Dear Yesterday - 8

My 8th time voluntary non-remunerated blood donation

မေန႕က ေသြးသြားလွဴျဖစ္တယ္။ အမွန္ဆို လွဴရမယ့္ရက္က ခုနစ္ရက္ေလာက္ ေနာက္က်ေနၿပီ။ အမွန္တကယ္ လွဴရမယ့္ေန႕မွာ ရံုးအလုပ္ေတြကို ညဘက္အထိ မအိပ္ပဲ လုပ္ရမွာဆိုေတာ့ ေသြးလွဴလို႕ မျဖစ္ဘူး။ အဲဒါနဲ႕ အခုအပတ္ကို ေရႊ႕ထားခဲ့လိုက္တာ။ ဒီတစ္ေခါက္မွာ ေသြးလွဴျဖစ္ခဲ့တာကို ထည္႕ေရတြက္ရရင္ စကၤာပူကၽြန္းမွာ ရွစ္ႀကိမ္ေျမာက္ ေသြးလွဴဒါန္းျခင္းပါပဲ။ ေသြးလွဴတာကလည္း ရွစ္ႀကိမ္ေျမာက္ ျဖစ္သလို ေခါင္းစဥ္ကလည္း မေန႕ကအပိုင္း နံပါတ္ရွစ္ပါ။ အခုပို႕စ္ကို တင္တဲ့ရက္ကလည္း မတ္လ ရွစ္ရက္ေန႕ျဖစ္ေနသလို အခ်ိန္ကလည္း ည ရွစ္နာရီျဖစ္ေနပါတယ္။ တိုက္ဆိုင္မွဳတစ္ခုပါပဲ။

ဒီမွာက က်န္းမာေရးေကာင္းရင္ သံုးလမွာတစ္ခါ ေသြးလွဴလို႕ရေနေတာ့ အဆင္ေျပပါတယ္။ မနက္စာစားၿပီး ေရမိုးခ်ိဳး အ၀တ္စားလဲ။ ၿပီးေတာ့ ေန႕လည္ ၁၁ နာရီေလာက္ ေသြးလွဴဘဏ္ကို ေရာက္ေအာင္ သြားခဲ့ၿပီး ေသြးလွဴခဲ့လုိက္တယ္။ ဒီတစ္ေခါက္ ေသြးလွဴေတာ့ ျပန္ေပးတဲ့ အားေဆးေတြ ေျပာင္းသြားပါၿပီ။ အရင္တုန္းက ေပးတဲ့ေဆးေတြက အမဲသားကေန ထုတ္လုပ္ထားတာျဖစ္လို႕ တခ်ိဳ႕ဘာသာ၀င္ေတြနဲ႕ အဆင္မေျပဘူးေလ။ ေျခေလးေခ်ာင္းသား မစားတဲ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕လည္း အဆင္မေျပပါဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ကေန ထုတ္လုပ္ထားတဲ့ အားေဆးေတြကိုပဲ ေျပာင္းေပးပါတယ္။ ေသြးညွစ္တဲ့ေနရာမွာ သံုးတဲ့ ေဘာလံုးေလးေတြ ဒီဇိုင္းအသစ္ ထုတ္မွာျဖစ္လုိ႕ လတ္တေလာမွာ စကၤာပူအလံပံု ရာဘာတံုးေလးေတြကိုပဲ ညွစ္ခိုင္းထားပါတယ္။ ေသြးပံုရင္ထိုးေလးေတြ ေပးေပမယ့္ ဒီတစ္ေခါက္ မရလိုက္ဘူး။ လာေပးဖို႕ ေမ့သြားပံုပဲ။ တကူးတကလည္း မေတာင္းခ်င္တာနဲ႕ ဒီအတိုင္းေလးပဲ ထြက္လာခဲ့လုိက္တယ္။

ေသြးလွဴၿပီး အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေန႕လည္ပိုင္းမွာ ခဏအိပ္စက္ အနားယူလိုက္ေသးတယ္။ အိပ္ရာကႏိုးေတာ့ ညေနပိုင္းမွာ ယံုၾကည္မွဳဆိုတာနဲ႕ ပါတ္သက္ၿပီး ေပါက္ကြဲ ထိရွ ခံစားလုိက္ရတယ္။ မယံုေသးပါဘူး ဆိုတာက ကၽြန္ေတာ့္အဖို႕ တကယ္ကို ခံရခက္ေစတဲ့ စကားလံုးပါပဲ။ က်ီစယ္တာပဲျဖစ္ေနအံုး မႀကိဳက္တာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ မယံုဘူးဆိုမွေတာ့ ေျပာခဲ့သမွ် လုပ္ခဲ့သမွ် တည္ေဆာက္ခဲ့သမွ် သဲထဲေရသြန္သလို အလကားျဖစ္ကုန္ၿပီေပါ့။ မယံုဘူးဆိုမွေတာ့ ဘယ္လို ေရွ႕ဆက္စခန္းသြားၾကမလဲ။

ဒီလိုနဲ႕ပဲ အတုိက္အခံေတြ ျဖစ္လုိက္ရၿပီး ေနာက္ဆံုးေတာ့ ယံုသြားပါေလေရာ။ မုန္တိုင္းၿပီးရင္ေတာ့ ေလေျပ လာစၿမဲပါပဲ။ ကိုယ္မွန္ေနရင္ ေနာက္မဆုတ္တတ္တဲ့ ဥာဥ္ဆိုးေလးက တခါတေလေတာ့လည္း အေထာက္အကူ ျဖစ္ပါတယ္။ အၿမဲတမ္းေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့။ တခါတေလေတာ့လည္း ေခ်ာက္က်ေစပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လက္ခ်ိဳးေရေနရမယ့္ ေန႕ရက္ေတြ ရိွလာပါၿပီ။ အေရွ႕ဆီမွာ ေရာင္နီေတြ ထြန္းလင္းေစခ်င္တယ္။ ေႏြရာသီရဲ႕ အပူဒဏ္နဲ႕အတူ ရင္ေမာရလြန္းတဲ့ ရက္ေတြ အခ်ိန္ေတြ ကုန္ဆံုး လြန္ေျမာက္ခ်င္ပါတယ္။။

အဲဒီေန႕ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ဇူလိုင္ ကံေကာင္းပါေစလို႕ပဲ မေန႕က ေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္။

Architect Saya Shwe

ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ဆရာ ဗိသုကာဆရာေရႊ...

