.:: Download Myanmar Font (WinKalaw New Version) HERE ::.

Tuesday, April 28, 2009

The ten heads

မျဖစ္ညစ္က်ယ္ေတြ ေလွ်ာက္ေရးထားတတ္တဲ့ ညီမငယ္ မိုးခါးက ေတြ႕ခ်င္ျမင္ခ်င္ေသာ ဆယ္ဦးေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ား ဆိုတာကို လက္ဆင့္ကမ္း ေရးခိုင္းထားတဲ့အတြက္ ေနာက္လအထိ အေၾကြးမယူသြားခ်င္ေတာ့လို႕ ေရးရပါအံုးမယ္။

တခ်ိဳ႕က အြန္လိုင္းေလာကသား ဘေလာ့ဂါေတြကို ေတြ႕ခ်င္ျမင္ခ်င္တယ္လို႕ ေရးထားၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕က အျပင္ကမာၻက ေတြ႕ခ်င္ျမင္ခ်င္မိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြအေၾကာင္း ေရးတယ္။ တခ်ိဳ႕ေတြမ်ား ေတြ႕ခ်င္မိတဲ့လူေတြ အေၾကာင္းေရးခုိင္းတာနဲ႕ အျပင္မွာေတြ႕ဖူးတဲ့သူေတြကို ခ်က္ခ်င္းအလုပ္ခန္႕ၿပီး လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ဖြင့္ အခ်ိန္မီ စီးပြါးရွာလိုက္ေသးတယ္။

ဖုိရမ္ေတြမွာ စာေရးခဲ့တဲ့အခ်ိန္က ဖုိရမ္မီတင္လုပ္ၿပီဆိုရင္ သြားခ်င္လာခ်င္မိခဲ့တယ္။ ေရးေဖာ္ေရးဖက္ေတြကို အျပင္ေလာကမွာ ျမင္ဖူးခ်င္တယ္။ ဖိုရမ္မီတင္ကေန အသိအကၽြမ္း မိတ္ေဆြသစ္ေတြ ရခဲ့သလို မေမ့ႏိုင္စရာ အျဖစ္ေတြလည္း ရိွခဲ့တယ္။ အျပင္မွာ လူခ်င္းသိတဲ့ၿပီးတဲ့ေနာက္ ဖိုရမ္မွာ စာေတြေရးတဲ့အခါ အရင္ကလို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ရဲရဲတင္းတင္း မေရးျဖစ္ေတာ့တာကို သတိထားမိတယ္။ မ်က္ႏွာနာစရာေတြ ရိွမွာစိုးလို႕ ၿငိဳျငင္မွာစိုးလုိ႕ အျမင္မတူရင္ေတာင္ ျပန္ၿပီးျငင္းမေနေတာ့ဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ မ်က္ႏွာသိ ငပိမ၀ယ္ရလို႕ ေရွးလူႀကီးေတြ ေျပာခဲ့တာေနမယ္။ ဖိုရမ္ကေန ရလုိက္တဲ့ သင္ခန္းစာကေတာ့ လူေတြကို အေတာ္ရႊံသြားတယ္။ အထူးသျဖင့္ ပညာတတ္ လူတန္းစားႀကီးကိုေပါ့။ ဖုိရမ္နဲ႕ပတ္သတ္ၿပီး လြမ္းစရာေတြ ရိွေပမယ့္ နာစရာေတြနဲ႕ ေျဖခဲ့ေတာ့လည္း အခုေတာ့ အဲဒါေတြက အတိတ္မွာ က်န္ခဲ့ပါၿပီ။

ျမန္မာလို ဘေလာ့ဂ္ ေရးေနတဲ့သူေတြ အခုေတာ့ အမ်ားႀကီး ျဖစ္လာပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေနာက္ေပါက္ပါပဲ။ ကိုေမာင္လွတုိ႕ ကိုညီလင္းဆက္တုိ႕ ကိုကယ္လ္ဗင္တို႕ ဘေလာ့ဂ္ စေရးေနတဲ့အခ်ိန္ ကၽြန္ေတာ္က ဖိုရမ္မွာ ေရးလို႕ ေကာင္းတုန္းပါပဲ။ သူတုိ႕ေတြနဲ႕ ဖိုရမ္တစ္ခုထဲမွာ အတူေရးေနၾကေပမယ့္ အင္တာနက္ သံုးဖို႕အတြက္ အခက္အခဲေတြ ရိွေနေသးေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ဘက္ကို ေျခဦးမလွည္႕ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ဖုိရမ္ေတာင္ ေန႕စဥ္ရက္ဆက္ ဖတ္ႏိုင္ ေရးႏိုင္ခဲ့တဲ့သူ မဟုတ္ခဲ့ဘူးေလ။ စကၤာပူကို ေရာက္မွပဲ ဘေလာ့ဂ္ဆိုတာကို လက္လွမ္းမီခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ အေတာ္ကုိ ေနာက္က်ၿပီးမွ ဘေလာ့ဂ္ စေရးျဖစ္တဲ့သူပါ။

ဒီေလာက္ အမ်ားႀကီး ရိွေနတဲ့သူေတြၾကားမွာ ေတြ႕ခ်င္ျမင္ခ်င္တဲ့သူ ၁၀ ဦးဆိုတာေလးပဲ ေရြးခိုင္းေတာ့ အေတာ္ေလးကို ေရြးရခက္ပါတယ္။ ဘယ္သူမွ မေတြ႕ခ်င္ဘူး ေျပာရင္လည္း စိတ္ေကာင္းၾကမွာ မဟုတ္ဘူး။ ျမန္မာလိုေရးတဲ့ ဘေလာ့ဂ္အားလံုးကို ေတြ႕ခ်င္တယ္ ေျပာရေအာင္လည္း အဲဒီအားလံုးဆိုတာ ဘယ္ႏွေယာက္ ရိွမွန္းေတာင္ ေသခ်ာ မသိတာဆိုေတာ့ မလိမ္ခ်င္ မညာခ်င္ဘူး။ ဆုပ္လည္း ဆူး... စားလည္း ရူးဆိုတဲ့ ပဒိုင္းသီးဇာတ္မွာ ကျပဖို႕အတြက္ စင္ေပၚကို တြန္းတင္ခံလိုက္ရတဲ့ ေမ်ာက္ဖိုးစိန္လို႕ေတာင္ ကိုယ့္ဘာသာ ထင္မိေသးတယ္။ ေရးခိုင္းတဲ့သူက ခင္လို႕မင္လို႕ လက္ဆင့္ကမ္း ေရးခုိင္းမွန္း သိေတာ့လည္း ၀က္ျဖစ္မွေတာ့ ခ်ီးေၾကာက္ေနလို႕ မရေတာ့ပါဘူးေလ။ ခ်ီးမေၾကာက္လုိ႕ ကၽြန္ေတာ္ဇူလိုင္ ခ်ီးစားမယ္ေတာ့ မထင္လိုက္ပါနဲ႕။ မစားပါဘူး။ စိတ္ခ်ပါ။ ေတြ႕ခ်င္ျမင္ခ်င္တဲ့ ၁၀ ေယာက္ပဲ ေရြးမွာပါ။

နံပါတ္စဥ္ေတြ တပ္သြားလို႕ နံပါတ္တစ္ကို အေတြ႕ခ်င္ဆံုးလို႕လည္း မထင္ၾကပါနဲ႕။ နံပါတ္ ၁၀ ကိုလည္း ေနာက္ဆံုးမွ ျမင္ခ်င္တဲ့သူလို႕ ရက္ရက္စက္စက္ မယူဆပါနဲ႕။ အားလံုးကို ေက်ာသားရင္သား မခြဲျခားပါဘူး။ မယံုရင္ အခါအခြင့္ႀကံဳတဲ့အခါ ခ်စ္သူေလးကို ေမးၾကည္႕ပါ။ ခ်စ္သူေလးဆိုတာ ဘယ္သူလဲေတာ့ မေမးပါနဲ႕။ လံုး၀ ေျဖၾကားေပးလိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ။

