.:: Download Myanmar Font (WinKalaw New Version) HERE ::.

Tuesday, August 1, 2017

Funny nick of my YTU friends

YTU က သူငယ္ခ်င္းအခ်ိဳ႕ဆို နာမည္ရင္းေတြ မမွတ္မိဘူး။ ေက်ာင္းမွာကတည္းက နာမည္ေျပာင္ေတြပဲ ေခၚေနေတာ့ နာမည္ရင္းက ဘာလဲဆိုတာ ျပန္ေတာင္ ေမးယူရတယ္။ နာမည္ေျပာင္ေတြက ေက်ာင္းကို မေရာက္လာခင္ကတည္းက ရွိၿပီးသားေတြ ျဖစ္သလို ေက်ာင္းကို ေရာက္လာၿပီးမွ နာမည္ေျပာင္အသစ္ေတြ ရတာလည္း ရိွျပန္တယ္။

ေက်ာင္းမွာ ေမဂ်ာတူ သြားအတူ လာအတူ ေကခိုင္ ဆိုတဲ့ နာမည္နဲ႕ ၂ ေယာက္ရိွတယ္။ ၂ ေယာက္စလံုးက သာေကတကပဲ။ အဲဒီေတာ့ အရပ္ရွည္တဲ့ တေယာက္က ေကရွည္ ျဖစ္သြားၿပီး အရပ္ပုတဲ့ တေယာက္က ေကပု ျဖစ္သြားတယ္။

စဝက္ဆိုတဲ့ တေယာက္က အေတာ္မ်က္ႏွာေျပာင္တယ္။ နာမည္ေျပာင္ေတြက သူ႕ဆီက ထြက္လာတာ မ်ားတယ္။ သူလုပ္လို႕ပဲ ကိုယ္လည္း ဖန္သခင္ေလး ဆိုၿပီး နာမည္ရသြားတယ္။ သူလည္း ဖန္သခင္ႀကီးဆိုၿပီး နာမည္တြင္သြားတယ္။ ေက်ာင္းမွာ ဖန္သခင္ေလးနဲ႕ ဖန္သခင္ႀကီးဆိုၿပီး ၂ ေယာက္ ရိွသြားတယ္။

အဲဒီေခတ္ အဲဒီအခ်ိန္က တရုတ္သိုင္းကားေတြ ေခတ္စားေနတယ္။ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ရဲ႕ နာမည္ေျပာင္က ဖုန္းဖင္တဲ့။ ဖုန္းကင္ကေနပဲ ဖုန္းဖင္ ျဖစ္သြားသလားေတာ့ မသိဘူး။

ေနာက္တေယာက္က အဘိုးႀကီး။ ပိန္ပိန္ပါးပါးနဲ႕ ခပ္ၿပံဳးၿပံဳးေလး ေနတတ္တဲ့ တေယာက္။ ကြမ္းအရမ္း စားတယ္။ သူ႕နာမည္ရင္း ေပ်ာက္ၿပီး အဘိုးႀကီးလို႕ပဲ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေခၚၾကတယ္။

မအူကုန္းဘက္က သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကို ကလီးယားလို႕ ေခၚတယ္။ အရပ္ရွည္ရွည္နဲ႕ သေဘာေကာင္းတဲ့ သူငယ္ခ်င္းပါ။ ေက်ာင္းတက္တုန္းက ညေနဘက္ဆို သူ႕ဆီကို စက္ဘီးစီးၿပီး စာလုပ္ဖို႕ ေရာက္ျဖစ္တယ္။

အခု ဂီတာဆရာႀကီးျဖစ္ေနတဲ့ တေယာက္ကို အစက မတ္တယ္ႀကီးလို႕ ေခၚၾကတယ္။ သူက မတ္တယ္ဂီတကို ရူးသြပ္ခံုမင္သူူ။ တေန႕ က်ဴရွင္ကို ဘရိတ္ဓါးပံု ဆြဲသီးပါတဲ့ ဆြဲႀကိဳးႀကီး ဝတ္လာတယ္။ အဲဒီကေန သူ႕နာမည္က ဘရိတ္ဓါး ျဖစ္သြားတယ္။ ေရွ႕ရက္ေတြတုန္းက ကင္းၿမီးေကာက္ပံု အရိုးေခါင္းပံု ဆြဲသီးႀကီးေတြ ဝတ္လာေပမယ့္ ဘရိတ္ဓါးက်မွ နာမည္တြင္သြားတယ္။

