.:: Download Myanmar Font (WinKalaw New Version) HERE ::.

Monday, June 22, 2009

I hate drinking

စေနေန႕ညက တရုတ္လိုင္းမွာျပတဲ့ ေရွာင္လင္သိုင္းကား ၾကည္႕ေနျဖစ္ခဲ့တယ္။ မင္းသားက မဂၤလာဦးညမွာ အရက္မူးေအာင္ ေသာက္ၿပီး မဂၤလာခန္းထဲကို ယိုင္တိုင္ယိုင္တုိင္ ၀င္သြားတဲ့အခန္းပါတယ္။ သတို႕သမီးက ကုတင္ေပၚမွာ မလွဳပ္မယွက္ေလး ထိုင္လို႕။ အဲဒီကို ၾကည္႕ေနရင္း အေတြးစေတြ ပြါးသြားတယ္။ ခ်ဥ္စုတ္စုတ္ အနံ႕နဲ႕ မဂၤလာဦးညကို ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူး ျဖတ္သန္းႏိုင္ပါမလား။ အငွား ေတြးၾကည္႕တာပါ။

ကေလးဘ၀တုန္းက တရုတ္ႏွစ္ကူးေရာက္တုိင္း မိုးနတ္မင္း ဘာညာကိြကြ အစံုအလင္ကို ကန္ေတာ့ထားတဲ့ စားပြဲေပၚက အရက္ခြက္ေလးေတြကို ကေလးသဘာ၀ ညီအစ္ကိုတသိုက္ အၿပိဳင္ေမာ့ၾကတယ္။ ဘယ္သူ မ်ားမ်ားနဲ႕ ျမန္ျမန္ ေသာက္ႏိုင္သလဲေပါ့။ ရင္ထဲကို ပူဆင္းသြားတဲ့ ခါးသက္သက္ အရသာကို မႀကိဳက္ေပမယ့္ ႏိုင္ခ်င္ေဇာနဲ႕ ၃ ခြက္ေလာက္ အျမန္ေမာ့ခ်ဖူးတယ္။ လူႀကီးေတြကလည္း ဘာမွ မေျပာပါဘူး။ ၿပံဳးၿပံဳးႀကီး ၾကည္႕ေနၾကတယ္။ ဆိုလိုခ်င္တာက အရက္ဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ တရုတ္လူမ်ိဳးေတြအတြက္ ကေလးဘ၀ ပိစိေကြးကတည္းက မစိမ္းတဲ့ အရာတစ္ခုေပါ့။

ငယ္ငယ္တုန္းက အိမ္ေဘးက ၿခံထဲမွာ မိသားစုတစ္စု ေနၾကတယ္။ လင္ရယ္ မယားရယ္ သား ၂ ေယာက္ သမီး ၁ ေယာက္နဲ႕ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းပဲ။ ၿခံေရွ႕မွာ ေအာ္ေကြ႕ၾကည္ ဆိုင္ေလး ဖြင့္ထားတယ္။ အခ်ဥ္ရည္ ေကာင္းလြန္းလို႕ မနက္ ၉ နာရီခြဲဆို ေရာင္းလုိ႕ကုန္ၿပီ။ သစ္ပင္ပန္းမန္ေတြ ေ၀ေ၀ဆာဆာနဲ႕ ၿခံႀကီးထဲမွာ မိသားစုေလး တစ္ေန႕လုံး ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ရိွေပမယ့္ ညဘက္ေရာက္ရင္ နတ္ဆိုး၀င္သလို အိမ္ဦးနတ္ႀကီး မူးပါေတာ့တယ္။ မိန္းမကို ဆဲလိုက္ ကေလးေတြကို အျပစ္မရိွ အျပစ္ရွာ ရိုက္ႏွက္ေနလိုက္နဲ႕ တကယ္ကို စိတ္မခ်မ္းသာစရာပါပဲ။ ကေလးေတြရဲ႕ ငိုသံနဲ႕ ငရဲပြက္သလား မွတ္ေနရတယ္။ အရက္ မေသာက္ထားတဲ့ အခ်ိန္မွာဆို အဲဒီဦးေလးႀကီးက အေတာ္ကို သေဘာေကာင္းပါတယ္။ စကားေျပာ ယဥ္ေက်း ခ်ိဳသာပါတယ္။ ရပ္ေရးရြာေရးမွာ ကူညီရုိင္းပင္းတတ္ပါတယ္။

အိမ္မွာလည္း ပါပါးက တခါတေလ အေပါင္းအသင္းေတြနဲ႕ စံုရင္ ေသာက္တတ္ေသးတယ္။ ၀ါတြင္းကာလ ေရွာင္ထားလို႕ပဲ ၀ါတြင္းမွာ ေအးေအးေဆးေဆးေနရတယ္။ ၀ါကၽြတ္ၿပီဆိုရင္ တစ္လကို ႏွစ္ခါ သံုးခါေလာက္ ေသာက္တတ္တယ္။ သူမွာ အေပါင္းအသင္းေတြ မ်ားေတာ့လည္း တခ်ိဳ႕လေတြမွာ ငါးခါ ေျခာက္ခါအထိ ပြဲဆက္မ်ားေသးတယ္။ ပါပါးက အျပင္သြားရင္ ကားယူသြားေလ့ရိွေတာ့ ညဘက္မိုးခ်ဳပ္လို႕ အိမ္ျပန္မေရာက္ရင္ အိမ္ကမာမား စိတ္ပူၿပီး လည္ပင္းရွည္ရၿပီ။ ပါပါး ျပန္မလာေသးသေရြ႕ မအိပ္ပဲ ေစာင့္ေနေတာ့ ၾကားထဲက သားေတြပါ အိပ္ေနလို႕ မရေတာ့ဘူး။ အလုပ္ေတြပဲ မ်ားေနလို႕လား၊ ကားပဲ ပ်က္ေနလို႕လား၊ လမ္းမွာ မေတာ္တဆမ်ား ျဖစ္ေနလား ေမးခြန္းေပါင္းမ်ားစြာနဲ႕ အေတြးေတြ ခ်ာခ်ာလည္ေနရၿပီ။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက လက္ကိုင္ဖုန္းကလည္း အခုေခတ္ေလာက္ မေပါမ်ားေသးဘူး။ အဲဒီေတာ့ ပါးပါးတစ္ေယာက္ ဘယ္ေရာက္လို႕ ဘယ္ေပါက္ေနမွန္း အိမ္ကလူေတြ မသိရဘူးေပါ့။

