.:: Download Myanmar Font (WinKalaw New Version) HERE ::.

Saturday, March 21, 2009

A lonely Professor



ေဟာင္းႏြမ္း အိုမင္းေပမယ့္
က်က္သေရ ရိွေနတဲ့...
ျမင့္မားထည္၀ါ ခန္႕ညားေပမယ့္
အထီးက်န္ေနရရွာတဲ့...
သမိုင္းေၾကာင္းေတြ ေျပာျပခ်င္ေပမယ့္
တပည္႕ေတြ မရိွရွာေတာ့တဲ့...

အမိတကၠသိုလ္ရဲ႕
ပါေမာကၡ...

Wednesday, March 18, 2009

A parallelogram



ၿပိဳင္ဆိုင္ေနတဲ့ နိဂံုးတစ္ခုလား...
ေတြးမိတာေတာင္ ရင္မွာ မခ်ိပါဘူး...
ဟိုတခ်ိန္တုန္းက တကၠသိုလ္...

Tuesday, March 17, 2009

New guest on my desk


အစတုန္းက ကၽြန္ေတာ့္စားပြဲမွာ ခ်စ္စရာ ဓါတ္ပံုမွန္ေဘာင္ေလး မရိွခဲ့ဘူး။ အခုေတာ့ မွန္ေဘာင္ေလးတစ္ခု ေနရာယူလာခဲ့ၿပီေပါ့။ နံရံေထာင့္ေလး လြတ္ေနတဲ့ ေနရာေလးက အခုေတာ့ ဓါတ္ပံုေလးနဲ႕ အံ၀င္ဂြင္က် လိုက္ဖက္ညီ လွပေနပါၿပီ။ ေဘာလ္ပင္ေတြ ထည္႕ထားတဲ့ ခြက္ေလးကေတာင္ သူ႕ပိုင္နက္ေနရာေလးကို ဖယ္ေပးလိုက္ရလို႕ ကၽြန္ေတာ့္ကိုမ်ား မေက်မနပ္ ျဖစ္ေနမလားပဲ။ အစက အဲဒီေနရာမွာ အဲဒီခြက္ကေလးကို ထားထားတာေလ။

ဓါတ္ပံုေလးေရွ႕က ျပကၡဒိန္ေလးကေတာ့ လက္ခ်ိဳးေရရမယ့္ ရက္ေတြကို ျပေနတယ္ေလ။ အဲဒီလ အဲဒီအခ်ိန္ကို ေရာက္ဖို႕ ရက္ေတြ အမ်ားႀကီး က်န္ေနေသးတယ္တဲ့။ ရင္ေမာရတာေပါ့ဗ်ာ။ ေရွ႕က စပီကာေလးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ သံစဥ္ခ်ိဳခ်ိဳေတြ ထုတ္ေပးရင္း ကၽြန္ေတာ့္ကို အလြမ္းေတြပိုေအာင္ ဖန္တီးေပးတဲ့သူေပါ့။ သူ႕ေဘးနားက အိုင္ေပါ့ဒ္ေလးက ကိုယ္နဲ႕မကြာ ထားတဲ့အရာတစ္ခုပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ရံုးသြားရံုးျပန္ ရထားေပၚ ကားေပၚ အခ်ိန္ေတြ၊ ရံုးမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ သူက ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ အိပ္ကပ္ထဲမွာ အၿမဲတမ္း ေနရာယူေလ့ရိွတယ္။ ညဘက္ေရာက္မွပဲ သူ႕ခမ်ာ အနားယူရရွာတာ။ အဲဒီအခ်ိန္က်ေတာ့ စပီကာေတြက အလုပ္လုပ္ေနၾကၿပီေလ။

သူ႕ေရွ႕မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ဟန္းဖုန္းေလးပါ။ တကယ္ေတာ့ သူ႕ခင္မ်ာ အိမ္ဖုန္းေလာက္ေတာင္ တာ၀န္ မယူရရွာပါဘူး။ ရံုးမွာဆုိ ရံုးဖုန္းသံုးတယ္။ အိမ္မွာဆို အိမ္ဖုန္းသံုးတယ္။ တစ္ေန႕ေနလို႕ ဖုန္းတစ္ခါေတာင္ မလာေတာ့ သူ႕ခင္မ်ာ ေအးေဆးေလး နားေနရတာမ်ားပါတယ္။ ညပိုင္းဆိုလည္း အခုလို စားပြဲေပၚမွာပဲ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ေနေနရရွာတယ္။ သူငယ္ခ်င္း အမ်ားစုက ဂ်ီေတာ့ခ္ကေန စာရိုက္ၿပီး စကားေျပာၾကတယ္။ တကူးတက ဖုန္းေခၚမေနၾကဘူး။