ေနာက္တေယာက္က ဗံဒါသီး။ သူက တရက္ က်ဴရွင္ကို အလာ က်ဴရွင္အေရွ႕က လမ္းမွာ ဗံဒါသီးမွတ္ၿပီး ေကာက္ကိုင္လိုက္တာ ေခြးေခ်းတံုးႀကီး ျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒီကေန သူ႕နာမည္ေျပာင္က ဗံဒါသီး ျဖစ္သြားတယ္။

ေအမီေအာင္ ဆိုတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကိုေတာ့ သူ႕နာမည္ကို အျမန္ေခၚရင္း အိမ္ေျမွာင္ ျဖစ္သြားတယ္။ ရင္းႏီွးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက သူ႕ကို အိမ္ေျမွာင္လို႕ပဲ ေခၚၾကတယ္။

မ်ိဳးႀကီးသီခ်င္းေတြကို ႀကိဳက္ၿပီး သီခ်င္းဆိုရတာ ဝါသနာပါတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ ရွိျပန္တယ္။ သူ႕အသံက ရွတတ အက္ကြဲကြဲႀကီး။ ေရာ့ခ္သီခ်င္းေတြ ေအာ္ဆုိရတာကို ႀကိဳက္တဲ့သူဟာ အာၿပဲေျခာက္ ဆုိတဲ့ နာမည္တခု ရလိုက္တယ္။

ခရမ္းဘက္ကေန ေက်ာင္းလာတက္တဲ့ ၃ ေယာက္ကို ခရမ္းသီး ၃ လံုးလို႕ နာမည္ေပးထားလိုက္တယ္။ ခရမ္းသီးေရလို႕ ေခၚလိုက္ရင္ သူတုိ႕ကို ေခၚမွန္း သိၾကတယ္။ တေယာက္က တရုတ္ျဖစ္လို႕ သူ႕ကို တရုတ္ခရမ္းသီးလို႕ ေခၚေသးတယ္။

မွတ္မိသေလာက္ ခ်ေရးၾကည္႕တာပါ။ က်န္ခဲ့တာေတြ ရိွႏိုင္ပါေသးတယ္။

Sunday, July 30, 2017

Some part of my YTU student life

YTU တက္တုန္းက အျပင္က်ဴရွင္ဆိုလို႕ သခ်ာၤနဲ႕ ရူပေဗဒ ၂ ခုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္ တက္ခဲ့ဖူးတယ္။ က်န္တဲ့ဘာသာေတြက စာေမးပြဲ အနီးကပ္မွ ျဖစ္သလို လက္ပူတုိက္ၿပီး ေျဖလိုက္တာ မ်ားတယ္။

ေျပာမယ့္သာ ေျပာတာ ေက်ာင္းလည္း ပံုမွန္ တက္တာ မဟုတ္ေတာ့ က်ဴရွင္မယူပဲ အနားကပ္မွ လြတ္ခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းစာေတြ မိတၱဴကူး သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ဆရာမေတြကို စာရွင္းေပးဖို႕ အကူအညီေတာင္း အရပ္ကူပါ လူဝိုင္းပါ လုပ္ၿပီး စာေမးပြဲေအာင္လာတာ ကံေကာင္းတယ္ပဲ ေျပာရမယ္။

ရူပေဗဒကို ဆရာ(ေဒါက္တာ)ဦးေဇာ္ေဝက လသာဘက္က သူငယ္ခ်င္းတေယာက္အိမ္္မွာ စုၿပီး သင္ေပးတယ္။ သခ်ၤာကိုေတာ့ ရန္ကင္းက ဆရာမေဒၚသင္းသင္းၾကဴမွာ တက္ခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းကိုသာ မေရာက္ေပမယ့္ က်ဴရွင္ကိုေတာ့ မပ်က္မကြက္ တက္ခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းတက္ရတာ ပင္ပန္းသေလာက္ က်ဴရွင္တက္ရတာ ေပ်ာ္ဖို႕ ေကာင္းတယ္။ 