ကၽြန္ေတာ္ စကၤာပူကို ေရာက္မလာေသးခင္ ရန္ကုန္မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕အတူ အိမ္ငွားေနတုန္းကလည္း ေယာက်ာ္းေလးေတြ စုေနၾကတဲ့ အိမ္ဆိုေတာ့ အရက္ေသာက္တတ္တဲ့ အျခားသူငယ္ခ်င္းေတြ ညအိပ္ညေန လာတတ္ျပန္တယ္။ အတူေနတဲ့ ေကာင္ေတြက ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္း သိေတာ့ အရက္ မေသာက္ၾကပါဘူး။ တျခားေကာင္ေတြကေတာ့ ခရစ္စမတ္လို ရက္ေတြမွာ အရက္ေသာက္ၿပီး အိမ္မွာ လာအိပ္တတ္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕က မူးၿပီးရင္ ေခြၿပီး အိပ္ေနတတ္တယ္။ တခ်ိဳ႕က စကားကို အက်ယ္ႀကီး ေအာ္ေျပာေနတတ္တယ္။ တခ်ိဳ႕က မမူးတဲ့သူကို ရစ္ေနတတ္တယ္။ တခ်ိဳ႕က အရက္ကို လူလုိသူလို မေသာက္လာပဲ မူးရူးေနေအာင္ ေသာက္ေတာ့ အန္ဖတ္စို႕တာေပါ့။ ဒီေကာင္ေတြ ေသာင္းက်န္းသမွ် ခါးစည္းခံရတာက မေသာက္ပဲေနလို႕ မမူးတဲ့ေကာင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ေတြေပါ့။ အန္ဖတ္ေတြ က်ံဳး။ ရစ္သမွ် သည္းခံ။ ေအာ္ေနတဲ့ ပါးစပ္ေတြ လိုက္ပိတ္။ ၀ဋ္ေၾကြး ဆပ္ေနရသလိုပဲ။

တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က အရက္သမားေတြကို မမုန္းပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းေတြမွာ အရက္သမားေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္က အရက္ေသာက္တာကိုပဲ မုန္းပါတယ္။ အရက္သမားပဲ အရက္ ေသာက္မွာေပါ့။ အဲဒါဆို ဘာေၾကာင့္ အရက္သမားကို မမုန္းသလဲဆုိရင္ အရက္မေသာက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ သူတုိ႕ဟာ လူေကာင္းပါပဲေလ။ ကၽြန္ေတာ္က လူကို မမုန္းဘူး။ မူကိုပဲ မုန္းတာခင္ဗ်။ အရက္ေသာက္တဲ့ အမူအက်င့္ကို မုန္းတာပါ။

အိမ္ေဘးၿခံက ညဘက္ဆို အရက္မူးၿပီး ကေလးေတြကို ရိုက္ေနတာ ျမင္ခဲ့ၾကားခဲ့တဲ့ ကေလးဘ၀၊ တေနကုန္ အိမ္အလုပ္ေတြနဲ႕ ပင္ပန္းရွာေပမယ့္ ညမိုးခ်ဳပ္အထိ အိမ္ျပန္မလာေသးတဲ့ ပါပါးအတြက္ မာမားရဲ႕ စိုးရိမ္ ေသာကကို ေတြ႕ႀကံဳခဲ့ရတဲ့ လူငယ္ဘ၀၊ မူးၿပီး ရစ္တတ္တဲ့ အန္ဖတ္စို႕ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ခြင့္မလႊတ္ေပမယ့္ သည္းခံခဲ့ရတဲ့ လူလတ္ပိုင္းဘ၀။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ ဘ၀က ေပးတဲ့ သင္ခန္းစာေတြနဲ႕တင္ အရက္ေသာက္တဲ့ အက်င့္ကို ကၽြန္ေတာ္ မုန္းသြားပါတယ္။ ရာသက္ပန္ ေရွာင္ဖို႕လည္း ဆံုးျဖတ္ေစႏိုင္ခဲ့တယ္။

မဂၤလာညစာစားပြဲေတြမွာ တရုတ္ေတြ လုပ္ေလ့ လုပ္ထရိွတာက သတို႕သားကို အရက္အတင္း တုိက္တာပါပဲ။ ရိွရိွသမွ် အမ်ိဳးေတြ၊ သိသိသမွ် အသိုင္းအ၀ိုင္းေတြ ေဆာင္သမွ် ပြဲေတြမွာ သတုိ႕သားကို ကမ္းပိန္းဆုိၿပီး အတင္းအရက္တုိက္တာ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းသလိုလို ျမင္ရေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာေတာ့ ေသာက္ျမင္ အေတာ္ကပ္ပါတယ္။ မဂၤလာသတို႕သားကို ဂုဏ္ျပဳတယ္ဆုိတာ သိနားလည္ေပမယ့္ ခံစားရခက္လွပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အလွည္႕မွာ ဒါမ်ိဳးလာလုပ္ရင္ေတာ့ လက္ခံႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ေသခ်ာသေလာက္ပဲ။ အဲဒါကို အခုကတည္းက ခ်စ္သူေလးကို ေသခ်ာရွင္းျပၿပီး ရင္ဆိုင္ဖို႕ ျပင္ဆင္ထားရအံုးမယ္။ ပထမဦးဆံုး ၿပံဳးၿပံဳးေလးနဲ႕ ျငင္းပါမယ္။ ခ်ိဳခ်ိဳသာသာနဲ႕ ေတာင္းပန္ပါမယ္။ အဲဒါမွ မရေသးရင္ေတာ့ ေသာက္ႏိုင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို အနားမွာ ေခၚထားၿပီး ကိုယ္စား ေသာက္ခုိင္းလိုက္ပါမယ္။ အဲဒါကို မေက်နပ္ေသးလို႕ ကၽြန္ေတာ့္ကို အရက္ အတင္းတုိက္ေနရင္ေတာ့ အားနာပါးနာနဲ႕ အရက္ေသာက္လိမ့္မယ္လို႕ မထင္လိုက္ပါနဲ႕။

