျပာရေကာင္းမလား ဆိုၿပီး အျပစ္တင္ ခံေနရမွာ စိုးရိမ္လို႕ အေရမရ အဖတ္မရ ကြမ္းစားတဲ့ ပို႕စ္ေလး တင္လိုက္တာပါ။ စကၤာပူမွာ အင္တာနက္ ေကာင္းေကာင္း ရလို႕လည္း ဒါမ်ိဳးေတြ ကလိႏိုင္တာပါဗ်ာ။ ျမန္မာျပည္မွာဆိုရင္ေတာ့ စိတ္ေတာင္ မကူးရဲပါဘူး ခင္ဗ်။

Wednesday, November 19, 2008

Loan & Friends

ေၾကြးယူၿပံဳးၿပံဳး..... ေတာင္းေတာ့မုန္း..... ဆုိသလို လူကိုခင္ရင္ ပိုက္ဆံ မေခ်းပါနဲ႕ဆိုပဲဗ်။ ေငြနဲ႕ပါတ္သတ္ရင္ မိတ္ပ်က္ရသတဲ့။ အဲဒီလို မိတ္ေတြ ပ်က္ခဲ့ရတာလည္း ႀကံဳဖူးခဲ့ၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ေတာ့မွ အမွတ္မရိွတဲ့ ကၽြန္ေတာ္... သူငယ္ခ်င္းေတြ လိုရင္ လိုသလို ေငြေခ်းေနတုန္းပါပဲ။

ေန႕လည္က သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က SMS ပို႕တယ္။ သူ႕ဘဏ္အေကာင့္ထဲကို ၅၀၀ ေလာက္ လႊဲေပးပါတဲ့။ ရံုးဆင္းတာနဲ႕ လႊဲလိုက္ေနာ္တဲ့။ လကုန္ရင္ ျပန္ဆပ္မယ္တဲ့။ ေရွ႕ ၃ ရက္ကပဲ အရင္လက ေခ်းထားတဲ့ ပိုက္ဆံေတြ ျပန္ဆပ္သြားတယ္။ အခုတစ္ခါ ထပ္ေခ်းျပန္ၿပီ။ အဲဒါနဲ႕ အေထြအထူး ေမးမေနေတာ့ဘူး။ ခ်က္ခ်င္း SMS ျပန္လိုက္တယ္... အိုေခ လဒ...။ ညေနရံုးဆင္းေတာ့ သူ႕အေကာင့္ထဲကို ၅၀၀ လႊဲေပးလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ေငြလႊဲၿပီးေၾကာင္း မတ္ေဆ့ခ်္ပို႕လိုက္ေတာ့ သူက လႊဲလိုက္တဲ့ေငြ လက္ခံရရိွပါေၾကာင္း ခ်က္ခ်င္း အေၾကာင္းျပန္တယ္။ ဘာေတြအတြက္ေၾကာင့္ ေငြေတြ လိုေနသလဲေတာ့ မသိဘူး။ သူလည္း ဒီမွာ အလုပ္နဲ႕ အကိုင္နဲ႕ပါပဲ။ ေယာက်ာ္းလည္း ရိွတယ္။ ပီအာလည္း ျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူကလည္း တကယ္လိုအပ္လို႕ အကူအညီေတာင္းတာဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း မျငင္းပါဘူး။ ကိုယ္ကူညီႏိုင္တာဆို ကူညီေပးလုိက္ပါတယ္။

