.:: Download Myanmar Font (WinKalaw New Version) HERE ::.

Saturday, January 31, 2009

Snapshot on smile


လွ်ပ္တျပက္ ဖမ္းမိတဲ့ အၿပံဳး...

မလကၠာျမစ္ေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္ ေမာ္ေတာ္ဘုတ္စီးေနတုန္း အျခားေမာ္ေတာ္ဘုတ္ေပၚက တစ္ေယာက္ကို လွ်ပ္တျပတ္ ရိုက္လိုက္တဲ့ပံုေလးက ေကာင္းေနလို႕ တင္လုိက္တာပါ။ သူကေတာ့ သူ႕ဘာသာသူ ၿပံဳးေနတာပါ။ ဓါတ္ပံုရိုက္ေနမွန္း သိလို႕ တမင္ၿပံဳးေနတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီအၿပံဳးတစ္ခုကို မထင္မွတ္ပဲ ဖမ္းမိခဲ့တာပါ။ လူပံုေတြရိုက္ရင္ အဆင္မေျပေသးတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အဖို႕ ပံုေကာင္းေကာင္းေလးေတြ ရဖုိ႕ ႀကိဳးစားေနရတုန္းေပါ့။ လူရုပ္ေတြရိုက္ရင္ ၀ါးေနတုန္းပဲဗ်။ အဟ...

ဒါနဲ႕ ကိုဇူလိုင္ဗ်ာ... တင္မယ့္တင္ ေကာင္မေလးလွလွပံုေလး တင္ပါလားလို႕ ေျပာခ်င္ၾကမယ့္ ပရိသတ္ႀကီးကို ျပန္ေျဖခ်င္တာကေတာ့... ကၽြန္ေတာ္ဆီမွာ ကႏြဲ႕ကလ်ကြန္႕မန္႕ေတြ ဂြတီးဂြက်ကြန္႕မန္႕ေတြ အၿမဲလိုလိုနီးပါး လာလာေပးေနတတ္တဲ့ Strike ဆိုတဲ့ အထူးစပါယ္ရွယ္ ဗြီအိုင္ပီႀကီးအတြက္ အဓိက ရည္စူးၿပီး ဒီပံုေလးကို တင္ေပးထားတာပါ။ အနည္းဆံုးေတာ့ သူရင္ခုန္သြားမယ္ေလ။ သူေပ်ာ္သြားမယ္ေလဗ်ာ။ :P

Wednesday, January 28, 2009

One more uneasiness

တစ္ပူေပၚ ႏွစ္ပူဆင့္ဆိုတာ ဒါမ်ိဳးပဲ ထင္တယ္။ ေျမြပူရာ ကင္းေမွာင့္လို႕ ေျပာရင္လည္း ရတယ္။ ဗူးေလးရာ ဖရံုဆင့္ဆိုတာလည္း ဒါပဲလား။ ကံဆိုးမ သြားရာ မိုးလုိက္လုိ႕ရြာ... ဆိုရင္လည္း ကိုဇူလိုင္တစ္ေယာက္ အရွင္လတ္လတ္ ဘ၀ေျပာင္းသြားအံုးမယ္။ အဲဒီေတာ့ ကံဆိုးထီး သြားရာ မိုးလိုက္လို႕ရြာ ေျပာင္းရမလားပဲ။ ခက္တာက မိုးရြာရင္ ကိုဇူလိုင္က ေအးေဆးပဲ။ ကံဆိုးတယ္လို႕ကို မထင္ဘူး။ မိုးေရထဲမွာ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ေဆြးေဆြးေျမ႕ေျမ႕ေလး ခံစားလြမ္းတတ္တာ တစ္ခုပဲရိွတာ။ ခက္တာက အခုဟာႀကီးက ကံဆိုးတာလည္း ဟုတ္ေသးပါဘူး။ အဲဒါေလးက ရွင္းေလ ရွဳပ္ေလနဲ႕ လိုရင္းကို မေရာက္ေတာ့ပါဘူး။

ဒီအပတ္က ၂၄ နာရီ ၇ ရက္ ဖုန္းေျဖေပးဖို႕ တာ၀န္က်တဲ့ အပတ္။ ကိုယ္နဲ႕ မသိတဲ့ ပေရာဂ်က္က ကိစၥေတြ လာေမးရင္း အေတာ္ေလးကို ေခါင္းစားတယ္။ ဟိုဟိုဒီဒီ ေကြ႕ပတ္ၿပီး ေျဖေနရတယ္။ ေနာက္ဆံုး ဘူတာက သက္ဆုိင္တဲ့သူဆီကို အီးေမးလ္ပို႕ဖုိ႕ ေျပာယူရတာပါပဲ။ တခ်ိဳ႕ေတြက ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ဆက္ဆံေပမယ့္ တခ်ိဳ႕ေတြက်ေတာ့ ဘာမွေတာင္ ေသခ်ာမေျပာတဲ့ ၀ူး၀ူး၀ါး၀ါးေတြ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တာ၀န္က တာ၀န္ပဲေလ။ အဲဒီေတာ့ လာသမွ် ဖုန္းေျဖေပေတာ့။

ဒီရက္ေတြမွာ ေမွ်ာ္တလင့္လင့္ ျဖစ္ေစတဲ့ ကိစၥတစ္ခုကို စီစဥ္ေနတယ္။ ေအာင္ျမင္ဖို႕က ၅၀-၅၀ ရာခိုင္ႏွဳန္းပဲ။ ဒါေပမယ့္ အရင္ကလို ဇာတ္ေမွ်ာႀကီး ျဖစ္ေနရမွာထက္စာရင္ ျဖဴလားမဲလား တစ္ခုခု ကြဲျပားေလာက္ပါရဲ႕ဆိုၿပီး အရဲစြန္႕ထားတာ။ ေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ ေသာင္တင္ေရမက်ပဲ။ အေကာင္းဆံုးကို ေမွ်ာ္လင့္ထားသလို အဆိုးဆံုးအတြက္ ျပင္ဆင္ထားရမယ္။ ဒီတစ္ဆင့္ ေအာင္ျမင္ရင္ေတာင္ ေရွ႕မွာ ဆက္ရအံုးမယ့္ ခရီးလမ္းက အရွည္ႀကီးပဲ။ ဒါေၾကာင့္ စိတ္ပင္ပန္းတာကေတာ့ အမွန္ပါပဲ။