ဂ်ပန္မွာ ပညာေတာ္သင္ခဲ့ၿပီး ျမန္မာျပည္က ရန္ကုန္စက္မွဳတကၠသိုလ္ ဗိသုကာဌာနမွာ ေက်ာင္းဆရာလုပ္ရင္း လူငယ္မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြအတြက္ တစ္ေထာင့္တစ္ေနရာကေန တာ၀န္ေက်ပြန္ခဲ့သူတစ္ဦးေပါ့။ ဘုဂလန္႕က်က် ေနတတ္ ေျပာတတ္လို႕ တခ်ိဳ႕ေတြက ဆရာ့ကို မႀကိဳက္ၾကပါဘူး။ မတည္႕တဲ့သူေတြလည္း ရိွပါတယ္။ ဆရာက လူမုန္းမ်ားသလို လူခ်စ္လူခင္လည္း အလြန္ေပါပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဗိသုကာ တပည္႕ေဟာင္းေတြက သူ႕ကို ခ်စ္ေၾကာက္ရိုေသပါတယ္။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္တဲ့ ဆရာ့ကို တပည္႕ေတြ ခ်စ္ၾကတာ မဆန္းပါဘူး။

ေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းက ႀကိဳ႕ကုန္းေက်ာင္းကေန အျပန္ခရီးတုိင္းမွာ ဆရာရဲ႕အိမ္ရိွတဲ့ လွည္းတန္းဘူတာမွာ ဆင္းၿပီး ညေနခင္းေတြကို လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ဆရာနဲ႕ စကားေျပာဆို ရယ္ေမာရင္း ျဖတ္သန္းခဲ့ပါတယ္။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ညေနပိုင္းေတြမွာလည္း ဆရာရိွတဲ့ လွည္းတန္းဘူတာကို တကူးတက ရထားစီးၿပီး မလာရရင္ မေနႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္မွာ ဆရာနဲ႕အတူ ဗိသုကာ ေက်ာင္းသားေတြ၊ ေက်ာင္းသားေဟာင္းေတြ အျပင္ ပန္းခ်ီဆရာေတြ၊ ဂ်ာနယ္အသိုင္းအ၀ိုင္းက တက္သစ္စ အယ္ဒီတာေတြပါ ၀ိုင္းထုိင္ေလ့ရိွၾကပါတယ္။ ဆရာေျပာျပတဲ့ သတင္းစကားေတြကို နားေထာင္ခ်င္ၾကတယ္။ ဆရာရဲ႕ ရွဳေထာင့္ေတြကို ပံုေဖာ္ခ်င္ၾကတယ္။ ဆရာရဲ႕ အယူအဆ အေတြးအျမင္ကို သိခ်င္ၾကတယ္။

ဘ၀တေကြ႕မွာ ဆရာနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ ခဏတာ ဆံုေတြ႕ရေပမယ့္ ဆရာဆီက အေတြးအျမင္ေတြ ဗဟုသုတေတြ ခံယူခ်က္ေတြ မွ်ေ၀ရရိွခဲ့ပါတယ္။ ဗိသုကာပညာနဲ႕ ပါတ္သတ္တာေရာ၊ ႏုိင္ငံေရး၊ က်န္းမာေရး၊ ပညာေရး စံုပလံုစိေအာင္ ဆရာက မွ်ေ၀ပါတယ္။ ေက်ာင္းမွာ သင္ေပးလုိ႕မရတဲ့ ပညာေတြ ဆရာဆီက ရေစပါတယ္။ ဆရာရဲ႕ ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ ဘ၀အေတြ႕အႀကံဳေတြက ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ရဲ႕ ပါးစပ္ေတြကို ပြင့္ဟေစတဲ့အထိ အံၾ့သေစ အံ့အားသင့္ေစပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ဟာေတြက ဆရာေျပာျပမွ သိခဲ့ရတာမ်ိဳးေတြပါ။ ေရွ႕မီေနာက္မီ ဆရာဟာ ေခတ္လည္းမီွပါတယ္။ အင္တာနက္နဲ႕ အီးေမးလ္ေတြကို အဲဒီအခ်ိန္ကတည္းက သံုးေနပါၿပီ။ လူႀကီးဆိုေပမယ့္ ေခတ္ေနာက္က် က်န္ေနေလ့မရိွပဲ လူငယ္ေတြနဲ႕ ရင္ေဘာင္တန္းႏုိင္ေလာက္ေအာင္ အသိအျမင္ ဗဟုသုတ ၾကြယ္၀လွပါတယ္။