ဘယ္နဲ႕ဗ်ာ ခ်ဥ္စုတ္စုတ္ အနံ႕နဲ႕ မဂၤလာခန္းထဲ ၀င္မယ္လို႕ ထင္ေနရင္... ထင္တဲ့သူ ရူးေနလို႕ပဲ ျဖစ္မယ္။ ဘာေတြ ဆက္ျဖစ္မလဲ ဆိုတာကို ေငြေရာင္ပိတ္ကားေပၚမွာ ေမွ်ာ္...


ဟုတ္ကဲ့ ကၽြန္ေတာ္ အရက္ေသာက္တာကို မုန္းပါတယ္ခင္ဗ်။

Saturday, June 20, 2009

The Balance



ေနရိပ္ရဖို႕ ေနပူက ေစာင့္ဆိုေပမယ့္
ျဖတ္သန္းရတဲ့ ခရီးရွည္ႀကီးမွာ
ဘ၀ဆိုတာ ဟန္ခ်က္ညီေနဖို႕လည္း လိုတယ္။
ဟန္ခ်က္ပ်က္သြားရင္ ေနပူထဲမွာ
ကုန္ခဲ့သမွ် ခြန္အားေတြ...
ထြက္ခဲ့သမွ် ေခၽြးေတြ...
သဲထဲ ေရသြန္သလိုပဲ။

Wednesday, June 17, 2009

Fortune

ကံေကာင္းလိုက္တာေနာ္... ကံပြင့္တာပဲ... ကံဆိုးလိုက္တာ... ကံအေၾကာင္း မလွလို႕။ ေျပာလိုက္ၾကတဲ့ ကံေတြ ၾကားလိုက္ရတဲ့ ကံေတြ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ကံဆိုတာ ယိုးမယ္ဖြဲ႕စရာတစ္ခုကို ျဖစ္ေနပါေရာ။

ကၽြန္ေတာ္ အိႏၵိယမွာ သင္တန္းသြားတက္တုန္းက ကာလကတၱားေလဆိပ္ကေန နယူးေဒလီအသြား ရာသီဥတု ဆိုးရွာတယ္။ တိမ္ေတြ ထူၿပီး ေလယာဥ္ တုန္ခါေနတာ ခဏခဏပဲ။ ခါးပတ္ ပတ္ခိုင္းထားတဲ့ အႀကိမ္ေရက ၂၀ နီးပါးပဲ။ သိမ့္ခနဲ သိမ့္ခနဲ ေအာက္ကို ထိုးဆင္းသြားတာ နားေတြကို အူလုိ႕။ ေလယာဥ္မယ္ေတြလည္း အလုပ္ ေကာင္းေကာင္း မလုပ္ႏိုင္ရွာဘူး။ နီးရာခံုေတြကို ေျပးေျပးထိုင္ၿပီး ခါးပတ္ ပတ္ေနရတာနဲ႕ပဲ ျပာယာခပ္လို႕။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ နယူးေဒလီ ေလဆိပ္ကို ေခ်ာေခ်ာေမြ႕ေမြ႕ ေရာက္သြားပါတယ္။ ေလယာဥ္မယ္ေတြက ေျပာပါတယ္။ ခရီးသည္အားလံုး ကံေကာင္းရွာတယ္တဲ့။ ေလယာဥ္က လမ္းမွာတင္ ၃ ခါတိတိ ပ်က္က်မလို ျဖစ္ခဲ့တယ္တဲ့။

လိွဳင္ျမစ္ထဲမွာ ေက်ာင္းသမၺာန္ကို ေမာ္ေတာ္တစ္စင္းက အရိွန္ျပင္းျပင္း ကန္႕လန္႕ျဖတ္ ၀င္တိုက္လိုက္ေတာ့ သမၺာန္ေမွာက္ပါေလေရာ။ သမၺာန္ေမွာက္တာ ျမင္ေတာ့ သမၺာန္ဆိပ္က သမၺာန္ေတြ အဲဒီေနရာ အေရာက္ စက္ကုန္ဖြင့္ၿပီး ကေလးေတြကို ၀ိုင္းဆယ္ခဲ့ၾကတယ္။ ေရေပၚမွာ ယက္ကန္ယက္ကန္ ျဖစ္ေနတဲ့ ကေလးေတြကို ဆယ္ၾကျပဳၾက လုပ္ခဲ့တာ သမၺာန္ေပၚမွာ ပါလာတဲ့ ကေလး အေယာက္ ၂၀ မွာ ၁၉ ေယာက္ ျပန္ဆယ္မိတယ္။ သံုးတန္း ေက်ာင္းသားေလး ေပ်ာက္ေနတယ္။ သံုးရက္ေက်ာ္မွ ကေလးအေလာင္းကို သန္လွ်င္ျမစ္၀ဘက္က ကၽြန္းေပၚမွာ တင္ေနတာ ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ ကေလးအေလာင္းကို ခြဲစိတ္ၾကည္႕ေတာ့ နားထင္မွာ ေမာ္ေတာ္ ၀င္ေဆာင့္ထားတဲ့ ဒဏ္ရာနဲ႕ ဦးေခါင္းခြံ ႀတိဂံပံုကြဲေနတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ေရကူးကၽြမ္းပါတယ္ဆုိတဲ့ ကေလး ေရေပၚမွာေတာင္ ယက္ကန္ယက္ကန္ မျဖစ္လိုက္ရရွာပဲ ေရထဲ စုန္းစုန္းျမွဳပ္သြားခဲ့ရတာ။ သမၺာန္သမားေတြက ေျပာၾကတယ္။ ဒီေကာင္ေလး ကံဆုိးရွာတယ္တဲ့။

