.:: Download Myanmar Font (WinKalaw New Version) HERE ::.

Wednesday, July 1, 2009

Be flu free

အစကေတာ့ ၀က္တုပ္ေကြး။ ၀က္ေတြမွာေတြ႕ရတဲ့ တုပ္ေကြးမိုလို႕ ၀က္တုပ္ေကြး။ ေနာက္ေတာ့ လူေတြဆီ ေရာက္လာၿပီ။ အခုခ်ိန္မွာေတာ့ လူေတြကေန လူအခ်င္းခ်င္းကို ကူးကုန္ၾကၿပီ။ စျဖစ္တဲ့ ႏိုင္ငံက မကၠဆီကို။ အဲဒီဗိုင္းရပ္စ္ စကာၤပူကို ေရာက္လာတာက ေမလ ၂၇ ရက္ေန႕မွာ။ အခုေတာ့ ရန္ကုန္ကို ဆက္ေရာက္သြားၿပီ။

ရန္ကုန္ကို ၀က္တုပ္ေကြး ေရာက္ၿပီဆိုတာ ႏိုင္ငံပိုင္သတင္းစာက ေၾကညာေတာ့ လူေတြလည္း ဘုမသိဘမသိ အလန္႕တၾကားေတြျဖစ္ ေျခာက္ျခားကုန္ၿပီ။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ သတင္းအေမွာင္ခ်ခံရတာ မ်ားလြန္းေတာ့လည္း လူေတြလည္း ဟုန္သြား ထံုသြားကုန္တာလား။ ဒါမွမဟုတ္ ေရစစ္ဇကာေတြ မ်ားလြန္းတဲ့ ျပည္တြင္းမီဒီယာက ေပးသမွ် သတင္းကို မယံုရဲတာလား။ တစ္ခုခုေတာ့ တစ္ခုခုပါပဲ။

၀ယ္လုိက္ၾကတဲ့ ႏွာေခါင္းစည္းေတြ ပင္ရင္းဒိုင္ေတြမွာေတာင္ ပစၥည္းျပတ္ကုန္တယ္ဆိုပဲ။ ေစ်းေတြကလည္း ခုန္တက္သြားၿပီ။ ထံုးစံအတုိင္း ေခတ္ပ်က္သူေဌးႀကီးေတြ ေပၚလာအံုးမယ္။ ပြဲလန္႕တုန္း ဖ်ာ၀င္ခင္းၾကမယ့္ အလွဴရွင္ႀကီးေတြ လာၾကအံုးမယ္။ အလွဴ႕လက္ဖက္နဲ႕ မ်က္ႏွာလုပ္ၿပီး မ႑ပ္တုိင္ တက္ျပမယ့္ လူႀကီးမင္းေတြ ေတြ႕ရအံုးမယ္။ ေအာ့ႏွလံုးနာ စိတ္ပ်က္စရာေတြက ေျခာက္ျခားစရာထက္ ပိုမယ္လို႕ ျမင္ေနမိပါတယ္။

စကၤာပူကၽြန္းမွာ အဲဒီတုပ္ေကြးဗိုင္းရပ္စ္ ေရာက္ေနတာ ၁ လ ေက်ာ္ေနပါၿပီ။ ကူးစက္တဲ့ ဦးေရလည္း ၈၀၀ နီးပါး ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႕သေလာက္ေတာ့ အမ်ားစုမွာ တုန္လွဳပ္ေျခာက္ျခားတဲ့ ပံုစံမ်ိဳး မေတြ႕ရပါဘူး။ ေန႕စဥ္ဓူ၀ ျဖတ္သန္းေနတဲ့ ပံုစံေလးအတိုင္း ပံုမွန္ေလးပဲ သြားလာလွဳပ္ရွားေနၾကပါတယ္။ မီဒီယာေတြမွာ ေန႕စဥ္လိုလို အဲဒီဗိုင္းရပ္စ္အေၾကာင္း၊ ကူးစက္ခံေနရတဲ့ဦးေရကို သတင္းေပး ေဖာ္ျပေနလို႕ပဲလား။ ဒါမွမဟုတ္ စကၤာပူရဲ႕ က်န္းမာေရး၀န္ေဆာင္မွဳ အဆင့္အတန္းကို ယံုၾကည္အားထားလို႕ပဲလား။ အမ်ားျပည္သူျမင္ကြင္းမွာ ႏွာေခါင္းစည္းေတြနဲ႕ သြားလာ လွဳပ္ရွားေနတာကို ေတြ႕ရတာ ရွားလြန္းလွပါတယ္။

အဲဒီတုပ္ေကြးဗိုင္းရပ္စ္ ကူးစက္ပ်ံ႕ႏွံ႕ပံုကို နားလည္သေဘာေပါက္ထားခဲ့ရင္ ႏွာေခါင္းစည္းတစ္ခုတည္းနဲ႕ ကာကြယ္လို႕ မရဘူးဆိုတာ သေဘာေပါက္ၾကမွာပါ။ ကူးစက္ပံုက... ဗိုင္းရပ္စ္ရိွေနတဲ့ အရာ၀တၳဳတစ္ခုခုကို လက္နဲ႕ကိုင္မိၿပီး အဲဒီလက္နဲ႕ပဲ ႏွာေခါင္း၊ ပါးစပ္ကို ထိမိရင္ ကူးစက္သြားႏုိင္ပါတယ္။ ႏွာေခါင္းစည္းႀကီး ကာထားၿပီး ဗုိင္းရပ္စ္ရိွတဲ့လက္နဲ႕ ထမင္းစား ေရေသာက္ခ်ိန္မွာ ႏွာေခါင္းေတြ ပါးစပ္ေတြကို ထိမိရင္လည္း ကူးႏိုင္တာပါပဲ။ အဲဒီေတာ့ လက္ကို ဆပ္ျပာနဲ႕ စင္ၾကယ္ေအာင္ ေဆးဖုိ႕က ပိုၿပီး အေရးႀကီးပါတယ္။

