Be elegant or ugly?

ဘုရားေရွ႕မွာထိုင္ေနတဲ့ ျခေသၤ့ေတြ
က်က္သေရရိွလား ရုပ္ဆိုးလား
ၾကည္႕တဲ့ရွဳေထာင့္မွာ မူတည္ေပမယ့္
ဘုရားေရွ႕မွာ မရိွေနတဲ့ ျခေသ့ၤေတြ
က်က္သေရရိွလား ရုပ္ဆိုးလား
လုပ္တဲ့အျပဳအမွဳမွာ မူတည္သြားတယ္။

A piece of gipsy life-5

ဆယ္တန္းေအာင္စာရင္း ထြက္ေတာ့ တကၠသိုလ္ေတြ ပိတ္ထားတုန္းပါပဲ။ အလယ္တန္းေက်ာင္းတုန္းက ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီးက ကၽြန္ေတာ္ ေ၀ေလေလျဖစ္မွာ စိုးရိမ္ၿပီး ကြန္ပ်ဴတာ သင္တန္းေတြ တက္ဖုိ႕ အိမ္မွာ လာေျပာပါတယ္။ ဆရာႀကီး ကိုယ္တိုင္ အိမ္အထိ လာေျပာတယ္ဆိုေတာ့ အိမ္ကလည္း ေခါင္းမခါေတာ့ဘူး။ အဲဒီလိုနဲ႕ သင္တန္းေတြ စံုစမ္းဖို႕ ေကအမ္ဒီကို ပါပါးမာမားနဲ႕အတူ ထြက္လာခဲ့တယ္။ ေကာင္တာက မသီတာ အေျပာေကာင္းတာနဲ႕ ႏိုင္ငံတကာ အဆင့္မွီ ဒီပလိုမာ သင္တန္းကို စိတ္၀င္စားသြားတယ္။ စာေမးပြဲေၾကးက ေဒၚလာနဲ႕ သြင္းရမယ္ဆုိေတာ့ မာမားက ေမးေသးတယ္။ စာလိုက္ႏိုင္မွာ ေသခ်ာလားတဲ့။ သင္တန္းေၾကးနဲ႕ စာေမးပြဲေၾကးက မနည္းဘူးေနာ္တဲ့။

အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက အိမ္ရဲ႕စီးပြါးေရးက အေတာ္ေလးကို ယိုင္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့။ စတိုးဆိုင္လည္း အဆင္မေျပလို႕ ပိတ္ထားလိုက္ၿပီ။ အိမ္မွာ စုထားသမွ်ေငြသားက သင္တန္းေၾကးနဲ႕ စာေမးပြဲေၾကး ေလာက္ငွရံုပဲ ရိွတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က တက္မယ္ဆုိေတာ့လည္း အိမ္က ေငြထုတ္ေပးရွာတယ္။ ေဒၚလာေတြလည္း သြား၀ယ္ၾကတာေပါ့။ စာေမးပြဲေၾကး ေဒၚလာ ၂၀၀ ေက်ာ္ဆိုတာ ဂဏန္းအရ ၾကည္႕ရင္သာ နည္းနည္းေလး။ ျမန္မာေငြတန္ဖိုးနဲ႕ ေျပာင္းလုိက္ေတာ့ မနည္းဘူးဗ်။ အစကေတာ့ ဘယ္ေလာက္မွ မရိွဘူး ထင္ထားတာ။ တကယ္ကုန္တဲ့ ေငြကို ျမင္လိုက္ရမွ လူႀကီးေတြ ေငြအတြက္ ေခါင္းခဲေနရတဲ့ အေနအထားကို သေဘာေပါက္သြားတယ္။