တစ္ေလာကလည္း အီးစီေမဂ်ာက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ကြန္ပ်ဴတာ ၀ယ္ခ်င္တယ္ဆိုတာနဲ႕ သူမ်ားဆီက ယူမေနပါနဲ႕ကြာ။ ငါ့ဆီကပဲ ယူလိုက္ကြာဆိုၿပီး သူလိုသေလာက္ ေခ်းေပးထားတယ္။ ျပန္ဆပ္ႏိုင္တဲ့အခ်ိန္မွ ျပန္ဆပ္ပါေပါ့။ သူ စကာၤပူကို လာၿပီး အလုပ္ရွာတုန္းကလည္း သူသံုးဖို႕အတြက္ ဖုန္းကဒ္နဲ႕ ဖုန္းဟန္းဆက္ကို ကၽြန္ေတာ္ပဲ စိုက္၀ယ္ထားေပးလိုက္တယ္။ သူ အလုပ္ရွာေနတုန္း ၾကားကာလမွာ သံုးရစြဲရေအာင္ ေဒၚလာ ၂၀၀ ေလာက္ ေပးထားလိုက္တယ္။ သူယူလာတဲ့ အစိမ္းေတြကို ေရာင္းခိုင္းမေနေတာ့ဘူး။ သူနဲ႕ ကိုယ္နဲ႕က ေျပာေနရမယ့္ လူေတြမွ မဟုတ္တာ။ ဒါေၾကာင့္ ဘာမွကို အေထြအထူး စိုးရိမ္ပူပန္မေနဘူး။ လိုရင္ လိုသလို ႏိုင္သေလာက္ ကူညီေပးလိုက္တယ္။

ဗိသုကာက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္လည္း တခါတေလ သူ႕လက္ထဲမွာ ပိုက္ဆံျပတ္ေနရင္ ကၽြန္ေတာ္ဆီက လွမ္းေခ်းတတ္တယ္။ သူလည္း ဘာေတြ ေငြသံုးၾကမ္းသလဲ မသိဘူး။ သိသေလာက္ေတာ့ မန္ဘာ၀င္တာေတြ မ်ားတယ္။ စေန တနဂၤေႏြ ေဂါက္ရိုက္တယ္။ အိမ္မွာကို ၿငိမ္ၿငိမ္ေနလို႕ မရတဲ့ သူက ရံုးဆင္းရင္ ဟိုဟိုဒီဒီ ေလွ်ာက္သြားတယ္။ အဲဒီေတာ့ ရထားခ ကားခေတြ ကုန္အံုးမွာေပါ့။ အေသာက္အစားလည္း မကင္းဘူး။ သူ႕အိမ္က ေငြလႊဲေပးပါလုိ႕ ေျပာတဲ့လေတြမွာ သူ မ်က္ျဖဴဆုိက္ေရာ။ အိမ္ကို ေငြလႊဲၿပီးရင္ သူ႕လက္ထဲမွာ သံုးဖို႕စြဲဖုိ႕ သိပ္မက်န္ေတာ့ဘူး။ အဲဒါနဲ႕ လခ မရခင္စပ္ၾကား အသံုးစရိတ္အတြက္ ေဒၚလာ ၅၀၊ ၁၀၀ ေလာက္ ခဏ လွည္႕ေပးရတယ္။ သူလည္း အဆင္ေျပတဲ့အခါ ျပန္ဆပ္ပါတယ္။

ဟိုေရွ႕ႏွစ္ကလည္း စကၤာပူမွာ ၁၀ ႏွစ္နီးပါး ေနေနတဲ့ ပီအာျဖစ္ၿပီးသား သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ပိုက္ဆံ ေထာင္ဂဏန္းေက်ာ္ကို လွမ္းေခ်းတယ္။ သူ႕လခက လအလည္ေက်ာ္မွ ၀င္မွာျဖစ္လို႕ ပိုက္ဆံ ခဏေလာက္ လွည္႕ပါတဲ့။ သူ႕ရဲ႕သူငယ္ခ်င္းေတြဆီက လွမ္းေခ်းၿပီးၿပီတဲ့။ ေခ်းမရလို႕ ကၽြန္ေတာ္ဆီက လွမ္းေမးတာဆိုပဲ။ အဲဒါနဲ႕ အဲဒီအခ်ိန္ ဘဏ္ထဲမွာ ရိွသမွ် အကုန္ သူ႕ထဲကို လႊဲေပးလိုက္တယ္။ ေနာက္လက်ေတာ့ အကုန္လံုး ျပန္ဆပ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ ဘဏ္အေကာင့္ထဲကို ေငြလႊဲေပးၿပီးေၾကာင္း ဖုန္းလွမ္းဆက္ေတာ့ တကူးတက သြားစစ္မေနခဲ့ဘူး။ အဲဒီလို ေထာင္ဂဏန္းႀကီးႀကီး ေခ်းတာ ၂ ခါရိွသြားၿပီ။ သူကေတာ့ ေခ်းၿပီး ေနာက္လဆို ျပန္ဆပ္သြားတာပါပဲ။

