.:: Download Myanmar Font (WinKalaw New Version) HERE ::.

Friday, September 22, 2017

To be the Head of a Dog

ဒီေန႕ ကိုယ္ေတြရဲ႕ ရုံးဖြင့္ပြဲအခမ္းအနားကို စကၤာပူဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ လီရွန္လြန္း လာမယ္။ အဲဒီပြဲမွာ ကုမၸဏီအေနနဲ႕ သူကို ျပဖို႕ ပေရာဂ်က္ ၅ ခု ရိွတယ္။ ၁ ခုက ရံုးအေဆာက္အဦးမွာ ျပၿပီးေတာ့ က်န္တဲ့ ၄ ခုကေတာ့ ဂိုေဒါင္ထဲမွာ ျပရမယ္။ ကိုယ္က အဲဒီဂိုေဒါင္မွာ တာဝန္က်တယ္။

ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ လာမယ့္ အနီးဆံုးလမ္းေၾကာင္းမွာ တာဝန္ယူရတဲ့အတြက္ ၂ ပတ္အလိုကတည္းက စကၤာပူရဲတပ္ဖြဲ႕ကို ကိုယ္ေရးအခ်က္အလက္ေတြ ပို႕ထားရတယ္။ ဒီေန႕ ဂိုေဒါင္ထဲ စဝင္တာ အသင့္ေရာက္ေနတဲ့ ရဲတပ္ဖြဲ႕က အိုင္စီေတာင္းတယ္။ အကုန္စစ္ၿပီးလို႕ အိုေခတယ္ ဆိုေတာ့မွ sticker ကပ္ေပးတယ္။ အထဲ ဝင္ၿပီးသြားရင္ ျပန္ထြက္လို႕ မရေတာ့ဘူး။

ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္က မလာရေသးဘူး... သူ႕ရံုးက Media အဖြဲ႕ကေတာ့ ေရာက္ေနၿပီ ဗီဒီယို ဓါတ္ပံု ရိုက္စရာရိွတာေတြ ရိုက္... ေမးစရာရိွတာေတြ ေမး။ ၿပီးရင္ အခ်ိန္နဲ႕တေျပးညီ သတင္းေတြ တက္လာေတာ့မယ္။ အဲဒီအဖြဲ႕ထဲမွာ ကင္မရာမင္း ၂ ေယာက္၊ ဓါတ္ပံုဆရာ ၂ ေယာက္၊ သတင္းေထာက္နဲ႕ အယ္ဒီတာေတြ ၆ ေယာက္ ပါတယ္။

ပေရာဂ်က္ ၅ ခုထဲမွာ ၃ ခုက ကိုယ္လုပ္ခဲ့တဲ့ ပေရာဂ်က္နဲ႕ ဒီႏွစ္အတြင္းမွာ လုပ္ေနဆဲ ပေရာဂ်က္ပါ။ က်န္တဲ့ ၂ ခုက ေရွ႕ႏွစ္တုန္းက ကိုယ္တုိင္ အစျပဳခဲ့ေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းမွာ တျခားအဖြဲ႕ကို လႊဲေပးခဲ့တဲ့ ပေရာဂ်က္ပါ။ ပေရာဂ်က္ ၅ ခုစလုံးမွာ ကိုယ္ အစျပဳခဲ့တာနဲ႕ ပါဝင္ပတ္သက္ခဲ့တာေတြ ရိွခဲ့တယ္လို႕ ဆိုႏိုင္တယ္။