ေကာင္းမြန္မွန္ကန္တဲ့ က်န္းမာေရး အမူအက်င့္ေတြ ရိွရင္ ေရာဂါကူးစက္မွာကို သိပ္ၿပီး ေတြးပူစရာ မလိုပါဘူး။ အစာ မစားမီ၊ အိမ္သာက ဆင္းလာတုိင္း၊ ႏွာေခ်၊ ေခ်ာင္းဆိုးၿပီးတုိင္း လက္ကို ဆပ္ျပာနဲ႕ ေသေသခ်ာခ်ာ ေဆးသင့္ပါတယ္။ ႏွာေခ်၊ ေခ်ာင္းဆိုးတဲ့အခ်ိန္မွာ တစ္ရွဴးစကၠဴ၊ ဒါမွမဟုတ္ လက္ကိုင္ပု၀ါနဲ႕ ကာၿပီးမွ ႏွာေခ် ေခ်ာင္းဆိုးသင့္ပါတယ္။ ေနမေကာင္းဘူးလို႕ ခံစားေနရရင္ ဆရာ၀န္ျပ ကုသသင့္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကုိယ့္ဆီကေန သူမ်ားဆီကို မကူးရေအာင္ ေက်ာင္းသြားတာတုိ႕၊ အလုပ္သြားတာတုိ႕၊ ေစ်း၀ယ္ထြက္တာတုိ႕ ေရွာင္သင့္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ႏွာေခါင္းစည္းကိုလည္း မျဖစ္မေန သံုးသင့္ပါတယ္။

အသီးအႏွံေတြ၊ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြ ေန႕တုိင္းလိုလို စားသင့္ပါတယ္။ ေရမ်ားမ်ား ေသာက္ဖုိ႕လည္း မေမ့သင့္ပါဘူး။ ကိုယ္ခံအားေကာင္းဖို႕အတြက္ အိပ္ေရး၀ဖို႕ကလည္း အေရးႀကီးလွပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ အလုပ္ႀကီးပဲ ဖိမလုပ္ပဲ အနားယူၾကပါ။ ေသြးေလလည္ပတ္မွဳ ေကာင္းဖို႕အတြက္ ကိုယ္လက္လွဳပ္ရွားမွဳ ေလ့က်င့္ခန္း ၁ နာရီစာကို တစ္ပတ္မွာ ၅ ရက္ေလာက္ လုပ္သင့္ပါတယ္။ ေဆးလိပ္ေသာက္တာကလည္း ဗိုင္းရပ္စ္ကူးစက္ဖို႕ အခြင့္အေရး ပိုမ်ားတဲ့အတြက္ ေဆးလိပ္ေသာက္တတ္တဲ့သူေတြ ေဆးလိပ္ေသာက္တာကို ေလွ်ာ့သင့္ပါတယ္။

အဲဒီလိုမွန္ကန္တဲ့ က်န္းမာေရး အမူအက်င့္ေတြ ရိွေနရင္ ဒီဗိုင္းရပ္စ္ ကူးစက္မွာကို တုန္လွဳပ္ေျခာက္ျခားစရာ မလိုေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီေတာ့... ဘုမသိဘမသိ ေၾကာက္လန္႕ေနမယ့္အစား တစ္ကိုယ္ေရသန္႕ရွင္းေရးနဲ႕ မွ်တေကာင္းမြန္တဲ့ စားေသာက္ေနထိုင္မွဳေတြနဲ႕အတူ က်န္းမာေရးကို ထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္ၾကပါလို႕ တိုက္တြန္းခ်င္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။

Monday, June 29, 2009

My dream town

စိတ္ကူးထဲမွာ ေနခ်င္မိတဲ့ၿမိဳ႕ကေလး... ရိွလားလို႕ ေမးလာရင္ ၂၀၀၅ ခုႏွစ္အထိ ရန္ကုန္လို႕ပဲ ေျဖမိေနမွာ အေသအခ်ာပဲ။ ရန္ကုန္သား ရန္ကုန္ကို ခ်စ္လွခ်ည္လား ထင္ရင္ တက္တက္စင္ လြဲပါလိမ့္မယ္။ တကယ္ေတာ့ ရန္ကုန္ကလြဲၿပီး တျခားေနရာကို အေရာက္အေပါက္ မရိွလို႕ ရန္ကုန္မွာပဲ ေနခ်င္မိတာမ်ိဳးပါ။ ၀ါးလံုးေခါင္းထဲ လသာတယ္ဆိုတာ အေ၀းႀကီး သြားမရွာၾကပါနဲ႕။ အေပါက္ဆိုးတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုပဲ ၾကည္႕လိုက္ပါ။ တကယ့္ကို လသာေနတာ ေတြ႕ရပါမယ္။

