.:: Download Myanmar Font (WinKalaw New Version) HERE ::.

Friday, July 6, 2018

Let's get enough Vitamin D

Vitamin D ကို ေနေရာင္ျခည္က အဓိက ရပါတယ္။ အေရျပားေပၚကို တိုက္ရိုက္ထိတဲ့ ေနေရာင္ကေန ရရိွတာမ်ိဳးပါ။

အရင္တုန္းကေတာ့ ေနမထြက္တဲ့ အေအးပိုင္းေဒသ၊ ဥေရာပဘက္အျခမ္းမွာပဲ အဲဒီလို ဗီတာမင္ဒီ ခ်ိဳ႕တဲ့တာကို ေတြ႕ရေပမယ့္ အခုအခါမွာ အီေကြတာနဲ႕ နီးတဲ့ေဒသမွာပဲ ဗီတာမင္ဒီ ခ်ိဳ႕တဲ့ လူနာေတြကို ဆရာဝန္ေတြက ေတြ႕ေနရပါတယ္။ အသိဆရာဝန္ေတြ ေျပာျပခ်က္အရ တေနကုန္ အိမ္တြင္းေအာင္း စက္ခ်ဳပ္တဲ့သူေတြ၊ အျပင္မထြက္ပဲ အိမ္ထဲမွာပဲ ေနတဲ့သူေတြ၊ ရံုးမွာပဲ တေနကုန္ ရွိေနတဲ့သူေတြ ေဆးလာစစ္တဲ့အခါမွာ ဗီတာမင္ဒီ ခ်ိဳ႕တဲ့တာကို ေတြ႕ၾကတယ္တဲ့။

အခုေခတ္မွာ ရံုးထဲမွာပဲ တေနကုန္ အလုပ္ လုပ္... ေန႕လည္စာလည္း ရံုးမွာ စားျဖစ္ေတာ့ လူေတြဟာ ေနေရာင္ျခည္နဲ႕ ထိေတြ႕မွဳ နည္းပါးလာတယ္။ အလုပ္သြားတဲ့အခ်ိန္ကလည္း ေစာေတာ့ ေနက သိပ္္မပူေသးတယ္။ အလုပ္ျပန္ အခ်ိန္မွာေတာ့ ေနဝင္ေနၿပီ။

ဗီတာမင္ဒီ ခ်ိဳ႕တဲ့ရင္ ကိုယ္လက္ၾကြက္သားေတြ နာက်င္ပါတယ္။ အရိုးေတြ အားနည္းလာပါတယ္။ တျခား ေနာက္ဆက္တြဲ ေရာဂါေတြလည္း ရိွလာႏိုင္ပါတယ္။ ဥပမာ ဆီးခ်ိဳ၊ ေသြးတိုးေရာဂါ။

ေနရာင္ျခည္ကို ျပတင္းေပါက္မွန္၊ ကားမွန္ကေနတဆင့္ ရတာမ်ိဳးမွာ အေရျပားက ဗီတာမင္ဒီ မထုတ္လုပ္ႏုိင္ပါဘူး။ အသားမဲမွာ စိုးလို႕ ေနေရာင္ကာေဆးေတြ အေရျပားမွာ လိမ္းထားရင္လည္း မရပါဘူး။ ဗီတာမင္ဒီ ထုတ္လုပ္ဖို႕အတြက္ အေရျပားေပၚကို တိုက္ရိုက္ ေနေရာင္ထိေတြ႕ဖို႕ လိုပါတယ္တဲ့။

ေန႕ခင္း ၁၁ နာရီနဲ႕ ၁ နာရီၾကားမွာ ေနေရာင္ျခည္က ျပင္းအားအမ်ားဆံုး ျဖစ္လို႕ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အေရျပားနဲ႕ ေနေရာင္ထိေတြ႕မွဳ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ ရိွရင္ တေန႕စာအတြက္ လံုေလာက္တဲ့ ဗီတာမင္ဒီကို ရရိွေစႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနေရာင္ျခည္ ျပင္းထန္လြန္းရင္လည္း အေရျပားကင္ဆာ ျဖစ္ႏိုင္တာကို သတိထားဖို႕ လိုပါမယ္။