အထူးသျဖင့္ သခ်ာၤက်ဴရွင္က စေန တနဂၤေႏြ ညေနပိုင္းေတြ ဆိုေတာ့ က်ဴရွင္ၿပီးရင္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္ၾကတယ္။ က်ဴရွင္ကို ေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္က မတူေပမယ့္ က်ဴရွင္ဆင္းတဲ့အခ်ိန္က တူေတာ့ ေမဂ်ာေပါင္းစံုက သူငယ္ခ်င္းေတြ အဲဒီအခ်ိန္မွာ လူစံုၾကတယ္။ ပထမႏွစ္ကတည္းက အတူတူ က်ဴရွင္တက္လာခဲ့တဲ့သူေတြ ဆိုေတာ့ ေမဂ်ာတူ သူငယ္ခ်င္းေတြထက္ ကိိုယ္ေတြက က်ဴရွင္က သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ပိုရင္းႏွီးၾကတယ္။

က်ဴရွင္ဆင္းၿပီးရင္ ညမိုးခ်ဳပ္ေနေပမယ့္ အိမ္တန္းမျပန္ၾကဘူး။ ဗိုက္ဆာလို႕ အဆာေျပ ပဲပလာတာ စားၾကတယ္။ လက္ဖက္ရည္ ေသာက္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕က ေကာ္ဖီမစ္ ေသာက္တယ္။ ေဆးလိပ္ေသာက္ ကြမ္းစားတဲ့သူလည္း ရိွၾကတယ္။

ပံုမွန္အားျဖင့္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ သြားထိုင္ရင္ စဝက္၊ သားငယ္၊ ဘရိတ္ဓါး၊ စည္သာ၊ အဘိုးႀကီး၊ ညီဝင္း၊ ရဲႀကီး၊ ဗံဒါသီးနဲ႕ ရန္ကင္းသား သန္႕ဇင္တုိ႕က အၿမဲလိုလို ပါၾကတယ္။ မိန္းခေလးထဲမွာ ရန္ကင္းသူ နန္းငယ္က တခါတေလ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ လိုက္ထုိင္တယ္။

ေက်ာင္းမွာ ေမဂ်ာမတူလို႕ တပတ္လံုး မေတြ႕ခဲ့သမွ်ကို အတိုးခ်ၿပီး စကားေတြ ေျပာၾကတယ္။ ဟာသေတြ ေျပာၾကတယ္။ တေယာက္နဲ႕ တေယာက္ အတည္ေပါက္နဲ႕ ေခ်ာက္တြန္းၾကတယ္။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ နာရီဝက္ ၁ နာရီေလာက္ ထိုင္ၿပီးရင္ အိမ္ျပန္ၾကတယ္။ ဘတ္စ္ကား စီးတဲ့သူက စီး... စက္ဘီးနင္းတဲ့သူက နင္း... လမ္းေလွ်ာက္ျပန္တဲ့သူက ျပန္ေပါ့။

စဝက္၊ အဘိုးႀကီး၊ သန္႕ဇင္နဲ႕ နန္းငယ္က အခု စကၤာပူမွာ အလုပ္ေတြ လုပ္ၿပီး ေနၾကတယ္။ က်န္တဲ့သူေတြက ရန္ကုန္မွာပဲ။ ဘရိတ္ဓါးကေတာ့ ဂီတာဆရာႀကီး ဟဲဗီးမတ္တယ္ ျဖစ္ေနၿပီ။

ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး... အဲဒီအခ်ိန္ေတြကို ျပန္ေတြးမိၿပီး YTU က သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး က်ဴရွင္တက္ခဲ့ရတာကို သတိရလုိ႕ ဘဝရဲ႕ အမွတ္တရတခုအေနနဲ႕ ေရးလိုက္တာပါ။