ဒီကုမၸဏီကို ျပန္လာခဲ့တာ အဲဒီလို အေၾကာင္းတရားေတြေၾကာင့္ပဲ။ ကိုယ္တုိင္ ဦးေဆာင္ခြင့္ ဆံုးျဖတ္ပိုင္ခြင့္ ႀကိဳးစားခြင့္ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ခြင့္ ရိွတယ္။ ႏုိင္ငံတကာက ကမာၻေက်ာ္ကုမၸဏီေတြနဲ႕ ယွဥ္ရင္ ကိုယ္ေတြရဲ႕ ကုမၸဏီက ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ျခေသၤ့ရဲ႕ အၿမီး ျဖစ္မယ့္အစား ေခြးရဲ႕ ေခါင္းပဲ ျဖစ္ခ်င္မိပါတယ္။ ေနရာတကာမွာ ေနာက္ကေန လိုက္ၿပီး ဟုတ္ကဲ့ ဟုတ္ကဲ့ ေခါင္းၿငိမ့္ေနၿပီး အခ်ိန္တန္ လခယူေနရမယ့္ ကမာၻေက်ာ္ကုမၸဏီႀကီးက အလုပ္ထက္... ကိုယ္တုိင္ လုပ္ရကိုင္ရ အမွားေတြ ႀကံဳရ ဒုကၡေတြ ခံရ ေလ့လာသင္ယူရ ပင္ပန္းခံရတဲ့... ကမာၻမေက်ာ္ေသးတဲ့ ကုမၸဏီအေသးက အလုပ္က ကိုယ့္ဘဝအတြက္ ပိုၿပီးေတာ့ အဓိပၸါယ္ ရိွပါတယ္။


I'm very delighted to be the head of a dog than the tail of a lion.

Monday, September 11, 2017

Try to see it clearly

လူမ်ိဳးတူတယ္ ႏိုင္ငံသားမတူဘူး... အဲဒါဆို သူနဲ႕ကိုယ္ဟာ တေျမျခားက ႏုိင္ငံျခားသားပဲ။

ဘာသာတူတယ္ ႏိုင္ငံသားမတူဘူး... အဲဒါဆို သူနဲ႕ကိုယ္ဟာ တေျမျခားက ႏုိင္ငံျခားသားပဲ။

လူမ်ိဳးမတူဘူး ႏုိင္ငံသားတူတယ္... အဲဒါဆို သူနဲ႕ကိုယ္ဟာ တေျမတည္းေန တေရတည္းေသာက္ ႏုိင္ငံသားပဲ။

ဘာသာမတူဘူး ႏုိင္ငံတူတယ္... အဲဒါဆို သူနဲ႕ကိုယ္ဟာ တေျမတည္းေန တေရတည္းေသာက္ ႏုိင္ငံသားပဲ။

ကိုးကြယ္ရာ ဘာသာ၊ လူမ်ိဳးနဲ႕ ႏိုင္ငံသားကို ခြဲျခားျမင္တတ္ဖို႕ လိုတယ္။

ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္း အျပန္အလွန္ ပ်က္စီးေအာင္ လုပ္ေနမွေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ အတူတကြ တိုးတက္ႏုိင္ၾကေတာ့မလဲ။ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ထဲက လူေတြရဲ႕စည္းစိမ္ဥစၥာေတြ စီးပြါးေရးေတြ ဘဝအေျခအေနေတြ ပ်က္စီးသြားတာမ်ိဳးဟာ ေကာင္းတာမွ မဟုတ္တာ။

အေျခအေန ယိုင္နဲ႕သြားတာေတာင္ မနည္း ျပန္တည္႕ယူရတဲ့ ေခတ္ႀကီးမွာ ဘဝကို ၁ ကေန ျပန္စရတယ္ဆိုတာ လြယ္တာ မဟုတ္ဘူး။

ကိုယ္ေတြရဲ႕ တိုင္းျပည္က ခ်မ္းသာေနတာလည္း မဟုတ္ဘူး။ ဆင္းရဲတာရွည္ေနတဲ့ တုိင္းျပည္မွာ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးသူေတြ မ်ားသထက္ မ်ားေအာင္ လုပ္ေနတာဟာ တုိင္းျပည္အတြက္လည္း မေကာင္းဘူး။ အနာဂတ္ မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြအတြက္လည္း မေကာင္းဘူး။ အဲဒါကို ျမင္ေအာင္ ၾကည္႕ၾကပါ။