အေရးထဲမွ အရာေပၚဆိုသလို ကိုယ့္ဘာသာကို အိပ္မရတဲ့ညမ်ားကို ေမ့မရတဲ့စိတ္နဲ႕ ေက်ာ္ျဖတ္ေနရခ်ိန္မွာ တျခားအပူက လာကပ္ေနတယ္။ ညေနပိုင္းမွာ စကၤာပူမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ညီမ၀မ္းကြဲတစ္ေယာက္က ဖုန္းဆက္တယ္။ ေန႕လည္ကေတာင္ သူနဲ႕ ဖုန္းေျပာျဖစ္ေသးတယ္။ ညေနပိုင္း ထပ္ဆက္ေတာ့ ဘာမ်ားလဲေပါ့။ ပထမေတာ့ အလုပ္မ်ား ျဖဳတ္ခံလိုက္ရလားေပါ့။ အလုပ္ျဖဳတ္ခံရလုိ႕လား ေမးေတာ့ သူက ဟုတ္တယ္ဆိုပဲ။ အဲဒါ စိတ္ညစ္တယ္ ဘာညာ ေျပာေနတယ္။ ေန႕လည္ကေတာင္ အေကာင္းႀကီး ဘယ္လို ျဖစ္သြားပါလိမ့္ေပါ့။

ေနာက္မွ တျခားအသံတစ္ခု ဖုန္းထဲ ထပ္၀င္လာတယ္။ ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္ အသံ။ အခုေျပာေနတဲ့ ဖုန္းကို ခ်ပစ္လုိက္ၿပီး သူေျပာတာကို ေက်းဇူးျပဳၿပီး နားေထာင္ေပးပါဆိုပဲ။ သူေျပာခ်င္တာေလး ေျပာခြင့္ရၿပီးရင္ သူ ခ်က္ခ်င္း လွည္႕ျပန္ပါမယ္တဲ့။ သေဘာေပါက္လိုက္ၿပီ။ ရည္းစားစကား လိုက္ေျပာေနတာ။ ေျပာေနတဲ့ ေယာက်ာ္းေလးကိုလည္း သိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ညီမရဲ႕ ဦးေလးဆီမွာ အလုပ္၀င္ဖူးတဲ့ ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္။ သူလည္း စကၤာပူမွာ အေျခက်လို႕ ပီအာေတာင္ ျဖစ္ေနၿပီဆိုတာ သိထားတယ္။ သူက တရုတ္တန္းက ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ အလုပ္လုပ္ပါတယ္။ ေရွ႕တစ္ေခါက္ တရုတ္ႏွစ္ကူးပြဲကို သြားတုန္းက အဲဒီတစ္ေယာက္ပဲ လိုက္ပို႕ေပးတာ။

ကၽြန္ေတာ့္ညီမကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ညီမပဲ ေအးေအးေဆးေဆး ေျဖရွင္းရမယ့္ဟာကို ဘယ္လိုေျဖရွင္းေနသလဲ မသိဘူး။ သူက ခါးခါးသီးသီး ျငင္းေလ ဟုိက စကားေျပာခြင့္ အတင္းေတာင္းေလ။ အဲဒါနဲ႕ နာရီ၀က္ေလာက္ တုိင္ပတ္ေနတယ္။ ဟိုကလည္း သူသြားေလရာ ေနာက္ကို တေကာက္ေကာက္ လိုက္ေနတယ္။ ရံုးေပၚ ျပန္တက္ေျပးေတာ့လည္း ဓါတ္ေလွခါးထဲအထိ လုိက္၀င္တယ္။ တက္စီငွားေတာ့လည္း တံခါးဖြင့္ၿပီး အတင္း၀င္ထိုင္လို႕ ကားဆက္မငွားျဖစ္ျပန္ဘူး။ ရဲတိုင္ခ်င္လည္း တုိင္လိုက္ပါေတာ့တဲ့။ ရဲစခန္း ေရာက္လည္း ေရာက္ပါေစေတာ့ စကားေလးေတာ့ ေျပာခြင့္ေပးပါဆိုပဲ။ ဖုန္းထဲမွာ အသံေတြကို အကုန္ၾကားေနရတယ္။

ခက္တာက ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘာမွ လုပ္ေပးလို႕မရဘူး။ ကားငွားၿပီး သူ႕ရံုးကို လိုက္သြားရေအာင္လည္း အဆင္မေျပျပန္ဘူး။ အဲဒါနဲ႕ ဖုန္းထဲကေနပဲ အႏုနည္းနဲ႕ ေျဖရွင္းဖို႕ တဖြဖြ ေျပာယူရတယ္။ ညီမျဖစ္သူက ေဒါသထြက္ေနေတာ့ ပိုဆုိးတယ္။ ဟုိကလည္း ေတာက္တဲ့ကပ္သလို ကပ္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း နားေတြ ပူလြန္းလို႕ စပီကာဖြင့္ၿပီး နားေထာင္ရတယ္။ ေနာက္ဆံုး ကားငွားၿပီး အိမ္ျပန္ဖုိ႕ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေျပာဖို႕ ေသခ်ာမွာၿပီး လိပ္ခဲတည္းလည္း အေျခအေနကို ေျဖရွင္းယူရတယ္။ ကားေပၚအထိ ဆက္မလိုက္လာပဲ ျပန္သြားလို႕ ဒီဇာတ္လမ္း ဒီေန႕မွာ ဒီေလာက္နဲ႕ ၿပီးသြားတယ္။ ေနာက္ေန႕ေတြ ဘာေတြ ဆက္ျဖစ္မယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္လည္း မသိေသးဘူး။

ဘယ္သူမွားတယ္ မွန္တယ္လို႕ မေျပာခ်င္ပါဘူး။ ႏွစ္ေယာက္စလံုးကို ရင္းရင္းႏွီးႏီွး သိေနထားတာကို။ အမ်ိဳးနဲ႕ အမ်ိဳးလို ရင္းႏွီးသူၾကားမွာ ကၽြန္ေတာ္ဇူလိုင္ စတင္ ဆားညွပ္ပါေတာ့မယ္။ ညီမျဖစ္သူကလည္း သူ႕ဦးေလးရဲ႕ အလုပ္သမားလို႕ သေဘာထားၿပီး လံုး၀ လက္မခံႏိုင္ဘူးတဲ့။ ရန္ကုန္မွာတုန္းက ေမာ္ေတာင္ မၾကည္႕ရဲခဲ့သူက အခုလို လုပ္တာကို ပိုလို႕ေတာင္ စိတ္ဆိုး နာက်ည္းေနေလရဲ႕။ ဟိုတစ္ေယာက္ကလည္း တျခားနည္းလမ္းေတြ ရွာေဖြစဥ္းစား သံုးသင့္တယ္လို႕ ထင္မိတယ္။ အခုလို ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ ျဖစ္ေနရတဲ့ အေနအထားမ်ိဳးကို ေရွာင္ၾကဥ္သင့္တယ္လို႕ ျမင္မိတယ္။ ဘာလုိ ေျဖရွင္းေပးရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူး။

ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀မွာ အခုလို အတင္းအက်ပ္ ခ်စ္ေရးဆိုတာမ်ိဳး တစ္ခါမွ မလုပ္ခဲ့ဖူးဘူး။ လုပ္စရာလည္း မရိွခဲ့ဘူး မဟုတ္လားလုိ႕ စကားတင္း မဆုိၾကပါနဲ႕။ ႏူးႏူးညံ႕ညံ႕ ရိုမန္တစ္ ျဖစ္ေစတဲ့ အေနအထားမ်ိဳးေတြပဲ တကူးတက ဖန္တီးတယ္။ ကရကဋ္ပီပီ စိတ္ကူးယဥ္ ဆန္လြန္းလို႕ အမ်ားအားျဖင့္ မေအာင္ျမင္တတ္ဘူး။ ထင္ထားသလို ျဖစ္မလာပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ထင္တဲ့အတုိင္း မျဖစ္လို႕ဆိုၿပီး ဘယ္ေတာ့မွ အၾကမ္းနည္း မသံုးခဲ့ဘူး။ သံုးရင္လည္း ဘာအရွဳပ္အရွင္းမွ မျဖစ္ေလာက္တဲ့ အေနအထားမွာ ရိွခဲ့ေပမယ့္လည္း လံုး၀ မလုပ္ခဲ့ဘူး။ အဓိက မာမားရဲ႕ စကားတစ္ခြန္းက စိတ္ဆင္ရိုင္းကို ခၽြန္းအုပ္ ထိန္းခ်ဳပ္ လႊမ္းမိုးထားတာပါ။

အဲဒီစကားေလးက ...
ကိုယ့္မွာ ညီမအရင္းမရိွေပမယ့္ ညီမအရင္းလို ကိုယ္ခ်င္းစာပါ...

Monday, January 26, 2009

Chinese New Year @SG


အခုတစ္ခါက စကၤာပူမွာ ဒုတိယအႀကိမ္ေျမာက္ တရုတ္ႏွစ္သစ္ကူးပြဲကို သြားျခင္းပါပဲ။ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္တုန္းက ပြဲကို ေရာက္ခဲ့ေပမယ့္ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္က ပြဲကိုေတာ့ မသြားျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ အခု ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ပြဲကိုေတာ့ ရံုးက ဖိလစ္ပိုင္ေလးနဲ႕ အတူ သြားျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ သူက ရံုးမွာ အလုပ္ျဖဳတ္ခံရတဲ့အထဲ ပါသြားၿပီး ဖိလစ္ပိုင္ကို ျပန္ရေတာ့မွာဆိုေတာ့ စကၤာပူမွာ ရိွေနတဲ့အခ်ိန္ေလး ဟိုဟိုဒီဒီ လည္ပတ္ခ်င္တယ္ ဆိုတာေၾကာင့္ အဲဒီပြဲကို တကူးတက လုိက္ပို႕ေပးခဲ့တာပါ။ ကိုယ္လည္း တရုတ္မေလးေတြ ၾကည္႕ရတာေပါ့။ ငမ္းတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ တစ္ခ်က္ခုတ္ ႏွစ္ခ်က္ျပတ္ပဲေလ။

ည ၉ နာရီေလာက္ အိမ္ကေန ထြက္လာခဲ့ၿပီး အနီလိုင္းကေန ခရမ္းလိုင္းကို ေျပာင္းၿပီး တရုတ္တန္းမွာ ဆင္းခဲ့တယ္။ လူအုပ္ႀကီးေတြ သြားရာေနာက္ကို ေယာင္ေတာင္ ေပါင္ေတာင္နဲ႕ လိုက္သြားတာ ဇာတ္စင္ရဲ႕ အေနာက္ဘက္ကို ေရာက္သြားလုိ႕ တေကြ႕တပတ္ႀကီး ျပန္ပတ္ၿပီး ဇာတ္စင္ေရွ႕ကို ေရာက္ေအာင္ မနည္းကို တိုးေ၀ွ႕ခဲ့ရေသးတယ္။ ကားလမ္းေတြ ပိတ္ထားသလို ရဲေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါပဲ။ လူေတြကလည္း က်ိတ္က်ိတ္တုိးပါပဲ။ ၾကြားႏိုင္တဲ့သူေတြကလည္း ရိွတာေတြအကုန္ ထုတ္ၾကြားၾကပါတယ္။ တိုႏိုင္သမွ်တို ဟိုက္ႏုိင္သမွ် ဟုိက္ၾကပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ မေတာ္တဆ လက္ေရာက္မွဳေတြ မျဖစ္ရေလေအာင္ ကင္မရာကို လက္ႏွစ္ဘက္နဲ႕ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ထားခဲ့လုိက္ေတာ့ တစ္ရန္ရွင္းတာေပါ့။ ဒါလည္း တစ္ခ်က္ခုတ္ ႏွစ္ခ်က္ျပတ္ပါပဲ။

ဇာတ္စင္နားေရာက္ေတာ့ ေရႊရင္စုိ႕တာပါပဲ။ ဇာတ္စင္ေရွ႕တည္႕တည္႕မွာ တာလပတ္စေတြနဲ႕ ကာထားေတာ့ ဘာမွ မျမင္ရဘူး။ အဲဒါနဲ႕ အေ၀းကေနပဲ နတ္ကရာ က်ီးေမာ့ခဲ့ရတယ္။ အိမ္မွာ ေအးေအးေဆးေဆး တီဗီြဖြင့္ၿပီး ၾကည္႕ရင္ေတာင္ အစံုျမင္ရအံုးမယ္။ အခုေတာ့ ဟိုဘက္တိုးလိုက္ ဒီဘက္တိုးလုိက္နဲ႕ ေျခဖ်ားေလး ေထာက္ၿပီး ၾကည္႕ေနရတယ္။ ဓါတ္ပံုရိုက္ေတာ့လည္း လက္ေလးေျမွာက္ၿပီး ရခ်င္ရာရ ရမ္းတမ္းရိုက္ရတယ္။ လူအုပ္ထဲမွာ တုိးေ၀ွ႕ေနရေတာ့ မီးေနသည္ ေခၽြးေအာင္းသလိုပဲ ေခၽြးေတြကလည္း တၿပိဳက္ၿပိဳက္ပဲ။ မိုးကလည္း ဖြဲဖြဲေလး ရြာေနေသးေတာ့ ကင္မရာကို ဥစၥာေျခာက္ရေသးတယ္။ ဒါေလးပဲ ခ်မ္းသာတာေလ။