၂၀၀၆ ဇြန္လ ေရာက္ေတာ့ ယူနီဆက္ဖ္က ဖြင့္တဲ့ ဆရာျဖစ္သင္တန္းကို တက္ဖုိ႕ ဌာနခ်ဳပ္ကိုယ္စား ၄ ေယာက္ ေရြးတဲ့အထဲမွာ ပါသြားတယ္။ စီဒိုးနားမွာ ဖြင့္တဲ့ သင္တန္းလည္း ဆင္းေရာ ယူနီဆက္ဖ္က ကေလးသူငယ္ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ေရးဌာနမွာ လုပ္အားေပး နည္းျပဆရာျဖစ္သြားပါေလေရာ။ လုပ္အားေပးဆုိတာ လခစား မဟုတ္ဘူးေပါ့။ လမ္းစရိတ္ေတာ့ ေပးပါတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႕ ျမန္မာျပည္ထဲက မေရာက္ဖူးတဲ့ ေနရာေဒသေတြကို ေရာက္ဖုိ႕ အခြင့္အေရးေတြ ရလာတယ္။ ၀ါးလံုးေခါင္းထဲကေန ေခါင္းကေလး ျပဴထြက္လာၿပီ။

သင္တန္းေတြ ဖြင့္ဖို႕ သက္ဆုိင္ရာနဲ႕ ရက္ေတြ အတည္ျပဳေနတာ အေတာ္ကို ၾကာပါတယ္။ ဟိုလိုလို ဒီလိုလိုနဲ႕ လူလည္း ဂိမ္းေဆာ့လိုက္ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ ထိုင္လိုက္ အီးေဘာေလာႀကီး ျဖစ္ေနတယ္။ တကယ္တမ္း သြားမယ့္ သြားရေတာ့ ႏို၀င္ဘာတဲ့။ ေနရာက မင္းဘူးနဲ႕ ငဖဲတဲ့။ မေကြးျမသလြန္ဘုရားကေန လွမ္းၾကည္႕ရင္ ျမင္ရတဲ့ တစ္ဘက္ကမ္းက ၿမိဳ႕ဆိုတာ မင္းဘူးမွန္း သိထားတယ္။ ငဖဲၿမိဳ႕ကေတာ့ ဘယ္နားမွာ ဘယ္လိုရိွမွန္း ေသခ်ာကို မသိထားခဲ့ဘူး။ ငဖဲနဲ႕ ပတ္သတ္ၿပီး သိထားတာက ငွက္ဖ်ားရိွတယ္ ဆိုတာပဲ။

၀န္ႀကီးဌာနနဲ႕ ယူနီဆက္ဖ္ ပူးေပါင္းၿပီး လုပ္တာဆုိေတာ့လည္း တည္းခုိေနထိုင္ရတာ အဆင္ေျပပါတယ္။ စားေရး ေသာက္ေရးလည္း စီစဥ္ေပးၾကပါတယ္။ မင္းဘူးမွာေနေတာ့ လယ္/ဆည္က ဘိုတဲမွာ တည္းရတယ္။ ဧရာ၀တီ ျမစ္ကမ္းေဘးမွာဆိုေတာ့ ညေနရွဴခင္းေတြက ရွယ္ပဲ။ ထမီရင္လ်ားေတြနဲ႕ ေရခ်ိဳးဆင္းတဲ့ အပ်ိဳအအို အစံုအလင္ ေတြ႕ရတယ္။ မင္းဘူးမွာ သင္တန္း ၁၀ ရက္ေပးၿပီးေတာ့ ငဖဲကို ဆက္ထြက္ခဲ့တယ္။ ငဖဲကို ကားအေတာ္ေလး စီးရတယ္။ ေန႕လည္ ၁၁ နာရီ မင္းဘူးကေန ထြက္လာတာ ငဖဲကို ညေန ၅ နာရီခြဲမွ ေရာက္တယ္။ ဖုန္ထူထူလမ္းမွာ ကားေနာက္က တြယ္စီးခဲ့ေတာ့ လူလည္း ေမ်ာက္ရုပ္ကို ထြက္ေရာပဲ။

ငဖဲေရာက္ေတာ့ မယက အတြင္းေရးမွဴး အိမ္မွာ တည္းရတယ္။ အဖြဲ႕မွာပါတဲ့ တျခားသူေတြက မိန္းခေလးေတြ ဆိုေတာ့ ၿမိဳ႕ထဲက အိမ္ႀကီးတစ္အိမ္မွာ ထားတယ္။ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ခဏနားၿပီး မိုးမခ်ဳပ္ခင္ ေရခ်ိဳးဖုိ႕ ေရခ်ိဳးကန္ဘက္ ထြက္လာလိုက္တယ္။ အတြင္းေရးမွဴးရဲ႕ ရံုးအကူ ေကာင္ေလးကေတာင္ အစ္ကို... အရမ္း ေအးတယ္ေနာ္တဲ့။ ပထမ တစ္ခြက္ပဲ ေလာင္းလိုက္ရတယ္။ ရိွသမွ် အေၾကာအျခင္ အကုန္ ေတာင့္သြားတယ္။ ေအးလိုက္တာမွ ေရခဲေရေတာင္ ဆရာႀကီး ေခၚရေလာက္တယ္။ ေရမခ်ိဳးလို႕လည္း မျဖစ္ေတာ့တဲ့ ရုပ္ဆုိေတာ့ အံကိုႀကိတ္ၿပီး တဗြမ္းဗြမ္း ခ်ိဳးလိုက္ရတယ္။ အိမ္အေပၚ ျပန္တက္လာေတာ့ ေမးေတြ ရိုက္ၿပီး ႏွဳတ္ခမ္းေတြ ျပာေနၿပီ။