အိမ္က အကုန္အက်ခံၿပီး ေက်ာင္းထားေပးမွေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္ကလည္း စာလိုက္ႏိုင္ေအာင္ လုပ္ရၿပီေပါ့။ ကြန္ပ်ဴတာဆိုတာ တစ္ခါမွေတာင္ မျမင္ဖူးတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အဖို႕ အရာရာဟာ အသစ္အဆန္းပါပဲ။ စိတ္၀င္စားတဲ့ ဘာသာေတြ ရိွသလို၊ စိတ္မ၀င္စားတဲ့ ဘာသာေတြလည္း ရိွတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းစာေတြကို စာေၾကြး မရွိေအာင္ လုပ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ညဥ္႕နက္တဲ့အထိ စာလုပ္တယ္။ တစ္ေန႕စာ တစ္ေန႕ ျပန္ျပန္ဖတ္လိုက္တယ္။ ဆယ္တန္းတုန္းက အဲဒီေလာက္ မႀကိဳးစားခဲ့တာ အမွန္ပဲ။ အခုမွ ေဒၚလာ မ်က္ႏွာနဲ႕ စာႀကိဳးစား ျဖစ္သြားတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ ပထမႏွစ္၀က္ကို ဘာသာစံု အေရာင္ေတြပ်ံၿပီး ေအာင္သြားၿပီး ေအာင္စာရင္းရဲ႕ ထိပ္ဆံုး ၁၀ ေယာက္ထဲ ၀င္သြားခဲ့တယ္။

ဒုတိယႏွစ္၀က္မွာ ေက်ာင္းတက္ေနတုန္း အင္တာဗ်ဴး ေခၚတာနဲ႕ အေတြ႕အႀကံဳရေအာင္ ၀င္ေျဖလိုက္တယ္။ ေမးသမွ်ကို စိတ္ထဲမွာ ရိွသမွ် ေျဖတတ္သလို ေျဖလိုက္တာ အလုပ္ရသြားပါေလေရာ။ အဲဒီလိုနဲ႕ ဒုတိယႏွစ္၀က္ စာေမးပြဲ ေျဖၿပီးတာနဲ႕ ခ်က္ခ်င္းပဲ အလုပ္၀င္ခဲ့လိုက္တယ္။ အလုပ္၀င္ျဖစ္ေတာ့ အိမ္က ေနာက္တစ္တန္း ဆက္တက္မလားတဲ့။ ဘြဲ႕ရတဲ့အထိေတာ့ မထားႏိုင္ေပမယ့္ ဒီတစ္တန္းေတာ့ ထားေပးမယ္တဲ့။ အလုပ္က ရတဲ့လခနဲ႕ ျပန္ဆပ္ေပါ့ ဆိုၿပီး ဒုတိယႏွစ္အတန္းကို ေက်ာင္းလခ သြင္းေပးခဲ့တယ္။ အဲဒီကေနစၿပီး ဘ၀မွာ အလုပ္တစ္ဖက္ ေက်ာင္းတစ္ဖက္ ျဖစ္သြားပါေလေရာ။

ဒုတိယႏွစ္အတြက္ စာေမးပြဲေၾကးေတြ မသြင္းရေသးခင္မွာ ဘီစီက ပညာသင္စရိတ္ စေကာ္လာေပးမယ္ ဆိုၿပီး အင္တာဗ်ဴး ေခၚတယ္။ အဲဒီလိုေခၚတဲ့အခ်ိန္မွာ ပထမႏွစ္ရဲ႕ ဒုတိယႏွစ္၀က္ ေအာင္စာရင္းက မထြက္ေသးေတာ့ ပထမႏွစ္၀က္ ေအာင္စာရင္းက အမွတ္အမ်ားဆံုး ထိပ္ဆံုး ၁၀ ေယာက္ကို အင္တာဗ်ဴး ေခၚေတြ႕ပါေလေရာ။ ကၽြန္ေတာ္ အဆင့္က ၇ လား ၈ လား မသိဘူး။ သိပ္မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ေသခ်ာတာက ထိပ္ဆံုး ၅ ေယာက္ထဲမွာ မပါဘူး။ ထိပ္ဆံုး ၅ ေယာက္ကေတာ့ ထိပ္ထိပ္ႀကဲ စပါယ္ရွယ္ ေတာ္ၾကတဲ့သူေတြ။ စာဆိုလည္း အေတာ္ ႀကိဳးစားတယ္။ အဂၤလိပ္စာလည္း ေတာ္ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဖြတ္ခ်က္ ဖြတ္ခ်က္ေလးပါ။