၁၂ နာရီထိုးခါနီးေတာ့ ဆက္မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး။ လူလည္း ႏံုးခ်ိၿပီး သာေခြယိုင္ ျဖစ္ေနၿပီ။ အဲဒါနဲ႕ လူအုပ္ႀကီးကို မနည္းတိုးေ၀ွ႕ထြက္ၿပီး ပြဲေစ်းေလွ်ာက္ေနလိုက္တယ္။ ဗိုက္ကလည္း ဆာေနၿပီဆိုေတာ့ အျမည္းေကၽြးထားတဲ့ သေရစာမုန္႕ေတြ ဆိုင္တကာလွည္႕ ေလွ်ာက္ႏွိဳက္စားတာေပါ့။ ၿပီးေတာ့ ၀ယ္လည္း မ၀ယ္ၾကဘူး။ အဲဒါနဲ႕ ဗိုက္၀သြားေရာ။ ၁၂ နာရီေက်ာ္ေတာ့ ရထားဘူတာထဲကို ေရာက္ႏွင့္ေနၿပီ။ အရင္တစ္ခါတုန္းက ပြဲၿပီးမွ ထြက္လာတာ လူအုပ္တိုးရတာနဲ႕တင္ ဘူတာေရာက္ဖို႕ နာရီ၀က္ေက်ာ္ ၾကာတယ္။ ရထားေပၚမွာလည္း လူက အရမ္းက်ပ္ခဲ့တယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ နားလည္သြားၿပီ။ ေစာေစာ ဘူတာဆင္းႏွင့္ၿပီး ရထားေပၚ တက္ခဲ့ေတာ့ ေခ်ာင္ေခ်ာင္ခ်ိခ်ိ စီးရတာေပါ့ဗ်ာ။

အခုပြဲမွာ ေပ်ာ္စရာေတြ ရိွသလို အဆင္မေျပတာေတြလည္း ဒြန္တြဲေနပါတယ္။ ဒီေလာက္တိုးေ၀ွ႕ေနရတဲ့ လူအုပ္ႀကီးထဲမွာ ေဆးလိပ္ေသာက္ၾကတဲ့ စလံုးဖင္ျပားမေတြက နံပါတ္တစ္အခ်က္ေပါ့ဗ်ာ။ ဥပေဒအသစ္ ထုတ္ထားတာကို မသိတာလား လူလိုပဲ နားမလည္တာလား။ တစ္ခုခုေတာ့ တစ္ခုခုပါပဲ။ ပိန္ခ်င္ေတာ့လည္း သူတို႕ပဲ။ ရိွသမွ် အေပၚပင့္ၿပီး ၾကြားခ်င္တာလည္း သူတုိ႔ပဲ။ နားလည္ရ ခက္လွပါေပတယ္။ အဲဒီလိုပဲ လူအုပ္က်ပ္လြန္းလို႕ ကေလးငိုေနတာကို လွ်စ္လွ်ဴရွဳၿပီး ပြဲေစ်းတိုးတဲ့ ကုလားလင္မယားကလည္း အေတာ့္ကို ေလးစားစရာပါပဲ။ လွည္႕ျပန္သြားရင္ ဘာျဖစ္သြားမွာမုိ႕လို႕လဲေတာ့ မသိပါဘူး။ ပြဲေစ်းကို ေတာက္ေလွ်ာက္ တိုးေနေတာ့ပါပဲ။ ကေလးကလည္း အာၿပဲႀကီးနဲ႕ ငိုေနတုန္းပဲ။ လင္နဲ႕မယား အေတာ္ကို လိုက္ဖက္ညီပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခုက ရထားေပၚက ေအာ္က်ယ္ေအာ္က်ယ္ ေရႊတစ္ဖြဲ႕ပါ။ ၾကည္႕ရတာ WPနဲ႕ လုပ္ေနတဲ့သူေတြ ျဖစ္ဖို႕မ်ားပါတယ္။ အ၀တ္အစားေတြ မေတာက္ေျပာင္တာကို ၾကည္႕ၿပီး ခန္႕မွန္းၾကည္႕တာပါ။ ရထားတစ္တြဲ ျခားေနတာေတာင္ သူတို႕အသံက ဒီဘက္အတြဲအထိ ေရာက္ပါတယ္။ ၾကားရယံုေလး မဟုတ္ပဲ အေတာ္ကို က်ယ္ေနတာပါ။ အာေပါင္အားရင္းသန္သန္ ေျပာေနတဲ့ အေၾကာင္းကလည္း ေဂလမ္းဆိုတဲ့ ဇိမ္နန္းေတြမွာ ေပ်ာ္ပါးယစ္မူးခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းေတြပါ။ အခုလို အေတြ႕အႀကံဳမ်ိဳးကို ျမန္မာဘာသာနဲ႕ လူသိရွင္ၾကား ေ၀မွ်ရဲတဲ့ ပြင့္လင္းမွဳကို ေလးစားပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ ေနာက္ဆံုးတစ္ခုကေတာ့ လူလိုသူလို ေသာက္စားမလာပဲ စားပိုးနင့္ အန္ဖတ္စို႕တဲ့ တရုတ္ေတြပါပဲ။ ရထားဘူတာမွာလည္း အန္ဖတ္ေတြ၊ ရထားထဲမွာလည္း အန္ဖတ္ေတြ။ ႏွစ္ကူးကို အန္ဖတ္စို႕ၿပီး ႀကိဳဆိုပံုေလးက ခ်ဥ္ေစာ္နံ႔ေလးကို သင္းေနေတာ့တာပါပဲဗ်ာ။

ဒီလိုနဲ႕ပဲ တရုတ္ႏွစ္သစ္ကူးပြဲမွာ... မ်က္စိလည္း အစာေကၽြး ဗိုက္ကိုလည္း အစာေကၽြး။ ပီတိေတြေ၀သလို ေဒါသေတြလည္း ေ၀ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။

Thursday, January 22, 2009

Centenary of U Thant's Birth

Centenary of former UN Secretary-General U Thant's Birth
22 Jan 1909 - 22 Jan 2009

ျမန္မာျပည္မွာ လူျဖစ္လာရတဲ့ဘ၀မွာ ေက်နပ္ဂုဏ္ယူမိတဲ့ အခ်က္ အနည္းငယ္ ရိွပါတယ္။ ယဥ္ေက်းမွဳ အေမြအႏွစ္ေတြ အခိုင္အမာ ျပလို႕ရခဲ့တဲ့ ေရွးေဟာင္းပုဂံနယ္ေျမ၊ ေစတီပုထိုး ဘုရားေက်ာင္းကန္ စံုလင္လွတဲ့ ဗုဒၶသာသနာ ထြန္းကားမွဳေတြ၊ ရဲရင့္ျပတ္သားၿပီး ကိုယ္က်ိဳးစြန္႕ခဲ့တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းလို အာဇာနည္ အမ်ိဳးသားေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြ စသည္ စသည္ျဖင့္ေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီအထဲမွာ ကုလသမဂၢ အတြင္းေရးမွဴးခ်ဳပ္ ျဖစ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံသား ဦးသန္႕လည္း တစ္ေယာက္ အပါအ၀င္ေပါ့။