ျဖစ္ႏုိင္ရင္ေတာ့ ေနေရာင္ေအာက္မွာ ဆက္တုိက္ အခ်ိန္အၾကာႀကီး မေနဖို႕ လိုပါမယ္။ ၅ မိနစ္ေလာက္ ၁၀ မိနစ္ေလာက္ပဲ ေနေရာင္ေအာက္မွာ ေနပူဆာလံုသင့္ပါတယ္။ ၿပီးရင္ အရိပ္ထဲ ျပန္ဝင္ ခဏနားေနၿပီးမွ ေနာက္တေခါက္ ေနပူဆာလွံဳတာမ်ိဳးက ပိုေကာင္းပါမယ္။

တခ်ိဳ႕ေတြကေတာ့ မနက္ေနေရာင္ျခည္ကို အားကိုးၾကပါတယ္။ ညေန ေနေရာင္ျခည္က ဗီတာမင္ဒီ ထုတ္လုပ္မွဳ အားနည္းတယ္လို႕လည္း ေျပာၾကပါတယ္။

အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ ေနပူဆာလွံွဳသင့္သလဲ ဆုိတာကေတာ့ အသားေရာင္ေပၚ မူတည္ပါတယ္။ အသားမဲတဲ့သူေတြရဲ႕ အေရျပားက ဗီတာမင္ဒီ ထုတ္လုပ္ႏိုင္မွဳ အားနည္းတဲ့အတြက္ အသားျဖဴတဲ့သူေတြထက္ ေနေရာင္ျခည္ ထိေတြ႕မွဳ ပိုလိုအပ္ပါတယ္။ အသားျဖဴတဲ့သူေတြ အခ်ိန္ ၁၅ မိနစ္ နဲ႕ တေန႕စာအတြက္ လိုအပ္တဲ့ ဗီတာမင္ဒီဓါတ္ လံုေလာက္ႏိုင္ေပမယ့္ အသားမဲတဲ့သူေတြကေတာ့ ၁ နာရီေလာက္ ေနပူူဆာလံုရပါတယ္။

အကယ္လို႕မ်ား ေနေရာင္ျခည္ကေန လံုေလာက္တဲ့ ဗီတာမင္ဒီေတြ မရခဲ့ဖူးဆုိရင္လည္း ဗီတာမင္ဒီဓါတ္ ၾကြယ္ဝတဲ့ အစားအေသာက္ေတြကို စားေသာက္ေပးဖို႕ လိုပါတယ္။ ၾကက္ဥအႏွစ္၊ တူနာငါး၊ ေဆာ္လမြန္ငါး၊ ငါးေသတၱာငါးေတြမွာ ဗီတာမင္ဒီဓါတ္ ပါပါတယ္။ ႏြားႏို႕၊ ပဲႏို႕၊ ဒိန္ခ်ဥ္ေတြမွာလည္း ဗီတာမင္ဒီ ပါပါတယ္။ အသီးအရည္မွာေတာ့ သဘာဝလိေမၼာ္ရည္မွာ ဗီတာမင္ဒီ ပါပါတယ္။ အသီးအရြက္မွာေတာ့ မိွဳကေတာ့ ဗီတာမင္ဒီဓါတ္ မ်ားမ်ားပါပါတယ္။

အစားအေသာက္ကေန ဗီတာမင္ဒီ ရဖို႕ မလြယ္ရင္ေတာ့ ဗီတာမင္ဒီ အားေဆးေတြလည္း ရိွပါေသးတယ္။ အဲဒါကိုေတာ့ ေဆးစစ္ၿပီးတဲ့အခါ လိုအပ္ခ်က္အရ ဆရာဝန္ကပဲ ညႊန္ၾကားေပးပါလိမ့္မယ္။

လိုအပ္တဲ့ ဗီတာမင္ဒီကို လံုေလာက္စြာ ရရိွႏိုင္ၾကဖို႕ ေနသာတဲ့အခါ ေနပူဆာလွံဳၾကပါလို႕ တိုက္တြန္းလိုပါတယ္။

Sunday, June 17, 2018

Save this World

ကိုယ္က ကုလားကား အၾကည္႕မ်ားတယ္။ တကူးတက ရွွာေဖြၾကည္႕တာထက္... စေန တနဂၤေႏြမွာ ကုလားတီဗြီလိုင္းက ျပတ့ဲ ကားေတြကိုပဲ ၾကည္႕ျဖစ္တာ မ်ားပါတယ္။