Saturday, August 12, 2017

My Music World

ဂီတအႏုပညာဆိုတာ ကိုယ္နဲ႕ တကယ့္တကယ္ကို အေဝးႀကီးပါ။ သီခ်င္းလည္း မဆိုတတ္သလို ဘာတူရိယာမွလည္း မတီးတတ္ဘူး။ ဘယ္သီခ်င္းမွလည္း အစအဆံုး လံုးေစ့ပတ္ေစ့ အလြတ္မရဘူး။ ဒါေပမယ့္ သီခ်င္းေတြနဲ႕ ရင္းႏွီးတယ္လို႕ ေျပာခ်င္တယ္။ သို႕ေပမယ့္ အဲဒီရင္းႏွီးတဲ့ သီခ်င္းေတြက ကိုယ္ေတြေခတ္က အဆိုေတာ္ေတြရဲ႕ သီခ်င္း မဟုတ္သလို အခုေခတ္ အဆိုေတာ္ေတြရဲ႕ သီခ်င္းေတြလည္း မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္အေဖအေမ ဦးေလးအေဒၚေတြ ေခတ္က သီခ်င္းေတြနဲ႕ ရင္းႏွီးေနတာ။

ငယ္ငယ္တုန္းက ေက်ာင္းမတက္မီအရြယ္မွာ အေဖဘက္က အဖြားအိမ္မွာ အေနမ်ားတယ္။ အဲဒီအိမ္မွာက ဦးေလးက မနက္မိုးလင္းတာနဲ႕ ကက္ဆက္ ဖြင့္တယ္။ အဆိုေတာ္ ခင္ဝမ္းရဲ႕ ဧရာဝတီ.... ဧရာဝတီ ဆိုတာကို မနက္တိုင္း ၾကားရတယ္။ ေဆာ္လမြန္ငါးတုိ႕အျပန္လည္း ၾကားရတယ္။ ျပည္မွာေဆာင္း၊ နဒီမဂၤလာတို႕ ဆက္တိုက္ လာလိမ့္မယ္။ ခင္ဝမ္း ဖြင့္လို႕ၿပီးသြားရင္ စိုင္းထီးဆိုင္ အလွည္႕ပဲ။ ေမာင့္လျပည္႕ဝန္းက မပါမျဖစ္ပဲ။ ခြဲစိတ္ခန္းက ဆရာမေလးကိုလည္း သတိရမိတယ္။ တခါတေလ လႊမ္းမိုးသီခ်င္းေတြ ဖြင့္တယ္။ မိုးစက္တင္ေလနဲ႕ ရင္တြင္းေမကို ငယ္ငယ္ကတည္းက နားယဥ္ေနခဲ့တယ္။

ေက်ာင္းတက္တဲ့အရြယ္မွာ အေမဘက္က အဖြားအိမ္မွာ ေနျဖစ္တယ္။ အဲဒီမွာက လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ ဖြင့္ထားေတာ့ ကက္ဆက္က တေနကုန္နီးပါး ဖြင့္ထားရတယ္။ ဆိုင္ကလည္း အဲဒီေခတ္ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အေတာ္ေလးကို ေရာင္းေကာင္းတဲ့ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ပဲ။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ခင္ေမာင္တိုး၊ ခိုင္ထူး၊ ခင္ေမာင္ထူး၊ စိုးလြင္လြင္၊ တူးတူး၊ ေဂ်ေမာင္ေမာင္၊ ေဂ်ညီညီ၊ ေအာင္ရင္၊ ထူးအိမ္သင္တို႕ရဲ႕ သီခ်င္းေတြကို ဖြင့္တာ မ်ားတယ္။ ေမဆြိ ေကာ္နီ ေဟမာေနဝင္း သီခ်င္းေတြလည္း ဖြင့္တယ္။

ငယ္ငယ္ကတည္းက ခိုင္ထူးရဲ႕ ေရႊလည္တုိင္ သီခ်င္းကို အလြန္သေဘာက်မိတာ အခု အရြယ္ထိ အဲဒီသီခ်င္းက အႀကိဳက္ဆံုး သီခ်င္းအျဖစ္ ေနရာယူထားတယ္။ သံစဥ္ေလးက ခ်ိဳျမသလို စာသားေတြကလည္း ႏူးညံ႕တယ္။ ခတၱာ၊ ေတးၿမံဳငွက္၊ ေနရာေဟာင္းနဲ႕ စစ္ကိုင္းလမ္းကိုလည္း ႀကိဳက္မိတယ္။ အဲဒီအရြယ္မွာ သီခ်င္းရဲ႕ အဓိပၸါယ္ေတြကို သိလို႕ နားလည္လို႕ ႀကိဳက္တာ မဟုတ္ဘူး။ နားေထာင္ရတာ ေကာင္းလို႕ သေဘာက် ႀကိဳက္မိတာ။ ခိုင္ထူးရဲ႕ ဆို နဲ႕ တို႕လာတယ္ သီခ်င္းကို ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ အေတာ္ နားၿငီးမိတယ္။ အရမ္းေအာ္လြန္းတယ္လုိ႕ ခံစားရလို႕။