စားပြဲ အလည္တည္႕တည္႕က ကြန္ပ်ဴတာကေတာ့ ရံုးက ေပးထားတဲ့ ကြန္ပ်ဴတာပါ။ ရံုးမွာလည္း သူနဲ႕ပဲ။ အိမ္မွာလည္း သူနဲ႕ပဲ။ အခ်စ္ေလးနဲ႕ ဂ်ီေတာ့ခ္မွာ စကားေျပာရင္လည္း သူကေန တဆင့္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္ ခံစားခ်က္ေတြ သီဖြဲ႕ရင္လည္း သူ႕ကိုပဲ သံုးရတာပဲေလ။ အခုတေလာ သူကေတာ့ ၿငီးေနရွာမွာပါ။ လြမ္းတယ္ ခ်စ္တယ္ဆိုတာေတြကိုပဲ ခဏခဏ ေျပာေန ၾကားေန ေရးဖြဲ႕ေနလို႕တဲ့။ ၾကည္႕ရတာ သူလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို အားက် မနာလို ျဖစ္သြားပံုပဲ။ အားလည္းက်မိတယ္။ မနာလိုလည္း ျဖစ္မိတယ္ ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။ သူ႕ကိုေတာ့ အေတာ္အားနာေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ဒါေတြပဲ ေရးဖြဲ႕ ေျပာေနရမွာပဲေလ။ ကၽြန္ေတာ္က ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး ခ်စ္မိေနတာကိုး။ ဒါေၾကာင့္ ခ်စ္တာကို ခ်စ္တယ္လို႕ ရိုးသားစြာ ေျပာမိတာေပါ့။

ေဘးနားမွာရိွေနတဲ့ နာရီေလးကေတာ့ ႏိွဳးစက္ေလးေပါ့။ တခါတေလ ကၽြန္ေတာ့္ဘာသာ အိပ္ရာမထျဖစ္ရင္ ႏွိဳးစက္အခ်ိန္ ေပးထားရတယ္။ မဟုတ္ရင္ ရံုးကို အေတာ္ေလး ေနာက္က်မွ ေရာက္မွာေလ။ ခဏခဏ ရံုးေနာက္က်တာေတာ့ မေကာင္းဘူးေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို အိပ္ရာက ႏွိဳးေပးရွာပါတယ္။ အိပ္ရာက ႏိွဳးလာတိုင္း သတိရမိတာက ဘယ္သူလဲဆိုတာ သိပါတယ္ေနာ္။ ႏွိဳးစက္ေလးေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ မနက္ခင္းတိုင္း သတိရျခင္းမ်ားစြာနဲ႕ အိပ္ရာက ႏွိဳးထခဲ့တာေပါ့။ ညဆိုလည္း ၁၁ နာရီခြဲၿပီလားကို မၾကာခဏ လွမ္းလွမ္းၾကည္႕မိလုိ႕ သူလည္း ရွက္ေနေလာက္ပါၿပီ။

အေနာက္က ဖုန္းေလးကေတာ့ အိမ္ဖုန္းပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ အခန္းထဲမွာ တစ္လံုး တပ္ထားတယ္။ အျပင္မွာ တစ္လံုးရိွတယ္။ ညစဥ္ညစဥ္ အခ်စ္နဲ႕ ရင္ထဲက စကားေတြ ဖြင့္ဟေျပာဖို႕အတြက္ သူ႕ခင္မ်ာ မၿငီးမျငဴ မၿငိဳမျငင္ တာ၀န္ယူေပးရွာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ႏွိပ္သမွ် နံပါတ္ေပါင္း မ်ားစြာကို ခံရရွာတယ္။ တစ္ခါေခၚလို႕ မရရင္ ေနာက္တစ္ခါ ဖုန္းနံပါတ္ ထပ္ႏွိပ္ၿပီး ေခၚရေတာ့ နံပါတ္ေတြ အမ်ားႀကီး ႏိွပ္ျဖစ္တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဖုန္းေျပာရင္း ၿပံဳးေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ မ်က္ႏွာကို အနီးကပ္ ျမင္ခြင့္ရထားတဲ့ အရာ၀တၳဳတစ္ခုပါ။ အဲဒီအတြက္ သူေက်နပ္ေနမွာ ကၽြန္ေတာ္ သိေနတယ္။