တခါက ၾကည္႕ဖူးတဲ့ ကုလားကားမွာ မင္းသားက သဘာဝ ပတ္ဝန္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္တဲ့ ကိစၥမ်ိဳးေတြမွာ တက္ၾကြလွဳပ္ရွားသူေပါ့။ သူနဲ႕ သူ႕ညီဝမ္းကြဲ (ဗီလိန္)တို႕ ထိပ္တိုက္ရင္ဆိုင္တဲ့ အခန္းမွာ...
သူ႕ညီက ေျပာတာက... ဒီေတာဒီေတာင္ ဒီပိုင္နက္ကို သူ႕ေယာက္ခမ ပိုင္တာ ျဖစ္လို႕... စီးပြါးေရးအရ အက်ိဳးအျမတ္ရိွမယ့္ ကိစၥမွန္သမွ်ကို သူ လုပ္ခ်င္သလို လုပ္မယ္။ လာမတားနဲ႕ မရဘူး... ဆိုတဲ့ သေဘာမ်ိဳး ေျပာတယ္။

မင္းသားက ျပန္ေျပာတယ္။ ဒီေတာဒီေတာင္ ဒီသဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ကို ဘယ္သူမွ မပိုင္ဘူး။ ငါတုိ႕က ဧည္႕သည္ေတြ။ ဒီသဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႕ ဧည္႕သည္ေတြ။ ငါတုိ႕က ပိုင္ရွင္ မဟုတ္ဘူး။ ဒီသဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ကို ငါတုိ႕လည္း မပိုင္သလို အနာဂတ္မွာ ရိွလာမယ့္ လူသားေတြလည္း မပိုင္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ကို မပ်က္မဆီးရေလေအာင္ သဘာဝအတုိင္းပဲ ရိွေနဖို႕လိုတယ္ ဆုိတာမ်ိဳး ျပန္ေျပာတယ္။

အဓိက ေျပာခ်င္တာက... ကိုယ္ေတြက ဧည္႕သည္ပါ။ ဒီကမာၻေျမႀကီးက အိမ္ရွင္ပါ။ အိမ္ရွင္ကို ဧည္႕သည္က မေစာ္ကားရဘူး ဆိုတာမ်ိဳး ေျပာၾကဆိုၾကတယ္။ အိမ္ရွင္ကို ေစာ္ကားမိရင္ ဧည္႕သည္အဖို႕ ရလဒ္ေကာင္းေတြ ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ဘူးေလ။ အိမ္ရွင္ကို ေစာ္ကားတဲ့ လုပ္ရပ္ေတြ လုပ္မိကိုင္မိတဲ့အခါမွာ အိမ္ရွင္ရဲ႕ တံု႕ျပန္မွဳကို ဧည္႕သည္ေတြ ခါးစည္းခံရၿပီပဲ။

ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ေရႀကီးတာေတြ ရာသီဥတု ေဖာက္ျပန္တာေတြကို ျမင္ရၾကားရသိရေတာ့ ဧည္႕သည္ျဖစ္တဲ့ လူသားေတြဟာ အိမ္ရွင္ကမာၻေျမႀကီးအေပၚမွာ ေစာ္ကားထားတာ မ်ားေနၿပီဆိုတာ သတိခ်ပ္မိလို႕ပါ။ ေတာေတြေတာင္ေတြ ေျပာင္သလင္းခါကုန္ရင္ ေရေတြႀကီးတတ္တယ္ ဆိုတာကို လက္ေတြ႕ ျမင္ရလာပါၿပီ။ သစ္ေတာသစ္ပင္ေတြ မရိွတဲ့အခါ ရာသီဥတုႀကီး ပူသထက္ ပိုပူလာပါၿပီ။

ဒါေၾကာင့္ သဘာ၀ပတ္ဝန္းက်င္ကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ ထိန္းသိမ္းၾကပါလို႕... သစ္ေတာသစ္ပင္ေတြကို ေစာင့္ေရွာက္ၾကပါလို႕... အထူး တိုက္တြန္းခ်င္ပါတယ္။