၂၀၀၅ လိွဳင္မီးေဘးတုန္းက ေလျဖတ္ေနတဲ့ အဖိုးႀကီးကို အျခားလူတစ္ေယာက္နဲ႕ကၽြန္ေတာ္ ေပြ႕ခ်ီထုတ္ၿပီး ကယ္ဆယ္ေရးစခန္းကို သယ္လာတုန္းက လူေတြက ေျပာတယ္... အဖိုးႀကီး မေသေကာင္း မေပ်ာက္ေကာင္း ကံေကာင္းလိုက္တာတဲ့။ ေနာက္ထပ္ ၁၅ မိနစ္မွာ သူ႕အိမ္ မီးထဲပါသြားၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ တည္႕တည္႕တိုးတဲ့ မ်က္မျမင္အဖိုးႀကီးကို လွည္းေပၚတင္ တြန္းထုတ္ၿပီး မီးလြတ္ရာ ေျပးလာခဲ့ေတာ့လည္း ကံသီတာပဲတဲ့။ မီးသတ္ကားေတြ ပ်ားပန္းခပ္ေနတဲ့ၾကားမွာ၊ ေသာကအေမာေတြနဲ႕ ေျပးလႊားေနတဲ့ လူအုပ္ေတြၾကားမွာ သူ႕လို မ်က္မျမင္တစ္ေယာက္အဖို႕ မီးလႊတ္ရာကို ေရွာင္ႏိုင္ခဲ့တာ ကံေကာင္းတာဆိုပဲ။

ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ သက္တူရြယ္တူ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ အူနံရံမွာ အနာေတြျဖစ္လို႕ ေဆးကုဖို႕ဆိုၿပီး စကာၤပူကို လာအံုးမယ္။ ဒါမ်ိဳးက အသက္ ၄၀ ေက်ာ္ေတြမွာ ျဖစ္တတ္တဲ့ ေရာဂါ။ ေဆးလိပ္ကို ဖင္မီးခိုးထြက္ေအာင္ ေသာက္တတ္တဲ့သူေတြ၊ အရက္ဂ်ိဳးၾကြက္တြင္းေတြမွာ ျဖစ္တတ္သလို အားကစား မလုပ္ပဲ အဆီရႊဲေနတဲ့ ဗိုက္ပူႀကီးေတြမွာလည္း ျဖစ္တတ္တယ္တဲ့။ မ်ိဳးရိုးလိုက္တာလည္း ရိွေသးတယ္။ သူက ေဆးလိပ္လည္း မေသာက္၊ အရက္လည္း မေသာက္၊ အားကစားလည္း လုပ္စရာ မလိုေအာင္ တေနကုန္ သြားလာေနရတဲ့ ဘ၀၊ ဗိုက္ပူဖို႕ ေနေနသာသာ ပိန္တာရိုး မျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနရတာ။ သူလည္း ကံအေၾကာင္း မလွလို႕ပဲ ဒီလိုမ်ိဳး ျဖစ္သြားရတာလား။

ညဥ္႕နက္သန္းေခါင္ ကေလးေဆးရံုက ေသြးလိုလို႕ လွမ္းေတာင္းေတာ့ ေသြးလွဴရွင္ေတြ ရသေလာက္ ေခၚၿပီး ေလးဘီးကားနဲ႕ ထြက္လာခဲ့တယ္။ ေသြးလြန္တုပ္ေကြးရာသီဆိုေတာ့ ေဆးရံုမွာ ကေလးေတြ ေသြးလန္႕တာမ်ိဳး ျဖစ္တတ္တယ္။ ေသြးလြန္တုပ္ေကြးမွာ ေသြးဆိုတာက လိုအပ္တဲ့အခ်ိန္မွ သြင္းေပးရတာမ်ိဳး။ ဘယ္အခ်ိန္ ေသြးလိုမလဲဆိုတာ ဆရာ၀န္လည္း ႀကိဳမသိႏုိင္ဘူး။ တခ်ိန္လံုး ေစာင့္ၾကည္႕ေနရတာ။ ဖုန္းဆက္ အကူအညီ ေတာင္းတဲ့ လူနာရွင္ လိုေနတဲ့ေသြးက ဘီေသြး။ သူ႕ကေလးက ေသြးမလန္႕ေသးဘူး။ သူက စိုးရိမ္ၿပီး ႀကိဳတင္ ေခၚလုိက္တာ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ေအဘီေသြး ကေလးလူနာက ေသြးလန္႕ပါေလေရာ။ ေသြးအျမန္ သြင္းရမယ္ ေသြးလွဴရွင္ ခ်က္ခ်င္းရွာၾကပါဆိုေတာ့ လူနာရွင္ေတြ မ်က္ျဖဴဆိုက္ကုန္ၿပီ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕နဲ႕အတူ အေဖာ္လိုက္လာတဲ့ ညီငယ္တစ္ေယာက္က ေအဘီေသြးပိုင္ရွင္။ ေရကန္အသင့္ ၾကာအသင့္ ေသြးလွဴရွင္က အဆင္သင့္ျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႕ ကေလးတစ္ေယာက္ အသက္ခ်မ္းသာရာ ရသြားတယ္။ ညႀကီးမိုးခ်ဳပ္ ေသြးရွာရခက္တဲ့အခ်ိန္ ေသြးလွဴရွင္က မေခၚပဲ အသင့္ေရာက္ေနတာ ကေလးေလး ကံေကာင္းလြန္းလို႕ဆိုပဲ။ ေဆးရံု၀န္ထမ္းေတြက ေျပာတာပါ။