အဲဒီလို ေခ်းငွားၿပီး မွန္မွန္ကန္ကန္ ျပန္ဆပ္သြားတာ ရိွသလို... မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး အဆက္အသြယ္ ျဖတ္ေနတဲ့ သူေတြလည္း ရိွပါတယ္။ ကုလားျပည္မွာ ပညာေတာ္သင္ လႊတ္ခဲ့တုန္းက အတူတူ သြားခဲ့ရင္း ခင္မင္လာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ စကာၤပူမွာ အလုပ္လာရွာမယ္။ ေနစရာ အိမ္ခန္းေလး ႀကိဳငွားထားေပးပါ ဆိုလုိ႕ အခန္းေတြရွာ၊ အခန္းရေတာ့ အခန္းငွားခ တစ္လစာနဲ႕ စေပၚေငြေတြ စိုက္ထားေပးခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီလက သူ မလာျဖစ္ဘူး။ လကုန္ခါနီး ဂ်ီေတာ့ခ္ကေန လွမ္းေျပာတာက ေနာက္လလည္း မလာျဖစ္ဘူးတဲ့။ အဂၤလိပ္ စကားေျပာ သင္ေနတာ မၿပီးေသးလို႕နဲ႕ လက္ရိွ လုပ္လက္စ အလုပ္ေတြ မၿပီးေသးလို႕ ဆိုပဲ။

အဲဒီေတာ့ အခန္းက ဆက္မငွားဘူးဆိုရင္ ထံုးစံအရ တစ္လႀကိဳေျပာရေတာ့ တင္ထားတဲ့ စေပၚတစ္လခလည္း ျပန္မရဘူးေပါ့။ သူ႕အတြက္ အိမ္ခန္းခ စိုက္ေပးထားေၾကာင္း သူ႕မိဘေတြလည္း သိပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ပိုင္း သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို မဆက္သြယ္ေတာ့ဘူး။ ပိုက္ဆံအေၾကာင္းလဲ လံုး၀ မဟဘူး။ ကိုယ္ကလည္း မေမးပါဘူး။ စကၤာပူမွာ သူအလုပ္ရရင္ ျပန္ဆပ္ေလာက္ပါတယ္ေပါ့။ ကုိယ္အတြက္က ရာဂဏန္း ေငြပမာဏ ျဖစ္ေနေပမယ့္ ျမန္မာျပည္မွာ သူ႕အတြက္က သိန္းခ်ီေနတယ္ေလ။ ႏိုင္ငံျခားထြက္ၿပီး အလုပ္ရွာဖို႕ သူႀကိဳးစားေနတဲ့ အခ်ိန္... အဲဒီေငြေၾကာင့္ ၀န္ထုပ္၀န္ပိုး မျဖစ္ေစခ်င္ခဲ့ဘူး။

အဲဒီ ေက်းဇူးရွင္က ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္လိုကေန စကၤာပူကို ေရာက္ၿပီး အလုပ္ရသြားလဲ မသိဘူး။ သူ ဒီကို ထြက္လာခဲ့ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ့္ကို လံုး၀ အသိမေပးခဲ့ဘူး။ သူဒီမွာ အလုပ္ရသြားေၾကာင္းကို တျခားသူေတြ ေျပာျပမွ ကၽြန္ေတာ္ သိခဲ့ရတယ္။ ပထမ စစခ်င္း အလုပ္အဆင္မေျပဘူး ဆိုပဲ။ ေနာက္ပိုင္း အလုပ္ေျပာင္းၿပီး အဆင္ေျပလာပံုပဲ။ အိမ္ကိုလည္း လစဥ္ ပံုမွန္ ေငြျပန္ပို႕ေနၿပီတဲ့။ မိန္းမေတာင္ ယူလိုက္ၿပီလို႕ သတင္းသဲ့သဲ့ ၾကားလို္က္ရေသးတယ္။ စီးတီးေဟာလ္မွာ သူ႕ကို ေတြ႕မိတယ္လို႕ တခ်ိဳ႕က ေျပာၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ အရင္သံုးေနတဲ့ ဂ်ီေတာ့ခ္ေတြ ဆက္မသံုးေတာ့ပါဘူး။ အီးေမးလ္ ပို႕ရင္လည္း အေၾကာင္းမျပန္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ ဖုန္းနံပါတ္ကို သူသိေပမယ့္ တစ္ခါမွ ဖုန္းမဆက္ပါဘူး။ ၾကည္႕ရတာ ကၽြန္ေတာ့္ကို လံုး၀ အဆက္အသြယ္ ျဖတ္ထားပံုပဲ။ အခုဆို ၁ ႏွစ္ခြဲေက်ာ္သြားၿပီေပါ့။