အဲဒီၿမိဳ႕မွာ ငွက္ဖ်ားကလည္း ရိွတယ္ဆုိေတာ့ ညအိပ္ရာ၀င္ရင္ ျခင္ေထာင္ကို အေသအခ်ာ ဖ်ာအစြန္းေတြနဲ႕ ဖိထားရတယ္။ မေတာ္တဆ ျခင္ေထာင္ ပြင့္သြားမွာ စိုးလုိ႕ ျခင္ေထာင္ ပတ္ပတ္လည္မွာလည္း ေစာင္ေတြနဲ႕ ခုထားေသးတယ္။ ညဘက္ ေရာက္ေလ ခ်မ္းေလေလဆိုေတာ့ ရန္ကုန္သား ခံႏိုင္ရည္ရိွမွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ သိတဲ့ ရံုးအကူေလးက ေစာင္ကို ၇ ထည္ေလာက္ ထုတ္ေပးထားတယ္။ လူလည္း အီဂ်စ္က မံမီလို ေစာင္ေတြနဲ႕ လံုးေထြးၿပီး အိပ္လိုက္ရတယ္။ ခရီးပန္းလို႕ အိပ္ေပ်ာ္သြားေပမယ့္ ညဘက္မွာ ခ်မ္းလြန္းလို႕ ခဏခဏ ႏိုးလာေသးတယ္။

သင္တန္းၿပီးတဲ့ ညေနပိုင္းေတြဆို ရံုးက စက္ဘီးတစ္စီး ငွားၿပီး ၿမိဳ႕ပတ္ခရီး ထြက္တယ္။ ၿမိဳ႕လို႕ေခၚေပမယ့္ အိမ္ေျခက နည္းနည္းေလး။ ၿမိဳ႕တပတ္ကို နာရီ၀က္ေတာင္ မၾကာဘူး။ ေစ်းေဘးနားမွာ အိမ္ႀကီးႀကီးေတြ ရိွမယ္။ အဲဒီေစ်းကို ဗဟုိျပဳထားတဲ့ ရပ္ကြက္ေလးေတြထဲမွာ အိမ္ေတြရိွမယ္။ အဲဒီကေန ဆက္ထြက္သြားရင္ အိမ္ေတြ မရိွေတာ့ဘူး။ လယ္ကြင္းေတြႀကီးပဲ။ လယ္ကြင္းထဲမွာေတာ့ လယ္ေစာင့္တဲေတြ ရိွတာေပါ့။ ေဆးရံုက ကုန္းထိပ္ေပၚမွာ။ ေဆးရံုကုန္းနားမွာပဲ အစိုးရရံုးေတြ ရိွတယ္။ သစ္ေတာက စိမ္းစိုဦးစီးရံုးတုိ႕၊ စည္ပင္ရံုးတုိ႕၊ သမဦးစီးရံုးတို႕၊ စိုက္ပ်ိဳးေရးဘဏ္တို႕ အစီအရီပါပဲ။ မယကရံုးလည္း အဲဒီနားမွာပဲ။


အတြင္းေရးမွဴးအိမ္က ၿမိဳ႕အစြန္နားမွာ။ သူ႕အိမ္ကေန ၅ အိမ္ေက်ာ္ေလာက္ သြားရင္ မန္းစက္ေတာ္ရာကို ေရာက္တဲ့ မုန္းေခ်ာင္း ရိွတယ္။ အဲဒီမွာ ဆည္းဆာအခ်ိန္ ရွဳခင္းေတြက ရင္သပ္ရွဳေမာပဲ။ ေခ်ာင္းဆိုေပမယ့္ ေရစီးသန္တယ္။ ေရေတြကလည္း ၾကည္ၿပီး ေခ်ာင္းထဲက ေက်ာက္စရစ္ခဲေတြကိုေတာင္ လွမ္းျမင္ေနရတယ္။ ေခ်ာင္းေရက ေရခဲေရလို ေအးစိမ့္ေနတာပဲ။ ေအးလြန္းလွတယ္ဆုိေပမယ့္ ေခ်ာင္းစပ္မွာ ေရခ်ိဳးေနတဲ့သူေတြ အမ်ားသား။ အားလံုးက ေယာက်ာ္းသားေတြပါ။ ဧရာ၀တီျမစ္ကမ္းလို မိန္းခေလးေတြ ေရခ်ိဳးဆင္းတာ ငဖဲမွာ မေတြ႕ရဘူး။ အဲဒီဘက္ကို မၾကာခဏ ေရာက္ေပမယ့္ ေရေတာ့ မခ်ိဳးျဖစ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဟိုေငး ဒီေငးေတာ့ လုပ္ျဖစ္တယ္။