Tuesday, June 5, 2018

My Lovely Teachers

မနက္ပိုင္းမွာ အိပ္မက္ မက္တယ္။ ကိုယ္က အလုပ္ကိစၥနဲ႕ ပုသိမ္ဘက္ကို ခရီးထြက္လာတာေပါ့။ လမ္းေဘး လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ အလုပ္က ကိုယ့္အထက္အရာရိွ ဘြားေတာ္ႀကီးနဲ႕ ေတြ႕လို႕ ပုသိမ္ကို ဘယ္လို သြားမလဲ လို႕ေတာင္ သူက ေမးတယ္။ ကိုယ္က ဘယ္သြားသြား ကုိယ့္ပါးပါးက ကားေမာင္းၿပီး လိုက္ပို႕ေပးတာလို႕ ေျဖလိုက္တယ္။ (ဟိုးအရင္ကတည္းက ကိုယ္ေတြ အလုပ္ကိစၥ စာေမးပြဲကိစၥနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး ဟိုဟိုဒီဒီ သြားရမယ္ဆိုရင္ ပါးပါးက သူကိုယ္တုိင္ ကားေမာင္းၿပီး လိုက္ပို႕တတ္တာကို စိတ္စြဲတာ ျဖစ္မယ္။ စကၤာပူရံုးက လူေတြ ပုသိမ္ကို ဘာသြားလုပ္ဖို႕လဲ ဆုိတာလည္း အိပ္မက္ထဲမွာ မပါဘူး။)

အဲဒီလက္ဖက္ရည္ဆိုင္နားမွာ တျခားဆုိင္ေတြလည္း ရိွလို႕ လွည္႕ပတ္ၾကည္႕ေနတုန္း စာသင္ေက်ာင္းတခုထဲကို ေရာက္သြားတယ္။ ေက်ာင္းကေတာ့ ပ်ဥ္ကာ သြပ္မိုး ေျမစိုက္ေက်ာင္းေလးပါ။ ေက်ာင္းဝင္းတံခါးကလည္း သစ္သားပ်ဥ္ခ်ပ္ေတြနဲ႕ လုပ္ထားတဲ့ တံခါးေပါ့။ ေက်ာင္းၿခံစည္းရိုးေတြကလည္း သစ္သားတုိင္ေတြနဲ႕ ကာထားတာ။ ေက်ာင္းဖြင့္ခါစ ျဖစ္လို႕ အႀကီးေတြက ငိုေနတဲ့ အငယ္ေတြကို လက္ဆြဲၿပီး ေက်ာင္းထဲ ေခၚလာတာမ်ိဳးေတြလည္း ေတြ႕ရတယ္။ တခ်ိဳ႕ဆို ေပြ႕ပိုက္ခ်ီၿပီး ေက်ာင္းခန္းထဲ ေခၚလာတာလည္း ျမင္ရတယ္။ (ဒါကေတာ့ သတင္းေတြမွာ ျမန္မာျပည္က ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္ ျမင္ကြင္းေတြကို ျမင္ၿပီး အိပ္မက္ထဲအထိ ပါလာတာ ျဖစ္မယ္။)

ဘယ္ကေန ဘယ္လို ကိုယ္က ေက်ာင္းဝင္းထဲ ေရာက္ေနသလဲေတာ့ မသိဘူး။ ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ့ ေက်ာင္းဝင္းတံခါးကေန ကိုယ္က ဝင္လာတာ မဟုတ္ဘူး။ ေက်ာင္းဝင္းတံခါးနားမွာ ကင္းတဲလိုမ်ိဳး သစ္သားေဆာင္ေလးတခု ရိွတယ္။ အဲဒီိအေဆာင္ေလးထဲမွာ ဆရာမေတြ ရိွၾကတယ္။ ေက်ာင္းရဲ႕ ၿခံေထာင့္နားမွာလည္း စကၠဴပန္းပင္ေတြ ရိွေနတယ္။ အဲဒီေအာက္က သစ္သားခံုတန္းရွည္မွာလည္း ဆရာမတခ်ိဳ႕ ထိုင္ေနၾကတယ္။

ေက်ာင္းဝင္းအဝကို ကိုယ္က လွမ္းၾကည္႕မိလိုက္ေတာ့ ဆရာမတေယာက္က ကိုယ့္ကို ျမင္ၿပီး အားရဝမ္းသာနဲ႕ လက္ႀကီး၂ ဘက္ကို ေဘးကို ဖြင့္ထားၿပီး ေျပးလာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္က ဖက္ထားလိုက္တယ္။ အဲဒါ ကိုယ္ေနခဲ့တဲ့ အလယ္တန္းေက်ာင္းက ဆရာမ ေဒၚေနာ္စာေဖာပဲ။ ကရင္ဆရာမႀကီးေပါ့။ ဆရာမက ကြမ္းစားတတ္လို႕ သြားမွာ ကြမ္းဂ်ိဳးေတြ ကပ္ေနတာကို အထင္းသား ျမင္ရႏိုင္တဲ့အထိ ပါးစပ္ႀကီး အားရပါးရ ဖြင့္ၿပီး ရယ္ၿပံံဳးတတ္တဲ့ ဆရာမပါ။