၁။ ကိုလူသစ္
အဲဒီလူႀကီးရဲ႕ သမီးေလးက ခ်စ္စရာေလးဗ်။ သမီးေလး ေခ်ာလို႕ သူ႕ကို ေတြ႕ခ်င္မိတာ။ ရိုးရိုးသားသားပါ။ ကၽြန္ေတာ္ အခ်ိန္မျဖဳန္းပါဘူး။ ဒီေလာက္အၾကာႀကီးလည္း မေစာင့္ႏိုင္ပါဘူးဗ်ာ။ အတည္ေျပာရမယ္ဆုိရင္ သူေရးတဲ့စာေတြလည္း ဖတ္လို႕ ေကာင္းပါတယ္။ သေရာ္စာေတြလည္းပါေတာ့ ရီရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ မေတြးမိ မျမင္မိတာေတြ သူ ဆြဲထုတ္ျပႏိုင္တယ္။ ဟိုးအရင္ ဘေလာ့ဂ္အေဟာင္းထဲက စာဖတ္လို႕ ေကာင္းခဲ့တယ္။ ဘေလာ့ဂ္အေဟာင္းက စာေတြ ဖ်က္ပစ္လိုက္တယ္ ဆုိရင္ေတာ့ ႏွေျမာဖို႕ ေကာင္းတယ္လို႕ ေျပာခ်င္တယ္။

၂။ မမသီရိ
သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္က ေမ်ာက္မမႀကီးလို႕ ေခၚေလ့ရိွတယ္။ ေမ်ာက္ႏွစ္ဖြားမို႕လို႕ အဲဒီလို ေခၚတာပါ။ ကဗ်ာေတြ အမ်ားဆံုး ေရးေလ့ရိွတယ္။ ကဗ်ာထက္စာရင္ စိတ္၀င္စားစရာ ပို႕စ္ေတြပဲ အဓိက အခ်ိန္ေပး ဖတ္ျဖစ္တယ္။ လူမွဳေရးလုပ္ငန္း ၀ါသနာပါတဲ့ လူအခ်င္းခ်င္းဆုိေတာ့ ေျပာစရာ စကားေတြ မ်ားလွပါတယ္။ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ လူမွဳေရးလုပ္ငန္းေတြနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး ျငင္းခုန္ေနရတာနဲ႕ ေန႕တုိင္းနီးပါး စကားေျပာျဖစ္ပါတယ္။ လူငယ္ေတြ အေၾကာင္းကို အဓိကထား ေျပာဆိုျဖစ္ၾကတယ္။ တကယ္ေတာ့ သူဟာ အလွႀကိဳက္တဲ့ မမပါ။ သမီးေလး ေမြးရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေပးစားမယ္ဆုိပဲ။

၃။ အယ္လ္ဇီ
ရြာသားေလးကေတာ့ သူ႕ကို ေဒၚေလးလို႕ ေခၚေနတာေတာ့ ေတြ႕ေတြ႕ေနရတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတုိ႕ေတြက အမ်ိဳးေတြ ေတာ္ေနလို႕ပဲ အဲဒီလို ေခၚေနၾကသလားမွ မသိတာ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အဲဒီလုိ လိုက္မေခၚေပါင္။ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ အသက္ေတာ့ ႀကီးမယ္ ထင္ပါတယ္။ ဟိုးအရင္ကတည္းက သူ႕စာေတြကို ဖတ္ျဖစ္တယ္။ ကြန္႕မန္႕ေတာ့ ေပးျဖစ္ေပမယ့္ ေရာက္တဲ့အခါတုိင္း ေျခရာလက္ရာ ခ်န္စရာ မရိွလို႕ မခ်န္ခဲ့မိဘူး။ စာေတြက ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေတြ ျဖစ္ေပမယ့္ ဘ၀အေတြ႕အႀကံဳေတြ ပါေနေတာ့ ဗဟုသုတရတယ္။

၄။ မေက
ဆရာမႀကီးပါ။ ဘေလာ့ဂ္ေလာကမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခပ္တည္တည္နဲ႕ ဆူေဟာက္တတ္တာ သူတစ္ေယာက္ပဲ ရိွပါတယ္။ စိတ္လိုလက္ရ ရိွရင္ရိွသလို စကားအေကာင္းေျပာ စိတ္ရွည္သေလာက္ တခါတေလ ဘာမွ မဟုတ္တာေလးကို ေမးမိရင္ပဲ စပ္စုတယ္ဆုိၿပီး ဆူတတ္တဲ့သူပါ။ ေျပာပံုေျပာေပါက္အရ အသက္ႀကီးမယ္ ထင္ထားေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ သူ႕အသက္က ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ဘာမွ ကြာတာမဟုတ္ပါဘူး။ ေန႕ခင္းေန႕လည္ ဂ်ီေတာ့ခ္မွာ ေတြ႕လုိ႕ စကားသြားေျပာမိရင္လည္း ထမင္းစားၿပီးခ်ိန္မွာ အိပ္ငိုက္ေနလို႕ စကားလာေျပာတာ မဟုတ္လားဆိုၿပီး ဘုေဘာက္က်တတ္ပါတယ္။ ဘေလာ့ဂ္မွာ သူေရးတဲ့ စာေတြက နည္းနည္း ေလးပါတယ္။ ၀ိတ္မၿပီးမွ စာေရးတယ္လို႕လည္း ေျပာပါေသးတယ္။ ေသခ်ာ အခ်ိန္ေပး ဖတ္ၾကည္႕မိရင္ေတာ့ စာေတြက တန္ဖိုးရိွလွပါတယ္။

၅။ ရမ္းဂမ္း
ေဗဒင္ဆရာေလး ရမ္းဂမ္းပါ။ သူေရးတဲ့စာေတြမွာ ေဗဒင္ပညာကို ၀ါသနာပါတဲ့သူအတြက္ ဖတ္စရာ မွတ္စရာ ေကာင္းတာေတြ ပါပါတယ္။ အစြန္းမေရာက္ေအာင္ မွ်မွ်တတ ေရးတတ္ပါတယ္။ ရွာရွာေဖြေဖြေတြလည္း ေရးတတ္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ဟာေတြက ကၽြန္ေတာ္ သိၿပီးသားေတြ ျဖစ္ေပမယ့္ ေသေသခ်ာခ်ာ သေဘာေပါက္ နားလည္ထားတာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒါေတြကို သူ ေရးျပမွပဲ နားလည္ သေဘာေပါက္သြားရတာေတြ ရိွပါတယ္။ ေလာေလာဆယ္ သူ႕ကိုေတြ႕ရင္ ေမးခ်င္တာက ဓမၼာေသာက အင္း၀ရာဇာကို ယံုသင့္ မယံုသင့္ အက်ိဳးသင့္ အေၾကာင္းသင့္ ေသေသခ်ာခ်ာ ရွင္းျပေပးဖုိ႕ပါပဲ။

၆။ ဆိုးသြမ္း
ဟိုးအရင္က ညီငယ္ဆိုးသြမ္းနဲ႕ ဂ်ီေတာ့ခ္မွာ စကားေျပာျဖစ္ပါတယ္။ အခုေနာက္ပိုင္းေတာ့ ေက်ာင္းစာေတြနဲ႕ပဲ မအားေတာ့လို႕လား မသိပါဘူး။ ဂ်ီေတာ့ခ္မွာ မေတြ႕ရေတာ့ပါဘူး။ ၾကည္႕ရတာ သူလည္း ဂ်ီပုန္းျဖစ္သြားရွာၿပီ ထင္တယ္။ သူနဲ႕ စကားစျမည္ ေျပာျဖစ္တုန္းက သူရဲ႕ပြင့္လင္းမွဳကို ျမင္မိပါတယ္။ ပကတိ ရိုးစင္းမယ္လို႕လည္း ထင္ပါတယ္။ အေ၀းေရာက္ ပညာေတာ္သင္ျဖစ္တဲ့ တျခားသူေတြနဲ႕လည္း မတူပါဘူး။ တခ်ိဳ႕က က်ယ္ပါတယ္။ သူ ျမန္မာျပည္ ျပန္ေရာက္တဲ့အခါ သူ႕အလုပ္ရွိရာ ေတာင္ေပၚေဒသကို လာလည္ပါလို႕လည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ဖိတ္ထားပါတယ္။ မိန္းမေတာင္းဖို႕အတြက္ လုိအပ္တာေတြ ႏိုင္သေလာက္ ကူညီမယ္ဆိုပဲ။