ဒီတစ္ေခါက္ ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္ျပန္ခဲ့တုန္းက ဆရာ လက္ရိွေနထိုင္ေနတဲ့ သု၀ဏၰကို သြားခဲ့ၿပီး ကၽြန္းေရႊၿမိဳင္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ထုိင္ၿပီး စကားေတြ ေျပာခဲ့ၾကပါေသးတယ္။ အခုခ်ိန္ထိေတာ့ ဆရာက က်န္းက်န္းမာမာ ရိွလွပါတယ္။ သန္သန္မာမာပါပဲ။ ေပါက္တက္ကရ ဟာသေတြလည္း ရယ္ရယ္ေမာေမာ ေျပာေနတုန္းပါပဲ။ အဲဒီလိုပဲ ႏိုင္ငံေရးေတြလည္း မေျပာပဲ မေနပါဘူး။ ႏိုင္ငံတကာေရးရာ ကမာၻ႕ေရးရာေတြလည္း ပါတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္ကေန ဒီကို ျပန္လာေတာ့ ဆရာက စာအုပ္ႏွစ္အုပ္ လက္ေဆာင္ ျပန္ေပးလိုက္ပါေသးတယ္။

သင္ဆရာ ျမင္ဆရာ ၾကားဆရာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဗိသုကာ ဆရာေရႊအတြက္ အမွတ္တရပါ။

Once upon a time

ဟိုေရွးေရွးတုန္းကေပါ့။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရဲ႕ ကြန္ပ်ဴတာသင္တန္းေက်ာင္းတစ္ခုမွာ ဆရာေပါက္စျဖစ္ေနတဲ့ အသက္ ၂၀ မျပည္႕တျပည္႕ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ရိွခဲ့တယ္။ တစ္ေန႕ေတာ့ ေက်ာင္းမွာ အလုပ္ေနရာေတြအတြက္ အင္တာဗ်ဴး လုပ္မယ္ဆိုေတာ့ အဲဒီမွာ ေက်ာင္းသားျဖစ္တဲ့ သူက အင္တာဗ်ဴး အေတြ႕အႀကံဳ ရေအာင္ဆိုၿပီး အေပ်ာ္သေဘာမ်ိဳး လက္တည္႕စမ္း ေျဖလိုက္ေပမယ့္ အလုပ္တစ္ခု ရလိုက္တယ္တဲ့ကြယ္။ အလုပ္ကေတာ့ ပထမႏွစ္ ေက်ာင္းသားေတြ ပေရာဂ်က္လုပ္တဲ့အခါမွာ ႀကီးၾကပ္ေပးရမယ့္ စူပါဗိုက္ဆာ ဆိုတဲ့ ရာထူးပါပဲ။ ပရိုဂမ္မာျဖစ္ခ်င္ေနတဲ့ သူ႕အတြက္ေတာ့ ဒီအလုပ္က ကြတ္တိပါပဲ။ ဒီပလိုမာ ပထမႏွစ္ရဲ႕ ပေရာဂ်က္ေတြက ပရိုဂရမ္းမင္း ပေရာဂ်က္ေတြပဲေလ။ အဲဒီေတာ့ ပံုစံမ်ိဳးစံုကို ေတြ႕ထိရၿပီေပါ့ဗ်ာ။

အဲဒီလိုနဲ႕ တစ္ဖြဲ႕ၿပီး တစ္ဖြဲ႕ ကိုင္လာခဲ့တာ ၁၁ မီးၿငိမ္းတဲ့ ဆရာကို ျဖစ္လို႕။ တစ္ရက္မွာ စာသင္ခန္းတစ္ခုရဲ႕ ေရွ႕မွာ ဖိုင္တြဲေလးကို ရင္မွာဖိၿပီး မတ္တပ္ရပ္ေနတဲ့ နတ္သမီးေလးတစ္ပါးကို ရင္ခုန္ဖြယ္ ေတြ႕ခဲ့လိုက္ရတယ္။ ျဖဴ၀င္းတဲ့ အသားအရည္နဲ႕ ေသးသြယ္တဲ့ ခႏၶာကိုယ္အလွဟာ ပိုင္ေဟြ႕ဒီဇုိင္းလို႕ ေခၚၾကတဲ့ ရွန္ဟိုင္းစတိုင္ ၀တ္စံုေလးနဲ႕ တြဲဘက္ထားေတာ့ ျပစ္မ်ိဳးမွဲ႕မထင္ ရိုးရိုးစင္းစင္းေလး လွႏိုင္လြန္းတယ္လို႕ သူ႕စိတ္ထဲမွာ စြဲထင္ေနခဲ့တာေပါ့။ သူ႕အတြက္ ရင္ခုန္ဖြယ္ တိမ္းညြတ္ေစတဲ့ နတ္သမီးေလးဟာ ရိုးရိုး ကြန္ပ်ဴတာသင္တန္း ေက်ာင္းသူလား၊ ဒီပလိုမာသင္တန္းသူလား ဆိုတာ သူကိုယ္တုိင္လည္း မသိခဲ့ပါဘူး။