ဆရာမက ကိုယ့္ကို ဖက္ထားတုန္း ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ ကိုယ္ေတြရဲ႕ ဆရာမ ေဒၚေရႊသန္းကို ျဖတ္ကနဲ သတိရမိသြားတယ္။ အဲဒါကို ဆရာမ ေဒၚေနာစာေဖာကိုလည္း ေျပာမိတယ္။ ဆရာမကို အခုလိုေနရမွာ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ေတြ႕ေတာ့ ဆရာမေဒၚေရႊသန္းကို သတိရမိသြားတယ္လို႕။ အဲဒီအခါ ဆရာမလည္း ငို... ကိုယ္လည္း ငိုၾကတယ္။ ကိုယ္ေတြ ငိုေနတာကို စာသင္ခန္းထဲက ဆရာမေဒၚစန္းစန္းက လွမ္းၾကည္႕ေနတယ္။ စကၠဴပန္းပင္ေအာက္က ခံုတန္းမွာ ထုိင္ေနတဲ့ ဆရာမေဒၚၾကည္ၾကည္လြင္တို႕လည္း လွမ္းၾကည္႕ၾကတယ္။

အျပင္ေလာကမွာ ဆရာမ ေဒၚေရႊသန္းေရာ ဆရာမ ေဒၚေနာစာေဖာေရာ မရွိၾကေတာ့ပါဘူး။ ဆရာမ ေဒၚေရႊသန္းက အရင္ဆံုးတာပါ။ ဆရာမ ေဒၚေနာစာေဖာကေတာ့ ေနာက္မွ ဆံုးတာပါ။ ဆံုးပါးသြားၿပီ ျဖစ္တဲ့ ဆရာမ ၂ ေယာက္ကို အိပ္မက္ထဲမွာ ေတြ႕မိ သတိရမိတာပါ။

အိပ္မက္ထဲမွာ မ်က္ရည္ေတြ အလံုးလိုက္ က်တဲ့အထိ ဝမ္းနည္းပက္လက္ ငိုၾကတယ္။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ငိုသလဲေတာ့ မသိဘူး။ အဲဒီ ငိုတဲ့အရိွန္နဲ႕ အိပ္ယာက ႏိုးလာတယ္။ ႏိုးလာတာေတာင္ ရင္ထဲမွာ ငိုထားတဲ့အရွိန္က မေသေသးဘူး။ တေငြ႕ေငြ႕နဲ႕ က်န္ေနေသးတယ္။

ေျပာခ်င္တာက ကိုယ္ေတြေနခဲ့တဲ့ အလယ္တန္းေက်ာင္းေလးက ဆရာ ဆရာမေတြကို ကိုယ္ေတြ သိပ္ခ်စ္ေၾကာက္ရိုေသတာ ဘယ္ေလာက္ထိလဲ ဆုိေတာ့... အိပ္မက္ထဲမွာ မ်က္ရည္အလံုးလိုက္ က်ေအာင္ ငိုခဲ့ရတဲ့အထိ သံေယာဇဥ္ႀကိဳးေတြ ခိုင္ၿမဲ ႀကီးမားလြန္းလွတယ္ ဆိုတာပါပဲ။ ကိုယ္ေတြရဲ႕ ေတာေက်ာင္းက ဆရာ ဆရာမေတြ သိပ္ခ်စ္ဖို႕ ေကာင္းတယ္။ ကိုယ္ေတြအေပၚမွာ ေက်းဇူးႀကီးလွပါတယ္။

Sunday, April 22, 2018

The meaning of Entitlement

မနက္က တီဗီြအစီအစဥ္မွာ စကၤာပူမွာ လာဖြင့္ထားတဲ့ ဂ်ပန္ဆူရွီဆိုင္အေၾကာင္း ျပတယ္။ စားဖိုမွဳးနဲ႕ ငါးအပါအဝင္ ကုန္ၾကမ္းေတြက ဂ်ပန္ကေပါ့။ အမွတ္မထင္ ထိုင္ၾကည္႕လိုက္ေပမယ့္ စိတ္ဝင္စားစရာေတြ အမ်ားႀကီးပါပဲ။