ခင္ေမာင္တိုးရဲ႕ ပန္းခ်စ္သူ၊ တူးတူးရဲ႕ မိဆိုး၊ ေကသရီနဲ႕ သူ၊ ခင္ေမာင္ထူးရဲ႕ ေရႊမန္းသူ၊ အခ်စ္အယူခံနဲ႕ ေမာင့္ေဆးေက်ာင္းသူ၊ ေဂ်ေမာင္ေမာင္ရဲ႕ အလြမ္းကေဖး၊ ေဂ်ညီညီရဲ႕ ဒီမိုး သီခ်င္းေတြကလည္း နားထဲေရာက္ ေခါင္းထဲမွာ စြဲထင္မွတ္မိေနတဲ့ သီခ်င္းေတြပဲ။

ထူးအိမ္သင္ရဲ႕ အေမ့အိမ္သီခ်င္း နားေထာင္မိတုိင္း ရထားႀကီး ခုတ္ေမာင္းလာတာကို အရင္ခံစားမိသလို ဘာဂ်ာသံေလးကိုလည္း သေဘာက်တယ္။ အဓိပတိလမ္းက ေျခရာမ်ားနဲ႕ ဂ်က္ဆင္ထိပ္က လရိပ္ျပာ နားေထာင္မိတုိင္း တကၠသိုလ္ဆိုတာႀကီးကို တက္ခ်င္မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကုိယ္ေတြေခတ္မွာ အဲဒီဆႏၵက မျပည္႕ခဲ့ပါဘူး။ ခ်စ္တုိင္းလည္း မညား ဆိုတာကို ငယ္ငယ္ကတည္းက သိခဲ့တယ္။
စိုးလြင္လြင္ရဲ႕ စိုးစိတ္တိုးတိတ္လြမ္းခ်ိန္၊ ငယ္သူမို႕နဲ႕ ေမာင့္မ်က္ရည္ဝို္င္း သီခ်င္းေတြကို တခါတေလ နွဳတ္ဖ်ားမွာ ဆိုညည္းမိရင္ အိမ္သူသက္ထားက တခ်က္ခ်က္ လွမ္းလွမ္းၾကည္႕တတ္တယ္။ ငယ္ရည္းစားေတြကိုမ်ား မသိစိတ္က လြမ္းေနသလားေပါ့။

ေျပာခ်င္တာက အဲဒီေခတ္က အဆိုေတာ္ႀကီးေတြရဲ႕ သီခ်င္းေတြဟာ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ ေကာင္းလြန္းမက ေကာင္းလြန္းပါတယ္။ ကိုယ္ေတြရဲ႕ ေခတ္မွာလည္း အဆိုေတာ္ေတြ အမ်ားႀကီး ထြက္လာေပမယ့္ ကိုယ့္နားထဲမွာ ႏွလံုးသားထဲမွာ ကိုယ့္ေရွ႕တေခတ္က အဆိုေတာ္ေတြရဲ႕ သီခ်င္းေတြကပဲ လႊမ္းမိုးခ်ဳပ္ကိုင္ ေနရာယူ ႀကီးစိုးထားတယ္။ သူတုိ႕သီခ်င္းေတြပဲ ႏွစ္ၿခိဳက္ေနမိတယ္။

ေသသြားမွ တန္ဖိုးထားတာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ ဖြင့္ေျပာဖို႕ အေၾကာင္း မတိုက္ဆိုင္လုိ႕ မေျပာျဖစ္ခဲဲ့တာမ်ိဳးပါ။ သူတုိ႕ရဲ႕ သီခ်င္းေတြကို တန္ဖိုးလည္း ထားတယ္။ ျမတ္ႏိုးမွဳလည္း ရိွတယ္။ ေလးစားခ်စ္ခင္မွဳလည္း ပါတယ္။ အဲဒီလိုပဲ ႏွေျမာတမ္းတမွဳလည္း အျပည္႕ပဲ။ ဒါကို ဘယ္အခ်ိန္ ေမးေမး ဒီအေျဖပဲ ထြက္တယ္။