၀ိုင္တီယူ ေက်ာင္း၀င္းထဲမွာ ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္ ေျမြကိုက္ခံရတယ္။ အနီးဆံုးျဖစ္တဲ့ လိွဳင္သာယာေဆးရံု ေျပးေတာ့ ေျမြဆိပ္ေျဖေဆး မရိွဘူးတဲ့။ အဲဒါနဲ႕ အင္းစိန္ေဆးရံုကို ေျပးတယ္။ အင္းစိန္ေဆးရံုကို ေရာက္တဲ့အခါ အေရးေပၚခန္းတာ၀န္က် ဆရာ၀န္မေလးက ေျမြကိုက္လူနာကို လက္ခံယူပါတယ္။ အင္းစိန္ေဆးရံုမွာလည္း ေျမြဆိပ္ေျဖေဆး ကုန္ေနတာကို သိထားသလို ေျမြကိုက္လူနာကို ေဆးရံုႀကီးပို႕ေပးဖို႕ ညႊန္ၾကားခံထားရတဲ့ ဆရာ၀န္မေလးက လူနာကို ရန္ကုန္ေဆးရံုႀကီးကို လႊဲေပးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လူနာက လမ္းမွာတင္ အသက္ ဆံုးရွံဳးသြားပါတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႕ အင္းစိန္ေဆးရံု ေဆးရံုအုပ္ႀကီးကို အျငိမ္းစားယူေစပါတယ္။ အင္းစိန္ေဆးရံုက အေရးေပၚခန္း တာ၀န္က် ဆရာ၀န္မေလးကို အလုပ္ထုတ္ပစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီပြဲမွာေတာ့ အားလံုး အားလံုး ကံဆိုးရွာတယ္ဗ်ာ။

ကံဆိုတာ အလုပ္ဆိုပဲ။ ေကာင္းတာ လုပ္ရင္ ေကာင္းတာ ျဖစ္မယ္။ မေကာင္းတာ လုပ္ရင္ မေကာင္းတာ ျဖစ္မယ္။ လုပ္သမွ်မွာ အက်ိဳးသက္ေရာက္မွဳ ရိွတယ္။ ကံေကာင္းတဲ့အပိုင္းမွာေတာ့ ေျပာစရာ သိပ္မရိွပါဘူး။ အၿပံဳးမ်က္ႏွာေတြနဲ႕ ရႊန္းလဲ့ေနမွာ အေသအခ်ာပဲ။ ကံဆိုးတဲ့အပိုင္းက်ေတာ့ ေတြးစရာေတြ ပါလာၿပီ။ ေၾကကြဲ ၀မ္းနည္းရတယ္။ မ်က္ရည္ေတြနဲ႕ ငိုရတယ္။ စို႕ႏွစ္တဲ့ ႏွလံုးသားမွာ နာနာက်င္က်င္ ေသြးေတြ ယိုစီးရတယ္။

ဘ၀မွာ ကိုယ္လုပ္သမွ်ေၾကာင့္ ခံရတယ္လုိ႕ဆုိေပမယ့္ တခ်ိဳ႕ဟာေတြမွာ ကိုယ္တုိင္ မလုပ္ပဲနဲ႕ ခံေနရတာေတြ အမ်ားသား။ တခ်ိဳ႕ဟာေတြက အသိဥာဏ္ႏံုႏွဲ႕ နည္းပါးလို႕ ခံခဲ့ရတာ။ တခ်ိဳ႕ဟာေတြက ေနာက္ခံပတ္၀န္းက်င္ မေကာင္းလုိ႕ ႀကံဳခဲ့ရတာ။ တခ်ိဳ႕ဟာေတြက ဆင္းရဲမြဲခ်ာလြန္းလုိ႕ ဆံုခဲ့ရတာ။ တခ်ိဳ႕ဟာေတြက ေလာဘရဲ႕ အက်င့္ပ်က္ျခစားတဲ့ ဒဏ္ေၾကာင့္ သားေကာင္ ျဖစ္သြားရတာ။ ဒီလိုပဲ တခ်ိဳ႕ဟာေတြက...

ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ကံရဲ႕ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေအာက္မွာပဲ ေနၾကရေတာ့မွာလား...
ကံဆုိတာ တန္ခိုးရွင္တစ္ေယာက္ ခ်ဳပ္ကိုင္ ဖန္တီးထားတာမ်ိဳးလား...
ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ တန္ခုိးရွင္ျဖစ္ေအာင္ မႀကိဳးစားႏိုင္ေတာ့ဘူးလား...

လားေပါင္းမ်ားစြာနဲ႕ အေတြးထဲမွာ ေမွ်ာေနရတာ ကံၾကမၼာပဲလားဗ်ာ။

Sunday, June 14, 2009

WBDD 2009

ဒီေန႕က ဇြန္လ ၁၄ ရက္ေန႕ ကမာၻ႕ေသြးလွဴရွင္ေနေပါ့။ ေသြးလွဴဖုိ႕ ရက္ျပည္႕ေနတာ လဆန္းပိုင္းကတည္းက။ ဒါေပမယ့္ အလုပ္မအားတာနဲ႕ မလွဴျဖစ္လိုက္ဘူး။ ေနာက္လ ဇူလိုင္မွာ ေရာက္မယ့္ ေမြးေန႕အထိ ေစာင့္ၿပီး လွဴဖို႕က်ေတာ့လည္း အခ်ိန္ေတြ ႏွေျမာစရာ။ ဒါနဲ႕ ကမာၻ႕ေသြးလွဴရွင္ေန႕ အထိမ္းအမွတ္အေနနဲ႕ ဒီေန႕မွာ သြားလွဴဖို႕ ဆံုးျဖတ္ထားလိုက္တယ္။