ေျပာမယ့္သာ ေျပာတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ဦးသန္႕ဆိုတဲ့ လူတစ္ေယာက္အေၾကာင္းကို စတင္ သိခဲ့တာ ၁၉၉၈ ခုႏွစ္ ေက်ာ္မွာပါ။ အဲဒီအခ်ိန္အေရွ႕ပိုင္း ဦးသန္႕ဆိုတာ တစ္ခါမွ မၾကားဖူးသလို ၾကားမိရင္ေတာင္ ဘာမွန္းဆုိတာ သိမွာမဟုတ္ပါ။ ၁၀ တန္းအထိ ဖတ္မွတ္ခဲ့ရတဲ့ ေက်ာင္းသင္ခန္းစာ သမိုင္းစာအုပ္ေတြမွာလည္း ဦးသန္႕ဆိုတာ ရွာမေတြ႕ခဲ့ပါဘူး။ အာဇာနည္ေန႕လို ပြဲမ်ိဳးေတြမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအေၾကာင္း ေဟာေျပာတဲ့သူ ရိွေပမယ့္ ဦးသန္႕အေၾကာင္း တစ္ခါမွ မေျပာၾကပါဘူး။ ဒီလိုနဲ႕ ဦးသန္႕တစ္ေယာက္ ျပည္ဖံုးကားခ်ခံထားရပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႕ တစ္ရက္... ညီ၀မ္းကြဲတစ္ေယာက္နဲ႕ ပန္းဆိုးတန္းလမ္းက စာအုပ္ဆိုင္ေတြကို ဟိုဟိုဒီဒီ ေမႊေႏွာက္ရင္း တကၠသိုလ္စိန္တင္ ေရးတဲ့ ဦးသန္႕ရဲ႕ အထုပတၱိစာအုပ္ကို ေတြ႕မိပါတယ္။ စာအုပ္ေစ်းကလည္း အဲဒီေခတ္ အခ်ိန္အခါမွာလည္း မနည္းမေႏွာပါပဲ။ ေသခ်ာတာတစ္ခုက အဲဒီအခ်ိန္မွာ အဲဒီစာအုပ္ကို ၀ယ္ႏိုင္တဲ့ ေငြအင္အား ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲမွာ လံုး၀ မရိွခဲ့ပါဘူး။ ညီ၀မ္းကြဲကေတာ့ ဂ်ပန္ေရာက္ သူ႕ဦးေလးေတြ အေဒၚေတြ လႊဲေပးတဲ့ မုန္႕ဖိုးေတြေၾကာင့္ သူကေတာ့ ေအးေဆး ၀ယ္ႏိုင္တဲ့ အေနအထားပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူက အသက္လည္း ငယ္ေသးေတာ့ စာဖတ္ ၀ါသနာမပါရွာဘူး။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕တာ အတူ ပါလာတာ ဘာမွ ၀ယ္ခ်င္စိတ္ရိွတဲ့ပံု မေပၚဘူး။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေျပာဆို စည္းရံုးမွဳနဲ႕ပဲ သူ အဲဒီစာအုပ္ကို ၀ယ္ခဲ့လိုက္ပါတယ္။ ၀ယ္ၿပီးတာနဲ႕ အဲဒီစာအုပ္က သူ႕အိမ္မွာ တစ္ပတ္ေလာက္ပဲ ၾကာၿပီး ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲ ေရာက္ေနတာ အခုခ်ိန္ထိပါပဲ။ ၁၉၉၈ ကေန တြက္ၾကည္႕ရင္ ၁၁ ႏွစ္ေတာင္ ရိွၿပီပဲ။

အဲဒီစာအုပ္ရဲ႕ ေက်းဇူးနဲ႕ ဂုဏ္ယူစရာ ေကာင္းေလာက္တဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံသားတစ္ေယာက္ အေၾကာင္း သိရိွခြင့္ ရခဲ့ပါတယ္။ ကုလသမဂၢ အတြင္းေရးမွဴးခ်ဳပ္ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ပထမဦးဆံုးေသာ အာရွသားတိုက္သားဟာ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ေမြးရပ္ေျမျဖစ္တဲ့ ျမန္မာျပည္သားဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ အသိေနာက္က်ခဲ့ပါတယ္။ ဒီေလာက္ ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားတဲ့ ဂုဏ္ယူဖြယ္ရာႀကီးတစ္ခု သမိုင္းမွာ အထင္ကရ ရိွေနခဲ့တာကို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အေမွာင္ခ်ထားခဲ့တဲ့ ရူးသြပ္ မိုက္မဲမွဳကိုလည္း အ့ံအားသင့္ခဲ့မိပါတယ္။ ဘယ္သူေတြ ဘယ္လိုပဲ ႀကိဳးစား ေဖ်ာက္ဖ်က္ပါေစ... ဦးသန္႕ဟာ ကမာၻ႕သမိုင္း ျမန္မာ့သမိုင္းမွာ ထာ၀စဥ္ လင္းလက္ေနမယ့္ မီးရွဴးတန္ေဆာင္ တစ္ခုပါပဲဗ်ာ။

ေၾသာ္... အခုဆို ဦးသန္႕ေမြးေန႕ ႏွစ္တစ္ရာေတာင္ ျပည္႕ခဲ့ၿပီပဲ။


ယာယီ ကုလသမဂၢ အတြင္းေရးမွဴးခ်ဳပ္အျဖစ္ က်မ္းသစၥာ က်ိန္ဆိုေနစဥ္...

U Thant, who served as Secretary-General of the United Nations from 1961 to 1971, was chosen to head the world body when Secretary-General Dag Hammarskjold was killed in an air crash in September 1961.

U Thant was born at Pantanaw, Burma, on 22 January 1909, and was educated at the National High School in Pantanaw and at University College, Rangoon.

Prior to his diplomatic career, U Thant's experience was in education and information work. He served as Senior Master at the National High School, which he had attended in Pantanaw, and in 1931, he became Headmaster after winning first place in the Anglo-Vernacular Secondary Teachership Examination.

He was a member of Burma's Textbook Committee and of the Council of National Education before World War II, and was an Executive Committee member of the Heads of Schools Association. He was also active as a free-lance journalist.

In 1942, U Thant served for a few months as Secretary of Burma's Education Reorganization Committee. In the following year, he returned to the National High School as Headmaster for another four years.

U Thant was appointed Press Director of the Government of Burma in 1947. In 1948, he became Director of Broadcasting, and in the following year, he was appointed Secretary to the Government of Burma in the Ministry of Information. In 1953, U Thant became Secretary for projects in the Office of the Prime Minister, and in 1955, he was assigned additional duties as Executive Secretary of Burma's Economic and Social Board.