အဲဒါပါပဲ။ သူ႕တန္ဖိုး သူျဖတ္သြားတာပဲေလ။ သူ႕ တန္ဖိုးက အိမ္လခ ၂ လ စာပဲ ရိွပါတယ္။

Sunday, November 16, 2008

Tigers stressed

Singapore Zooထဲမွာ က်ားျဖဴေလး ၃ ေကာင္ ရိွပါတယ္။ အဲဒီ က်ားျဖဴေလးေတြက အင္ဒိုနီးရွားကေန သယ္လာတာပါ။ က်ားျဖဴဆိုတာ အ၀ါနဲ႕အမဲၾကားေတြ ျဖစ္ေနရမယ့္အစား အျဖဴနဲ႕ အမဲၾကားေတြ ျဖစ္ေနတဲ့ က်ားေတြပါ။ ကမာၻမွာ က်ားဆိုတဲ့ သတၱ၀ါက ရွားပါးမ်ိဳးႏြယ္ပါပဲ။ အဲဒီအထဲကမွ က်ားျဖဴဆိုတာ ပိုလို႕ေတာင္ ရွားပါးပါေသးတယ္။ အေကာင္ တစ္ေသာင္းမွာ တစ္ေကာင္ေလာက္ပဲ ေတြ႕ရိွႏိုင္ပါတယ္။

Singapore Zooထဲမွာ က်ားေတြကို သဘာ၀အတုိင္း ၾကည္႕ရွဳေလ့လာဖို႕ လုပ္ေပးထားတဲ့ လူသြားစႀကၤာ ေလွ်ာက္လမ္းရဲ႕ေရွ႕မွာ လူ႕ခါး၀က္ေက်ာ္ျမင့္တဲ့ သစ္သားလက္ရမ္းေတြ ကာထားပါတယ္။ အဲဒီလက္ရမ္းၿပီးရင္ ၁၀ေပေက်ာ္ေလာက္ရိွတဲ့ ေရက်ံဳးေလးတစ္ခုက ျခားထားပါတယ္။ ေရေတာ့ မနက္ပါဘူး။ ေရက်ံုဳးေလးၿပီးရင္ အျမင့္ ၈ ေပေလာက္ရိွတဲ့ ေက်ာက္ေတာင္စြန္း ေတာင္ကမူေလးေတြ ရိွပါတယ္။ အဲဒီ ေတာင္ကမူေလးမွာ က်ားသံုးေကာင္ကို ထားထားပါတယ္။

ၿပီးခဲ့တဲ့ ၾကာသပေတးေန႕က Nordin ေနာ္ဒင္ လို႕အမည္ရိွတဲ့ Singapore Zooရဲ႕ သန္႕ရွင္းေရး၀န္ထမ္း မေလးရွားလူမ်ိဳးတစ္ဦး က်ားေတြရိွတဲ့ေနရာကို တမင္တကာ က်ဴးေက်ာ္ ၀င္သြားၿပီး က်ားေတြကို သြားစလို႕ က်ားကိုက္ေသဆံုးမွဳ ျဖစ္ခဲ့တာကို ၾကားသိမိမွာပါ။ အဲဒီေန႕က ေနာ္ဒင္ဟာ အတားအဆီးေတြကို ေက်ာ္ျဖတ္ၿပီး က်ားျဖဴေတြအနားထိ ေရာက္ေအာင္သြားၿပီး တံျမက္စည္းနဲ႕ ေ၀ွ႕ယမ္းၿပီး ရန္သြားစလို႕ ေဒါသထြက္လာတဲ့ က်ားျဖဴႏွစ္ေကာင္က သူ႕ကို ကိုက္သတ္ခဲ့ပါတယ္။