ဒီတစ္ေခါက္ ေသြးလွဴတာက န၀မအႀကိမ္ေျမာက္ပါ။ ေသြးလွဴတာ ၂၅ ႀကိမ္ျပည္႕ရင္ စကၤာပူၾကက္ေျခနီက ေၾကးတံဆိပ္ ခ်ီးျမွင့္မွာဆိုေတာ့ ေနာက္ထပ္ ၁၆ ႀကိမ္ ထပ္လွဴဖို႕ လိုေသးတယ္။ အႀကိမ္ ၅၀ ျပည္႕ရင္ေတာ့ ေငြတံဆိပ္ ရမယ္။ ၇၅ ႀကိမ္ဆို ပတၱျမားတံဆိပ္၊ အႀကိမ္ ၁၀၀ ဆိုရင္ ေရႊတံဆိပ္။ အဲဒီေလာက္ထိ လွဴႏိုင္ဖို႕ က်န္းမာေရး ေကာင္းေနတယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ဆက္လက္ ခ်ီတက္သြားအံုးမွာပါ။ ေလာေလာဆယ္ အခ်ိန္မွာ အနီးဆံုးက ေၾကးတံဆိပ္ဆိုေတာ့ အဲဒီဟာကိုပဲ အဓိက ပစ္မွတ္ထားထားတယ္။ အေ၀းႀကီးကို ေမွ်ာ္ေနရတာ ေမာလြန္းလို႕ပါ။

မေန႕ကလည္း ၀ိုင္တီယူရြာသားနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ဇူလိုင္ ဂ်ဴေရာင္းငွက္ၿခံထဲမွာ တေနကုန္ အေပါက္ေခ်ာင္းလိုက္ အဖုႏိွပ္လိုက္နဲ႕ လက္မလည္လိုက္ပံုမ်ား ညေနလည္း ေရာက္ေရာ ႏွစ္ေယာက္စလံုး ရုပ္မထြက္ေတာ့ဘူး။ နဂိုကတည္းက ရုပ္ဆိုးရတဲ့ၾကားထဲ ပင္ပန္းတာေတြ စုလိုက္ေတာ့ ဘီလူး သံပုရာသီး ငံုထားတဲ့ပံု ျဖစ္ကုန္တယ္။ ရြာသားက ဓါတ္ပံုေတြ မတင္ပါနဲ႕ဆို႕လို႕ ကၽြန္ေတာ္ ဓါတ္ပံု မတင္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဘီလူး သံပုရာသီး ငံုရင္ ဘယ္လိုပံုမ်ိဳးလဲဆိုတာ သိခြင့္မရလိုက္တာကို စိတ္မေကာင္းပါဘူး။

မေန႕က ငွက္ၿခံပြဲကို ေဘာနပ္တတ္တဲ့ ကိုသီဟသစ္နဲ႕ ဖိုးသႀကၤန္လည္း လာေသးတယ္။ ကင္မရာတစ္လံုးနဲ႕ ေမ်ာက္အုန္းသီး ရေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေဟာင္ေကာင္မင္းသားနဲ႕ တူတယ္ေနာ္ဆိုၿပီး ေျမွာက္ပါေသးတယ္။ စိတ္ထဲမွာ ရြာသားကိုေတာင္ အားနာမိေသးတယ္။ တကယ္ေတာ့ သူက ကၽြန္ေတာ္ကို ေဟာင္တယ္လို႕ သြယ္၀ိုက္ ေျပာသြားတာေနမွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္က ေဟာင္တဲ့အျပင္ ကိုက္တတ္ေသးတယ္။ သူ မသိလုိ႕ပဲ ေျပာတာပဲလို႕ သေဘာထားလိုက္ပါတယ္။ သူတုိ႕ခမ်ာ ညေနေစာင္းအထိ ထမင္းမစားရရွာတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို သနားသြားၿပီး ထမင္းဗူးေလး လာပို႕သြားၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ပံုကို ျမင္ၿပီး အစားႀကီးတယ္မ်ား မွတ္ေနလား မသိပါဘူး။ ထမင္းဗူးကို ၂ ဗူးေတာင္ ၀ယ္လာေပးတယ္။ သူတုိ႕က စားပါ စားပါ ဆိုၿပီး အတင္းေကၽြးလို႕ စားလိုက္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္က ရွပ္ျပာရွပ္ျပာ ခေလးလိုပဲလို႕ ရြာသားက ေျပာပါေသးတယ္။ သူက ဆပ္ျပာသည္ကို သတိရလို႕ ေျပာတာ ထင္ပါတယ္။ သူ ေျပာလည္း ေျပာစရာပါပဲေလ။ ကၽြန္ေတာ္ မေန႕က ပြဲမွာ ေခ်ာ္လဲေသးတာကိုး။ ငွက္ၿခံမွာ မိုးရြာထားေတာ့ ေရေတြ အိုင္ေနပါတယ္။ ဓါတ္ပံုရိုက္ရတာကလည္း တစ္ေနရာတည္း မဟုတ္ျပန္ဘူး။ အဲဒီေတာ့ တစ္ေနရာကေန တစ္ေနရာအကူး အလွ်င္စလို သြားမိေတာ့ ဖင္ထိုင္ရက္ကို လဲပါေလေရာ။ လူ ျဖစ္ခ်င္ရာ ျဖစ္ ကင္မရာ ဘာမွ အျဖစ္မခံႏိုင္ဘူး ဆိုေတာ့လည္း ကင္မရာက ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး။ လူကေတာ့ လက္ေထာက္မိတဲ့ အရွိန္နဲ႕ ညာဘက္လက္ေလး နည္းနည္း နာသြားပါတယ္။ တေနကုန္ အလုပ္ပိေနေတာ့ သတိမထားမိပါဘူး။ ညဘက္ေရာက္မွပဲ အေအးဒဏ္ေၾကာင့္ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြ ကိုက္ပါေတာ့တယ္။ အခုေတာ့ ေပ်ာက္သြားပါၿပီေလ။ ပို႕သတဲ့ ေမတၱာေတြေၾကာင့္ မဟုတ္ပါဘူး။ မ်က္စိနဲ႕ ႏွာေခါင္း အပူဟပ္ၿပီး လက္ေခ်ာင္းေတြ ကိုက္တာ ေပ်ာက္သြားတာပါ။ အဲဒါကို သိတဲ့သူေတြ သိၾကပါတယ္။ သိရဲ႕နဲ႕ ဖြတဲ့သူေတြ ဟုိ၀ွာျဖစ္ပါေစဗ်ာ။ ဒါပါပဲေလ။