ေဆာင္းေလတျဖဴးျဖဴး ခ်မ္းေအးေအးမွာ အေႏြးထည္ ဆြယ္တာေလး ၀တ္ၿပီး ၿမိဳ႕ထဲမွာ တစ္ေယာက္တည္း လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ေသးတယ္။ သီခ်င္းေလး နားေထာင္ရင္းေပါ့။ ၿမိဳ႕ထဲက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေတြမွာ ထိုင္၊ ၿမိဳ႕ခံေတြနဲ႕ အာလူးဖုတ္။ တကယ္ကို လြတ္လပ္ ေပါ့ပါးေနတယ္။ ငဖဲၿမိဳ႕ကေလးက မခ်မ္းသာဘူး။ ဒါေပမယ့္ စိတ္မဆင္းရဲဘူး။ ရိွတာေလးနဲ႕ ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္တယ္။ အေပ်ာ္အပါးဆိုလည္း ဗီဒီယိုရုံေလာက္ပဲ ရိွတယ္။ လွ်ပ္စစ္မီးကလည္း ညဆို အၿမဲမွန္တယ္။ မီးမွန္တာကို အေတာ္ သေဘာက်မိတယ္။ မီးက ဘယ္လိုေၾကာင့္ မွန္သလဲဆုိရင္... စစ္လက္နက္ထုတ္စက္ရံုက အဲဒီၿမိဳ႕အနားမွာ ရိွလို႕ စက္ရံုပိတ္တဲ့အခ်ိန္ ညပိုင္းဆို ၿမိဳ႕ကို မီးေပးထားတယ္ ဆိုပဲ။ လံုၿခံဳေရးလည္း ေကာင္းတယ္။ ေလေၾကာင္းရန္ ကာကြယ္ေရး ဒံုးခြင္းစခန္းေတြေတာင္ ၿမိဳ႕နားမွာ ဆိုပဲ။ ရွယ္ပဲေနာ္။

ၿမိဳ႕ေလးမွာပဲ လူေတြက အဆင္ေျပေပမယ့္ ၿမိဳ႕အနားက ရြာေလးေတြမွာ အေတာ့္ကို ဆင္းရဲၾကပါေသးတယ္။ ထံုးစံအတုိင္း အၿငိမ္မေနတတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္... ရံုးအကူေလးကို ဆုိင္ကယ္ေမာင္းခိုင္းၿပီး အနားနီးစပ္က ရြာေတြကို ညႀကီးမိုးခ်ဳပ္ ေလွ်ာက္သြားပါေသးတယ္။ အဲဒီဘက္က ရြာေတြမွာ ကေလးေတြဆို အေႏြးထည္ မပါပဲ ညမိုးခ်ဳပ္တဲ့အထိ အခ်မ္းအေအးဒဏ္ကို က်ိတ္မွိတ္ခံၿပီး ေျမပဲခံြ ေခၽြၾကပါတယ္။ ငွက္ဖ်ားေပါတဲ့ ေဒသမွာ ျခင္ကိုက္ခံၿပီး အလုပ္လုပ္ေနရတဲ့ သူတို႕ေတြ လုပ္အားခ ဘယ္ေလာက္ရသလဲ ေမးၾကည္႕ေတာ့ ႏို႕ဆီဗူး တစ္ဗူးစာ ေခၽြၿပီးတိုင္း ၅ က်ပ္ရတယ္တဲ့။ ေက်ာင္းက ေပးလိုက္တဲ့ အိမ္စာေတြေတာင္ မလုပ္ႏုိင္ပဲ ညဘက္မွာ အလုပ္ ထြက္လုပ္ေနရတဲ့ ကေလးေတြရဲ႕ အနာဂတ္က ဘယ္မွာလဲ။ ရြာကေန အျပန္ခရီး တစ္လမ္းလံုးမွာ စဥ္းစားခဲ့ရတာက... ဆင္းရဲ ခ်မ္းသာ ကြာျခားခ်က္ရဲ႕ အဓိက တရားခံက ဘယ္သူလဲေပါ့။ အဲဒီငဖဲၿမိဳ႕မွာ ကၽြန္ေတာ္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ တစ္ခါထိုင္ရင္ ရွင္းရတဲ့ ပိုက္ဆံက တစ္ေထာင္ ေက်ာ္တယ္ေလ။ အဲဒါလည္း ကံပဲလား ခင္ဗ်။

တကယ္လို႕ ဘ၀မွာ စိတ္ႀကိဳက္ ေနခြင့္ေလးသာ ရမယ္ဆိုရင္ မွတ္မွတ္ရရ အခုိက္အတန္႕ေလးေတြ ရိွခဲ့ဖူးတဲ့ အဲဒီငဖဲၿမိဳ႕ေလးမွာ ေအးေအးေဆးေဆး ေနခ်င္မိပါတယ္။ သဘာ၀ ရွဳခင္းေတြ ေကာင္းတယ္။ ရာသီဥတု ဆိုးေပမယ္ ေနေပ်ာ္တယ္။ ေဆးရံု၊ ဆရာ၀န္ အစံုအလင္ ရိွတယ္။ ညဘက္ဆို မီးမွန္တယ္။ ဆက္သြယ္ေရး ေကာင္းတယ္။ အင္တာနက္ ရိွတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါေတြက အဲဒီၿမိဳ႕မွာ ေနခ်င္မိတဲ့ အဓိက ဆြဲေဆာင္မွဳ မက္လံုးေတြ မဟုတ္ပါဘူး။

တကယ္တမ္း အဲဒီငဖဲၿမိဳ႕မွာ ေနခ်င္မိတဲ့အေၾကာင္းရင္းက... ကေလးေတြရဲ႕ အနာဂတ္ကို ဖ်က္ဆီးေနတဲ့ ဆင္းရဲမြဲေတမွဳနဲ႕ ငွက္ဖ်ားကို တုိက္ထုတ္ခ်င္လို႕ပါ။ ခါခ်ဥ္ေကာင္ မာန္ႀကီးလွခ်ည္လား ထင္ၾကအံုးမွာပါ။ ထင္ခ်င္သလို ထင္ၾကပါေစ။ ၀ါးလံုးေခါင္းထဲမွာ လသာေနတာထက္ မာန္ႀကီးရတာ သာပါတယ္ေလ။