ဂ်ပန္မွာ ငါးအသားက အညိဳအမဲ စြဲေနရင္ ေစ်းကို ျပန္သြားၿပီး ခ်က္ခ်င္း ျပန္လဲလို႕ရတယ္။ အခု စကၤာပူမွာကေတာ့ ငါးက ဂ်ပန္ကေန လာတာျဖစ္လို႕ အသားလႊာလိုက္ရင္ အသားမွာ အညိဳအမဲ မစြဲတဲ့ ငါးေတြ ပါလာဖို႕ပဲ ဆုေတာင္းေနရတယ္တဲ့။ ဂ်ပန္မွာ အရာရာ အဆင္ေျပေနလို႕ ဂရုစိုက္ဖို႕ မလိုတဲ့ အေသးအမႊားေတြကို စကၤာပူမွာ ဂရုစိုက္ေနရတဲ့အေၾကာင္း ေျပာျပသြားတယ္။

ေနာက္တခုက သူ႕အေဖက သူ႕ကို ဘယ္လို ေလ့က်င့္ေပးတယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေလးကို အင္တာဗ်ဴးထားတာ စိတ္ဝင္စားဖို႕ ေကာင္းတယ္။ သူ႕အေဖက သူ႕ကို အသက္ ၁၄ ႏွစ္အရြယ္ထိ ဆူရွီဆိုင္ကို ဝင္လာဖို႕ မေျပာနဲ႕ ေခ်ာင္းၾကည္႕ခြင့္ေတာင္ မေပးခဲ့ဘူး။ စိတ္ဝင္စားမွဳ မေလွ်ာ့သြားရေအာင္ ဆိုင္ကို ေပးမၾကည္႕တဲ့ သေဘာမ်ိဳးပဲ။ ျမင္ပါမ်ားရင္ ငယ္ နမ္းပါမ်ားရင္ ျပယ္ ဆိုတဲ့ သေဘာတရားလိုမ်ိဳး ျဖစ္မယ္။

သူ႕အသက္ ၁၄ ႏွစ္အရြယ္ ေရာက္မွ သူ႕အေဖက ဆုိင္ထဲကို ေပးဝင္ၿပီး အလုပ္ စ လုပ္ခိုင္းတယ္။ အဲဒီမွာ သူ႕အေဖ ေျပာသြားတဲ့ စကားေလးကို သေဘာက်မိတယ္။

လူငယ္ေတြက ရပိုင္ခြင့္ (entitlement) ကို နားလည္မွဳ လြဲေနၾကတယ္။ အစစအရာရာကို သင္ေပးမွဳ တတ္ေျမာက္ႏိုင္တာ မဟုတ္ဘူး။ သူ႕သားကို ဘာတခုမွ သင္ေပးဘူး။ ဓါးလည္း ေပးမကိုင္ဘူး။ ငါးလည္း မကိုင္ရဘူး။ ၂ ႏွစ္တိတိ ဆိုင္ထဲမွာ စားပြဲထိုးခိုင္းထားတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဆိုင္ထဲက စာဖိုးမွဴးေတြ ဆူရီွီေတြကို ဘယ္လိုမ်ိဳး ျပင္ဆင္သလဲ ငါးေတြကို ဘယ္လိုမ်ိဳး အသားလႊာသလဲ ဆုိတာကို ေဘးကေန ၾကည္႕ခုိင္းတယ္။ သူမ်ားေတြ လုပ္ပံုကိုင္ပံုကို အတုယူဖို႕ အေရးႀကီးတာကို နားလည္ေအာင္ လုပ္ေပးတယ္။ ၂ ႏွစ္ ၿပီးေတာ့မွ ဓါးေပးကိုင္ၿပီး လက္ေတြ႕ လုပ္ခိုင္းခဲ့တယ္တဲ့။

ရပိုင္ခြင့္ေတြကို မၾကည္႕ပဲ အလုပ္ထဲကေန ဘာေတြ ေလ့လာသင္ယူလို႕ ရသလဲ ဆုိတာေတြကိုလည္း ၾကည္႕သင့္ေၾကာင္းကို ဂ်ပန္အဖိုးႀကီးက ေျပာျပသြားတာ လိုုက္နာစရာ နမူနာယူစရာပါပဲ။

Wednesday, April 18, 2018

How to renew Passport at Myanmar Embassy?