Thursday, June 11, 2009

Labelling

ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ဘ၀တေလွ်ာက္မွာ တံဆိပ္ကပ္ခံရတာ ႀကံဳဖူးၾကမွာပါ။ ကိုယ္က သူမ်ားကို တံဆိပ္ကပ္ခဲ့သလို ကိုယ္တုိင္လည္း တံဆိပ္အကပ္ခံဖူးၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ေအးေဆးေနတဲ့သူလည္း ေအးေဆးေနတဲ့အေလွ်ာက္ ေရခဲတံုးႀကီး၊ ငတံုးဆိုၿပီး တံဆိပ္ကပ္ခံရသလို လွဳပ္လွဳပ္ရွားရွားေနတဲ့သူလည္း လွဳပ္လို႕ရွားလို႕ဆိုၿပီး အရူးမီး၀ိုင္းဆိုတဲ့ တံဆိပ္ကပ္ခံၾကရမွာပါ။ ခ်ီးမြမ္းခုနစ္ရက္ ကဲ့ရဲ႕ခုနစ္ရက္ဆိုတာလည္း တံဆိပ္ကပ္တာနဲ႕ သက္ဆုိင္ၿပီး ေပၚလာတာ ထင္တယ္။ သူမ်ားတကာကို ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လို တံဆိပ္ေတြ ကပ္ခဲ့သလဲဆုိတာ စိတ္ထဲမွာ အမွတ္မထားတဲ့အတြက္ အခုအခ်ိန္မွာ ျပန္စဥ္းစားလို႕ မရဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ေသခ်ာတာတစ္ခုက ကၽြန္ေတာ္လည္း သူမ်ားတကာကို တံဆိပ္ကပ္ခဲ့ဖူးတယ္ ဆိုတာပါပဲ။ အဲဒီလိုပဲ ကၽြန္ေတာ္လည္း လူ႕ေလာကထဲမွာ ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ဆုိေတာ့ တံဆိပ္ကပ္ခံရျပန္တယ္။ တခ်ိဳ႕ဟာေတြကို မွတ္မိတာေတြ ရိွမယ္။ ေမ့သြားတာေတြလည္း ရိွမယ္။

မူလတန္းေက်ာင္းသားဘ၀ကေန အလယ္တန္းေက်ာင္းသားအထိ ကပ္ခံရတဲ့ တံဆိပ္က တရုတ္ေလးတဲ့။ လိွဳင္ျမစ္ကမ္းေဘးက ဆင္ေျခဖံုးရပ္ကြက္ေလးမွာ ေနထုိင္တဲ့သူ အမ်ားစုက သာမန္လက္လုပ္လက္စား ဘ၀သမားေတြပါ။ တခ်ိဳ႕က ၀န္ထမ္းေတြ၊ တခ်ိဳ႕က ငါးစိမ္းသည္ေတြ၊ တခ်ိဳ႕က ေလွထိုးသားေတြ။ အဲဒီမွာ အခ်မ္းသာႀကီး မဟုတ္ေပမယ့္ စားႏိုင္ေသာက္ႏုိင္ စီးပြါးေရးေခ်ာင္လည္တဲ့ တရုတ္မိသားစုကေန ေပါက္ဖြား ဆင္းသက္လာတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ တျခားကေလးေတြအၾကားမွာ တမူထူးျခား ထင္ရွားေနတယ္။ အညိဳေရာင္ အသားေလးေတြအၾကားမွာ အ၀ါေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္က ထင္းေနပါတယ္။ ညစ္ပတ္ေပတူးေနတဲ့ သူတုိ႕ၾကားမွာ သန္႕သန္႕ရွင္းရွင္း ေသေသသပ္သပ္ ကၽြန္ေတာ့္ပံုစံက ကြဲျပားေနတယ္။ ေမ်ာက္ရွံဳးေအာင္ အၾကမ္းပတမ္း ေဆာ့ေနတဲ့ သူတုိ႕ၾကားမွာ ေအးေအးေဆးေဆး ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ ေနတတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္က သင္းကြဲေနတယ္။ တရုတ္မို႕လို႕ တရုတ္ေခၚခံရေပမယ့္ စိတ္ထဲမွာ တစ္မ်ိဳးခံစားရတယ္။ ေက်နပ္တဲ့ စိတ္၊ သာယာတဲ့ စိတ္ မဟုတ္မွန္း ကၽြန္ေတာ္ သိေနတယ္။ ခြဲျခားထားသလို စည္းတစ္ခု ျခားေနတယ္။ အဲဒီကေန ကၽြန္ေတာ့္ဆီမွာ ဆူးေလးတစ္ေခ်ာင္း ထြက္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ တုိင္းရင္းသားစာရင္းထဲမွာ မပါ၀င္တဲ့ ျမန္မာျပည္က တရုတ္ဆိုတာပဲ။