တာ၀န္ရိွသူေတြကေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာ သတ္ေသမွဳတစ္ခုလို႕ ယူဆထားၾကပါတယ္။ စကၤာပူတိရစာၦန္ဥယ်ာဥ္ စတင္ဖြင့္လွစ္တဲ့ ၁၉၇၃ ခုႏွစ္ကစၿပီး အခုခ်ိန္အထိ သားရဲတိရစာၦန္ရဲ႕ တိုက္ခုိက္မွဳေၾကာင့္ ပထမဦးဆံုးေသာ လူေသမွဳတစ္ခုအျဖစ္ မွတ္တမ္း၀င္သြားပါတယ္။

ေနာ္ဒင္က စကၤာပူကို ဇြန္လကမွ ေရာက္ရိွလာခဲ့သူပါ။ ပထမဦးဆံုး ဟိုတယ္တစ္ခုမွာ သန္႕ရွင္းေရး၀န္ထမ္း လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီဟိုတယ္မွာ ခဏေလာက္ပဲ လုပ္ျဖစ္ၿပီး Singapore Zooကို ေျပာင္းလာခဲ့ပါတယ္။ သူက မေလးရွားႏုိင္ငံ ဆာရာ၀ပ္ ကူခ်င္းၿမိဳ႕ကပါ။ သူ ေသဆံုးခ်ိန္မွာ အသက္ ၃၂ ႏွစ္ရိွပါၿပီ။ သူ႕ရဲ႕ ရုပ္အေလာင္းကို သူ႕ရဲ႕အလုပ္ရွင္ျဖစ္တဲ့ Sun City Maintenance Companyက စရိတ္ခံ တာ၀န္ယူၿပီး ေမြးရပ္ေျမကို ျပန္လည္ ပို႕ေဆာင္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ဒီေန႕မွာေတာ့ သူ႕ေမြးရပ္ေျမ ကူခ်င္းကို ေရာက္ရိွသြားပါၿပီ။

ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ေနတာနဲ႕ ေပရွည္ေနၿပီ။ ေျပာခ်င္တာက အဲဒါေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ သတင္းစာထဲမွာ ဖတ္မိၿပီး ေရးခ်င္တာက အဲဒီလို ကိုက္သတ္ခဲ့တဲ့ က်ားႏွစ္ေကာင္လည္း စိတ္ပင္ပန္းမွဳ စိတ္ဖိစီးမွဳေတြ ျဖစ္ေနတယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္းပါ။ ပံုမွန္အားျဖင့္ သူ႕ဘာသာသူ ကႏြဲ႕ကလ် ေအးေဆးေနတတ္တဲ့ တိရစာၦန္ဥယ်ာဥ္ထဲက က်ားျဖဴေတြဟာ အခုေတာ့ နားရြက္ေတြေထာင္ နားစြင့္ထားၿပီး အသင့္ အေနအထားပံုစံ ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။ အသက္ရွဳသံေတြလည္း ျပင္းလွပါတယ္။

အလည္လာတဲ့သူေတြရဲ႕ စူးစူး၀ါး၀ါး ေအာ္ဟစ္သံေတြ၊ ၀န္ထမ္းေတြရဲ႕ တံျမက္စည္းေတြ၊ ေရပံုးေတြနဲ႕ ပစ္ခတ္ ေျခာက္လွန္႕မွဳေတြေၾကာင့္လည္း သူတုိ႕ အခုလို စိတ္ဒဏ္ရာေတြ ရကုန္တာ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၇ ႏွစ္၊ တိရစာၦန္ဥယ်ာဥ္ကို ေရာက္ရိွခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ကစၿပီး သူတုိ႕ရဲ႕ဘ၀မွာ ပထမဦးဆံုး လူသားနဲ႕ အနီးကပ္ဆံုး ဆံုေတြ႕မွဳ တစ္ခုပါပဲ။ အစာေကၽြးခ်ိန္မွာေတာင္ ၀န္ထမ္းေတြက သူတို႕အနားကို ကပ္ခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။