သူတုိ႕ေတြ အားလံုးၾကားမွာ ဧည္႕သည္ အသစ္ေလးတစ္ခု တုိးလာၿပီေပါ့။ အဲဒါကေတာ့ ခ်စ္သူရဲ႕ ဓါတ္ပံုပါတဲ့ မွန္ေဘာင္ေလးေပါ့။ ပုဂံဘုရားေတြရဲ႕ နီညိဳညိဳ အုတ္အေရာင္၊ မွန္ေဘာင္ရဲ႕ သစ္သားအေရာင္၊ အခ်စ္ေလး ၀တ္ထားတဲ့ အနီေရာင္တီရွပ္၊ အားလံုးဟာ လိုက္ဖက္ညီလွပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ အေမာေျပေစတဲ့ အခ်စ္ဆံုးေပးတဲ့ လက္ေဆာင္မြန္တစ္ခုပါပဲ။ လြမ္းတုိင္း ၾကည္႕မိလုိ႕၊ သတိရတုိင္း ၾကည္႕မိလုိ႕ ဓါတ္ပံုထဲက ေကာင္မေလးေတာ့ ဘယ္လိုေနမလဲေတာ့ မသိဘူး။ သူ႕ေဘးနားက ဘီလူးႀကီးေတာင္ အၾကည္႕ခံရလြန္းလို႕ ရွက္ၿပီး ၿပံဳးေတာင္ ၿပံဳးလာသလိုပဲေနာ္။
~~~~~~~~~~

အႏွစ္ခ်ဳပ္....
အရူးေျပာ အရူးယံုဆိုတဲ့အတုိင္း ခ်င့္ယံုၾကေလာ။ ပုထုဇေနာဥမၼာ့တေကာ...

Monday, March 16, 2009

Be quick!

"ျမန္ျမန္ေလး ျမန္ျမန္ေလး...
ငါ အိမ္ရွင့္ ကေလးေတြကို ေက်ာင္းသြားႀကိဳရအံုးမွာ..."

စကာၤပူမွာ အိမ္ေဖာ္ အိမ္အကူဆိုတာ မိသားစုေတြကို ၾကည္႕ရွဳ ေစာင့္ေရွာက္ ကူညီေပးတဲ့ အခန္းက႑မွာ အေရးပါတဲ့ ေနရာမွာ ရိွေနတဲ့သူေတြပါ။ အိမ္မွဳကိစၥ သန္႕ရွင္းေရး လုပ္တာက အစ... ကေလးေတြကို ျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္တာ အဆံုး.. အိမ္ေဖာ္ဆုိတာကို စကၤာပူရဲ႕ လူေနရပ္ကြက္ အိမ္ရာေတြမွာ ျမင္ေတြ႕ေနက် ျမင္ကြင္းတစ္ခုအျဖစ္ ရိုးရိုးရွင္းရွင္းေလး ေတြ႕ျမင္ရမွာပါ။ အခုေတာ့ ဆန္းဆန္းျပားျပား ကိစၥေတြ ရိွလာပါၿပီ။ ဘူကစ္ဘေတာ့ (Bukit Batok) တ၀ိုက္က အိမ္ရာတိုက္ခန္းေတြမွာ အိမ္ေဖာ္တခ်ိဳ႕ အိမ္အလုပ္ေတြအျပင္ အျခားအလုပ္ေတြပါ အပို၀င္ေငြရဖို႕ လုပ္ေနၾကပါၿပီ။

သူတုိ႕ေတြထဲက တစ္ေယာက္။ အင္ဒိုနီးရွားလူမ်ိဳး အိမ္ေဖာ္တစ္ဦး။ ရို႕စ္လုိ႕ပဲ ေခၚၾကပါစို႕။ အမည္ရင္းေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘာေတြ ဆန္းဆန္းျပားျပား လုပ္သလဲဆုိေတာ့ အိမ္ေဖာ္အလုပ္အျပင္ အခ်ိန္ပုိင္း လိင္ေဖ်ာ္ေျဖမွဳ လုပ္ငန္း ျပည္တန္႕ဆာ အလုပ္ကို အပို၀င္ေငြရတဲ့ လုပ္ငန္းအေနနဲ႕ အိမ္အနားတ၀ိုက္က လူလတ္ပိုင္းေတြကို အဓိက ဦးတည္ၿပီး လုပ္ကိုင္ပါတယ္။ လူငယ္ပိုင္းေတြေတာင္ သူတုိ႕ရဲ႕ ေသြးေဆာင္ ျဖားေယာင္းမွဳ ေအာက္က လြတ္ထြက္ မရုန္းႏိုင္တာေတြ ရိွေနၾကပါတယ္။