ဒီလိုနဲ႕ ဒီပလိုမာ အတန္းတစ္ခုရဲ႕ ပေရာဂ်က္ေတြ ကိုင္ရမယ့္ အလွည္႕ကို ေရာက္လာျပန္ပါၿပီ။ ပေရာဂ်က္ လုပ္မယ့္သူေတြကို စာသင္ခန္းတစ္ခုမွာ စုထားၾကတယ္။ သက္ဆုိင္ရာ စူပါဗိုက္ဆာေတြ အဖြဲ႕ေတြ ခြဲယူရမယ္ ဆိုေတာ့ သူလည္း လိုက္လာရၿပီေပါ့။ လူစုထားတဲ့ အခန္းထဲကို သူလွမ္းၾကည္႕လိုက္ေတာ့ နတ္သမီးေလးကို ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ ေျခလွမ္းေတြကို ရပ္လုိက္ၿပီး အခန္းထဲကို ခ်က္ခ်င္း မ၀င္ေသးပဲ ပေရာဂ်က္အခန္းထဲက ေနာက္က်မွ ထြက္လာတဲ့ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ အျခား စူပါဗိုက္ဆာ ၂ ေယာက္ကို ေစာင့္ေနလိုက္တယ္။ အဲဒီ ၂ ေယာက္ ေရာက္လာေတာ့ တုိးတိုးေလး လွမ္းခ်ိတ္လိုက္တယ္။ အဲဒီ နတ္သမီးေလး အဖြဲ႕ကို သူ ကိုင္မယ္ေပါ့။ ဟို ၂ ေယာက္ကလည္း သေဘာေပါက္တယ္။ အဲဒီအဖြဲ႕ကို သူတုိ႕ တာ၀န္မယူပဲ ေရွာင္ေပးမယ္ေပါ့။ ဒီလိုနဲ႕ နတ္သမီးေလးရဲ႕အဖြဲ႕ကို သူ ကိုင္တြယ္ ႀကီးၾကပ္ စူပါဗိုက္စ္ လုပ္ပါေတာ့တယ္။

မိုးဖြဲဖြဲေလးေတြ ရြာေနတဲ့ ေန႕တစ္ေန႕...ဗိုလ္တေထာင္ဘုရားလမ္းမႀကီး အေပၚမွာ က်ိဳက္ထီးရိုးက ၀ယ္လာတဲ့ လက္ေဆာင္ေလးေတြကို ေပးရင္း သူက နတ္သမီးေလးကို မိုးေရထဲမွာ ခ်စ္ခြင့္ပန္ခံတယ္။ လမ္းမထက္မွာ ႏွစ္ေယာက္စလံုး မိုးေတြ စိုလို႕ေပါ့။ နတ္သမီးေလးကေတာ့ အေျဖမေပးေသးပါဘူး။ ေဆာင္းေရာက္တဲ့အထိ ေစာင့္ပါအံုးတဲ့။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ သူတုိ႕ႏွစ္ေယာက္ ဟိုမေရာက္ ဒီမေရာက္ ဘ၀ခ်ိဳခ်ိဳေလးမွာ မိုးေရစက္ေတြနဲ႕အတူ ေပ်ာ္ေနခဲ့ၾကတယ္။

အတန္းဆင္းတာ အခ်ိန္ေစာေပမယ့္ နတ္သမီးေလးက အိမ္မျပန္ေသးပဲ ရံုးဆင္းခ်ိန္ေရာက္မွ သူနဲ႕အတူတူ အိမ္ျပန္တယ္။ ညအေမွာင္မွာ နတ္သမီးေလးရဲ႕ လက္ကို ဆြဲၿပီး အိမ္လိုက္ပို႕ေပးရတဲ့အခ်ိန္မွာ သူ႕ရင္ထဲမွာ ကုလားဘုရားပြဲ လွည္႕ေနသလိုပါပဲ။ ေန႕လည္ပိုင္းေတြမွာ တျခားအတန္းေဖာ္ သူငယ္ခ်င္းေတြ ရိွေပမယ့္လည္း သူနဲ႕ပဲ ထမင္းစား ထြက္ၾကတယ္။ သူ မအားေသးရင္ အားတဲ့အခ်ိန္ထိ ေစာင့္ေပးရွာတယ္။ နတ္သမီးေလး အတန္းမၿပီးေသးရင္ သူကလည္း တစ္ေယာက္တည္း ထမင္းထြက္မစားပဲ အတန္းခ်ိန္ျပီးတဲ့အထိ အခန္း၀မွာ ထိုင္ေစာင့္ေနတတ္တယ္။ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ဟာ အဲဒီသင္တန္းေက်ာင္းက ဆရာမအခ်ိဳ႕ရဲ႕ ပါးစပ္ဖ်ားမွာ ဒီစံုတြဲေလး အတြဲညီလိုက္တာလုိ႕ ေျပာစမွတ္ တြင္ခဲ့ေစတယ္။

တစ္ရက္ ေန႕လည္ပိုင္း ထမင္းစား ထြက္ခဲ့ၾကတယ္။ သူတုိ႕ ေန႕လည္စာ ထမင္းစားရင္ စားေသာက္ဆိုင္ရဲ႕ အေပၚထပ္ အဲယားကြန္းရိွတဲ့ အထူးခန္းမွာ စားၾကေလ့ရိွတယ္။ တိတ္ဆိတ္ ေအးခ်မ္းၿပီး သက္ေတာင့္သက္သာ ရိွတာေၾကာင့္ သူတုိ႕ အဲဒီေနရာကိုပဲ ေသခ်ာေရြးထားတာပါ။ ထမင္းစားၿပီး ဆိုင္ေအာက္ထပ္ကို ဆင္းလာေတာ့ ဇူလိုင္မိုးသည္းေတြ ထစ္ၿခဳန္းရြာေနတယ္။ တိမ္ညိဳေတြ အလုအယက္ ၿပိဳဆင္းေနတယ္။