ေနာ္ဒင္ကို ကိုက္သတ္ခဲ့တဲ့ က်ားျဖဴႏွစ္ေကာင္က ၀င္နီနဲ႕ ဂ်စ္ပီလို႕ ေခၚတဲ့ က်ားမေလးေတြပါ။ အထီးေလး အိုမာက ေနာ္ဒင္ကို စိတ္မ၀င္စားခဲ့ပါဘူး။ ေနာ္ဒင္ အနားကို မကပ္ပဲ အေ၀းမွာ သြားေနခဲ့ပါတယ္။ အထီးခ်င္း ျဖစ္လို႕လား မသိဘူးေနာ္။ အခုေတာ့ က်ားျဖဴမေလး ႏွစ္ေကာင္ဟာ သူတုိ႕ဘ၀မွာ တစ္ခါမွ မႀကံဳဖူးခဲ့တဲ့ အေတြ႕အႀကံဳေၾကာင့္ တုန္လွဳပ္ေျခာက္ခ်ားေနၾကပါတယ္။ က်ားျဖဴေလး အိုမာကေတာ့ ပံုမွန္ပါပဲတဲ့ ခင္ဗ်ာ။

Saturday, November 15, 2008

Floating paradise

ပတ္၀န္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရးဘက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ဗဟုသုတ သိပ္မရိွခဲ့ပါဘူး။ စိတ္၀င္စားေပမယ့္ အဲဒီနယ္ကို ကၽြန္ေတာ္ မေရာက္ခဲ့ပါဘူး။ အရာရာ အားလံုးကို လိုက္လုပ္ဖို႕ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ အခ်ိန္ ကန္႕သတ္ခ်က္၊ ေငြေၾကး ကန္႕သတ္ခ်က္၊ နည္းပညာ ကန္႕သတ္ခ်က္၊ အသိပညာ ကန္႕သတ္ခ်က္ စတဲ့ ကန္႕သတ္ခ်က္ေပါင္း မ်ားစြာရဲ႕ ဖိႏွိပ္ခ်က္ေအာက္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ေလး ပိျပားေနခဲ့တယ္။ စိတ္ကူးေတြ ၿငိမ္၀ပ္ေနခဲ့ရတယ္။

သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရးနဲ႕ ပါတ္သတ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႕ ေဖာ့ခြက္ေတြ၊ ကၽြပ္ကၽြပ္အိတ္ေတြ ေလွ်ာ့သံုးတာေတြ၊ အမွိဳက္ေကာက္တာ၊ အမိွဳက္မပစ္တာ၊ သစ္ပင္စိုက္တာေတြေတာ့ ႏိုင္သေလာက္ေလး လုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္ မညစ္ညမ္းရေအာင္ ကြမ္းလည္း မစားဘူး။ ေလထု မညစ္ညမ္းရေအာင္ ေဆးလိပ္လည္း မေသာက္ဘူး။ တကယ္ကေတာ့ ေဆးလိပ္မီးခိုးနဲ႕ ကြမ္းအနံ႕ကို မႀကိဳက္လို႕ကို မသံုးစြဲတာပါ။ ဒါေလးေတြက ေသးေသးမႊားမႊားေလး လုပ္ရတာျဖစ္ေပမယ့္ ပတ္၀န္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရးမွာ ႏွမ္းတစ္ေစ့ သဲတစ္ပြင့္ေလာက္ေတာ့ အေထာက္အကူ ျဖစ္ေလာက္ပါတယ္လို႕ ေျဖေတြးလိုက္မယ္။ အနည္းဆံုးေတာ့ စိတ္ခ်မ္းသာတာေပါ့ဗ်ာ။