၇။ မဆုမြန္
ဘန္ဂ်ီခုန္တဲ့ မဆုမြန္ပါ။ ငါတုိ႕တုိင္းျပည္ေလးထဲက မဆုမြန္ေပါ့။ ထိုင္းႏုိင္ငံေရး အေၾကာင္းေတြ ေရးျပတာမ်ား ကိုယ္တုိင္ ေရာက္ေနသလို ခံစားမိတယ္။ ႀကိဳးစား အားထုတ္ထားတဲ့ ေစတနာေတြကို စာထဲမွာ ျမင္မိတယ္။ စာေရးတာလည္း ေကာင္းပါတယ္။ အသက္ကလည္း ငယ္ငယ္ေလးပဲ ရိွပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႕ခမ်ာ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေတာ့ အစ္ကို ေခၚလုိ႕မရရွာပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ထက္ အသက္ႀကီးေနလို႕ပါ။ ေသခ်ာတာ တစ္ခုက သူ႕ဘေလာ့ဂ္ကို ရံုးခ်ိန္အတြင္းမွာ ခိုးဖတ္လုိ႕ မေကာင္းပါဘူး။ သူမ်ားတကာ မသံုးတဲ့ အစိမ္းေရာင္ႀကီး သံုးထားတဲ့အျပင္ ဓါတ္ပံုေတြ ေ၀ဆာေနလို႕ ရံုးအလုပ္နဲ႕ မဆိုင္တဲ့ဟာမွန္း ခ်က္ခ်င္းသိေစႏိုင္လို႕ပါ။

၈။ မမိုးခ်ိဳသင္း
၀၀ကစ္ကစ္ မခ်ိဳသင္းပါ။ စာေတြ ေရးထားတာမ်ား အရွည္ႀကီးေတြပါ။ ဖတ္ရတာ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေလးပါပဲ။ စာေရးေတာ္တယ္လို႕ ေျပာရမယ္ ထင္ပါတယ္။ ဆြဲေဆာင္မွဳရိွေအာင္ ေရးတတ္တယ္။ အဲဒီလိုမ်ိဳး ျဖစ္ေအာင္ တမင္တကာ ေရးယူထားတဲ့ ပံုစံလည္း မေပါက္ပါဘူး။ ကဗ်ာဆရာႀကီး ဦးတင္မိုးရဲ႕ ဘ၀အစိတ္အပိုင္းေတြကို ထည္႕ေရးတတ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လို မသိေသးတဲ့ သူေတြအဖို႕ အသိတိုးေစပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေလးစားတဲ့ ဗိသုကာဆရာေရႊနဲ႕ ရင္းႏွီးၾကတဲ ့မိသားစုျဖစ္ေနေတာ့လည္း အခင္အမင္ ပိုမိပါတယ္။ ေျခရာလက္ရာ ခ်န္စရာ ေနရာ မေပးထားတဲ့အတြက္ သူ႕ဆီကို အလည္တစ္ေခါက္ ေရာက္တဲ့အခါ စာအသစ္ မေတြ႕ရင္ ႏွဳတ္ေတာင္ မဆက္လုိက္ရပဲ ဒီအတုိင္းလွည္႕ျပန္ခဲ့ရတာ မ်ားပါတယ္။

၉။ ဦးဂင္ႀကီး
အမည္ကို သတိထားမိလိုက္လို႕ပါ။ ဂင္ႀကီးဆိုပဲ။ ဘာေၾကာင့္ ဂင္သလဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေသခ်ာမသိပါ။ အဲဒါကို ေတြ႕တဲ့အခါ ေမးပါအံုးမယ္။ ေသခ်ာတာက ဂီတာတီးတတ္ပါတယ္။ အႏုပညာ ၀ါသနာပါပါတယ္။ အေ၀းေျမကို ေရာက္ေနရွာတယ္။ သမီးေလး ၂ ေယာက္ ရိွပါတယ္။ ဘ၀အေတြ႕အႀကံဳ စံုသလို ႏိုင္ငံနဲ႕လူမ်ိဳးအတြက္ ႏိုင္သေလာက္ ႀကိဳးစားခ်င္ေနတဲ့သူလို႕ ျမင္မိပါတယ္။။ သူနဲ႕ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ အတူတူထုိင္ၿပီး ဟိုဟိုဒီဒီ စကားစျမည္ ေျပာခ်င္မိတယ္။ ျဖစ္ႏိုင္တယ္ ဆိုရင္ေပါ့ေလ။

၁၀။ မခင္မင္းေဇာ္
တကယ္ေတာ့ သူ႕ရဲ႕ပီေအႀကီးကို ပိုေတြ႕ခ်င္တာပါ။ ေက်ာင္းေတာ္သားခ်င္း အတူတူျဖစ္လို႕ ဘက္လုိက္တယ္ ေျပာခ်င္လည္း ေျပာပါေစ။ ဟိုက တကယ့္ခန္႕ေခ်ာႀကီးပါ။ စြယ္ေတာ္ရိပ္ခိုခဲ့လို႕ ထင္ပါတယ္။ မခင္မင္းေဇာ္ရဲ႕ ေထာင္တြင္း အေတြ႕အႀကံဳေတြ ေရးထားတာေတာ့ ဖတ္လုိ႕ ေကာင္းပါတယ္။ စာေရးေကာင္းတဲ့ လူေတြထဲမွာ သူလည္းပါတယ္။ အျဖစ္အပ်က္ကို ျမင္လာေအာင္ ေရးတတ္ပါတယ္။ အခုခ်ိန္ ဘာလုပ္လုပ္ တရားတယ္လို႕ ေအာ္ေနေတာ့ တခါတေလ ေၾကာက္ရပါတယ္။ ကင္မရာႀကီးနဲ႕ ေကာက္ေပါက္လုိက္ရင္ ဒုကၡ။

လက္ဆင့္ကမ္းရမယ္ဆုိရင္ေတာ့
စြယ္ေတာ္ရိပ္ခိုခဲ့တဲ့ ေတာင္ငူသားပါပဲ ခင္ဗ်ာ။

Monday, April 27, 2009

I'm a baddie

ကၽြန္ေတာ့္အတြင္းစည္းထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ လူၾကမ္းတစ္ေယာက္ပါပဲ။ အျပင္စည္းမွာေတာ့ ေအးေဆးပါ။ လူၾကမ္းဆိုတဲ့အတုိင္း လူမုန္းမ်ားပါတယ္။ လူမုန္းမ်ားတဲ့အတြက္ မၾကာခဏ အေဆာ္ခံထိပါတယ္။ ၿမိဳ႕ေမတၱာ ခံယူရပါတယ္။ ထင္းေခြမႀကံဳ ေရခပ္ႀကံဳဆိုသလို... အမုန္းေတြရဲ႕ ဖြင့္ဟခ်က္ေတြကို နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႕ လက္ခံ ရရိွတတ္ပါတယ္။