အသက္ ၅၀ ႏွစ္အရြယ္ စီးပြါးေရးသမားတစ္ဦးျဖစ္တဲ့ ဦးေဂ်ဟာ အသက္ ၂၀ အရြယ္ရိွ သူ႕သားကို ရို႕စ္နဲ႕အတူ အိပ္ရာေပၚမွာ ခ်စ္ရည္လူးေနစဥ္ လက္ပူးလက္ၾကပ္ ဖမ္းမိခဲ့ပါတယ္။ အလုပ္မ်ားလြန္းတဲ့ ဦးေဂ်ဟာ အိမ္ကို ညဥ္႕နက္သန္းေခါင္မွ ျပန္ေရာက္ေလ့ရိွေပမယ့္ တစ္ရက္မွာ ရို႕စ္နဲ႕ သူ႕သားတုိ႕ရဲ႕ အိပ္ခန္းထဲက ဇာတ္လမ္းကို ထိပ္တုိက္ ရင္ဆိုင္တိုးမိခဲ့တာပါ။ စိတ္ဆိုးေနတဲ့ ဦးေဂ်က ရို႕စ္ရဲ႕ အလုပ္ရွင္ကို တုိင္ေျပာမယ္လို႕ ၿခိမ္းေျခာက္ ေျပာဆိုခဲ့ပမယ့္ တကယ္တမ္းမွာေတာ့ သူ မလုပ္ရက္ခဲ့ပါဘူး။ သူ ဒီလို လုပ္လိုက္ရင္ ရို႕စ္တစ္ေယာက္ လက္ရိွ အိမ္ေဖာ္အလုပ္ကေန ျပဳတ္သြားမွာေပါ့။ ရို႕စ္ကလည္း အဲဒီလို မလုပ္ဖို႕ ခခယယ ေတာင္းပန္ရွာခဲ့ပါတယ္။

ေကာ္ဖီဆိုင္ေတြ၊ ကေလးကစားကြင္းေတြမွာ တခ်ိဳ႕ေသာ အိမ္ေဖာ္ေတြဟာ ဟိုတစ္စု ဒီတစ္စု ရိွေနတတ္ၿပီး ျဖတ္သြားျဖတ္လာ ေယာက်ာ္းေတြကို ညဳတုတုေတြလုပ္ၿပီး ျမဴဆြယ္ၾကပါတယ္။ ရို႕စ္နဲ႕ သူ႕အေပါင္းအေဖာ္ အိမ္ေဖာ္အခ်ိဳ႕ဟာ ၀န္ေဆာင္ခအေနနဲ႕ ေဒၚလာ ၄၀ ကေန ေဒၚလာ ၆၀ ၾကား ယူေလ့ရိွပါတယ္။ သူတုိ႕နဲ႕ ဆက္သြယ္ႏိုင္တဲ့ ဖုန္းနံပါတ္ေတြလည္း ရပ္ကြက္ထဲက ေယာက်ာ္းသားေတြကို ေပးေလ့ရိွပါတယ္။

သတင္းေထာက္တစ္ဦးက ရို႕စ္ဖုန္းနံပါတ္ကို ရၿပီး အလုပ္ကိစၥ ေျပာဆိုညိွဳႏိွဳင္းဖို႕ ခ်ိန္းဆိုခဲ့ပါတယ္။ ရို႕စ္က ေတြ႕ခ်င္ေပမယ့္ ေထာက္ခံ ေျပာဆုိ ဆက္သြယ္ေပးတဲ့ ၾကားလူမရိွလို႕ ေတြ႕ရမွာ တြန္႕ဆုတ္ေနပါေသးတယ္။ ရို႕စ္က ေျပာပါေသးတယ္။ သူ႕ကို ဟိုတယ္ေတြမွာ ခ်ိန္းရင္ မသြားႏုိင္ပါဘူး။ တျခားအိမ္ကိစၥေတြနဲ႕ အၿမဲတမ္း အလုပ္ရွဳပ္ေနတတ္လို႕ပါ။ သူ႕ကို ေတြ႕ခ်င္ရင္ သူေနတဲ့ေနရာ အနားတ၀ိုက္မွာ ေနထိုင္ေနတဲ့သူ ျဖစ္ဖို႕ လိုပါတယ္။ အဲဒါမွ အဲဒီအိမ္မွာ အလုပ္ လုပ္ျဖစ္တာေပါ့တဲ့။ ရို႕စ္က ထပ္ေမးပါေသးတယ္။ အခ်စ္ေလးမွာ ကြန္ဒံုးေရာ ပါလာသလားတဲ့။ ႏွစ္ပါးသြားမယ့္ ရက္ကေတာ့ ရို႕စ္ရဲ႕ လက္ရိွအိမ္ရွင္ အလုပ္ သြားတဲ့ေန႕အေပၚ မူတည္ပါတယ္။