ေျပာမယ့္သာ ေျပာတာ... ကၽြန္ေတာ္လည္း တကၽြန္းပို႕ခံထားရတာ ၾကာလွေပါ့။ အေျခအေနနဲ႕ အခ်ိန္အခါအရ တကၽြန္းစံ ဇူလိုင္ႀကီး ျဖစ္ေနအံုးမယ္ ထင္ပါတယ္။ ဘယ္ေတာ့မ်ား... အိပ္မက္ေတြ တကယ္ျဖစ္လာမလဲေလ။

မိုးခါး ေရးခိုင္းတဲ့ Tag ကို ထံုးစံအရ လက္ဆင့္ကမ္းရမယ္ဆိုရင္...
အိပ္မက္ မက္ပါရေစဆိုတဲ့ မအယ္လ္ႀကီး...

Saturday, June 27, 2009

Idle Moment



ေလာကဓံ လွိဳင္းတံပိုးေတြၾကား
ရြက္စံုလႊင့္ေနရတဲ့ ဘ၀ထဲ
တခါတေလ
ဘာဆို ဘာမွမလုပ္ပဲ
ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးပဲ ေနခ်င္မိတယ္။

Friday, June 26, 2009

R.I.P King of Pop

တစ္ကမာၻလံုးမွာ ပရိသတ္ သိန္းသန္းခ်ီရိွခဲ့တဲ့
သမၼတရီဂင္ ဂုဏ္ျပဳတဲ့ဆုကို အိမ္ျဖဴေတာ္မွာ လက္ခံရရိွခဲ့ဖူးတဲ့


We are the World နဲ႕ အာဖရိကနဲ႕ အေမရိကန္ကို ေပါင္းကူးေပးခဲ့တဲ့

ကေလးေတြအတြက္ Heal the World သီခ်င္း သီဆိုေပးခဲ့တဲ့

Hollywood Walk of Fame က ၾကယ္ပြင့္တစ္ပြင့္
ေရွ႕ကို ေလွ်ာက္သလိုလိုနဲ႕ ေနာက္ကိုေရြ႕သြားတဲ့ Moonwalk အကပိုင္ရွင္

The King of Pop Michael Jackson



(August 29, 1958 – June 25, 2009)

Rest In Peace, Michael Jackson.


In our heart, your music will live forever.

Wednesday, June 24, 2009

Dear Yesterday - 11

မေန႕က ရံုးတက္မလို႕ ျပင္ေနၿပီးမွ မသြားေတာ့ပါဘူးကြာဆိုၿပီး အလုပ္ျပဳတ္ထားတဲ့ အိမ္ကအစ္ကိုနဲ႕ ေကာ္ဖီ ထြက္ေသာက္လုိက္တယ္။ ရံုးမလာေတာ့ဘူးဆိုတာ ေကာ္ဖီဆိုင္အသြား လမ္းမွာပဲ မန္ေနဂ်ာဆီ မတ္ေဆ့ခ်္ ပို႕လိုက္တယ္။ ေန႕လည္ပိုင္းမွာ ေဆးရံုသြားစရာရိွလို႕အိမ္ကေန မနက္ပိုင္းမွာ အလုပ္ လုပ္ေပးလိုက္တယ္။ ေရခ်ိဳးၿပီးေတာ့ အိမ္မွာ ခ်က္ထားတဲ့ ဘူးသီးနဲ႕ၾကက္သားဟင္းကို ငပိရည္ဆမ္းၿပီး အားေပးလိုက္တယ္။

ထမင္းစားၿပီးေတာ့ အ၀တ္အစားလဲၿပီး ဘူတာဘက္ကို ထြက္လာခဲ့လိုက္တယ္။ စကၤာပူ အေထြေထြေဆးရံုကို သြားဖို႕ေပါ့။ သူငယ္ခ်င္းက စအို၀မွာ ကင္ဆာျဖစ္လို႕ ျဖတ္ထုတ္ဖို႕ အဲဒီမွာ ေဆးရံုတင္ထားတယ္။ မေန႕က ခြဲစိတ္ခန္း ၀င္မယ့္ေန႕ေပါ့။ သူက ခြဲစိတ္ခန္းကို မနက္ ၉ နာရီခြဲကတည္းက စ ၀င္တာပါ။ ခြဲခန္းအထြက္ အေျခအေန အက်ိဳးအေၾကာင္း သိရေအာင္ဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ္က ေန႕လည္ပိုင္းမွာ ထြက္လာခဲ့လိုက္တာပါ။ ခြဲေနတဲ့အခ်ိန္ ထိုင္ေစာင့္ေနလည္း အက်ိဳးမွ မထူးတာေလ။