ေမြးကင္းစအရြယ္မွာ ထိန္းခဲ့တဲ့ ညီမ၀မ္းကြဲ တစ္ေယာက္ရိွတယ္။ အသားေလးေတြ ႏွင္းလို ျဖဴေဖြးဆြတ္ေနလို႕ အရမ္းခ်စ္ဖို႕ ေကာင္းခဲ့တယ္။ အစ္ကိုေတြ အစ္မေတြရဲ႕ အသည္းေက်ာ္ေလးေပါ့။ အသက္ ၂ ႏွစ္မျပည္႕တဲ့ အခ်ိန္မွာ ရွမ္းျပည္ကို ျပန္သြားခဲ့တာ အပ်ိဳေပါက္အရြယ္ ေရာက္မွပဲ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ခဲ့တယ္။ အခုေတာ့ ႏိုင္ငံျခားဘာသာတကၠသိုလ္မွာ ပထမႏွစ္တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူႀကီး ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ဟိုးငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ခြဲသြားခဲ့ၿပီး ႀကီးမွ ျပန္ေရာက္လာေတာ့ အစ္ကို၀မ္းကြဲေတြ အစ္မ၀မ္းကြဲေတြနဲ႕ ထိေတြ႕မွဳ သိပ္မရိွခဲ့ဘူး။ မိဘေတြကလည္း အလိုလိုက္ထားေတာ့ မရိုင္းေပမယ့္ မလိမၼာပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အဲဒီရပ္ကြက္နားမွာပဲ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕အတူ အိမ္ငွားေနခဲ့ေတာ့ အဲဒီညီမေလးရဲ႕ အိမ္ကို အ၀င္အထြက္ရိွတယ္။ က်န္တဲ့ အစ္ကို အစ္မေတြကေတာ့ ႏွစ္ကူးလိုပြဲမ်ိဳးေတြရိွမွ အဲဒီအိမ္ကို ေရာက္ၾကပါတယ္။ အဲဒီအိမ္မွာ အဖြားလည္း ရိွတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္က အဖြား အေဖာ္ရေအာင္ စကားသြားေျပာေလ့ ရိွပါတယ္။

အဲဒီအိမ္ကို မေရာက္တဲ့သူေတြက ညီမေလး ဆိုးတာကို မျမင္မေတြ႕ရေပမယ့္ တစ္လကို အခါ ၂၀ ေလာက္ ေရာက္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အဖို႕ အျမင္မေတာ္တာေလးေတြ ျမင္ေတြ႕ရတာ မဆန္းပါဘူး။ တခ်ိဳ႕ ေမာင္ႏွမေတြက သူဆိုးတာကို တခါတေလ ေတြ႕ၾကေပမယ့္လည္း သူ႕မိဘေတြ ၿငိဳျငင္မွာ စိုးလို႕ မေျပာၾက မဆိုၾကပါဘူး။ အမုန္းမခံႏုိင္တာလည္း ပါမွာေပါ့ေလ။ အဲဒီမွာ လူၾကမ္းႀကီးက ကၽြန္ေတာ္ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ နဂိုဗီဇအရလည္း အျမင္မေတာ္တာ ေတြ႕ရင္ ေျပာဆိုေ၀ဖန္တတ္ေတာ့ လူၾကမ္းေနရာက ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ကြက္တိပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္မွာ ရိွေနခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ အျမင္မေတာ္တာ ေတြ႕တိုင္း ဆူဆံုးမတဲ့ အစ္ကိုတစ္ေယာက္ သူ႕မွာ ရိွသြားခဲ့တယ္။ အသက္ကလည္း ၁၀ ႏွစ္ေလာက္ ကြာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဆူတာကို မေက်နပ္ေပမယ့္ ခြန္းတုံ႕မျပန္ရဲပါဘူး။

ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ စကၤာပူကို ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့မတ္လမွာ ရန္ကုန္က တပည္႕ေတြက သတင္းပို႕တယ္။ အစ္ကို႕ညီမကို ကန္ေတာ္ႀကီးထဲက ေဒးကလပ္မွာ သူ႕ရဲ႕သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ တြဲကေနတာ ေတြ႕ခဲ့တယ္တဲ့။ ေန႕လည္ ၁ နာရီကေန ၃ နာရီခြဲေက်ာ္တဲ့အထိ အဲဒီထဲမွာ ရိွေနတယ္တဲ့။ အစ္ကိုဆီကို သတင္းပို႕ဖို႕ မပို႕ဖို႕ စဥ္းစားေနရလို႕ အခုမွ ေျပာျဖစ္တာပါတဲ့။ အဲဒီညက သတင္းလွမ္းပို႕တဲ့ တပည္႕ကို အမွဳစစ္သလိုမ်ိဳး သူျမင္ခဲ့သမွ် အကုန္ ေမးပစ္လိုက္တာ မနက္ ၂ ခ်က္တီးသြားတယ္။ ေနာက္တေန႕ မနက္မွာ ရန္ကုန္က သူ႕အိမ္ကို ဖုန္းေခၚလိုက္တယ္။ သူ႕အေမနဲ႕ ေတြ႕ၿပီး အက်ိဳးအေၾကာင္း ေသခ်ာ ရွင္းျပလိုက္တယ္။ သိမ္သိမ္ေမြ႕ေမြ႕ ကိုင္တြယ္ဖို႕လည္း အထပ္ထပ္ မွာလိုက္တယ္။ မရိုက္ဖို႕လည္း သတိေပးထားလိုက္တယ္။ သူ႕အေမေျပာျပထားလို႕ ရန္ကုန္က အေၾကာင္းကို စကၤာပူမွာေနတဲ့ အစ္ကိုက သတင္းရၿပီး လွမ္းတုိင္တယ္ ဆိုတာေတာ့ သူ သိပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ လူၾကမ္းႀကီး ကၽြန္ေတာ္ပါေပါ့ဗ်ာ။

အခုတေလာလည္း သူငယ္ခ်င္းစံုတြဲၾကားမွာ လူၾကမ္းအျဖစ္ ၀င္ပါေနရတယ္။ သူတုိ႕ၾကားမွာ အျပစ္ေတြျမင္ၿပီး အခ်စ္ေတြ မ၀င္ၾကပဲ အျမင္ေတြ လြဲေနတာကို အမုန္းခံၿပီး ၀င္ရွင္းေနမိျပန္တယ္။ စိတ္ဆိုးေနၾကတဲ့ သူေတြကို အက်ိဳးအေၾကာင္း ရွင္းျပရတာ ႏြားကို ပလာတာ ေကၽြးရသလိုပါပဲ။ မာနေတြ မိုးထိေအာင္ ျမင့္ေနေတာ့လည္း ေဖ်ာင္းျဖမွဳေတြက ကၽြဲပါးေစာင္းတီးသလိုမ်ိဳး ျဖစ္ေနရတယ္။ ငါသိငါတတ္ ဆုိေတာ့လည္း ဘုန္းႀကီးတေစၦကို ကမၼ၀ါစာ ဖတ္ျပရသလိုပါပဲ။ ဘာဆိုဘာမွ မဟုတ္တာေလးနဲ႕ လမ္းခြဲသြားတဲ့ အဆင့္အထိ မေရာက္ေစခ်င္လို႕ မိေက်ာင္းမင္းကို ေရခင္းျပေနရတယ္။ ေကာင္းေစခ်င္လို႕ ၀င္ညိွေပးေနတဲ့ ေစတနာေတြကို သဲထဲေရသြန္ မျဖစ္ေစခ်င္ပါဘူး။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ စကားလံုး မုန္တိုင္းေတြၾကားမွာ နားၿငီး ေနမလား။ ေသာက္ျမင္ပဲ ကပ္ေနမလား။ တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခု ျဖစ္ႏိုင္သလို ႏွစ္ခုစလံုးလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။