အေရွ႕ဂ်ာဗားမွာ ေနထိုင္တဲ့ ကေလး ၃ ေယာက္အေမ ရို႕စ္ဟာ ခင္မင္ဖြယ္ ေကာင္းသလို စကားေျပာလည္း သြက္ပါတယ္။ လက္ရိွ အလုပ္ရွင္ရဲ႕ ကေလးေတြကို ေန႕လည္ပိုင္းမွာ ေက်ာင္းႀကိဳဖုိ႕ရိွတာေၾကာင့္ သူမရဲ႕ ႏွစ္ပါးသြားအက ဧည္႕ခံခ်ိန္ဟာ တုိေတာင္းႏိုင္ပါတယ္။ ရို႕စ္ဟာ ေက်ာင္းဖြင့္ရက္တုိင္း မနက္ ၈ နာရီခြဲမွာ ကေလးေတြကို ေက်ာင္းသြားပို႕ပါတယ္။ အဲဒီလို ေက်ာင္းပို႕ၿပီးရင္ အလုပ္အားသြားၿပီျဖစ္တဲ့ ရို႕စ္ဟာ သူရဲ႕ ဧည္႕သည္ေတြကို ေဖ်ာ္ေျဖ ဧည္ခံဖို႕ အခ်ိန္ရပါတယ္။ ကေလးေတြ ေန႕လည္ ေက်ာင္းမဆင္းခင္ အခ်ိန္ထိေပါ့။

စကားေတြ ေျပာရင္း ေစ်းညိွလိုက္ေတာ့ ေဒၚလာ ၅၀ ပါတဲ့။ သတင္းေထာက္က ဆက္ေမးပါတယ္။ အခုလိုမ်ိဳး ျပည္႕တန္ဆာ အလုပ္ကို လုပ္ၾကတဲ့ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ အိမ္ေဖာ္ေလးေတြေရာ မရိွၾကဘူးလားတဲ့။ ရို႕စ္က ျပန္ေျဖပါတယ္။ ဒီအိမ္ရာစခန္းမွာေနတဲ့ သူ႕အသိ အိမ္ေဖာ္အခ်ိဳ႕လည္း အခုလို အလုပ္ေတြကို လုပ္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မိတ္ဆက္ေပးဖို႕ေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ အဲဒီလို မိတ္ဆက္ေပးလိုက္ရင္ ငါ့ေဖာက္သည္ေတြက ငါ့ဆီကို ျပန္မလာၾကေတာ့ဘူး။ အဲဒီေတာ့ ငါ ပိုက္ဆံ ဘယ္ရေတာ့မလဲတဲ့။

စကၤာပူမွာ အိမ္ေဖာ္အျဖစ္ အလုပ္လုပ္တာ ၅ ႏွစ္နီးပါးရိွၿပီျဖစ္တဲ့ ရို႕စ္ရဲ႕ ေဖာက္သည္ေတြက အသက္ႀကီးပိုင္း အမ်ိဳးသားေတြ မ်ားပါတယ္။ ရို႕စ္ရဲ႕ ပံုမွန္ေဖာက္သည္တစ္ဦးက ေၾကးႀကီးႀကီး ေစ်းေကာင္းေပးသလို လက္ေဆာင္ေတြလည္း ေပးတတ္ပါတယ္။ အခုေတာ့ သူက ေ၀းတေျမျခားကို ေျပာင္းေရႊ႕ေနထုိင္သြားပါၿပီ။ အကယ္လို႕မ်ား ရို႕စ္ရဲ႕၀န္ေဆာင္မွဳကို သေဘာက်ရင္ အခ်ိန္မေရြး ဖုန္းဆက္ေခၚပါ။ ေနာက္ပိုင္းေတြမွာ ေခၚတဲ့အေခါက္တုိင္း ပိုက္ဆံ ေပးစရာ မလိုပါဘူး။ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြပဲ ေပးခ်င္တာပါလို႕ ရို႕စ္က ျဖည္႕စြက္ ေျပာပါေသးတယ္။