ပတ္၀န္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရးမွာ ထူးထူးျခားျခား လုပ္ျပႏိုင္ခဲ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္ ရိွပါတယ္။ အဂၤလိပ္လူမ်ိဳး ရစ္ခ်က္ပါ။ သူ႕ကို ရီခ်ီလို႕လည္း ေခၚၾကတယ္။ သူရဲ႕ လုပ္ေဆာင္ခ်က္က အ့ံမခန္းပါပဲ။ စြန္႕ပစ္ပစၥည္း ပလပ္စတစ္ ပုလင္းခြံ ဘူးခြံေတြနဲ႕ ေရေပၚကၽြန္းတစ္ခုကို တည္ေဆာက္ခဲ့ပါတယ္။ မကၠစီကိုႏိုင္ငံ ကရစ္ဘီယံ ကမ္းရိုးတန္းအနားမွာရိွတဲ့ ပင္လယ္ထဲက ေရအိုင္တစ္ခုမွာပါ။ သူ႕ရဲ ဖန္တီးမွဳက အားက်ဂုဏ္ယူစရာပါပဲ။
Spiral Island 1ကို ၁၉၉၈ခုႏွစ္မွာ စတင္ တည္ေဆာက္ခဲ့တာပါ။ ငါးဖမ္းပိုက္ကြန္ထဲမွာ ပလပ္စတစ္ ဘူးခံြအလြတ္ေတြကို ျဖည္႕ထည္႕ပါတယ္။ ၀ါးေတြ၊ ပ်ဥ္ျပားေတြနဲ႕လုပ္ထားတဲ့ ေဘာင္ေတြေအာက္မွာ အဲဒီ ဘူးခြံေတြပါတဲ့ ပိုက္ကြန္ေတြကို ထားပါတယ္။ အဲဒီ ၀ါးေဘာင္ေတြအေပၚမွာ သဲေတြ ေျမႀကီးေတြကို ျဖည္႕ၿပီး ေရေပၚကၽြန္းေလးတစ္ခု တည္ေဆာက္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ ကၽြန္းေလးမွာ သစ္ပင္ေတြေတာင္ စိုက္ျပခဲ့ပါေသးတယ္။ စိုက္ထားတဲ့ အပင္ေတြကလည္း အမ်ိဳးစံုပါပဲ။ သံပုရာပင္၊ ငွက္ေပ်ာပင္၊ အုန္းပင္ေတြအျပင္ လမုပင္ေတြေတာင္ ပါေသးတယ္။ လမုပင္ေတြ စုိက္ထားေတာ့ ကၽြန္းေလးကို ေအးျမေစပါတယ္။ တခ်ိဳ႕အပင္ေတြက ၁၅ ေပ အျမင့္ထိေတာင္ ရွိခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီကၽြန္းေလးမွာ ႏွစ္ထပ္အိမ္တစ္လံုး၊ ေနေရာင္ျခည္သံုးစနစ္ေတြ၊ အိမ္သာနဲ႕ ကမ္းေျခ ၃ ခုရိွပါတယ္။ ကၽြန္းေလးရဲ႕ အက်ယ္အ၀န္းက အလ်ား ၆၆ ေပ အနံ ၅၅ ေပ ရိွပါတယ္။ အဲဒီကၽြန္းေလး ရဖို႕အတြက္ ပုလင္းခြံ ဘူးခံြေပါင္း ၂ သိန္းခြဲကို သံုးစြဲခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီဘူးခြံေတြကို သူကိုယ္တိုင္ ၂ ႏွစ္ခြဲခန္႕ စုေဆာင္းခဲ့ပါတယ္။ ကမ္းေျခမွာ ေတြ႕ရတဲ့ ဘူးခြံပုလင္းခြံေတြကို လုိက္ေကာက္ပါတယ္။ ဟုိတယ္ေတြ စားေသာက္ဆုိင္ေတြ လူေနအိမ္ေတြမွာ ဘူးခြံအေဟာင္းေတြကို လိုက္လံေတာင္းခံ စုေဆာင္းပါတယ္။ အဲဒီကၽြန္းေပၚမွာ ေနထုိင္တာ ရစ္ခ်က္ တစ္ေယာက္တည္းေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္းေပၚမွာ သူနဲ႕အတူ ေၾကာင္ႏွစ္ေကာင္၊ ေခြးတစ္ေကာင္၊ ၾကက္ႏွစ္ေကာင္နဲ႕ ဘဲတစ္ေကာင္ ေနထုိင္ၾကပါတယ္။ ေသာက္ေရအတြက္ မိုးေရေတြကို ခံထားပါတယ္။ မကၠစီကိုအစိုးရက အဲဒီလူလုပ္ ေရေပၚကၽြန္းကို တရား၀င္ အသိအမွတ္ျပဳခဲ့ပါတယ္။
အဲဒီကၽြန္းကေလးဟာ ၂၀၀၅ ခုႏွစ္မွာ တုိက္ခတ္ခဲ့တဲ့ Hurricane Emilyရဲ႕ ဖ်က္ဆီးျခင္းကို ခံခဲ့ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္းေလးဟာ ပင္လယ္ေအာက္ကို ႏွစ္ျမွဳပ္ေပ်ာက္ကြယ္သြားတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အနားက ပင္လယ္ကမ္းေျခေပၚကို ပံုစံုမပ်က္ေလး လာတင္ေနရွာပါတယ္။ ပုလင္းခြံ ဘူးခြံအခ်ိဳ႕လည္း ကမ္းေျခမွာ တင္ေနတာေပါ့။ ကၽြန္းေပၚက ၇ ႏွစ္ သက္တမ္းရိွၿပီျဖစ္တဲ့ လမုပင္ေတြလည္း ကၽြန္းေအာက္ခံ ပိုက္ကြန္ေတြနဲ႕ လံုးေထြးရစ္ပတ္ေနရွာပါတယ္။ ကၽြန္းေပၚက ေျမႀကီးေတြ သဲေတြေတာ့ မရိွေတာ့ဘူးေပါ့။