အတန္းတက္စရာရိွတဲ့ နတ္သမီးေလးနဲ႕ အလုပ္လုပ္စရာရိွတဲ့ သူ႕အတြက္ မုိးစဲေနကို ေစာင့္ဖို႕ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ သူ ယူလာတဲ့ ထီးေလးကို ဖြင့္ၿပီး ထီးတစ္ေခ်ာင္းေအာက္ ႏွစ္ေယာက္အတူတူ ေဆာင္းၿပီး ထြက္ခဲ့ၾကတယ္။ နတ္သမီးေလးကို ခ်စ္လြန္းတဲ့ သူက ထီးေအာက္မွာ သိပ္မေနပဲ နတ္သမီးေလးဘက္ကိုပဲ ထီးမိုးေပးထားခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း သည္းသည္းမဲမဲ ရြာသြန္းၿဖိဳးေနတဲ့ မိုးေဒ၀ါက သူတုိ႕ႏွစ္ေယာက္ကို ရႊဲရႊဲ စိုေစခဲ့တယ္။ ခ်မ္းခ်မ္း တုန္ေစခဲ့တယ္။

မ်က္မွန္ေပၚ လာတင္ေနတဲ့ မိုးေရစက္ေတြက သူရဲ႕ ျမင္ကြင္းေတြကို ေ၀၀ါးေစခဲ့တယ္။ မ်က္စိမွဳန္တဲ့ သူ႕အဖို႕ မ်က္မွန္ခၽြတ္လိုက္ရင္လည္း ျမင္ကြင္းေတြက မၾကည္လင္ျပန္ဘူး။ ဒါနဲ႕ပဲ မ်က္မွန္ကို တကူးတက လက္မွာ မကိုင္ထားခ်င္တဲ့ သူက မ်က္မွန္မခၽြတ္ပဲ ေရွ႕ကို စြတ္တိုးေနခဲ့တယ္။ လက္တစ္ဘက္က ထီးကို ၿမဲၿမဲကိုင္ရင္း ေနာက္လက္တစ္ဘက္က နတ္သမီးေလးရဲ႕ လက္ကို ခုိင္ခုိင္တြဲထားလို႕ေပါ့။ မိုးကလည္း သည္းတုန္းပါပဲ။

၀ုန္းကနဲ... ဆိုတဲ့ အသံလိုမ်ိဳး သူ႕နားထဲမွာ ၾကားလုိက္ရတယ္။ မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုး ထူပူရိွန္းတိန္းသြားတယ္။ ထီးကို လက္မွာ ဆုပ္ကိုင္ထားရင္း သူ ဖင္ထိုင္လဲက်ေတာ့မလို ယိုင္တုိင္တိုင္ ျဖစ္သြားတယ္။ မ်က္မွန္လည္း ကၽြတ္က်သြားလို႕ မျမင္မစမ္းနဲ႕ လိုက္ေကာက္ရေသးတယ္။ ေဘးနားက နတ္သမီးေလးကေတာ့ တခစ္ခစ္ ရယ္ေနလိုက္တာမ်ား မိုးသည္းထဲမွာေတာင္ အတုိင္းသား ၾကားေနရတယ္။ ရုတ္တရက္ သူ ဘာျဖစ္သြားမွန္း မသိရေသးတဲ့အတြက္ မ်က္မွန္ေပၚက မိုးေရစက္ေတြကို ပုဆိုးခါးပံုစနဲ႕ အရင္ဦးဆံုး သုတ္ပစ္လိုက္တယ္။ ၾကည္လင္သြားၿပီျဖစ္တဲ့ မ်က္မွန္ကို တပ္ၾကည္႕ၿပီးတဲ့အခါ ျမင္ေတြ႕လိုက္ရတဲ့ ျမင္ကြင္းက "အားလားလား..." ေရွ႕တည္႕တည္႕မွာ ဓါတ္တိုင္ႀကီးကို ေျမႀကီးနဲ႕ ဆြဲတင္းေပးထားတဲ့ သံမဏိႀကိဳးလံုးႀကီးပါလား။ မိုးေရထဲမွာ မျမင္မစမ္းနဲ႕ ဓါတ္တိုင္ကို ဆြဲထားတဲ့ ႀကိဳးကို တည္႕တည္႕ႀကီးကို ၀င္တုိးမိတာကို။

ေက်ာင္းျပန္ေရာက္ေတာ့ မွန္ထဲၾကည္႕လိုက္တဲ့အခါ သူ႕နဖူးကေန ႏွာထိပ္အထိ အရိွဳးရာႀကီးက အေပၚေအာက္ တန္းေနတာပါပဲ။ ဘာျဖစ္လာတာလဲ ဆိုတာကို ပေရာဂ်က္အဖြဲ႕ေတြက ၿပံဳးၿဖဲၿဖဲနဲ႕ ေမးေပမယ့္ သူ႕မွာ ေျဖစရာ စကားလံုး ရွာမရခဲ့ဘူး။ တစ္ေယာက္လာေမးတုိင္း တခစ္ခစ္နဲ႕ ထုိင္ရယ္ေနတာ သူ႕ရဲ႕ နတ္သမီးေလးေပါ့။ သူ႕မွာေတာ့ ရွက္ရွက္နဲ႕ မ်က္ႏွာႀကီးတစ္ခုလံုး နီရဲတြတ္ေနၿပီ။ မ်က္ႏွာတည္လြန္းတဲ့ သူ႕ကို အခုလို ပံုစံမ်ိဳးနဲ႕ ျမင္ရေတာ့ လူေတြက ပိုရယ္ခ်င္ၾကတယ္။ ဟီးဟီးဟားဟားလည္း မရယ္ရဲၾကေတာ့ ပါးစပ္ေလးေတြ အုပ္ၿပီး က်ိတ္ရယ္ၾကတယ္။ အဲဒါေတြကို ျမင္ရေလေလ သူမ်က္ႏွာႀကီးက ပိုၿပီး နီလာေလေလပါပဲ။