Saturday, July 22, 2017

Adaption in life

ေခတ္စနစ္ဆိုတာ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေျပာင္းလဲေနတဲ့သေဘာ ရိွသလို ဝုန္းဒိုင္းႀကီးလည္း ေျပာင္းလဲသြားႏုိင္ပါတယ္။

ဟိုအရင္တုန္းက စာေရးရင္ ေပရြက္ေပၚမွာ ကညစ္နဲ႕ ေရးရတယ္။ အဲဒီကေန စာရြက္ေတြ ေပၚလာေတာ့ စာရြက္ေပၚမွာ ေရးတယ္။ ေပရြက္ေတြ သံုးတာ ေပ်ာက္သြားတယ္။ စာေရးရတာေတြ မ်ားလြန္းေတာ့ လက္ႏွိပ္စက္ေတြ ေပၚလာၿပီး လက္ႏွိပ္စက္နဲ႕ စာရိုက္ၾကတယ္။ ကြန္ပ်ဴတာေတြ ေပၚလာေတာ့ စာစီစာရိုက္က ကြန္ပ်ဴတာနဲ႕ ျဖစ္သြားတယ္။ လက္ႏွိပ္စက္နဲ႕ ရိုက္ရတဲ့ေခတ္ ကုန္သြားၿပီလို႕ေတာင္ ေျပာလို႕ရသြားတယ္။

တနယ္တေက်းကို အျပန္အလွန္ ဆက္သြယ္ခ်င္ရင္ ေရွးအရင္က စာပို႕ခိုေတြ သံုးၾကတယ္။ ဆက္သားေတြ သံုးၾကတယ္။ စာပို႕စနစ္ေတြ ထြန္းကားလာၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ ေၾကးနန္းစာပို႕စနစ္ေတြ ေပၚလာေတာ့ အေရးႀကီးရင္ ႀကီးသလို ေၾကးနန္းရိုက္ၾကတယ္။ ေနာက္ေတာ့ တယ္လီဖုန္းေတြ ေပၚလာေတာ့ ဖုန္းဆက္ ေျပာၾကတယ္။ အခုဆို အင္တာနက္ကတဆင့္ ႏိုင္ငံျခားအထိ ေငြသိပ္မကုန္ပဲ ဆက္သြယ္ ေျပာဆိုလို႕ ရလာၿပီ။ ေၾကးနန္းစနစ္ေတြေတာင္ သံုးတဲ့လူ သိပ္မရိွၾကေတာ့ဘူး။

ရန္ကုန္က ဘတ္စ္ကားေတြမွာ ယာဥ္ေနာက္လိုက္ ယာဥ္အကူေတြ ထားၾကတယ္။ အဲဒီဟာမွာ ေကာင္းက်ိဳးေတြ ရိွသလို ဆိုးက်ိဳးေတြလည္း ရိွျပန္တယ္။ ေကာင္းက်ိဳးနဲ႕ ဆိုးက်ိဳး ဘယ္ဟာက ပိုမ်ားသလဲဆိုတာက ဘတ္စ္ကားကို ေန႕စဥ္စီးနင္းေနတဲ့ ခရီးသည္ေတြက အသိဆံုးပဲ ျဖစ္မွာပါ။ အခုေနာက္ပိုင္းမွာ ယာဥ္ေနာက္လိုက္ မလိုတဲ့စနစ္ကို ေျပာင္းလဲ က်င့္သံုးဖုိ႕ ျပင္ဆင္လိုက္တယ္။ ယာဥ္စီးခကို ယာဥ္ေမာင္းနားမွာ တပ္ဆင္ထားတဲ့ သံပံုးထဲထည္႕ေပးရတဲ့ စနစ္ကို က်င့္သံုးေစတယ္။ ေနာက္ဆို ေငြအစား ေငြျဖည္႕ကဒ္စနစ္နဲ႕ ဆက္လက္ အစားထိုးသြားဖို႕ ျပင္ဆင္ေနတာကိုလည္း ၾကားသိရတယ္။ ခရီးသည္ေတြအတြက္ ေကာင္းေသာ ေျပာင္းလဲျခင္းျဖစ္မယ္လို႕ ျမင္မိတယ္။