သင္တန္းတစ္ခုက တပည္႕မေလးနဲ႕ ဟိုတေလာက ဂ်ီေတာ့ခ္မွာ စကားေျပာျဖစ္တယ္။ ရန္ကုန္မွာ လုပ္ခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ မဂၤလာေဆာင္ကို သြားတုန္းက သူနဲ႕ ျပန္ေတြ႕ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ျမင္ေတာ့ မွတ္မိၿပီး လာႏွဳတ္ဆက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ စကၤာပူကို ျပန္ေရာက္ၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ သူ႕အစ္မကေနတဆင့္ ကၽြန္ေတာ့္ ဂ်ီေမးလ္ရၿပီး ဂ်ီေတာ့ခ္မွာ စကားေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ သူတို႕ေက်ာင္းမွာ သင္တန္းဖြင့္ျဖစ္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္က နည္းျပေပါ့။ ျပန္ဆံုေတာ့လည္း ဟိုအေၾကာင္းေျပာ ဒီအေၾကာင္းေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ ေျပာရင္း ေျပာရင္းနဲ႕ သူက လႊတ္ခနဲ ေျပာလိုက္မိတယ္။ ဆရာက အရမ္းဆိုးတယ္တဲ့။ တျခားဆရာေတြလို သေဘာမေကာင္းဘူးတဲ့။ အျမင္ကတ္ဖို႕ ေကာင္းလြန္းလို႕ ဆရာ့အမည္ကိုေတာင္ မမွတ္ထားဘူးတဲ့။

ကၽြန္ေတာ္ ခ်က္ခ်င္း သေဘာေပါက္လိုက္ပါတယ္။ ထံုးစံအတုိင္း လူၾကမ္းႀကီး ကၽြန္ေတာ္ ခံရျပန္ၿပီေပါ့ဗ်ာ။ သင္တန္းကာလမွာ ကၽြန္ေတာ္က နည္းျပအျပင္ စည္းကမ္းထိန္းသိမ္းေရးတာ၀န္ပါ တြဲကိုင္ခဲ့ရတယ္။ အဲဒီေတာ့ တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ စည္းကမ္းေဖာက္တဲ့ သင္တန္းသားေတြကို မာမာထန္ထန္ ကိုင္တြယ္ ေျပာဆိုရတာေတြ ရိွခဲ့တယ္။ ေနာက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္က သင္တန္းမွာ စာေမးပြဲအေျဖလႊာ အမွတ္ျခစ္တဲ့ ခရိုင္စာစစ္မွဴး။ အဲဒီေတာ့ သင္တန္းကာလမွာ ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္း ေနထိုင္ရတာေတြ ရိွျပန္ေရာ။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တုိင္ သင္တန္းသား သင္တန္းသူေတြနဲ႕ ေရာေရာေႏွာေႏွာ မေနပဲ သီးျခားေလး ေနေနတတ္တယ္။ အရမ္းေရာရင္ စည္းကမ္းပိုင္းမွာ ထိန္းရခက္တယ္ေလ။ အဲဒါေတြေၾကာင့္ တပည္႕ေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကို အျမင္ကတ္ၾကပံုပါပဲ။

ဒါမ်ိဳးေတြ ခါးသီးစြာ ႀကံဳေနရေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ လူၾကမ္းပဲ ျဖစ္ခ်င္ေနပါတယ္။ လူၾကမ္းဆုိတာ လူမုန္းခံရမယ္။ ဒါကို ကၽြန္ေတာ္ သိတယ္။ မင္းသားေခါင္း ေဆာင္းထားတဲ့ ဘီလူးထက္စာရင္ ကၽြန္ေတာ္ လူၾကမ္းျဖစ္ရတာ ဂုဏ္ယူတယ္။ ပ်ားသကာလို ခ်ိဳျမတဲ့စကားေတြ ဖြဲ႕ႏြဲ႕ေျပာၿပီး ေနာက္ေက်ာကို ဓါးနဲ႕ထိုးတဲ့ လူေတြထက္ အျမင္မေတာ္တာကို ေဟာ့ေဟာ့ဒိုင္းဒိုင္း ေျပာဆိုေ၀ဖန္တဲ့ လူကို ပိုၿပီးတန္ဖိုးထားတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ၾကမ္းခဲ့တာေတြဟာ သူတုိ႕အတြက္ပါဆိုတာ သူတုိ႕ သိနားလည္တဲ့ အခ်ိန္မွာ အဲဒီလူၾကမ္းႀကီးက သူတုိ႕အနားမွာ ရွိေနအုံးမလားဆိုတာ မေသခ်ာ မေရရာပါဘူးေလ။

Saturday, April 25, 2009

Need to control

အက္ရွင္မင္းသား ဂ်က္ကီခ်န္းကေတာ့ တရုတ္ျပည္သူေတြ ထိန္းခ်ဳပ္မွဳ လိုအပ္တယ္လို႕ ဟိုတေလာေလးက ေျပာသြားတယ္။ ထိန္းသိမ္း ေနထိုင္သင့္တယ္လို႕ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေျပာခ်င္ေပမယ့္ ဂ်က္ကီခ်န္း ေျပာခဲ့တာနဲ႕ မတူပါဘူး။ ဂ်က္ကီခ်န္းက တရုတ္ျပည္သူေတြကို အဓိကထား ေျပာသြားတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ စကၤာပူမွာ ေနထိုင္ေနတဲ့ အနည္းငယ္ေသာ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးတခ်ိဳ႕ကို ရည္ရြယ္ပါတယ္။

ဒီစာကို ေရးသင့္မေရးသင့္ စဥ္းစားေပမယ့္ စိတ္ထဲမွာ က်လိက်လိျဖစ္ေနေတာ့လည္း ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ စိတ္ထဲမွာရိွတဲ့အတုိင္း ခ်ေရးလုိက္ဖို႕ ဆံုးျဖတ္မိပါတယ္။ အ၀ါေရာင္ဂ်ာနယ္လစ္ဇင္ သေဘာမ်ိဳး အတင္းအဖ်င္း အညွီအေဟာက္ေတြကို အာသာငမ္းငမ္း ေရးခ်င္လို႕ အခုစာကို ေရးတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုညီလင္းဆက္ရဲ႕ ဘေလာ့မွာ တင္ထားတဲ့ သႀကၤန္ကာလအတြင္း စိမ္းလန္းစိုေျပပန္းၿခံထဲက ေရကူးကန္ထဲမွာ လူျမင္မေတာ္တဲ့ အမွဳကိစၥေတြလုပ္ေနၾကတဲ့ စံုတြဲေတြအေၾကာင္းကို ေရးထားတဲ့ သႀကၤန္ျပာျပာေရကူးကန္မွာ ဆိုတာကို ဖတ္မိၿပီး ဒီမွာလည္း အျမင္မေတာ္တဲ့ ကိစၥေလးေတြကို မဆီမဆိုင္ ေတြးမိၿပီး ေရးခ်င္လာလို႕ ေရးမိတာပါ။

ဟိုတေလာက သူငယ္ခ်င္းက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာျပတယ္။ သူ႕အိမ္မွာ အတူစုေနတဲ့ အစ္ကိုတစ္ေယာက္ရဲ႕ မိန္းမက အိမ္မွာေနရင္ အတြင္းခံ ဘရာစီယာ မ၀တ္ပဲ ေနတဲ့အေၾကာင္းပါ။ ဧည္႕သည္႕ေတြ လာရင္လည္း အဲဒီပံုစံပါပဲတဲ့။ ေက်ာသားရင္သား မခြဲျခားတဲ့ မိန္းမမ်ိဳးမဟုတ္ပဲ ပန္းသီးမက ကၽြဲေကာသီးမက် အရြယ္ႀကီးနဲ႕ အတြင္းခံ မ၀တ္ပဲ အိမ္ထဲမွာ သြားလာ လွဳပ္ရွားေနတာ အျမင္မေတာ္ဘူးဆိုတဲ့ အေၾကာင္းပါ။ အိမ္ေထာင္ရွင္ အမ်ိဳးသမီးျဖစ္လို႕ လက္လြတ္စံပါယ္ ေနတာမ်ိဳးျဖစ္ေပမယ့္ အိမ္မွာအတူေနတဲ့ ေယာက်ာ္းသားေတြအတြက္ စိတ္မသက္မသာ ျဖစ္ေစပါတယ္။ အေနအထုိင္ ခက္ေစပါတယ္။ ကာယကံရွင္အေနနဲ႕ မသိတတ္တာပဲလား၊ ဆင္ျခင္ရမယ့္ အျပဳအမူတစ္ခုလို႕ မယူဆတာပဲလား။