At the time of his appointment as Acting Secretary-General of the United Nations, U Thant had been Permanent Representative of Burma to the United Nations, with the rank of Ambassador (1957-1961).

During his diplomatic career, U Thant served on several occasions as Adviser to Prime Ministers of Burma.

U Thant began serving as Acting Secretary-General since 3 November 1961, when he was unanimously appointed by the General Assembly, on the recommendation of the Security Council, to fill the unexpired term of the late Secretary-General, Dag Hammarskjold. He was then unanimously appointed Secretary-General by the General Assembly on 30 November 1962 for a term of office ending on 3 November 1966.

U Thant was re-appointed for a second term as Secretary-General of the United Nations by the General Assembly on 2 December 1966 on the unanimous recommendation of the Security Council (resolution 229, 1966).

U Thant retired at the end of his second term in 1971 and he died on 25 November 1974 after a long illness. He was 65 years old.

Credit : UNIC

Wednesday, January 21, 2009

Pls support U Kovida...

အမွန္တကယ္ ေျပာရရင္ အဲဒီဦးဇင္း ဦးေကာ၀ိဒကို ကၽြန္ေတာ္ မသိပါဘူး။ အျပင္ေလာကမွာလည္း မသိသလို အြန္လိုင္းကမာၻမွာလည္း မဆံုခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီဦးဇင္းကို မသိမွေတာ့ ဦးဇင္း ဘာလုပ္ေနလဲဆိုတာကို ပိုလို႕ေတာင္ မသိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ၿပီးခဲ့တဲ့ ဘေလာ့အကယ္ဒမီ ေပးပြဲမွာမွ စတင္ သတိထားမိခဲ့တယ္။ ဒါေတာင္ ဦးေကာ၀ိဒ ဆိုတာပဲပါၿပီး ဆိုဒ္ကို မေဖာ္ျပထားလို႕ ဘာမွန္းေတာင္ ေသေသခ်ာခ်ာ မသိခဲ့ဘူး။ မဲေတြ ေပးထားၾကတာေတာ့ ေတြ႕မိပါရဲ႕။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ ဦးေကာ၀ိဒဆိုတာကို စတင္ သတိထားမိခဲ့ပါတယ္။

တေလာကပဲ ပီေကရဲ႕ လွဴဒါန္းႏိုင္ၾကရန္ ေဆာ္ၾသလိုက္သည္... ဆိုတဲ့ ပို႕စ္ေလး အီးေမးလ္ထဲ ေရာက္တယ္။ ပီေကပဲ ပို႕လိုက္တာပါ။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ပီေကက သူ႕ဖာသာသူ ကၽြန္ေတာ္ကို လာကပ္တာပါ။ အဲဒါနဲ႕ပဲ ကၽြန္ေတာ္လည္း ပီေကကို ျပန္ကပ္လိုက္ရပါၿပီ။ အဲဒီစာထဲမွာ သူေရးထားတာ အေတာ္ေလး ျပည္႕ျပည္႕စံုစံု ရိွလွပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူ႕စာေလးကိုပဲ ကၽြန္ေတာ္ ထပ္ဆင့္ မွ်ေ၀ရင္း တုိက္တြန္း ႏွဳိးေဆာ္လိုက္ပါရေစဗ်ာ။

လွဴဒါန္းႏိုင္ၾကရန္ ေဆာ္ၾသလိုက္သည္...

၂၀၀၈ ခုနစ္ ခရစၥမတ္ေန႔ က ဘလာေဂါက္တုိ႔ ဦးစီးၿပီး လုပ္တဲ့ My Web My Style ပြဲေလးမွာ ဦးဇင္း ဦးေကာဝိဒကို စၿပီး ခင္မင္ခဲ့ရပါတယ္။ စကားလက္စံု က်ရင္း ဦးဇင္းရဲ႕ ပညာဒါန အလွဴေတြအေၾကာင္း ေျပာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ့အေနနဲ႔ ေလးစားမိတာက တစ္ေၾကာင္း၊ အားက်မိတာက တစ္ေၾကာင္း၊ ကူညီေပးခ်င္တာက တစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ က်ေနာ္ရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္မွာ အမ်ားအေနနဲ႔ မုဒိတာ ပြားႏုိင္သလို၊ တတ္စြမ္းသေလာက္ ဝုိင္းဝန္းေဖးမေပးဖို႔ ကုသုိလ္ယူရန္ လက္တို႔လိုက္ရပါတယ္။

ဦးဇင္း ဦးေကာဝိဒဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ သာသနာအထြန္းကားဆံုး ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ျဖစ္တဲ့ စစ္ကိုင္းၿမိဳ႕မွာ သီတင္းသံုးပါတယ္။ စစ္ကိုင္းၿမိဳ႕ဟာ ဆိုရင္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ သာသနာ အႏြယ္ဝင္ သံဃာေတာ္ အမ်ားဆံုး သီတင္းသံုးတဲ့ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ ဆိုတာလည္း လူတုိင္း သိမွာပါ။ စစ္ကိုင္းၿမိဳ႕မွာ ဆိုရင္ သံဃာေတာ္၊ သီလရွင္ေတြ အတြက္ ပရိယတ္အျဖစ္ ဗုဒၶစာေပ သင္ၾကားရာ တကၠသိုလ္၊ စာသင္ေက်ာင္းေတြ အမ်ားဆံုး ရွိတဲ့ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ ျဖစ္သလိုပဲ ပဋိပတ္အျဖစ္ ဝိပႆနာတရား အားထုတ္ရာ ရိပ္သာ၊ တရားစခန္း အမ်ားဆံုး ရွိတဲ့ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဗုဒၶစာေပ အဓိက ျဖန္႔ခ်ီရာ ေဒသလည္း ျဖစ္တဲ့ စစ္ကိုင္းၿမိဳ႕ကို အနယ္နယ္ အရပ္က သံဃာေတာ္ေတြ အေနနဲ႔ လက္လြတ္မခံဘဲ လာေရာက္ ဆည္းပူးၾကရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း သာသနာႏြယ္ဝင္ အမ်ားစု မွီတင္းရာ ေဒသအျဖစ္ စစ္ကိုင္းၿမိဳ႕ဟာ ကမ႓ာမွာ ထင္ရွားတာ လူတိုင္း သိၿပီးသားပါ။