Tuesday, August 1, 2017

Funny nick of my YTU friends

YTU က သူငယ္ခ်င္းအခ်ိဳ႕ဆို နာမည္ရင္းေတြ မမွတ္မိဘူး။ ေက်ာင္းမွာကတည္းက နာမည္ေျပာင္ေတြပဲ ေခၚေနေတာ့ နာမည္ရင္းက ဘာလဲဆိုတာ ျပန္ေတာင္ ေမးယူရတယ္။ နာမည္ေျပာင္ေတြက ေက်ာင္းကို မေရာက္လာခင္ကတည္းက ရွိၿပီးသားေတြ ျဖစ္သလို ေက်ာင္းကို ေရာက္လာၿပီးမွ နာမည္ေျပာင္အသစ္ေတြ ရတာလည္း ရိွျပန္တယ္။

ေက်ာင္းမွာ ေမဂ်ာတူ သြားအတူ လာအတူ ေကခိုင္ ဆိုတဲ့ နာမည္နဲ႕ ၂ ေယာက္ရိွတယ္။ ၂ ေယာက္စလံုးက သာေကတကပဲ။ အဲဒီေတာ့ အရပ္ရွည္တဲ့ တေယာက္က ေကရွည္ ျဖစ္သြားၿပီး အရပ္ပုတဲ့ တေယာက္က ေကပု ျဖစ္သြားတယ္။

စဝက္ဆိုတဲ့ တေယာက္က အေတာ္မ်က္ႏွာေျပာင္တယ္။ နာမည္ေျပာင္ေတြက သူ႕ဆီက ထြက္လာတာ မ်ားတယ္။ သူလုပ္လို႕ပဲ ကိုယ္လည္း ဖန္သခင္ေလး ဆိုၿပီး နာမည္ရသြားတယ္။ သူလည္း ဖန္သခင္ႀကီးဆိုၿပီး နာမည္တြင္သြားတယ္။ ေက်ာင္းမွာ ဖန္သခင္ေလးနဲ႕ ဖန္သခင္ႀကီးဆိုၿပီး ၂ ေယာက္ ရိွသြားတယ္။

အဲဒီေခတ္ အဲဒီအခ်ိန္က တရုတ္သိုင္းကားေတြ ေခတ္စားေနတယ္။ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ရဲ႕ နာမည္ေျပာင္က ဖုန္းဖင္တဲ့။ ဖုန္းကင္ကေနပဲ ဖုန္းဖင္ ျဖစ္သြားသလားေတာ့ မသိဘူး။

ေနာက္တေယာက္က အဘိုးႀကီး။ ပိန္ပိန္ပါးပါးနဲ႕ ခပ္ၿပံဳးၿပံဳးေလး ေနတတ္တဲ့ တေယာက္။ ကြမ္းအရမ္း စားတယ္။ သူ႕နာမည္ရင္း ေပ်ာက္ၿပီး အဘိုးႀကီးလို႕ပဲ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေခၚၾကတယ္။

မအူကုန္းဘက္က သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကို ကလီးယားလို႕ ေခၚတယ္။ အရပ္ရွည္ရွည္နဲ႕ သေဘာေကာင္းတဲ့ သူငယ္ခ်င္းပါ။ ေက်ာင္းတက္တုန္းက ညေနဘက္ဆို သူ႕ဆီကို စက္ဘီးစီးၿပီး စာလုပ္ဖို႕ ေရာက္ျဖစ္တယ္။