တစ္ပတ္ေလာက္အထိ သူ႕မ်က္ႏွာမွာ အဲဒီအရိွဳးရာႀကီးက ဟန္ပါပါနဲ႕ မင္းမူႀကီးစိုးေနခဲ့ပါတယ္။ မ်က္ႏွာအုပ္ၿပီး ေနလို႕ရတဲ့ ဘ၀မ်ိဳး မဟုတ္ေတာ့ ဒီမ်က္ႏွာႀကီးနဲ႕ ဒီလိုပဲ ရယ္သံေတြၾကားမွာ ဒုကၡခံခဲ့ရတာေပါ့ကြယ္။

ဟိုးတခ်ိန္တုန္းက ဒုကၡလွလွႀကီးဟာ အခုခ်ိန္မွာ ျပန္ေတြးမိေတာ့လည္း ၿပံဳးခ်င္စရာ ဘ၀မွတ္တုိင္ တစ္ခုအျဖစ္ သူ႕ဘ၀မွာ တည္ရိွေနခဲ့ပါၿပီေလ။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ကၽြန္ေတာ့္ကို Tag ေရးပါဆိုတဲ့ ညီမငယ္ ၀က္သိုး ေခၚ ႏွင္းပြင့္ျဖဴေလးေရ... အခုပို႕စ္ကို ေက်နပ္မယ္လို႕ ထင္ပါတယ္။

ကဲ... အစဥ္အလာရ လက္ဆင့္ကမ္းရမယ္ဆိုရင္ေတာ့...
ဆပ္ျပာတံုး မတူးတူးသာ...
ေအာ္စလိုျပန္ မခင္မင္းေဇာ္...
ပလာတာ မႀကိဳက္တဲ့ ရႊန္းတီ...
ရာထူးတိုးသြားရွာတဲ့ မႏွင္းဆီနီ...

Merlion struck by lightning

ၿပီးခဲ့တဲ့ စေနေန႕ ညေနပိုင္း ၄ နာရီေက်ာ္မွာ စကၤာပူရဲ႕ အထင္ကရ အမွတ္အသားျဖစ္တဲ့ Merlion ရုပ္တုႀကီး မိုးႀကိဳးပစ္ခံခဲ့ရပါတယ္။ မိုးႀကိဳးဒဏ္ေၾကာင့္ ရုပ္တုႀကီးရဲ႕ ေခါင္းေပၚ လည္ဆံေမႊးေတြ ေနရာမွာ အေပါက္ႀကီး ၂ ေပါက္ျဖစ္သြားပါတယ္။ မိုးႀကိဳးဒဏ္ေၾကာင့္ Merlion ရုပ္တုႀကီးရဲ႕ အနားတ၀ိုက္မွာ လာေရာက္ လည္ပတ္ ဓါတ္ပံုရိုက္ေနတဲ့ ဧည္႕သည္မ်ား တစ္စံုတရာ ထိခိုက္ဒဏ္ရာ ရမွဳေတာ့ မရိွခဲ့ပါဘူး။

အပူပိုင္းမုတ္သံုေဒသမွာ တည္ရိွေနတဲ့ စကၤာပူႏုိင္ငံအဖို႕ အခုလို မိုးႀကိဳးပစ္ခံရျခင္းကို မၾကာခဏ ခံရေလ့ရိွတဲ့ ႏုိင္ငံစာရင္းထဲမွာ ပါပါတယ္။ ၁၉၈၂ ကေန ၂၀၀၈ ခုႏွစ္အတြင္း ပ်ဥ္းမွ်အားျဖင့္ ၁ ႏွစ္မွာ ၁၈၆ ရက္ေလာက္ မိုးႀကိဳးပစ္ခံရေၾကာင္း National Environment Agencyရဲ႕ မိုးေလ၀သဌာနက ေျပာၾကားပါတယ္။

ဥပေဒအရ လူေနထိုင္တဲ့ အေဆာက္အဦးေတြတိုင္းမွာ မိုးႀကိဳးလြဲေတြ တပ္ထားေပမယ့္ အခုရုပ္တုႀကီးမွာေတာ့ မိုးႀကိဳးလြဲ မရိွခဲ့ပါဘူး။ အထပ္ျမင့္ မိုးေမွ်ာ္ အေဆာက္အဦးႀကီးေတြ ၀န္းရံေနတဲ့ Merlion ရုပ္တုႀကီးဟာ မိုးႀကိဳးဒဏ္ကို လံုေလာက္စြာ အကာအကြယ္ေပးႏုိင္မယ့္ အနီးဆံုး အေဆာက္အဦးျဖစ္တဲ့ One Fullerton building နဲ႕ အကြာအေ၀း အေတာ္ေ၀းေ၀းမွာ တည္ရိွေနခဲ့တာကလည္း အခုလို မိုးႀကိဳးပစ္ျခင္း ခံရတာပါလုိ႕ NUSက ပါေမာကၡတစ္ဦးကလည္း ရွင္းျပပါေသးတယ္။

အခုေတာ့ ရုပ္တုႀကီးကို ျပင္ဆင္မြမ္းမံေနပါၿပီ။ Merlion ရုပ္တုႀကီး ျခင္ကိုက္ခံရၿပီး ေသြးလြန္တုပ္ေကြးျဖစ္မွာ စိုးလို႕ တာ၀န္ရိွသူမ်ားက ေလာေလာဆယ္မွာ ျခင္ေထာင္ခ်ေပးထားပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။