အဲဒီအိမ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ေနဖူးပါတယ္။ စကၤာပူကို အလုပ္ရွာဖို႕ လာတုန္းက အိမ္ခန္းရွာမရေသးတဲ့ အခ်ိန္အထိ အဲဒီအိမ္မွာ ၂ ပတ္ေလာက္ ေခတၱ ေနခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက အဲဒီအိမ္မွာ ေယာက်ာ္းသားေတြပါပဲ။ ေယာက်ာ္းသားေတြပဲ ေနၾကလို႕ ထမင္းစားခန္းမွာ ဧည္႕ခန္းမွာ အေပၚပိုင္းကိုယ္ဗလာနဲ႕ ဒူးေထာင္ေပါင္ကား ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေနတဲ့သူေတြ ရိွပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ အလုပ္နဲ႕နီးရာ ေျပာင္းကုန္တဲ့သူနဲ႕ ပီအာရလို႕ အိမ္ကမိန္းမကို လွမ္းေခၚတဲ့ သူနဲ႕ျဖစ္ကုန္ၿပီး အိမ္မွာ ေယာက်ာ္းသားေတြပဲ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ အိမ္မွာ မိန္းမသားရိွတဲ့အတြက္ ေယာက်ာ္းသားေတြက အေနအထိုင္ ဆင္ျခင္သြားပါတယ္။ ဧည္႕ခန္းထဲမွာ အရင္လို ကိုယ္လံုးတီးနဲ႕ မေနၾကပါဘူး။ ဒူးေထာင္ေပါင္ကား မေနၾကပါဘူး။ ညစ္ညစ္ပတ္ပတ္ေတြ မေျပာေတာ့ပါဘူး။

ေယာက်ာ္းသားေတြအေနနဲ႕ေတာင္ ဆင္ျခင္ေနထိုင္ေပးရင္ မိန္းမသားဘက္ကလည္း အထုိက္အေလွ်ာက္ ဆင္ျခင္ေနထိုင္သင့္ပါတယ္။ တစ္အိမ္တည္းေန ေမာင္ႏွမေတြလို အက်င့္သီလ စာရိတၱကို ယံုၾကည္လို႕ဆိုရင္ ျမန္မာျပည္က မိဘေမာင္ဘြားေတြ အေရွ႕မွာ အခုလိုပဲ အတြင္းခံမ၀တ္ပဲ လွဳပ္လီလွဳပ္လဲ့ ေနထိုင္ၾကပါသလား။ ႏိုင္ငံျခားေရာက္ေနၿပီဆိုတုိင္း အေနာက္တုိင္းဆန္ဆန္ စိတ္လြတ္ကိုယ္လြတ္ ေနထိုင္ေနတာလား။ စကၤာပူရဲ႕ အပူဒဏ္ကို မခံႏိုင္လို႕ပဲ အ၀တ္ေတြ ေလွ်ာ့ထားတာလား။ အိမ္ေထာင္ရွင္ျဖစ္ေနလို႕ အရွက္အေၾကာက္ေတြကို အေလးမထားေတာ့တာလား။ အပ်ိဳဘ၀တုန္းကဆို ဒီလိုမ်ိဳး ေနပါ့မလား။ လားေပါင္းမ်ားစြာနဲ႕ ေမးခြန္းေတြ ေခါင္းထဲမွာ အစီအရီ ေပၚလာတယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ပါေစ တစ္အိမ္တည္းေန အျခားေသာ ေယာက်ာ္းသားေတြ အေနမခက္ေစဖို႕အတြက္ အဲဒီလိုဘရာစီယာမ၀တ္ပဲ မေနသင့္ဘူးလို႕ပဲ ကၽြန္ေတာ္ ျမင္မိပါတယ္။ သိသာသိေစ မျမင္ေစနဲ႕ေပါ့ဗ်ာ။

အျမင္မေတာ္တဲ့ ေနာက္တစ္ခုက ည၀တ္ဂါ၀န္၀မ္းဆက္ႀကီးနဲ႕ မနက္ပိုင္းမွာ ေစ်းသြားေစ်းလာ လုပ္ေနၾကတဲ့ မိန္းမေတြပါပဲ။ ျမန္မာေတြတင္ မဟုတ္ပါဘူး။ ကုလားမေတြလည္း အဲဒါႀကီး၀တ္ၿပီး အျပင္ထြက္ေနတာ ေတြ႕ဖူးပါတယ္။ ကိုယ့္အိမ္ထဲမွာ ဒါမ်ိဳး၀တ္တာကို ဘာမွ မေျပာလိုပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကုတင္ေပၚတက္မယ့္ ယူနီေဖာင္းႀကီးနဲ႕ လူျမင္ကြင္းကို ထြက္လာတာ မေကာင္းပါဘူး။ အဲဒါႀကီး ၀တ္လို႕ လွတာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အျပင္ကို ခဏတျဖဳတ္ ထြက္တဲ့အခ်ိန္ေလးအတြက္ အ၀တ္လဲရမွာကို ပ်င္းၿပီး အလြယ္လိုက္ၾကပံုပဲ။ ေတာင္းမွာအကြပ္ လူမွာအ၀တ္ဆိုသလို ကုိယ့္ရဲ႕တန္ဖိုးကို လူတကာအလည္မွာ ခ်ျပတာပါပဲ။ ညအိပ္ရာ၀င္ အလွစစ္ကို ထုတ္ၾကြားသလားပဲေနာ္။ အဲဒီလို ညအိပ္အ၀တ္မ်ိဳးက အျပင္ထြက္တဲ့အခ်ိန္မွာ မ၀တ္ရဘူးလို႕ ဘယ္သူမွ အမိန္႕မထုတ္သလို ဘယ္ဥပေဒမွာလည္း မျပဌာန္းထားေပမယ့္ လူျမင္မေတာ္ဘူးလို႕ ရိုးသားစြာ ထင္မိတယ္။ လူျမင္မေတာ္တာမ်ိဳး မျဖစ္ရေအာင္ အ၀တ္လဲရမယ့္ အခ်ိန္ေလးကို မႏွေျမာသင့္ပါဘူးဗ်ာ။

ျမင္တာေတြကို ျမင္မိလို႕ ေျပာခ်င္တာေတြကို ေျပာမိပါတယ္။ ထိန္းသင့္တယ္လို႕ ျမင္ရင္ ထိန္းၾကပါကြယ္။

Thursday, April 23, 2009

Dear Yesterday - 9

မေန႕က သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ေမြးေန႕ပါ။ ဒီေကာင္နဲ႕က ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးမွ ေတြ႕ျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ အခုခ်ိန္အထိ အတြဲမပ်က္ေသးပါဘူး။ ဒီေကာင္က ဗိုလ္တေထာင္ဘက္မွာ ေနလို႕ သူ႕ကို ခ်ီးပိုးထိုးလို႕လည္း ေခၚၾကတယ္။ ဗိုလ္တေထာင္မွာ ခ်ီးကန္ႀကီးေတြ ရိွတယ္ေလ။ ေပေပေတေတ စုတ္စုတ္ျပတ္ျပတ္ ေနတတ္ၿပီး ႏွဳတ္ခမ္းေမႊး မုတ္ဆိတ္ေမႊး ဗလပြနဲ႕မို႕ သူ႕ကို ႏွဳတ္ခမ္းေမႊးလို႕လဲ ေခၚၾကတယ္။ အခုေတာ့မ်ား သန္႕လုိ႕ျပန္႕လို႕။ အခ်စ္ရဲ႕ တန္ခုိးေတြေပါ့ကြယ္။ သူ႕ရဲ႕ ခ်စ္လွစြာေသာ မမေၾကာင့္ပဲလား သူကိုယ္တုိင္ကပဲ ျပင္ခ်င္လို႕ ျပင္တာပဲလား မသိဘူး။ အရင္ကထက္ ပိုၿပီး ေသသပ္သားနားလာတယ္။ ေဘးလူေတြအေနနဲ႕ ၾကည္႕ရင္ သိပ္မသိသာေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူနဲ႕ ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ တြဲလာခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းဆိုေတာ့ သူရဲ႕ ေျပာင္းလဲမွဳေတြကို အထင္းသား ျမင္ေနရတယ္။