အခု ဂီတာဆရာႀကီးျဖစ္ေနတဲ့ တေယာက္ကို အစက မတ္တယ္ႀကီးလို႕ ေခၚၾကတယ္။ သူက မတ္တယ္ဂီတကို ရူးသြပ္ခံုမင္သူူ။ တေန႕ က်ဴရွင္ကို ဘရိတ္ဓါးပံု ဆြဲသီးပါတဲ့ ဆြဲႀကိဳးႀကီး ဝတ္လာတယ္။ အဲဒီကေန သူ႕နာမည္က ဘရိတ္ဓါး ျဖစ္သြားတယ္။ ေရွ႕ရက္ေတြတုန္းက ကင္းၿမီးေကာက္ပံု အရိုးေခါင္းပံု ဆြဲသီးႀကီးေတြ ဝတ္လာေပမယ့္ ဘရိတ္ဓါးက်မွ နာမည္တြင္သြားတယ္။

ေနာက္တေယာက္က ဗံဒါသီး။ သူက တရက္ က်ဴရွင္ကို အလာ က်ဴရွင္အေရွ႕က လမ္းမွာ ဗံဒါသီးမွတ္ၿပီး ေကာက္ကိုင္လိုက္တာ ေခြးေခ်းတံုးႀကီး ျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒီကေန သူ႕နာမည္ေျပာင္က ဗံဒါသီး ျဖစ္သြားတယ္။

ေအမီေအာင္ ဆိုတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကိုေတာ့ သူ႕နာမည္ကို အျမန္ေခၚရင္း အိမ္ေျမွာင္ ျဖစ္သြားတယ္။ ရင္းႏီွးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက သူ႕ကို အိမ္ေျမွာင္လို႕ပဲ ေခၚၾကတယ္။

မ်ိဳးႀကီးသီခ်င္းေတြကို ႀကိဳက္ၿပီး သီခ်င္းဆိုရတာ ဝါသနာပါတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ ရွိျပန္တယ္။ သူ႕အသံက ရွတတ အက္ကြဲကြဲႀကီး။ ေရာ့ခ္သီခ်င္းေတြ ေအာ္ဆုိရတာကို ႀကိဳက္တဲ့သူဟာ အာၿပဲေျခာက္ ဆုိတဲ့ နာမည္တခု ရလိုက္တယ္။

ခရမ္းဘက္ကေန ေက်ာင္းလာတက္တဲ့ ၃ ေယာက္ကို ခရမ္းသီး ၃ လံုးလို႕ နာမည္ေပးထားလိုက္တယ္။ ခရမ္းသီးေရလို႕ ေခၚလိုက္ရင္ သူတုိ႕ကို ေခၚမွန္း သိၾကတယ္။ တေယာက္က တရုတ္ျဖစ္လို႕ သူ႕ကို တရုတ္ခရမ္းသီးလို႕ ေခၚေသးတယ္။

မွတ္မိသေလာက္ ခ်ေရးၾကည္႕တာပါ။ က်န္ခဲ့တာေတြ ရိွႏိုင္ပါေသးတယ္။

Sunday, July 30, 2017

Some part of my YTU student life

YTU တက္တုန္းက အျပင္က်ဴရွင္ဆိုလို႕ သခ်ာၤနဲ႕ ရူပေဗဒ ၂ ခုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္ တက္ခဲ့ဖူးတယ္။ က်န္တဲ့ဘာသာေတြက စာေမးပြဲ အနီးကပ္မွ ျဖစ္သလို လက္ပူတုိက္ၿပီး ေျဖလိုက္တာ မ်ားတယ္။

ေျပာမယ့္သာ ေျပာတာ ေက်ာင္းလည္း ပံုမွန္ တက္တာ မဟုတ္ေတာ့ က်ဴရွင္မယူပဲ အနားကပ္မွ လြတ္ခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းစာေတြ မိတၱဴကူး သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ဆရာမေတြကို စာရွင္းေပးဖို႕ အကူအညီေတာင္း အရပ္ကူပါ လူဝိုင္းပါ လုပ္ၿပီး စာေမးပြဲေအာင္လာတာ ကံေကာင္းတယ္ပဲ ေျပာရမယ္။