၂၁ ရာစုမွာ လူသားအျဖစ္နဲ႔ အသက္ရွင္တဲ့ လူေတြအတြက္ ကြန္ျပဴတာ၊ အင္တာနက္ ဆိုတာ ခႏၶာကိုယ္ အစိတ္အပိုင္း တစ္ခုလို မရွိမျဖစ္ ျဖစ္ေနပါၿပီ။ သံဃာေတာ္ေတြ အတြက္လည္း ခၽြင္းခ်က္ မဟုတ္ပါဘူး။ သာသနာ ျပန္႔ပြားဖို႔ ႀကိဳးပမ္းတဲ့ အခါမွာ ဟုိး ေခတ္ဦးပိုင္းက သံဃာေတာ္ေတြ သက္ဆုိင္ရာ ေဒသ တစ္ခုကို ကိုယ္တိုင္​ ႂကြေရာက္ၿပီး သာသနာျပဳရပါတယ္။ ဒီထက္ လမ္းပမ္းဆက္သြယ္ေရး ေကာင္းလာတဲ့အခါမွာ စာေပေတြ ေရးသား ျဖန္႔ေဝၿပီး သာသနာျပဳပါတယ္။ နည္းပညာ တိုးတက္လာေတာ့ ေလလႈိင္းေပၚကေန ၿဂိဳလ္တု၊ တီဗီ၊ ေရဒီယို ကတဆင့္ တရားေတာ္ေတြ ထုတ္လႊင့္ၿပီး သာသနာ ျပဳႏုိင္ခဲ့တယ္။ အခု အင္တာနက္ ေခတ္ ေရာက္လာေတာ့ ႏိုင္ငံတကာမွာ ရွိတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြ သာသနာေတာ္ ျပန္႔ပြားဖို႔၊ တည္တန္႔ဖို႔ အြန္လိုင္းကို အသံုးခ်ၿပီး လုပ္ေဆာင္ေနၾကတဲ့ အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္တုိ႔ ျမန္မာႏိုင္ငံအေနနဲ႔ အေတာ္ေလးကို အားနည္းေနတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ရွိတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြ အေနနဲ႔ အင္တာနက္နဲ႔ အထိအေတြ႕ မေျပာပါနဲ႔ ကြန္ျပဴတာကို ထိေတြ႕ဖို႔ဆိုတာေတာင္ အေတာ္ေလး ခက္ေနပါေသးတယ္။ ၿမိဳ႕ႀကီးေတြ ျဖစ္တဲ့ ရန္ကုန္ မႏၲေလးမွာေတာင္ ခက္ခဲေနတာပါ။ စစ္ကိုင္းၿမိဳ႕ဆိုရင္ေတာ့ ေတြးၾကည့္စရာေတာင္ မလိုေတာ့ပါဘူး။

အဲဒီေခတ္ရဲ႕ေရစီးနဲ႔ အခက္အခဲကို သိတဲ့အျပင္ ကူညီေျဖရွင္းဖို႔ တတ္ႏိုင္တဲ့ဘက္က ႀကိဳးစား အားထုတ္ေနသူကေတာ့ ဦးဇင္း ဦးေကာဝိဒပါ။ ဦးဇင္းက စစ္ကိုင္းၿမိဳ႕နဲ႔ မႏၲေလးၿမိဳ႕မွာ တစ္လွည့္စီ ကြန္ျပဴတာပညာရပ္ေတြကို သူ တတ္သေလာက္ ပညာဒါနအေနနဲ႔ ျဖန္႔ေဝေပးေနတာပါ။ မႏၲေလးၿမိဳ႕ရဲ႕ ေစတနာအလွဴရွင္ေၾကာင့္ ဦးဇင္းအေနနဲ႔ အြန္လိုင္း သင္ၾကားခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ မန္းက အင္တာနက္ ကေဖးတစ္ဆိုင္က ဦးဇင္းကို သင္ၾကားဖုိ႔ လွဴဒါန္းတာေၾကာင့္ မန္းက သံဃာေတာ္တခ်ဳိ႕ကို ပညာဒါနအေနနဲ႔ အင္တာနက္သင္တန္းအျဖစ္ ဖြင့္လွစ္ ေပးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး စစ္ကိုင္းၿမိဳ႕မွာလည္း သင္တန္းခန္းမ တစ္ေဆာင္အေနနဲ႔ သီးသန္႔ လုပ္ထားၿပီး ကြန္ျပဴတာအေၾကာင္းကို သင္တန္းအေနနဲ႔ သံဃာေတာ္ေတြအတြက္ ပညာဒါန ေဝမွ် ေပးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ သင္တန္းခန္းမရဲ႕ ၾကမ္းျပင္ကိုလည္း ညီလင္းဆက္ရဲ႕ အကူအညီနဲ႔ ႏိုင္ငံျခားမွ လွဴဒါန္းေငြေၾကာင့္ မၾကာခင္က ၾကမ္းခင္းထားပါၿပီ။ သင္တန္းမွာ ကြန္ျပဴတာ (၆) လံုးပဲ ရွိပါတယ္။ အဲဒီ ကြန္ျပဴတာေျခာက္လံုးနဲ႔ပဲ အခု သင္တန္းသစ္တစ္ခု စတင္ဖို႔ ၾကံေဆာင္ေနတယ္လို႔ ဦးဇင္းက မိန္႔ပါတယ္။

သင္တန္းသစ္စမယ္လို႔ သတင္းရတာနဲ႔ စစ္ကုိင္းၿမိဳ႕မွာ ရွိတဲ့ ကြန္ျပဴတာ နည္းပညာ ငတ္မြတ္သူ၊ အင္တာနက္ ငတ္မြတ္သူေတြ ဝိုင္းၿပီး စာရင္း ေပးလိုက္တာ ေၾကျငာၿပီး မၾကာခင္မွာပဲ ေလွ်ာက္လႊာတင္သူ ၅၀ ေက်ာ္သြားလို႔ ရပ္ဆိုင္းထားရပါတယ္။ ရပ္ဆိုင္းထားဆို ကြန္ျပဴတာက (၆) လံုးတည္း ရွိတာဆိုေတာ့ စိတ္သြားတိုင္း ကိုယ္မပါတဲ့ ဦးဇင္းရဲ႕ ခံစားခ်က္ကို ကိုယ္ခ်င္းစာမိပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး စစ္ကိုင္းၿမိဳ႕အေနနဲ႔ လွ်ပ္စစ္မီး ေကာင္းေကာင္းရဖို႔ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ လွ်ပ္စစ္မီး အခ်ိန္မ်ားမ်ား ရဖို႔ေတာင္ ဆုေတာင္းဖို႔ မလြယ္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ ကြန္ျပဴတာရဲ႕ အသက္ျဖစ္တဲ့ လွ်ပ္စစ္မီးက ရွိဖို႔ အေရးႀကီးေနျပန္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဦးဇင္းအေနနဲ႔လည္း မီးစက္ဝယ္ဖို႔ စိုင္းျပင္းေနရျပန္တယ္။ ပညာဒါန အလွဴလုပ္ဖို႔ သင္ၾကားတယ္ဆိုေတာ့ ပစၥည္းပစၥယ ဝယ္ဖို႔ ေငြေၾကးဆိုတာ အလွဴရွင္ကိုပဲ အဓိက တည္မွီေနရေတာ့မွာပါ။ ဦးဇင္းကို ေမးၾကည့္ေတာ့ မီးစက္ဝယ္ဖို႔ က်ပ္ေငြ (၁၇) သိန္းေလာက္ လ်ာထားရမယ္လို႔ မိန္႔ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး သင္တန္း အရွိန္ရဖို႔ ကြန္ျပဴတာအလံုးေရ မ်ားဖို႔ကလည္း အေရးႀကီးျပန္ေတာ့ ကြန္ျပဴတာအလွဴရွင္ကလည္း လိုအပ္ေနျပန္ပါတယ္။