စကၤာပူက ျမန္မာသံရံုးမွာ ႏုိင္ငံကူးလက္မွတ္ (Passport) သက္တမ္းတိုးတဲ့ အေၾကာင္းအရာ လုပ္ငန္းစဥ္ကို အတိုခ်ဳပ္ ေရးပါမယ္။ သက္တမ္းတိုး လုပ္ခ်င္တဲ့သူေတြ သိရေအာင္ အေတြ႕အႀကံဳကို ေဝမွ်တာမ်ိဳးပါ။

၁။ ျမန္မာသံရံုး စကၤာပူရဲ႕ Web site မွာ ရက္ခ်ိန္း Appointment ယူရပါတယ္။ Appointment ရက္ကို ေရြးၿပီးတဲ့အခါမွာ ႏုိင္ငံကူးလက္မွတ္ (Passport) သက္တမ္းတိုးမယ့္သူရဲ႕ ကိုယ္ေရးအခ်က္အလက္ေတြကို Online Form မွာ ျဖည္႕ရပါတယ္။ ၿပီးရင္ေတာ့ Form ျဖည္႕ထားတုန္းက ေပးထားတဲ့ email ထဲကို Confirm လုပ္ဖို႕ စာတေစာင္ ဝင္လာပါမယ္။ ေပးထားတဲ့ Link ကို ႏွိပ္လိုက္ရင္ Appointment Confirm ျဖစ္ၿပီး Appointment Number (Q Number) တခု ရပါမယ္။ Print လုပ္ရမယ့္ PDF Form တခုပါတဲ့ email တေစာင္ ထပ္ဝင္လာပါမယ္။

၂။ email ထဲက PDF Form ကို Print ထုတ္ပါ။ လိုအပ္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြ ျဖည္႕ၿပီး ၆ လအတြင္း ရိုက္ထားတဲ့ ဓါတ္ပံု ၁ ပံု ကပ္ပါ။ လုိအပ္တဲ့ စာရြက္စာတမ္းေတြကို မိတၱဴ ကူးပါ။ ဥပမာ လက္ရိွ ကိုင္ထားတဲ့ Pass (PR, EP, SP, WP), Passport ။ ၿပီးရင္ Appointment Number (Q Number) အရ ခ်ိန္းထားတဲ့ ရက္မွာ ဘယ္အခ်ိန္ သြားသင့္သလဲ ဆိုတာ သံရံုးက Web site မွာ ရွာေဖြဖတ္ရွဳထားပါ။ Q Number က ၁၀၀ က စပါတယ္။

၃။ သံရံုးက မနက္ ၈ နာရီ စ ဖြင့္ပါတယ္။ Q Number က ၁၀၀ ပတ္ဝန္းက်င္ဆိုရင္ မနက္ ၈ နာရီ အေရာက္ သြားႏုိင္ရင္ ေကာင္းပါတယ္။ သံရံုးကို ေရာက္တဲ့အခါမွာ ေကာင္တာ ၁၊ ၂၊ ၃ က ေခၚေနတဲ့ Q Number ေတြကို ျပထားပါတယ္။ အဲဒီ ေကာင္တာေတြမွာ ယူလာတဲ့ စာရြက္စာတမ္းေတြ ျပပါ။ သူတုိ႕က လိုအပ္တာေတြ စစ္ေဆးၿပီးရင္ ကြန္ပ်ဴတာစနစ္ထဲကို အခ်က္အလက္ေတြ ျဖည္႕ပါမယ္။ အဲဒီလို စစ္ေဆးခနဲ႕ အခ်က္အလက္ ထည္႕သြင္းတဲ့ ေကာင္တာမွာ စကၤာပူေဒၚလာ ၂၀ ေပးေဆာင္ရပါတယ္။ မိတၱဴကူးဖို႕ လိုအပ္တာေတြ ရိွရင္ အဲဒီေကာင္တာကပဲ ကူးေပးပါတယ္။ ၁ ေစာင္ကို ျပား ၅၀ ေပးရပါတယ္။

၄။ အဲဒီေကာင္တာ ၿပီးတဲ့အခါ ေဘးကပ္ရပ္အခန္းမွာ ဓါတ္ပံုရိုက္ လက္ေဗြႏွိပ္ရပါတယ္။ လက္မ ၂ ခုကို အရင္ ႏွိပ္ရတယ္။ ေပးရင္ လက္ ၄ ေခ်ာင္းကို ႏွိပ္ရပါတယ္။ Passport မွာ ပါလာမယ့္ လက္မွတ္ နမူနာ ယူပါတယ္။ အဲဒါေတြၿပီးရင္ ရိုက္ထားတဲ့ ဓါတ္ပံုနဲ႕ လက္မွတ္နမူနာပါတဲ့ ျဖတ္ပိုင္း ၁ ခု ေပးပါတယ္။ အဲဒီ ျဖတ္ပိုင္းနဲ႕ ဖိုင္တြဲကို ယူၿပီး မနက္ ၉ နာရီခြဲမွာ စ ဖြင့္မယ့္ ေကာင္တာ ၅ နဲ႕ ၆ ကို ေစာင့္ရပါတယ္။