ဒီေကာင္လည္း လူတစ္မ်ိဳးပဲ။ ၿပိႆရာသီဖြား ႏြားသိုးႀကိဳးျပတ္ ရွဴးရွဲငနဲဆိုရင္ သူမွ သူပါပဲ။ ဒီေကာင္က သူငယ္ခ်င္းေတြအေပၚ အႏြံနာခံတယ္။ ဒါေပမယ့္ သေဘာထားခ်င္း မတုိက္ဆုိင္ရင္ ရွဴးရွဲလုပ္တတ္တယ္။ ဒီေကာင္နဲ႕ တြဲလာခဲ့တဲ့ သက္တမ္းတေလွ်ာက္ ဒီေကာင္ ၀ူး၀ါးရွဴးရွဲလုပ္တာကို ခဏခဏ ႀကံဳဖူးေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မွာ အရီအၿပံဳးေတာင္ မပ်က္ေတာ့ဘူး။ သူ႕ဘာသာသူ ရွဴးရွဲလည္း ကိုယ္ကေတာ့ ေအးေဆးပဲ။ ဒီေကာင္က ေက်ာင္းစာလည္း ႀကိဳးစားသင့္သေလာက္ ႀကိဳးစားတယ္။ ဇြဲရိွသေလာက္ အလုပ္တစ္ခုကို မလုပ္ခ်င္ရင္လည္း လွည္႕မၾကည္႕ပဲ ပစ္ထားတတ္တယ္။ ဒီေကာင္က ေပါင္းရသင္းရခက္တဲ့ လူမဟုတ္ေပမယ့္ လူေတြအၾကားမွာ မတူတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ အဲဒါေၾကာင့္လည္း အျမဳေတရိွရာ အျမဳေတလာ ဆုိသလုိမ်ိဳး ဓါတ္တူနံတူ စုမိၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္ေနတာေပါ့။ သိတဲ့အတုိင္း ကၽြန္ေတာ္ကလည္း လူ႕ဂြစာပဲေလ။

ဒီေကာင္အတြက္ ေမြးေန႕ဆုေတာင္းကို မနက္ရံုးသြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ဖုန္းနဲ႕ မတ္ေဆ့ခ်္ပို႕လိုက္တယ္။ သူကေတာ့ ေပ်ာ္ေနရွာမွာပဲ။ သူရဲ႕ ခ်စ္မမနဲ႕ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသြားမယ္ ဆိုတာ သိထားတာကိုး။ ဒါေပမယ့္ မွန္းခ်က္နဲ႕ ႏွမ္းထြက္ မကိုက္သြားရွာဘူး။ မမက သူ႕ခ်ိန္းထားတဲ့အခ်ိန္အတုိင္း ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို အေရာက္လာေပမယ့္ သူသြားစီးခ်င္တဲ့ စကၤာပူရဟတ္ႀကီးကို မလုိက္ခ်င္ဘူး ျဖစ္္ေနတယ္။ သူ႕မမက ဗိုက္ေအာင့္ေနလို႕ ဆုိၿပီး အေၾကာင္းျပတယ္။ အဲဒါနဲ႕ ဒီေကာင္က သူ႕ေမြးေန႕မွာ ခ်ားမစီးရလို႕ စိတ္တုိေတာ္မူတယ္။ ခက္တာပဲေနာ္။ အဲဒီလိုျဖစ္ေနမွန္း သိရင္ ဒီေကာင္ကို ကၽြန္ေတာ့္ရံုးအျပန္မွာ အိမ္ေခၚၿပီး ခ်ားစီးခုိင္းပါတယ္။ စီးခ်င္တဲ့ ခ်ားကို အ၀စီးခုိင္းပါတယ္။

အဲဒီကိစၥမွာ ဘယ္သူမွားတယ္ မွန္တယ္လို႕ေတာ့ မေ၀ဖန္ခ်င္ပါဘူးဆိုေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ ႏွစ္ေယာက္စလံုး အျပစ္မရိွသလို ႏွစ္ေယာက္စလံုးမွာ အျပစ္ရိွပါတယ္။ အျပစ္မရိွဘူးဆိုတာက ေမြးေန႕ရွင္ကလည္း ခ်စ္သူနဲ႕ ေမြးေန႕မွာ အမွတ္တရျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ သူ႕ေမြးေန႕ျဖစ္လုိ႕ ခ်စ္မမက လိုက္ေလ်ာေပးမယ္ ထင္ထားတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္ ခ်စ္မမမွာလည္း ေ၀ဒနာ ရင္မွာ ပိုက္ပါလုိ႕ ျဖစ္ေနတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ဟိုဟိုဒီဒီ ေလွ်ာက္သြားဖို႕ကို စိတ္မ၀င္စားတာ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ဗိုက္ေအာင့္ေနတယ္ ဆိုေတာ့လည္း က်န္းမာေရးအရ အနားယူသင့္တယ္။ ဒီေကာင္ ခ်ိန္းတဲ့ေနရာအထိ အေရာက္လာတာနဲ႕တင္ ေက်နပ္သင့္တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ အျပစ္မရိွဘူး။ အျပစ္မရိွတဲ့အတြက္ ၀မ္းသာတဲ့အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ ဆူရွီေကၽြးဖုိ႕ ျပင္ထားသင့္ပါတယ္။

အေၾကာင္းျပခ်က္ သက္သက္ေပးဖို႕ လီဆယ္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ မမမွာ အျပစ္ရိွတယ္။ ခ်စ္သူအေပၚ ႏြဲ႕ဆိုး ဆိုးတာမ်ိဳးလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ဒါကေတာ့ အေျခအေနနဲ႕ အခ်ိန္အခါအေပၚမွာ ၾကည္႕ၿပီးမွ ဆိုးသင့္တယ္။ ခ်စ္သူရဲ႕ စိတ္ခံစားခ်က္ကို လ်စ္လ်ဴရွဳသလိုမ်ိဳး မျဖစ္သင့္ဘူး။ ဒီလိုပဲ ဒီေကာင္ကလည္း ခ်စ္သူသက္တမ္းမွာ အခ်ိန္ေပး နားလည္ အေလွ်ာ့ေပးခဲ့သမွ် ဘာျဖစ္လို႕ ဒီတစ္ခါေရာက္မွ မာနတံခြန္ထူသြားလဲ မသိဘူး။ မမကို သူ႕ေလာက္ ခ်စ္တာလည္း သူပဲ။ မခ်စ္တာလည္း မဟုတ္။ အခုက်မွ မီးေတာင္ေပါက္သလို ရွဴးရွဲျဖစ္သြားတယ္။ ဘာမွမဟုတ္တာကို ဇာခ်ဲ႕တဲ့အတြက္ ဒီေကာင္လည္း အျပစ္ရိွတယ္။ အျပစ္ရိွတဲ့အတြက္ ခ်ားစီးတဲ့အခါက်ရင္ စရိတ္ခံေခၚဖုိ႕ တာ၀န္ယူသင့္တယ္။ ခ်ားအတူတူ စီးၾကတာေပါ့ေလ။