ရထားေပၚေရာက္ေတာ့ ေဆးရံုကို လာမယ္လို႕ ေျပာထားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို ဖုန္းလွမ္းဆက္ေတာ့ ေက်းဇူးရွင္က ေန႕လည္ ၂ နာရီေက်ာ္မွ ေရာက္မယ္တဲ့။ အေဆာင္နဲ႕ အခန္းနံပါတ္ေတြကို သိေပမယ့္လည္း တစ္ခါမွ မေရာက္ဖူးတဲ့ ေနရာႀကီး။ ဆင္းရမယ့္ ဘူတာပဲ သိေတာ့ ဟိုစမ္းစမ္း ဒီစမ္းစမ္းနဲ႕ သြားရၿပီေပါ့။ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း ခြဲခန္းရိွတဲ့ အေဆာင္ကို ေရာက္သြားပါတယ္။ ေဆးရံု အေပၚတက္ဖို႕ကို ေကာင္တာမွာ မွတ္ပုံတင္ရေသးတယ္။ လူနာကို ေဆးရံုမွာ မွတ္ပံုတင္ကတည္းက လာလည္မယ့္ ဧည္႕သည္စာရင္းကို ႀကိဳေပးထားရတယ္။ ဒါေတာင္ လူနာရွင္ အပါအ၀င္ ၈ ေယာက္ပဲ လက္ခံတယ္။ အမည္ေတြ၊ မွတ္ပံုတင္ေတြ၊ ဖုန္းနံပါတ္ေတြ ေပးထားရတယ္။

မွတ္ပံုတင္ၿပီးေတာ့ လက္မွာ မင္နဲ႕ ရာဘာတံုး ထုပါတယ္။ ဘယ္အေဆာင္ကေန အေပၚကို တက္သလဲဆုိတာ သိရေအာင္ေပါ့။ ၿပီးရင္ စေတကာ ကပ္ပါတယ္။ အဲဒီမွာ ဂြက်တာက တစ္ႀကိမ္ကို ဧည္႕သည္ ၂ ေယာက္ပဲ ခြင့္ျပဳတယ္။ အေပၚမွာ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ အစ္မနဲ႕ အခန္းေဖာ္ သူငယ္ခ်င္းမေတြ ရိွေနႏွင့္ၿပီ။ အေပၚက ၂ ေယာက္ ျပန္ဆင္းလာမွ သူတုိ႕ စေတကာေတြနဲ႕ လဲၿပီး အေပၚတက္ပါတဲ့။ အခုေတာ့ တက္ခြင့္ မရိွပါဘူးတဲ့။ အေပၚက ႏွစ္ေယာက္ကို ေအာက္ျပန္ေခၚၿပီး စေတကာ လဲရေအာင္လည္း ကၽြန္ေတာ့္အလုပ္က အေပၚမွာ ဘာမွ လုပ္စရာ မရိွဘူး။ ၿပီးေတာ့ သူတုိ႕ မိန္းခေလး အခ်င္းခ်င္း အေဖာ္ေတာင္ ရေသးတယ္။ အဲဒီေတာ့ ေဆးရံုအေပၚကို တက္မေနေတာ့ဘူး။

ခြဲစိတ္တာက ၿပီးသြားေပမယ့္ ခြဲခန္းထဲမွာပဲ လူနာကို ထားထားေသးတယ္။ နာလြန္းလို႕ ေအာ္ေနတယ္ဆိုပဲ။ အဲဒီေတာ့ အျပင္ထုတ္ မလာေသးပဲ ေဆးစံု ပစၥည္းစံုတဲ့ ခြဲခန္းထဲမွာ ဆက္ထားလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေဆးရံုေအာက္မွာ ေယာင္ခ်ာခ်ာ မျဖစ္ခ်င္တာနဲ႕ အဲဒီေဆးရံု၀င္းထဲမွာ အရင္းႏွီးဆံုး ေနရာတစ္ခုျဖစ္တဲ့ ေသြးဘဏ္ဘက္ကို ျပန္သြားလိုက္တယ္။ သတင္းစာလည္း ၀ယ္လာခဲ့တာ ဆုိေတာ့ အေတာ္ပဲျဖစ္သြားတယ္။ ေသြးဘဏ္ထဲမွာက ေရေသာက္ဖုိ႕လည္း အဆင္ေျပတယ္။ အေပါ့အပါး သြားဖို႕လည္း အိုေခတယ္။ အ၀င္၀မွာ ဧည္႕သည္အေနနဲ႕ မွတ္ပံုတင္ေတာ့ ဘာလာ လုပ္သလဲ ေမးေရာ။ စကၤာပူၾကက္ေျခနီကို ကိစၥရိွလို႕ လာတာပါ ေျပာၿပီး မွတ္ပံုတင္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ခပ္တည္တည္နဲ႕ အထဲမွာ၀င္ထုိင္ ေရေသာက္ၿပီး သတင္းစာ ဖတ္ေနလိုက္တယ္။

လာမယ္ဆိုတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက ေန႕လည္ ၂ နာရီေက်ာ္မွ ေရာက္ခ်လာတယ္။ သူလည္း ထမင္း မစားရေသးဘူး ဆိုတာနဲ႕ ေဆးရံု၀င္းထဲက စားေသာက္ဆိုင္တန္းဘက္ကို ခ်ီတက္လာခဲ့တယ္။ ေဆးရံု၀င္းထဲမွာ ဆိုေပမယ့္ ကုန္တိုက္ထဲက စားေသာက္ဆိုင္ေတြလို သန္႕ရွင္းသပ္ရပ္ပါတယ္။ ကိုရီးယား ကင္ခ်ီထမင္းေၾကာ္ မွာၿပီး ကင္ခ်ီေတြ ထပ္ေတာင္းလိုက္တာ သြားေတြကိုေတာင္ အားနာမိတယ္။ ခ်ဥ္ၿပံဳးေနတာပဲ။ စားၿပီးေတာ့ ဧည္႕ခ်ိန္ မေရာက္ေသးတာနဲ႕ ထိုင္ေစာင့္ေနလိုက္တယ္။ ဧည္႕ခ်ိန္က ၅ နာရီမွ ဆိုေတာ့ ၾကားထဲမွာ ၂ နာရီေလာက္ လိုေနေသးတယ္။ အဲဒါနဲ႕ ဆိုင္ထဲမွာပဲထိုင္ၿပီး ဟုိေကာင္မေလး ငမ္း၊ ဒီနပ္စ္မေလး ငမ္း၊ ဟိုအေၾကာင္းေျပာ ဒီအေၾကာင္းေျပာ အခ်ိန္ျဖဳန္းေနလိုက္တယ္။