၅။ ေကာင္တာ ၅ နဲ႕ ၆ က ေခၚၿပီဆိုရင္ စာရြက္စာတမ္း မူရင္းေတြကို ျပရပါတယ္။ ဥပမာ လက္ထပ္စာခ်ဳပ္၊ ေမြးစာရင္းတုိ႕ေပါ့။ စစ္ေဆးတာ ၿပီးသြားရင္ ဓါတ္ပံုေကာင္တာက ေပးလိုက္တဲ့ ျဖတ္ပိုင္းကို ျပန္ေပးၿပီး ညေန ၄ နာရီမွာ စာအုပ္လာထုတ္ဖို႕ ေျပာပါလိမ့္မယ္။ စာအုပ္ ထုတ္တဲ့အခ်ိန္မွာ စာအုပ္ဖိုး စကၤာပူ ၃၅ ေဒၚလာ ယူလာဖို႕လည္း မွာပါလိမ့္မယ္။

၆။ ညေန ၄ နာရီ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ေကာင္တာ ၆ အေရွ႕မွာ တန္းစီေနတဲ့ လူတန္းႀကီးကို ေတြ႕ရပါမယ္။ ေယာက်ာ္းေလးေတြက တလိုင္း၊ မိန္းကေလးေတြက တလိုင္း တန္းစီရပါတယ္။ ေကာင္တာေရွ႕ကို ေရာက္တဲ့အခါ ျဖတ္ပိုင္းေလးနဲ႕ စာအုပ္ဖိုး ေပးလိုက္ရင္ သူတို႕က စာအုပ္ ရွာေပးပါတယ္။ သူတုိ႕ ျပန္ေပးတဲ့ စာအုပ္အေဟာင္းနဲ႕ အသစ္ကို ယူ... ကိုယ့္စာအုပ္ ဟုတ္မဟုတ္ စစ္ၿပီးရင္ ျပန္လုိ႕ ရပါၿပီ။

၇။ မိသားစုလုိက္ စာအုပ္အတူတူ သက္တမ္းတိုးတယ္ ဆိုရင္ စာအုပ္ လာေရြးတဲ့အခါမွာ ၁ ေယာက္တည္းက ျဖတ္ပိုင္းျပၿပီး လာေရြးလို႕ ရပါတယ္။ PV ကေန PJ တို႕ PT တို႕ ေျပာင္းတာလည္း သံရံုးက တခါတည္း လုပ္ေပးပါတယ္။ ေလွ်ာက္လႊာမွာ အခ်က္အလက္ျဖည္႕ လက္မွတ္ထိုးၿပီး တြဲတင္လိုက္ဖို႕ပဲ လိုတာပါ။ လက္ရိွကိုင္ထားတဲ့ စာအုပ္ သက္တမ္းက ၁ ႏွစ္ေအာက္ပဲ က်န္ရင္ ဒဏ္ေၾကးေဆာင္စရာ မလိုပါဘူး။

မွတ္ခ်က္။ ေတာင္းထားတဲ့ စာရြက္စာတမ္းေတြ ျပည္႕စံုရင္ လုပ္ရကိုင္ရ အဆင္ေျပပါတယ္။ ကိုယ္ေတြက ဒီေန႕ မနက္ ၈ နာရီခြဲ သံရံုးကို ေရာက္တယ္။ မနက္ ၁၀ နာရီ မထိုးခင္မွာ ျဖတ္ပိုင္းရလို႕ အိမ္ျပန္လိုက္တယ္။ ညေန ၃ နာရီ မထိုးခင္ အိမ္ကေန ျပန္ထြက္လာတယ္။ သံရံုးကို ညေန ၄ နာရီေလာက္ ေရာက္ၿပီး စာအုပ္ေရြးဖို႕ တန္းစီတယ္။ ညေန ၄ နာရီမခြဲခင္ သံရံုးအျပင္ကို စာအုပ္အသစ္နဲ႕ ျပန္ထြက္လာခဲ့တယ္။ စကၤာပူက ျမန္မာသံရံုးမွာ စာအုပ္သက္တမ္းတိုးတာ ဒီေလာက္ပါပဲကြယ္။