Photo Credit: www.asiaone.com

Be considerate for young

ရန္ကုန္ျပန္တုန္းက ဗိသုကာဆရာေရႊနဲ႕ေတြ႕ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ရန္ကုန္ကေန မျပန္ခင္ တစ္ရက္အလိုမွာ ဆရာေရႊက စာအုပ္ ၂ အုပ္ လက္ေဆာင္ ျပန္ေပးလုိက္တယ္။ တစ္အုပ္က ခ်င္းတြင္းမဂၢဇင္း အမွတ္ ၃၅၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၀၀၉ ထုတ္ပါ။ ဒီေန႕ အဲဒီစာအုပ္ေလးကို ဖတ္ေနခဲ့တယ္။ အဲဒီအထဲမွာ ျပန္လည္ေ၀မွ်ခ်င္တဲ့ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ကို ေတြ႕မိလို႕ တကူးတက အခ်ိန္ေပး စာရိုက္ၿပီး ပို႕စ္တင္လုိက္ပါတယ္။ မူရင္း စာေရးသူရဲ႕ ကေလာင္အမည္ေတာ့ ေမာင္ေက်ာ္ေရြးပါ။ ေဆာင္းပါးက ခ်င္းတြင္းမဂၢဇင္းရဲ႕ စာမ်က္ႏွာ ၇၁ မွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ သရုပ္ေဖာ္ ကာတြန္းပံုေလးကိုလည္း သေဘာက်လို႕ ကင္မရာနဲ႕ ဓါတ္ပံုရိုက္ယူၿပီး ဒီမွာျပန္တင္လိုက္ပါတယ္။

အဲဒီေဆာင္းပါးေလး ဖတ္မိၿပီးေနာက္ ျမန္မာျပည္ႀကီးအတြက္ ရင္ေလးၿပီး သက္ျပင္းခ်မိပါတယ္။ တကယ္ဆို အဲဒီႏိုင္ငံေရးဆိုတဲ့ နယ္ပယ္ေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကႀကီးေရ က ဆိုသလိုမ်ိဳး တစ္လံုးတစ္ပါဒမွ မသိပါဘူး။ ကာတြန္းပံုထဲမွာဆို ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ေနရာက သစ္ပင္ေအာက္ကေန သစ္ပင္ေပၚက လူေတြကို ေမာ့ၾကည္႕ေနတဲ့ အုပ္စုထဲမွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ေမာ့ၾကည္႕လို႕ ျမင္မိတာကေတာ့ တျခားမေတြးပါနဲ႕။ အေပၚစီးမွာ ေနရာယူထားတဲ့ အာဏာပိုင္ေတြကလည္း လႊတိုက္ရင္း အေလွ်ာ့မေပးပါဘူး။ ေနရာတစ္ခုမွာ ေရာက္ရိွေနၿပီး လႊဆြဲေနတဲ့ အတိုက္အခံေတြကလည္း အေလွ်ာ့မေပးပါဘူး။ ဘယ္သူမွားလည္း မွန္တယ္ဆိုတာထက္ ေသခ်ာတာတစ္ခုက ျမန္မာျပည္ႀကီးရဲ႕ အနာဂတ္က ရင္ေလးစရာပါ။ ဒီေျမဒီေရမွာ က်န္ခဲ့မယ့္ သူေတြဟာ အခုလို အေလွ်ာ့မေပးပဲ ေနေနၾကတဲ့ လူႀကီးေတြရဲ႕ ေနာက္မ်ိဳးဆက္ေတြပါပဲ။ ျမန္မာျပည္ဖြား ေသြးခ်င္းမ်ားပါပဲ။ ငါတုိ႕လက္ထက္ ငါလုပ္ခ်င္သလို လုပ္မယ္။ ျဖစ္လာမယ့္ အက်ိဳးဆက္ကို ေနာက္လူေတြ ခံ၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ငါတုိ႕ ေသႏွင့္ၿပီလို႕ ေျပာမယ္ ဆိုရင္ေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေျပာစရာ မရိွပါဘူး။ ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵေလးကေတာ့ ဒီေျမဒီေရက ေနာက္မ်ိဳးဆက္အတြက္ ေသေသခ်ာခ်ာ ဆင္ျခင္ စဥ္းစားေပးၾကပါခင္ဗ်ာ။

ဥတုသံုးလီ ရာသီစက္၀န္း ေျပာင္းလဲကုန္ၿပီ

ဆမ္ဒုန္းရင္ဖိုေခ်းဆိုတဲ့ တိဘတ္ဘုန္းႀကီးတစ္ပါးရိွတယ္။ ဟိုတစ္ေလာက ဘာလီမွာ ဥတုေတြေျပာင္းလုိ႕ လူေတြမွာ ႀကံဳရမယ့္ ျပႆနာေတြအေၾကာင္း ႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ေတြ ေဆြးေႏြးၾကတယ္။ ဆမ္ဒုန္း ရင္ဖိုေခ်းက ေဆြးေႏြးပြဲကို ေ၀ဖန္တယ္။

ဘာလီေဆြးေႏြးပြဲတက္တဲ့ အစိုးရေတြအေနနဲ႕ ဂလိုဘယ္ ပူေႏြးလာမွဳႀကီးရဲ႕ အေရးႀကီးမွဳ၊ ဘိုင္အိုစဖီယား (biosphere)ကို ကာကြယ္ဖို႕ အေရးေပၚျဖစ္ေနမွဳကို သေဘာေပါက္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္လို ေဆာင္ရြက္ၾကမယ္ ဆိုတာက်ေတာ့ မဆံုးျဖတ္ႏိုင္ၾကဘူး။ အေမရိကန္ေတြက တရုတ္နဲ႕ အိႏၵိယအေနနဲ႕ ကာဗြန္ ထုတ္လုပ္မွဳကို ေလွ်ာ့ေစခ်င္တယ္။ ငါတို႕ မေလွ်ာ့ခင္မွာ မင္းတုိ႕ ေလွ်ာ့ရမယ္တဲ့။ တရုတ္နဲ႕ အိႏၵိယက အေမရိကန္နဲ႕ အေပါင္းပါ စက္မွဳထြန္းကားတဲ့ အေနာက္ႏိုင္ငံေတြေၾကာင့္ ဂလိုဘယ္ ပူေႏြးမွဳႀကီးျဖစ္ရတာ မင္းတုိ႕ အရင္ေလွ်ာ့ရမွာေပါ့လို႕ ျပန္ေျပာတယ္။ စီးပြါးေရး တိုးတက္ေအာင္ လုပ္ခြင့္ရိွတာေပါ့။ ကာဗြန္ ေလွ်ာ့ေနရင္ ေနာက္က်န္ခဲ့မွာေပါ့တဲ့။