အင္တာဗ်ဴး မေျဖခင္ကေတာ့ ရင္ခုန္ဖင္တုန္ၿပီး ေၾကာက္ေနေပမယ့္ တကယ္တမ္း ေျဖရေတာ့လည္း ဘာမွ မဟုတ္ဘူး။ အဲကြန္းကလည္း ေအးေတာ့ ေသးေပါက္ခ်င္သလိုလို မီးယပ္ခ်မ္း ထခ်င္သလိုလိုပဲ။ ပါးစပ္ကေတာ့ သံဗုေဒၶဂါထာပဲ ေတာက္ေလွ်ာက္ ရြတ္ၿပီး ေျဖရမယ့္ အလွည္႕ကို ေစာင့္ေနလိုက္တယ္။ တစ္ေယာက္ၿပီးမွ ေနာက္တစ္ေယာက္ အခန္းထဲ၀င္ၿပီး ေျဖရတာဆိုေတာ့ သူမ်ားတကာေတြကို ဘာေတြ ေမးလဲေတာ့ မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္အလွည္႕မွာေတာ့ ဘယ္မွာေနလဲ။ မိဘေတြက ဘာလုပ္လဲ။ ဆယ္တန္းကို ဂုဏ္ထူး ဘယ္ႏွလံုး ပါလဲ။ ငယ္ငယ္တုန္းက ဘယ္ေက်ာင္းမွာ တက္ခဲ့သလဲ။ ဆယ္တန္းကို ဘယ္ေက်ာင္းက ေအာင္ခဲ့သလဲ။ အခုေရာ ဘာလုပ္ေနသလဲ။ အရမ္းလြယ္တဲ့ ေမးခြန္းေတြ ဆိုေတာ့လည္း ေအးေအးေဆးေဆး ေျဖႏိုင္ခဲ့တယ္။

မိဘေတြက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ဖြင့္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က နံျပားရိုက္ပါတယ္။ စားပြဲထိုးပါတယ္။ ပန္းကန္ ေဆးပါတယ္။ ႏို႕အိုးက်ိဳပါတယ္။ ႏို႕အိုးတိုက္ပါတယ္။ ေနတာကေတာ့ ရန္ကုန္ ဆင္ေျခဖုန္းမွာ ေနပါတယ္။ လိွဳင္ျမစ္ကမ္းေဘးက ဓနိမိုး ထရံကာ မြဲေတေတ ေက်ာင္းကေလးမွာ ငယ္ငယ္တုန္းက ေနခဲ့ရတယ္။ ေငြရိွမွ လူရာ၀င္တဲ့ အနံႀကီးကြင္းက်ယ္ အထက္တန္းေက်ာင္းႀကီးကေန ဆယ္တန္းေအာင္တယ္။ ဂုဏ္ထူးကေတာ့ ဘာသာစံု မဟုတ္ပါဘူး။ အခုေတာ့ လခ ၈၀၀၀ က်ပ္နဲ႕ ပေရာဂ်က္ ႀကီးၾကပ္ေရးမွဴး လုပ္ေနပါတယ္။ အဲဒါေလးပဲ ေျဖလုိက္ရတယ္။ အိုေခ ရၿပီ..... ဆိုၿပီး ျပန္လႊတ္လိုက္လို႕ ေက်ာင္းကို ျပန္လာခဲ့လိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အင္တာဗ်ဴးမွာ လိွဳင္ျမစ္ကမ္းေဘးက ေက်ာင္းအေၾကာင္းကိုေတာ့ အေတာ္ေလး ေမးပါတယ္။