၂၀၀၇ ေႏွာင္းပိုင္းမွာ ရစ္ခ်က္တစ္ေယာက္ အဲဒီလိုကၽြန္းေလးတစ္ခုကို ထပ္မံ တည္ေဆာက္ခဲ့ပါတယ္။ Spiral Island 2 စတင္ တည္ေဆာက္ကတည္းက အပင္ေတြကို တပါတည္း ထည္႕သြင္းစိုက္ပ်ိဳးထားပါတယ္။ အဲဒီကၽြန္းေပၚမွာ အိမ္တစ္လံုး၊ ေရကူးကန္ ႏွစ္ကန္၊ ေနေရာင္ျခည္ စြမ္းအင္ထုတ္စနစ္ေတြ ရိွပါတယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ရာသီဥတုဒဏ္ကို ခံႏိုင္ရည္ရိွေအာင္ အဓိကထား ဖန္တီးေနၾကပါတယ္။ ကၽြန္းအသစ္ေလးဟာ အခ်င္း ေပ ၆၀ ရိွေနပါၿပီ။ ပုလင္းခြံေပါင္း တစ္သိန္းေက်ာ္ကို သံုးစြဲၿပီးခဲ့ပါၿပီ။ အခ်ိန္နဲ႕အမွ် ကၽြန္းကို ခ်ဲ႕ထြင္ တည္ေဆာက္ေနပါတယ္။ Spiral Island 2ကို ၂၀၀၈ ၾသဂုတ္လပိုင္းမွာ ကမာၻလွည္႕ခရီးသည္ေတြ လာေရာက္ လည္ပတ္ဖို႕အတြက္ ဖြင့္လွစ္ေပးခဲ့ပါတယ္။

တကယ္ဆို ရစ္ခ်က္ဟာ ဘယ္သူမွ မေတြးထားတဲ့ စိတ္ကူးတစ္ခုကို အေကာင္အထည္ ေဖာ္ႏိုင္ခဲ့သူပါ။ သူဟာ ဂီတပညာရွင္၊ အႏုပညာရွင္ တစ္ဦးျဖစ္သလို သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရးသမား တစ္ဦးအျဖစ္လည္း ေက်ာ္ၾကား ထင္ရွားခဲ့ပါၿပီ။ ကမာၻေျမေပၚမွာ ဒီအတိုင္း သမားရုိးက် ေနရတာ ပ်င္းလာရင္ေတာ့ သူ႕လိုမ်ိဳး ထူးထူးဆန္းဆန္းေတြ ထြင္ၿပီး ေနထိုင္ၾကည္႕ရင္ ေကာင္းမယ္လို႕ ထင္တယ္ဗ်ာ။