အဲဒီလို စနစ္ အေျပာင္းအလဲေၾကာင့္ ယာဥ္ေနာက္လိုက္ေတြ အလုပ္လက္မဲ့ ျဖစ္သြားရတာကို စိတ္မေကာင္းပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အခုလို စနစ္ ေျပာင္းမယ္ဆိုတာကို လေပါင္းအေတာ္ၾကာ ႀကိဳတင္ေျပာထားတာ ျဖစ္လို႕ သူတုိ႕တေတြမွာ အထိုက္အေလွ်ာက္ ျပင္ဆင္ခ်ိန္ရမယ္လို႕ ယူဆမိပါတယ္။ သို႕ေပမယ့္လည္း သိၾကတဲ့အတုိင္း ျဖစ္ကာမွျဖစ္ေရာ ငတ္ကာမွ ငတ္ေရာ... ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္မွဳပိုင္း အားနည္းၾကေတာ့ စနစ္အေျပာင္းအလဲမွာ အမ်ားစုက အလုပ္လက္မဲ့ေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကပါတယ္။ သူတုိ႕အတြက္ စိတ္မေကာင္းေပမယ့္ ေကာင္းမြန္တဲ့ စနစ္ကို ေဖာ္ေဆာင္ဖို႕အတြက္... ေနာက္ေၾကာင္းျပန္လွည္႕ဖို႕ လံုးဝ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။

ေျပာင္းလဲေနတဲ့ ေခတ္ႀကီးမွာ အထိုက္အေလ်ာက္ လိုက္လံ ေျပာင္းလဲမွဳ မလုပ္ႏုိင္ရင္ အခုလိုမ်ိဳး အခက္အခဲ အက်ပ္အတည္းေတြ ရင္ဆိုင္ရမွာကို သင္ခန္းစာတခုအေနနဲ႕ ျမင္မိဖို႕လိုပါတယ္။

Wednesday, July 12, 2017

MINDEF Org Structure

ျမန္မာျပည္ကေန တက္လာတဲ့ သတင္းေတြက တေန႕တမ်ိဳး မရိုးရဘူး။ စိတ္ဝင္စားစရာေတြ ရိွသလို အခ်ိန္မရလို႕ ဘာသိဘာသာ ပစ္ထားလိုက္တာေတြလည္း ရိွတယ္။ အခ်ိန္လည္း ရတယ္ စိတ္ဝင္စားစရာလည္း ျဖစ္ေနရင္ အဲဒီအေၾကာင္းအရာနဲ႕ ဆက္ႏြယ္ၿပီး တႏြယ္ငင္ တစင္ပါ တျခားအေၾကာင္းအရာေတြကို လိုက္ဖတ္ျဖစ္တယ္။

ၿပီးခဲ့တဲ့ ေရွ႕လတုန္းကေတာ့ က်န္းမာေရးနဲ႕ သက္ဆိုင္တဲ့ စာေတြ ဖတ္ျဖစ္တယ္။ အစာအိမ္နဲ႕ အူလမး္ေၾကာင္း ဆိုင္ရာေတြကို အဓိကထား ဖတ္ျဖစ္တယ္။ အခု ေလာေလာဆယ္ေတာ့ စကၤာပူႏိုင္ငံရဲ႕ ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီးဌာနနဲ႕ စကၤာပူတပ္မေတာ္အေၾကာင္းကို အင္တာနက္ကေန ရွာေဖြ ဖတ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။
စကၤာပူ ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီးဌာနမွာ ရာထူးအႀကီးဆံုး တာဝန္ရိွသူကေတာ့ ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီးပါ။ ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီးဟာ အရပ္သား ႏိုင္ငံေရးသမားလည္း ျဖစ္ႏိုင္သလို စစ္ေရးအေတြ႕အႀကံဳ ရိွသူ တပ္မေတာ္ကလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီးကို ေရြးေကာက္ခံ အစိုးရက အမည္တင္သြင္းၿပီး ခန္႕အပ္တာပါ။

ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီးရဲ႕ ေအာက္မွာ ဒုတိယ ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီး ရိွပါတယ္။ ဒုတိယဝန္ႀကီး ေအာက္မွာ တုိင္းနဲ႕ျပည္နယ္ဝန္ႀကီးလို႕ပဲ ေခၚေဝၚသံုးႏွဳန္းရမယ့္ တိုင္းနဲ႕ျပည္နယ္ ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီးဆိုတာ ရိွပါတယ္။ ဖြဲ႕စည္းပံုအရ ဝန္ႀကီးေတြ ၿပီးရင္ေတာ့ ဌာနရဲ႕ အၿမဲတမ္းအတြင္းဝန္၊ စကၤာပူတပ္မေတာ္ရဲ႕ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္နဲ႕ ေထာက္လွမ္းေရး ညႊန္ၾကားေရးမွဳးတုိ႕ ရိွပါတယ္။ ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္ရဲ႕ ေအာက္မွာ ၾကည္းတပ္၊ ေရတပ္၊ ေလတပ္ဦးစီးခ်ဳပ္ေတြ ရိွတယ္။

ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီးဌာနရဲ႕ အၿမဲတမ္းအတြင္းဝန္ရယ္ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ရယ္ ေထာက္လွမ္းေရးက ညႊန္ၾကားေရးမွဳးရယ္ အခ်င္းခ်င္း တုိင္ပင္ ညိွႏိွဳင္းၿပီး ဝန္ႀကီးဌာနရဲ႕ လုပ္ငန္းတာဝန္မ်ားကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ ေဆာင္ရြက္ၾကၿပီး အထက္က ဝန္ႀကီးမ်ားကို သတင္းပို႕ အစီရင္ခံရပါတယ္။
စကၤာပူတပ္မေတာ္မွာ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ရဲ႕ သက္တမ္းကေတာ့ ၃ ႏွစ္နဲ႕ ၄ ႏွစ္ၾကား ျဖစ္တာကို ေတြ႕ရတယ္။ ၁၉၉၅ ကေန ၂၀၀၀ အထိ ၅ ႏွစ္ တာဝန္ယူသြားတဲ့ တေယာက္က လြဲရင္ေပါ့။

ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ေတြ တပ္ကေန အၿငိမ္းစားယူၿပီးရင္ေတာ့ လႊတ္ေတာ္ႏုိင္ငံေရး၊ အစိုးရအဖြဲ႕ထဲ ေရာက္လာတာေတြ ရိွသလို အျပင္စီးပြါးေရးလုပ္ငန္းႀကီးေတြရဲ႕ ရာထူးအျမင့္ပိုင္းေတြမွာ ဝင္ေရာက္ လုပ္ကိုင္တာေတြလည္း ရိွတယ္။ တခ်ိဳ႕ေတြက ဝန္ႀကီးေတြ ျဖစ္လာတယ္။ တခ်ိဳ႕ေတြက အၿမဲတမ္းအတြင္းဝန္ ျဖစ္လာတယ္။ တခ်ိဳ႕က သံအမတ္ ျဖစ္လာတယ္။

ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီးေတြထဲမွာလည္း ၁၉၈၂-၁၉၉၀ မွာ တာဝန္ယူခဲ့တဲ့ Goh Chok Tong ဆိုရင္ ေနာက္ပိုင္းမွာ စကၤာပူရဲ႕ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ျဖစ္ခဲ့သလို ၁၉၉၅-၂၀၀၃ မွာ တာဝန္ယူခဲ့တဲ့ Tony Tan ဟာ စကၤာပူရဲ႕ သမၼတ အျဖစ္ တာဝန္ ထမ္းေဆာင္ေနပါတယ္။ ၂၀၀၃-၂၀၁၁ မွာ​ တာဝန္ယူခဲ့တဲ့ Teo Chee Hean ဟာ စကၤာပူရဲ႕ ဒုတိယဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ျဖစ္ေနပါၿပီ။

လက္ရိွ စကၤာပူရဲ႕ ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီး Ng Eng Hen ကေတာ့ ဆရာဝန္ဘြဲ႕ရ အရပ္သား ႏုိင္ငံေရးသမားပါ။ ႏိုင္ငံေရးထဲ မဝင္ခင္မွာ အစာအိမ္နဲ႕အူလမ္းေၾကာင္း အထူးကု ဆရာဝန္ အျဖစ္ ၂၀၀၁ အထိ လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ၂၀၁၁ မွာ ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီးအျဖစ္ ခန္႕အပ္ျခင္း ခံရၿပီး အခုခ်ိန္အထိ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနဆဲပါ။

ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ဟိုဟိုဒီဒီ ဖတ္မိတာေတြကို ဗဟုသုတရေစဖို႕ ျပန္လည္ ေဝမွ်တာပါ။

Sunday, July 9, 2017

No mood to write

စာေတြ ေရးပါလို႕ တိုက္တြန္းၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စာေရးဖို႕ဆိုတာကို စိတ္မပါဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ ဟိုအရင္ Forum ေခတ္နဲ႕ Blog ေခတ္တုန္းကေတာ့ ေန႕စဥ္ပံုမွန္ စာေတြ ေရးျဖစ္တယ္။ Blog မွာဆို တေန႕ကို စာတပုဒ္မွ မတင္ျဖစ္ရင္ တာဝန္မေက်သလို ခံစားရတယ္။ အခုမ်ားေတာ့ အဲဒီလို ခံစားခ်က္ေတြ မရိွေတာ့ဘူး။

အခုတေလာ သတိထားမိသေလာက္ စာေရးေကာင္းတဲ့သူေတြ FB မွာ စာ ဆက္မေရးၾကေတာ့ဘူး။ ေရးရင္လည္း လူမသိ သူမသိေလာက္ပဲ Group ေတြထဲမွာ ေရးၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕ေတြက FB မွာ ေရးမေနေတာ့ပဲ မဂၢဇင္းေတြ ဂ်ာနယ္တုိက္ေတြဆီပဲ တိုက္ရိုက္ပို႕ေတာ့တယ္။ 

န႕စဥ္ပံုမွန္ စာေတြ ဆက္ေရးေနတဲ့ တခ်ိဳ႕သူေတြလည္း ရိွတာကို ျမင္ေနရပါေသးတယ္။ တခ်ိဳ႕ေတြကေတာ့ စကားေျပနဲ႕ ေရးထားတဲ့စာေတြကို ျပန္ရွင္းျပေနရတာကို စိတ္ကုန္လို႕ စာမေရးခ်င္ေတာ့ဘူးလို႕ ေျပာၾကတယ္။ ျမန္မာလို ေရးထားတဲ့စာကို ျမန္မာေတြ ဖတ္ၿပီးတဲ့ေနာက္ နားလည္မွဳေတြ လြဲၿပီး ရန္ေတြျဖစ္ ျငင္းခုန္ေနရတာေတြကို ျမင္ေနရတာက စိတ္ကုန္စရာပါပဲ။

စာအေရးအသား ေကာင္းသလို အေတြးအျမင္ စံုတဲ့ စာဖတ္သူေတြအေပၚ ေစတနာထားတတ္ၾကတဲ့ သူတခ်ိဳ႕ေတြ စာ ဆက္မေရးၾကေတာ့ပဲ ခရီးသြားဓါတ္ပံုေတြ တင္လိုက္ အစားအေသာက္ပံုေတြ တင္လိုက္ ကေလးေတြပံုတင္လုိက္နဲ႕ အြန္လိုင္းကမာၻႀကီးမွာ ျဖတ္သန္းေနၾကတယ္။

ကိုယ္ကေတာ့ သူတုိ႕တေတြလို စာေရးလည္း မေကာင္းသလို အေတြးအျမင္လည္း မစုံပါဘူး။ ကိုယ္သိထားတာေလး ဆိုတာ ေရအိုင္ထဲက ဖားသူငယ္အဆင့္ပါ။ ေလာ္ဘီလည္း မဟုတ္သလို ၁၀ လီ ၁၁ လီလည္း မဟုတ္ပါ။ တခါတေလမွာ တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြမွာ မေနႏိုင္လြန္းလို႕ ေရးမိေရးရာေတြ ေရးတာေလာက္ပဲ ရိွပါတယ္။