ေစ်းစကားေျပာၿပီး တကယ္လုပ္ငန္းစဖို႕ အိမ္ေပၚတက္ၾကရေအာင္ လုပ္တဲ့အခ်ိန္မွာ သတင္းေထာက္ဆီကို ႀကိဳတင္ ဇာတ္တိုက္ထားတဲ့အတုိင္း ဖုန္းေခၚသံတစ္ခု ၀င္လာပါတယ္။ မိသားစု၀င္ တစ္ေယာက္ အခုဒီအိမ္ကို လာေနတာျဖစ္လို႕ ႏွစ္ပါးသြားဖို႕အတြက္ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးဆိုတာ ေျပာျပၿပီး ေနာက္တစ္ေန႕ကို အစီအစဥ္ ေျပာင္းလိုက္ပါတယ္။ ရို႕စ္ကလည္း ရက္ေရႊ႕ဆုိင္းေပးဖုိ႕ သေဘာတူေပးပါတယ္။ သူ႕အလုပ္ကို သူယူထားတဲ့ ေငြေၾကးနဲ႕တန္ေအာင္ ေက်နပ္ေအာင္ လုပ္ေပးမယ္ ဆုိတဲ့အေၾကာင္း... ထြက္မေျပးပါဘူး ဆိုတဲ့အေၾကာင္း... ေသခ်ာ မွာသြားခဲ့ပါေသးတယ္။

ေနာက္တစ္ရက္မွာ ရို႕စ္ကို ဖုန္းဆက္ၿပီး သူ ဘယ္သူဘယ္၀ွါ ျဖစ္တယ္ဆိုတာ ဖြင့္ေျပာလိုက္ပါေတာ့တယ္။ ဘာေၾကာင့္ အခုလို အလုပ္မ်ိဳးကို လုပ္ရတာလည္း ဆုိတာကိုလည္း တခါတည္း ေမးခဲ့ပါတယ္။ ပထမေတာ့ ရို႕စ္ မေျဖပါဘူး။ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေလး စြံ႕အေနပါတယ္။ ခဏၾကာေတာ့ ရို႕စ္က ေျပာပါတယ္။

"ငါ့ေယာက်ာ္းက ၂၀၀၀ ခုႏွစ္က ဆံုးသြားပါၿပီ။ ငါ့မိသားစုကို ေထာက္ပ့ံဖို႕ ငါတစ္ေယာက္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ တစ္လကို အိမ္ေဖာ္ လစာ ၃၅၀ ေဒၚလာဆုိတာ ငါ့အိမ္အတြက္ မေလာက္ငွတဲ့ ၀င္ေငြတစ္ခုပါ...."

အဲဒီလို ေျပာၿပီး ရို႕စ္ ဖုန္းခ်သြားပါတယ္။

Ref: The news paper on Sunday
March 15, 2009 Page 2

Sunday, March 15, 2009

Golden Rock Pagoda Trip-5


ရင္ျပင္ေတာ္အေပၚမွ မုဆိုးေတာင္သို႕ အဆင္းလမ္း


ဖက္လွဲတကင္း ႀကိဳဆိုတတ္တဲ့ ထမင္းဆိုင္ေတြ


မေမာႏိုင္ မပန္းႏုိင္ တေရြ႕ေရြ႕နဲ႕ သြားၾကသည္


မလွဘူးလို႕ ဘယ္သူေျပာလဲ


အဓိဌာန္ျပဳၿပီး လွဳပ္လို႕ရတဲ့ ေက်ာက္ထပ္တရာ ေစတီ


ေက်ာက္တံုးႀကီး ၿပိဳလဲသြားရွာတာ ၾကာလွၿပီျဖစ္တဲ့ နဂါးဘုရား


တကယ့္ဖားႀကီးနဲ႕တူတဲ့ ဖားဘုရား


ႀကိဳး၀ိဇၨာက ႀကိမ္ႀကိဳးေလွ်ာက္ၿပီး ေရႊသကၤန္းကပ္ေပးတဲ့ ေက်ာက္ထပ္ႀကီး