အလယ္တန္းေက်ာင္းကေန အဌမတန္းေအာင္ၿပီး အထက္တန္းေက်ာင္းကို ေျပာင္းေတာ့ တံဆိပ္ကပ္ခံရတာက ေတာသား။ ကၽြန္ေတာ္ေနခဲ့တဲ့ အလယ္တန္းေက်ာင္းေလးက ဆင္းရဲပါတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြ ဆင္းရဲသလို ဆရာ ဆရာမေတြလည္း ဆင္းရဲပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ နာသံုးနာနဲ႕ ျပည္႕တဲ့ ဆရာေတြ ရိွတဲ့ ရွားမွရွားတဲ့ ေက်ာင္းပါ။ ဆင္းရဲတဲ့ အလယ္တန္းေက်ာင္းပီပီ ကြန္ပ်ဴတာတုိ႕ မာတီမီဒီယာတို႕ကို လက္လွမ္းမမွီပါဘူး။ ေက်ာင္းႀကီးႀကီးမွာေတာ့ ဒါေတြက မဆန္းေတာ့ဘူးေပါ့။ အဲဒါေတြကို ဘာဆို ဘာတစ္ခုမွ မသံုးတတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ကို ေက်ာင္းေတာ္သားႀကီးေတြက ေတာသားေတြဆိုၿပီး ႏွာေခါင္းရွံဳ႕တယ္။ သူတုိ႕က ေက်ာင္းကို လာရင္ ကိုယ္ပိုင္ကားနဲ႕ ေက်ာင္းကားနဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္တို႕က ေျခလွ်င္လာတယ္။ ကားေပၚကေန ၾကည္႕သြားတဲ့ မ်က္လံုးေတြက ႏွစ္ၿမိဳ႕စရာ မရိွပါဘူး။ တကယ္ဆို ကၽြန္ေတာ့္အိမ္မွာလည္း ကားရိွပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ေက်ာင္းေလးက သူငယ္ခ်င္း အားလံုးကို ကားေပၚတင္ေခၚႏုိင္တဲ့ ကားမ်ိဳး ကၽြန္ေတာ့္မွာ မရိွတဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕အတူ ေျခလွ်င္သြားတယ္။ အဲဒီေတာ့ စူးရွတဲ့ သေရာ္မ်က္လံုးေတြ ေအာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေက်ာေကာ့ေအာင္ အၾကည္႕ခံရတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕လုိ ေတာသားေတြကို ၿမိဳ႕ႀကီးသားေတြက ဖယ္က်ဥ္ထားတယ္။ အဲဒီကေန ဆူးေလးတစ္ေခ်ာင္း ထြက္လာျပန္တယ္။ မိဘေတြ ပိုက္ဆံရိွလို႕ ျပည္႕စံုေနရတဲ့ဘ၀မွာ ေအာက္ေျခလြတ္တဲ့ သူေဌးသားေတြကို ကၽြန္ေတာ္ အေပါင္းအသင္း မလုပ္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။

အရြယ္ေရာက္လာၿပီး လူမွဳေရးအလုပ္ေတြ စိတ္၀င္စားလို႕ အခ်ိန္ေပး လုပ္မိျပန္ေတာ့လည္း ၁၀၉/၁၁၀ ဆိုၿပီး တံဆိပ္ကပ္ျပန္ေရာ။ လက္ေအာက္ငယ္သား အဆင့္ကေန လူႀကီးပိုင္းအဆင့္ထိ ေရာက္ေအာင္ လုပ္လာခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အဖို႕ ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြ မနည္းပါဘူး။ လခမရ၊ ခံစားခြင့္ မရိွ၊ အရာရာ အိတ္စိုက္ရတဲ့ လုပ္ငန္းေတြမွာ အခ်ိန္ေတြ အားလြန္းေနလို႕ လုပ္စရာ မရိွလြန္းလို႕ လုပ္ေနတယ္ ထင္ရင္ ထင္တဲ့သူဟာ ထမင္းစားၿပီး ႀကီးခဲ့တာ ဟုတ္ရဲ႕လားလုိ႕ သံသယရိွမိပါတယ္။ ရပ္ကြက္ထဲမွာ လူတြင္က်ယ္ လုပ္ခ်င္လို႕ ဒါေတြ လုပ္ေနတယ္လို႕ ေျပာတဲ့သူေတြေရာ ခ်ီးစားၿပီး ႀကီးလာတာလို႕ ေမးခ်င္မိပါတယ္။ ကုိယ္တုိင္လည္း မလုပ္ႏိုင္၊ လုပ္ေနတဲ့သူေတြကို အပုတ္ခ်၊ ကဲ့ရဲ႕ေနတဲ့ လူတန္းစားေတြ ျမန္မာျပည္မွာ ေပါမွေပါပါပဲ။ ဘာတစ္ခုမွ မလုပ္ပဲ အျပစ္ထုိင္ေျပာေနမယ့္အစား လုိအပ္တဲ့ေနရာကို ႏိုင္သေလာက္ေလး ကူညီေပးလိုက္တာ ပိုေကာင္းမယ္လို႕ ယူဆပါတယ္။ ဟိုလို လုပ္ပါလား... ဒီလို လုပ္ပါလား... ဆုိၿပီး သူက်ေတာ့ ဘာမွ မလုပ္တဲ့ အခြင့္ေရးေမွ်ာ္ စားဖားႀကီးႀကီးေတြ မုိးဦးမိွဳပြင့္ေတြနဲ႕အၿပိဳင္ ေပၚလာသလား မွတ္ရတယ္။ အဲဒီလိုကေန ဆူးေလးတစ္ေခ်ာင္း ထပ္ေပၚလာတယ္။ ဘာတစ္ခုမွ မလုပ္ပဲ စင္ေပၚတက္ ေနရာယူခ်င္တဲ့ ေအာ္လံေမာင္ေတြကို တစ္သက္စာ ရြံမုန္းသြားတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀မွာ ဆူးေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ ဆူးေတြ မ်ားလြန္းလို႕ လူလည္း ျဖဴေကာင္လို ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ရိွသမွ် ဆူးေတြကို ခ်ေရးျပဖို႕ကလည္း တစ္ေထာင့္တစ္ည ပံုျပင္လို ျဖစ္သြားႏိုင္ပါတယ္။ ဆူးေတြေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း လူ႕ဂြစာႀကီးကို ျဖစ္ေနတာ ၾကာလွေပါ့။ အဓိက ေျပာခ်င္တာက လူေတြက တံဆိပ္ေတြ ကပ္လြန္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတုိ႕ သတိမထားမိတာက တံဆိပ္ကပ္ခံရတဲ့သူမွာ ဆူးေတြ ေပၚလာႏိုင္ပါတယ္။ ေပၚလာတဲ့ ဆူးေတြက ေကာင္းတဲ့ဘက္ကို ေရာက္ေစတဲ့ ဆူးေတြ ျဖစ္ရင္ ကိစၥမရိွေပမယ့္ ဆိုးတဲ့ဘက္ကို ေရာက္ေစတဲ့ ဆူးေတြျဖစ္ရင္ေတာ့... ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္တဲ့ ဟစ္တလာေတြ ျဖစ္လာမွာေပါ့ေလ။