ရူပေဗဒကို ဆရာ(ေဒါက္တာ)ဦးေဇာ္ေဝက လသာဘက္က သူငယ္ခ်င္းတေယာက္အိမ္္မွာ စုၿပီး သင္ေပးတယ္။ သခ်ၤာကိုေတာ့ ရန္ကင္းက ဆရာမေဒၚသင္းသင္းၾကဴမွာ တက္ခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းကိုသာ မေရာက္ေပမယ့္ က်ဴရွင္ကိုေတာ့ မပ်က္မကြက္ တက္ခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းတက္ရတာ ပင္ပန္းသေလာက္ က်ဴရွင္တက္ရတာ ေပ်ာ္ဖို႕ ေကာင္းတယ္။ 

အထူးသျဖင့္ သခ်ာၤက်ဴရွင္က စေန တနဂၤေႏြ ညေနပိုင္းေတြ ဆိုေတာ့ က်ဴရွင္ၿပီးရင္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္ၾကတယ္။ က်ဴရွင္ကို ေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္က မတူေပမယ့္ က်ဴရွင္ဆင္းတဲ့အခ်ိန္က တူေတာ့ ေမဂ်ာေပါင္းစံုက သူငယ္ခ်င္းေတြ အဲဒီအခ်ိန္မွာ လူစံုၾကတယ္။ ပထမႏွစ္ကတည္းက အတူတူ က်ဴရွင္တက္လာခဲ့တဲ့သူေတြ ဆိုေတာ့ ေမဂ်ာတူ သူငယ္ခ်င္းေတြထက္ ကိိုယ္ေတြက က်ဴရွင္က သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ပိုရင္းႏွီးၾကတယ္။

က်ဴရွင္ဆင္းၿပီးရင္ ညမိုးခ်ဳပ္ေနေပမယ့္ အိမ္တန္းမျပန္ၾကဘူး။ ဗိုက္ဆာလို႕ အဆာေျပ ပဲပလာတာ စားၾကတယ္။ လက္ဖက္ရည္ ေသာက္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕က ေကာ္ဖီမစ္ ေသာက္တယ္။ ေဆးလိပ္ေသာက္ ကြမ္းစားတဲ့သူလည္း ရိွၾကတယ္။

ပံုမွန္အားျဖင့္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ သြားထိုင္ရင္ စဝက္၊ သားငယ္၊ ဘရိတ္ဓါး၊ စည္သာ၊ အဘိုးႀကီး၊ ညီဝင္း၊ ရဲႀကီး၊ ဗံဒါသီးနဲ႕ ရန္ကင္းသား သန္႕ဇင္တုိ႕က အၿမဲလိုလို ပါၾကတယ္။ မိန္းခေလးထဲမွာ ရန္ကင္းသူ နန္းငယ္က တခါတေလ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ လိုက္ထုိင္တယ္။

ေက်ာင္းမွာ ေမဂ်ာမတူလို႕ တပတ္လံုး မေတြ႕ခဲ့သမွ်ကို အတိုးခ်ၿပီး စကားေတြ ေျပာၾကတယ္။ ဟာသေတြ ေျပာၾကတယ္။ တေယာက္နဲ႕ တေယာက္ အတည္ေပါက္နဲ႕ ေခ်ာက္တြန္းၾကတယ္။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ နာရီဝက္ ၁ နာရီေလာက္ ထိုင္ၿပီးရင္ အိမ္ျပန္ၾကတယ္။ ဘတ္စ္ကား စီးတဲ့သူက စီး... စက္ဘီးနင္းတဲ့သူက နင္း... လမ္းေလွ်ာက္ျပန္တဲ့သူက ျပန္ေပါ့။

စဝက္၊ အဘိုးႀကီး၊ သန္႕ဇင္နဲ႕ နန္းငယ္က အခု စကၤာပူမွာ အလုပ္ေတြ လုပ္ၿပီး ေနၾကတယ္။ က်န္တဲ့သူေတြက ရန္ကုန္မွာပဲ။ ဘရိတ္ဓါးကေတာ့ ဂီတာဆရာႀကီး ဟဲဗီးမတ္တယ္ ျဖစ္ေနၿပီ။

ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး... အဲဒီအခ်ိန္ေတြကို ျပန္ေတြးမိၿပီး YTU က သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး က်ဴရွင္တက္ခဲ့ရတာကို သတိရလုိ႕ ဘဝရဲ႕ အမွတ္တရတခုအေနနဲ႕ ေရးလိုက္တာပါ။