အေနအထိုင္ မတတ္ပဲ အဲဒီလို စာေတြ ထ ထ ေရးေတာ့ ဘာေတြ ရသလဲဆိုေတာ့ လူမုန္းမ်ားပါတယ္။ ကိုယ့္အမ်ိဳးအခ်င္းခ်င္းေတာင္ ဆရာ လုပ္တယ္ ထင္ခံရၿပီး Un-Friend ေတြ Restricted Group ထဲ ထည္႕ထားခံရတာေတြ ႀကံဳဖူးၿပီးၿပီ။ အမွားကို ျမင္ၿပီး အမွန္ သိေစခ်င္တဲ့ ေစတနာဟာ ေ​​ဝဒနာေတြ ျဖစ္ကုန္ရတယ္။ ေဖေတာ့ ေမာင္ေတာ့ ဟီးဟီးဟားဟားေတြ ေရး... ၾကြားခ်င္ရာေတြ ၾကြား... ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ထမင္းစား ေရေသာက္ ရွဳးေပါက္ အီးပါ အေၾကာင္းေတြ ေရးရင္ေတာ့ အဲဒီေလာက္ထိ အမုန္းမခံရေလာက္ဘူး ထင္ပါရဲ႕။

တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြမွာ ကိုယ္မသိတာေတြ ရိွတယ္။ တခ်ိဳ႕ဟာေတြမွာ ကိုယ္သိတာေတြ ရိွတယ္။ ကိုယ္မသိတဲ့ကိစၥဆို သိေအာင္ပဲ လုပ္တယ္။ ဝင္ေျပာတာေတြ မရိွဘူး။ မေသခ်ာရင္ မေသခ်ာသလိုပဲ ေဘးထြက္ထိုင္ၿပီး ေလ့လာတယ္။ ကိုယ္ ေသေသခ်ာခ်ာ သိတဲ့ဟာမ်ိဳးဆိုရင္ေတာ့ မသိတဲ့သူေတြ သိပါေစ ဆိုၿပီး စာတိုေပစေတြ ေရးတယ္။ အဲဒီဟာက ဆရာႀကီး လုပ္တာ မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ္ သိထားတာမွာ မွားတာေတြမ်ား ပါသြားရင္လည္း ေထာက္ျပဖို႕ ျပင္ဆင္ေပးဖို႕ ေတာင္းဆိုပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ တခါတေလမွာ အမွားကို ေထာက္ျပဖို႕ထက္ အခြင့္ႀကံဳတုန္း ဝိုင္းဗ်င္းဖို႕ ဝိုင္းေဆာ္ဖို႕ေတြ လုပ္တာေတြလည္း ေတြ႕ရတတ္တယ္။ အထူးသျဖင့္ ဘုမသိ ဘမသိ ကိုယ္နဲ႕လည္း မသိတဲ့ အျပင္သူစိမ္းလူေတြက အဲဒီလိုမ်ိဳး ဆြမ္းႀကီး ေလာင္းတတ္ၾကတယ္။ အဲဒါမ်ိဳးေတြ ျမင္ရေတြ႕ရတာ မ်ားလာတဲ့အခါမွာ ကိုယ္ေတြလို ဘာမွမဟုတ္တဲ့ အညတရေတြအေနနဲ႕ ပဲႀကီးေလွာ္ၾကား ဆားညွပ္မခံခ်င္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ စာေတြ မေရးဘူး။ စာမေရးေတာ့ ကိုယ့္အတြက္ ဘာေကာင္းလဲ ဆုိေတာ့ အခ်ိန္ပိုထြက္တယ္။ စာဖတ္ခ်ိန္ ပိုရတယ္။ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း မ်က္စိေနာက္ သက္သာသြားတယ္။ ျငင္းရခုန္ရတာလည္း သိပ္မရိွေတာ့ဘူး။

စာေရးပါဦးလို႕ ေျပာတဲ့ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းမ်ားအတြက္ အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ သန္းေခါင္ယံအေတြးေတြကို စာအျဖစ္ ေျပာင္းလဲေပးလိုက္ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ကိုယ္ဟာ စာေတြ မေရးေတာ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။ စာေတြ မေရးခ်င္တာပါ။ :P