ဒီအခက္အခဲေတြ ၾကားက ဘာကိုမွ မမႈဘဲ သူ႔ရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ေစတနာကို အေကာင္အထည္ ေပၚဖို႔ပဲ အျမဲ ႀကိဳးစားေနတဲ့ ဦးဇင္းရဲ႕ စိတ္ဓါတ္နဲ႔ ဇြဲကို က်ေနာ္ မေလးစားဘဲ မေနႏိုင္ပါဘူး။ အားက်တယ္လို႔လည္း ေျပာလို႔ရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဦးဇင္းရဲ႕ ပညာဒါန သင္တန္းေတြ အျမဲ အဓြန္႔ရွည္ တည္တန္႔ေစႏိုင္ဖို႔ အလွဴရွင္ေတြ လိုအပ္ေနတာ အမွန္ပါ။ ျပည္တြင္းမွာ ရွိတဲ့ သာမာန္ ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ ေငြ တစ္ေသာင္း လွဴဖို႔ဆိုတာ အခက္အခဲ ရွိေပမယ့္ ျပည္ပ ေရာက္ေနသူေတြအတြက္ အခက္အခဲ သိပ္မရွိေလာက္လို႔ အကူအညီ ေတာင္းလိုက္ရပါတယ္။ တကယ္လို႔ ျပည္တြင္းက လူေတြအေနနဲ႔လည္း တတ္ႏိုင္သေလာက္ တစ္ေထာင္ ႏွစ္ေထာင္ကအစ လွဴဒါန္းႏိုင္ပါတယ္။ ဦးဇင္း ဦးေကာဝိဒရဲ႕ သင္တန္းေက်ာင္းအတြက္ လက္တေလာ လိုအပ္ေနတဲ့ ပစၥည္းေတြကေတာ့

၁။ ကြန္ျပဴတာ (လက္ရွိ ေျခာက္လံုးသာ ရွိသည္)
၂။ သင္တန္းခန္းမ မ်က္ႏွာက်က္ (လံုးဝ မရွိေသးပါ)
၃။ ၾကမ္းခင္းအုတ္ခင္း (ခန္းမ အေရွ႕ပိုင္းကို ညီလင္းဆက္ကူညီေသာ အလွဴနဲ႔ အုတ္ခင္းၿပီး)
၄။ ၁၀ ကီလိုဝပ္ထြက္ မီးစက္တစ္လံုး (မီးမရွိလွ်င္ လံုးဝ သင္မရပါ။ လက္ရွိ လွ်ပ္စစ္မီးမွာ ပ်က္တလွည့္ မလာတလွည့္)
၅။ နည္းပညာပိုင္း ဆိုင္ရာ ပညာဒါန သင္ၾကားေပးႏိုင္သူ (မန္း သို႔ စစ္ကိုင္းတြင္ သင္ၾကားေပးႏိုင္သူ ျဖစ္ရန္လိုသည္)
၆။ အင္တနက္ သင္တန္း သင္ၾကားႏိုင္ရန္ အြန္လိုင္း သံုးစြဲခြင့္ (အင္တာနက္ ကေဖးဆိုင္ တစ္ဆိုင္မွ သူ႔ဆိုင္တြင္ သင္ၾကားႏိုင္ရန္ အခ်ိန္ပိုင္း လွဴဒါန္းထားသည္။ ထိုအလွဴရွင္ကဲ့သို႔ လွဴဒါန္းႏိုင္လွ်င္ ပိုေကာင္းမည္။ သုိ႔မဟုတ္ တစ္နာရီ သံုးစြဲခ ေလွ်ာ့ေစ်းျဖင့္ ညိႇႏႈိင္းေပးပါကလည္း အဆင္ေျပပါမည္။ သို႔မဟုတ္ပါက အလွဴေငြျဖင့္ အင္တာနက္ သံုးစြဲဖုိ႔ စီမံရပါမည္)
၇။ ေရေအးစက္ (အင္မတန္ပူေသာ စစ္ကိုင္းၿမိဳ႕အတြက္ လိုပါသည္)
၈။ အလွဴေငြ (တျခား သင္တန္းအတြက္ လိုအပ္ခ်က္မ်ား စီမံေဆာင္ရြက္ရန္)

လွဴဒါန္းလိုသူမ်ား ဆက္သြယ္ရန္
၁။ ဦးေကာဝိဒ @mailto: kovida9@gmail.com
၂။ ပီေက @mailto: pikay@myanmarbloggers.org
၃။ ညီလင္းဆက္ @site: http://blog.nyilynnseck.com
၄။ မ်က္လံုး @mailto: thethtoo@gmail.com
၅။ မင္းယြန္းသစ္ @mailto: minnyoonthit@gmail.com
၆။ အ႐ုပ္ကေလး @mailto: idulize@gmail.com

ႏုိင္ငံျခားမွ လွဴဒါန္းလိုသူေတြအတြက္ PayPal ႏွင့္ UK Bank Account ႏွစ္မ်ဳိးစလံုးနဲ႔ လွဴဒါန္းႏိုင္ပါတယ္။ ဦးဇင္း ဦးေကာဝိဒရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ ဘေလာ့ဂ္ကိုလည္း သြားေရာက္ ေလ့လာႏိုင္ပါတယ္။ ဦးဇင္း ဘေလာ့ဂ္မွာ က်ေနာ္ အေပၚမွာတင္ျပခဲ့တဲ့ ဦးဇင္းရဲ႕ လႈပ္ရွားမႈေတြကို ဓါတ္ပံုနဲ႔တကြ အေသးစိတ္ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ သြားေရာက္ၾကည့္႐ႈ ေလ့လာႏိုင္ပါတယ္။ က်ေနာ္အေနနဲ႔ ေတာင္းဆိုခ်င္တာက အလွဴေငြမွ မဟုတ္ဘဲ ကူညီတဲ့အေနနဲ႔ ဒီပို႔စ္ေလးကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ ျဖန္႔ေဝေပးေစခ်င္ပါတယ္။

အားလံုးကို ေလးစားေသာအားျဖင့္
ပီေက