မေန႕က ရံုးမွာ တရုတ္မတစ္ေယာက္ ေျမြဖမ္းေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ရာထူးတူေပမယ့္ ဌာနမတူတဲ့ဟာကို ဘာေတြမ်ား ေဂ်၀င္ေနလို႕လဲ မသိပါဘူး။ အတုိက္အခိုက္ေတြ မ်ားေနတယ္။ သူ႕ကိုင္ထားတဲ့ ပေရာဂ်က္က အခ်က္အလက္ေတြကို စီနီယာမန္ေနဂ်ာက လိုခ်င္လို႕ဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ္ဆီက လွမ္းေတာင္းတယ္။ အဲဒီေတာ့ သူ႕ဆီက ေတာင္းထားတာ တေန႕ကတည္းက။ သူက အလုပ္မအားလုိ႕ ညက်ရင္ ပို႕ေပးပါမယ္တဲ့။ ညဘက္ ၁ နာရီအထိ ေစာင့္ေနတာလည္း ဘာမွ မပို႕ဘူး။ အဲဒီေတာ့ မေန႕က ညေနပိုင္းမွာ သူ႕စားပြဲကို သြားၿပီး ေမးေတာ့ သူ ဒီေလာက္ အလုပ္မ်ားေနတာ မေတြ႕ဘူးလား။ အခ်ိန္မရိွဘူး။ နားလည္လား ဘာလာ ညာလားနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ကို ကဗ်ာလြတ္ သိုင္းကြက္ေတြနဲ႕ ေဆာ္ပေလာ္တီးသြားတယ္။ သူ႕ဆီ အီးေမးလ္ ပို႕ၿပီး အေျခအေန ေမးထားတာကို သူကမွ စာမျပန္ေတာ့ လူကိုယ္တုိင္ လာေမးရတာေပါ့။ ဒါေတာင္ ညေနပိုင္းမွ ေမးတာပါ။ မနက္ခင္းမွာ လႊတ္ေပးထားေသးတယ္။ မေမးလို႕ မရေတာ့တဲ့အခ်ိန္မို႕ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေမးရတာပဲေလ။ မဟုတ္ရင္ သူ႕ပေထြးေတြကို ကၽြန္ေတာ္က ဘာျပန္ေျဖရမွာလဲ။ ၾကည္႕ရတာ စီနီယာမန္ေနဂ်ာက သူ႕ဆီက တုိက္ရိုက္မေတာင္းပဲ ကၽြန္ေတာ့္ဆီကေနတဆင့္ ေတာင္းခုိင္းလို႕ပဲ ညစ္တြန္းတြန္းတာလား မသိပါဘူးဗ်ာ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္က ၾကားထဲကေန ဖရီးကစ္ အကန္ခံလိုက္ရတယ္။

မေန႕က တစ္ေယာက္ေသာသူ ေနမေကာင္းဘူး။ အစားမွားၿပီး လက္ေခ်ာင္းေလးေတြ ေယာင္ေနတယ္တဲ့။ ဘာစားမိလို႕လဲဆုိေတာ့ ငါးေျခာက္နဲ႕ ငါးပိတဲ့။ ၾကည္႕ရတာ ေမ်ာက္ေရာဂါ ထင္တယ္ေနာ္။ ေမ်ာက္က ငပိဆို အေသေၾကာက္တာပဲေလ။ လက္ေခ်ာင္းထဲက ေသြးေၾကာမွ်င္ေလးေတြ ေဖာင္းတာ ဆိုပဲ။ ဘယ္ဘက္လက္ပဲ ျဖစ္တာတဲ့။ ေဆးခန္းျပၿပီး ေဆးေသာက္ထားတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီေန႕ေတာင္ အြန္လိုင္း မလာခုိင္းထားဘူး။ အိမ္မွာပဲ နားနားေနေန ေနခိုင္းထားတယ္။ မနက္တစ္ခါ ေန႕လည္တခါ ညေနတစ္ခါ ဖုန္းဆက္ျဖစ္တယ္။ အေ၀းကေနပဲ ဂရုစိုက္ေနရတဲ့ ဘ၀ဆိုေတာ့လည္း အားမလို အားမရေတာ့ ျဖစ္မိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း အနားမွာ အတူရိွေနႏိုင္ၿပီး မာနေတြ ခ၀ါမခ်ႏိုင္တဲ့ ခ်စ္သူေတြနဲ႕ ယွဥ္ရင္... ကိုယ့္အခ်စ္က ပိုပါတယ္လို႕ပဲ ေျပာရမလားပဲေနာ္။ အဟက္...

Monday, April 20, 2009

Incredible voice


Photo Credit: www.dailyrecord.co.uk

သူ႕မအမည္က Susan Boyle။ သူမအသက္က ၄၇ ႏွစ္ရိွပါၿပီ။ စေကာ့တလန္က West Lothian လို႕ အမည္ရိွတဲ့ ေက်းရြာတစ္ရြာမွာ ေၾကာင္ေလးတစ္ေကာင္နဲ႕အတူ မထင္မရွား ေနထိုင္ေနတဲ့ သူေပါ့။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ရက္သတၱပတ္အထိ သူမဟာ တကယ့္ကို မထင္မရွား အလုပ္လက္မဲ့ ေက်းေတာသူတစ္ဦးပါ။ ဘုရားေက်ာင္းမွာ သက္ႀကီးရြယ္အိုေတြအတြက္ လုပ္အားေပးတစ္ေယာက္အျဖစ္ လုပ္ကိုင္ေပးေနတဲ့ သူမဟာ အခုခ်ိန္မွာေတာ့ ကမာၻတလႊားမွာ ထင္ရွားေက်ာ္ၾကားေနပါၿပီ။

တတိယအႀကိမ္ေျမာက္က်င္းပတဲ့ The Britain’s Got Talent ရဲ႕ ပြဲမွာ I Dreamed A Dream ဆိုတဲ့ သီခ်င္းနဲ႕ ၀င္ေရာက္သီဆို ယွဥ္ၿပိဳင္ခဲ့ပါတယ္။ သူမရဲ႕အိပ္မက္က အဆိုေတာ္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခ်င္တာပါလို႕ ေျပာတုန္းက ေလွာင္ၿပံဳးခဲ့ၾကတဲ့ ပြဲၾကည္႕ပရိသတ္ေတြ သူမ သီခ်င္းဆိုျပၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ မရီႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ မတ္တပ္ရပ္ခ်ီးေျမွာက္ အားေပးတဲ့ လက္ခုပ္သံေတြ အၾကားမွာ... မယံုႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အံ့အားသင့္ေနတဲ့ ပရိသတ္ေတြၾကားမွာ... အကဲျဖတ္ဒိုင္လူႀကီး ၃ ဦးစလံုးက အမွတ္ျပည္႕ေပးတဲ့အထိ သူမရဲ႕ အသံဟာ မယံုၾကည္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ထူးျခားေကာင္းမြန္လွပါတယ္။ အင္တာနက္ Youtubeမွာ တင္ထားတဲ့ သူမရဲ႕ သီဆိုယွဥ္ၿပိဳင္မွဳ ဗီဒီယိုဖိုင္ကို ၾကည္႕ရွဴ႕သူေပါင္း ၁၉ သန္း ေက်ာ္သြားပါၿပီ။

ခ်ီးက်ဴးစကား သိပ္မေျပာတတ္တဲ့ Simon
က မွတ္ခ်က္ေပးသြားတာကေတာ့...
“I knew there would be something extraordinary when I saw you up there and I was right. You’re a real little tiger aren’t you?”

အသက္ႀကီးေပမယ့္ မပ်က္ဆီးေသးတဲ့ ရြက္ပုန္းသီးေတြဆိုတာ ဒါမ်ိဳးေတြပဲေနမွာပါ။