ဆမ္ဒုန္းက တစ္ဘက္က အေမရိကန္၊ ေနာက္တစ္ဘက္က တရုတ္နဲ႕ အိႏၵိယ ျငင္းခုန္ေနၾကတာကို ရယ္တယ္။ ကိုယ္ထိုင္ေနတဲ့ သစ္ကိုင္းကို လႊတိုက္ေနၾကတာပဲ။ အေပၚကိုင္းမွာထုိင္ လႊဆြဲေနတဲ့ အေမရိကန္က ေအာက္ကိုင္းေသးေပၚမွာ ထုိင္ၿပီး လႊဆြဲေနတဲ့ တရုတ္နဲ႕ အိႏိၵယကို ေတာ္ၾကေတာ့လို႕ ေျပာတယ္။ လိမ့္က်မွာ စိုးလုိ႕ပါတဲ့။ တရုတ္နဲ႕ အိႏၵိယက မင္းအရင္ ရပ္ပါလားလို႕ ျပန္ေျပာတဲ့အခါ အေမရိကန္က မဟုတ္ဘူး။ မင္းက အရင္ရပ္ရမွာလို႕ ျပန္ေျပာတယ္။ တကယ္ေတာ့ လႊတိုက္တာကို မရပ္ရင္ ႏွစ္ဦးလံုး လိမ့္က်မွာ၊ ထိုင္ေနတဲ့ သစ္ကိုင္းေတြ က်ိဳးကုန္မွာ။

တကယ္ေတာ့ အစိုးရေတြကို ပညာတတ္တယ္ ဆင္ျခင္တတ္တယ္လို႕ ထင္စရာရိွတယ္။ ဥတုေတြ ေျပာင္းကုန္တဲ့ အက်ပ္အတည္းဟာ အားလံုးစုစည္း အလုပ္လုပ္ဖို႕ အခြင့္အေရးႀကီးတစ္ခု။ တစ္ဦးကို တစ္ဦး လက္ညိွဳးထိုးေနတာထက္ က်က္သေရရိွတဲ့ ကမာၻႀကီးတစ္ခု ျဖစ္လာဖို႕ ဒီဇိုင္းလုပ္ႏုိင္တဲ့ အခြင့္အေရး။ အမိွဳက္သရိုက္ေတြ ျပည္႕ေနတဲ့ စိတ္ပင္ပန္းစရာေတြနဲ႕၊ လူဦးေရ ထူထပ္က်ပ္ညပ္ၿပီး ေခါင္းပံုျဖတ္ေနတဲ့ ကမာၻႀကီး။ လူတစ္၀က္ေလာက္က ငတ္ၿပီး၊ လူတစ္၀က္က အ၀လြန္ေနတဲ့ ကမာၻႀကီးကို ဘယ္သူက လိုခ်င္မွာလဲ။ ေရသန္႕၊ ေလသန္႕၊ အစာသန္႕ေတြ ရွားပါးလာတဲ့ ကမာၻႀကီးကို ဘယ္သူက ႀကိဳက္မွာလဲ။ ဒီထက္ ေကာင္းေအာင္ မႀကံႏိုင္ၾကေတာ့ဘူးလား။

ဥတုပ်က္တာဟာ ျပႆနာရဲ႕ အရင္းအျမစ္ မဟုတ္ဘူး၊ ျပႆနာရဲ႕ လကၡဏာသာ ျဖစ္ပါတယ္။ စီးပြါးေရး၊ ႏုိင္ငံေရး၊ လူမွဳေရး စနစ္ေတြ ညံ႕လို႕ျဖစ္တာပါ။ ရုပ္ၾကြင္းေလာင္စာနဲ႕ ေစ်း၀ယ္ခ်င္ေအာင္ လုပ္တဲ့၀ါဒကို ဘိန္းစြဲသလို စြဲေနတဲ့ အေပၚမွာ အေျခခံတာပါ။ စိတ္ကူးစိတ္သန္း ကြန္႕ျမဴးၿပီး တီထြင္ၿပီး နာမ္အရ သန္႕ရွင္းလာၿပီး ေကာင္းတဲ့ ကမာၻႀကီးျဖစ္ေအာင္ လုပ္လုိ႕ရပါတယ္။ အေမရိကန္၊ တရုတ္၊ ကုလားနဲ႕ က်န္တဲ့ ကမာၻသူ ကမာၻသားေတြဟာ ဇီ၀သစ္ပင္ရဲ႕ အသီးအပြင့္ေတြကို ဆြတ္ခူးစားသံုးၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္လို႕ ရပါတယ္။ ကိုယ္ထိုင္ေနတဲ့ သစ္ကိုင္းကို လႊဆြဲေနတဲ့ လူေတြ မဟုတ္ၾကရင္။

ခ်င္းတြင္းမဂၢဇင္း အမွတ္ ၃၅
ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၂၀၀၉