ညေန ၅ နာရီထိုးေတာ့ အေပၚတက္ခြင့္ရတယ္။ ဖြဲ႕စည္းပံုကေတာ့ ရန္ကုန္က ေဆးရံုႀကီးလိုပါပဲ။ အထဲက အျပင္အဆင္ေတြ ကြာတာပဲ ရိွပါတယ္။ ရန္ကုန္ေဆးရံုႀကီးကေတာ့ ေရွးအေမြအႏွစ္ကို ထိန္းသိမ္းထားတာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာခဲ့တာေတာင္ အေျပာင္းအလဲ မရိွေသးဘူး။ ပိုေတာင္ ေဟာင္းမွန္း သိေအာင္ တမင္ လုပ္ထားသလား မွတ္ေနရတယ္။ ေဆးရံုအေပၚ ေရာက္ေတာ့ အခန္း လိုက္ရွာတယ္။ အခန္းထဲမွာ လူနာက တစ္ေယာက္တည္း ရိွေသးတယ္။ က်န္တဲ့ ကုတင္ေတြ လြတ္ေနေသးတယ္။ ခြဲစိတ္ၿပီးကာစ လူနာေတြကို ခဏထားတဲ့ အခန္းဆိုပဲ။ ပိုးသတ္ဖို႕အတြက္တဲ့။

လူနာက ခြဲထားတဲ့အရိွန္နဲ႕ နာေနလို႕ စကားေတာင္ ေကာင္းေကာင္း မေျပာႏိုင္ဘူး။ နာတာ ေပ်ာက္ဖို႕ ေမာ္ဖိန္း ထိုးေပးထားတယ္။ အဲဒီေတာ့ ရီေ၀ေ၀ေလး ျဖစ္ေနေရာ။ ခြဲစိတ္မွဳကေတာ့ ေအာင္ျမင္ပါတယ္။ ခြဲထုတ္သြားတဲ့ အသားစကို ဓါတ္ခြဲၿပီးမွ ကင္ဆာအဆင့္ ဘယ္ေလာက္ရိွေနသလဲဆိုတာ သိရမွာ။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ မသိရေသးဘူး။ ကင္ဆာအဆင့္ ၂ အထိဆို ဓါတ္ကင္ဖို႕ မလိုဘူးလို႕ ဆရာ၀န္ကေတာ့ ေျပာျပပါတယ္။ လူနာလည္း အိပ္ခ်င္သလိုလို ျဖစ္ေနတာနဲ႕ ခဏတျဖဳတ္ပဲ စကားေျပာလိုက္တယ္။ လူနာ နားခ်င္ရင္ နားလို႕ရေအာင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕လည္း အလိုက္သိစြာနဲ႕ ေနေပးလိုက္တယ္။ အေပၚ ေရာက္တာကလည္း မၾကာေသး... ခ်က္ခ်င္း ျပန္သြားရင္လည္း မေကာင္းတတ္ေတာ့ အဲဒီအေဆာင္မွာ တာ၀န္က်ေနတဲ့ နပ္စ္မ ေခ်ာေခ်ာေလးေတြကို ေငးေနလိုက္ေတာ့တယ္။ တရုတ္မေလးေတြလည္း ခ်စ္စရာ၊ မေလးမေလးေတြလည္း ခ်စ္စရာ။ ဒါေတာင္ တခ်ိဳ႕ေတြက မ်က္ႏွာဖံုးေတြ စြပ္ထားေတာ့ ႏွဖူးနဲ႕ မ်က္လံုးေလာက္ပဲ ျမင္ရတာဗ်။

ေနာက္ေတာ့ လူနာရွင္ကို ႏွဳတ္ဆက္ၿပီး ျပန္လာခဲ့လိုက္တယ္။ အစိုးရေဆးရံုမွာက ႏိုင္ငံသားေတြပဲ သက္သာတဲ့ စရိတ္နဲ႕ ကုလို႕ရေတာ့ ႏိုင္ငံျခားသားျဖစ္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းခမ်ာ ေဆးဖိုး အေတာ္ကုန္မွာ။ ေလာေလာဆယ္ သိထားသေလာက္က ခြဲစိတ္ခနဲ႕ အခန္းခ အပါအ၀င္ စေပၚတင္ထားရတာက စလံုး ေဒၚလာ ၃ ေသာင္းနီးပါး ရိွတယ္တဲ့။ က်န္းမာေရးဆိုတာ လာဘ္တစ္ပါးဆိုတာ သိေတာ့ သိေပမယ့္ အခုေတာ့ ပိုသိသြားပါၿပီေလ။

ေဆးရံုမွာ အခ်ိန္ကုန္ခဲ့တဲ့ မေန႕ကေပါ့...