အဲဒီလိုနဲ႕ ေနာက္ႏွစ္ရက္မွာ အေျဖထြက္ပါတယ္။ အားလံုးထဲကေန ကၽြန္ေတာ္ကို ေရြးပါတယ္တဲ့။ အဲဒီလိုနဲ႕ ေပးထားၿပီးတဲ့ ဒုတိယႏွစ္ ေက်ာင္းလခကို ျပန္ထုတ္ေပးပါတယ္။ မသြင္းရေသးတဲ့ စာေမးပြဲေၾကးကို သြင္းစရာ မလိုေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီ စေကာ္လာကို ဘယ္ကေန ေပးမွန္းလည္း မသိပါဘူး။ ဘြဲ႕ရတဲ့အထိ ေက်ာင္းၿပီးေအာင္ တက္ပါမယ္လို႕ပဲ ခံ၀န္ကတိ ထိုးခိုင္းပါတယ္။ စာေမးပြဲ က်ခဲ့ရင္လည္း စေကာ္လာ ဆက္မေပးပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ ဘာသာစံုကို ေအာင္ေအာင္ေျဖႏိုင္ဖို႕ လုပ္ရတာေပါ့။ ဒုတိယႏွစ္ကို အလုပ္တစ္ဖက္နဲ႕ ႀကိဳးစားလိုက္ရတာ ႏွာေခါင္းေလး ေဖာ္ၿပီး ေအာင္သြားရွာလို႕ တတိယႏွစ္ကို ဆက္တက္ခြင့္ ရလိုက္တယ္။ တတိယႏွစ္ ေရာက္ရင္ အိုေခပါၿပီ။ စာေမးပြဲေၾကးနဲ႕ သင္တန္းေၾကးက အေတာ္ကို ေစ်းႀကီးတာဆိုေတာ့ အိမ္က မထားႏုိင္တာ အေသအခ်ာပါပဲ။ အခုေတာ့ ဘ၀မွာ မေမွ်ာ္လင့္ထား မထင္မွတ္ထားပဲနဲ႕ ပညာသင္စရိတ္ေတြ စေကာ္လာရၿပီး ကြန္ပ်ဴတာဘြဲ႕တစ္ခု ရသြားပါေလေရာဗ်ာ။

Oh sleep!

Oh sleep! it is a gentle thing,
Beloved from pole to pole.
~Samuel Taylor Coleridge

ဒီရက္ေတြမွာ အိပ္ေရးပ်က္တာ မ်ားလြန္းလုိ႕
အရူးအမူးကို အိပ္ခ်င္ေနေသာ္လည္း
ဂ်ဴတီခ်ိန္ဟာ ဂ်ဴတီပါ... ၀တၱရား မပ်က္ကြက္ရပါ။

When I fall in Love

ဘတ္စ္ကားမွာ လက္မွတ္ျဖတ္ရမွာကို ေမ့ၿပီး ခပ္တည္တည္နဲ႕ ကားအေပၚထပ္ကို တက္သြားလို႕ ဒရိုင္ဘာက အေပၚထိတက္လာၿပီး လက္မွတ္ျဖတ္ဖို႕ေခၚမွ နဂိုအသိျပန္ကပ္တာမ်ိဳး...

ေသာက္ေရဘူးထဲကို ေရေအးထည္႕ရမွာကို ေရသန္႕စက္မွာ ေရပူခလုတ္ႀကီး ဖိထားမိလို႕ ေရဗူးပူလာေတာ့မွ နဂိုအသိျပန္ကပ္တာမ်ိဳး...

ေသာက္ၿပီးသားေကာ္ဖီခြက္ ေဆးတုန္းက ေရပူနဲ႕ ခြက္ကို က်င္းၿပီး သြန္တဲ့အခ်ိန္မွာ လက္ေပၚတည္႕တည္႕ သြန္မိလို႕ အပူေလာင္ေတာ့မွ နဂိုအသိျပန္ကပ္တာမ်ိဳး...

ေရခ်ိဳးခန္းထဲ ေခါင္းေလွ်ာ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ေခါင္းေလွ်ာ္ရည္ မသံုးမိပဲ ကိုယ္တုိက္ဆပ္ျပာရည္နဲ႕ ေခါင္းကို ပြတ္မိၿပီး အရင္ေလာက္ ဆပ္ျပာျမွဳပ္ မထြက္မွန္း သထိထားမိလုိက္မွ နဂိုအသိျပန္ကပ္တာမ်ိဳး...

မ်က္ႏွာသစ္တဲ့အခ်ိန္ မ်က္ႏွာေဆးကရင္မ္ဘူးကို လွမ္းမယူမိပဲ သြားတိုက္ေဆးဘူးကို ညွစ္ၿပီး ထြက္လာတဲ့ သြားတုိက္ေဆးနဲ႕ မ်က္ႏွာသစ္မိလို႕ စပ္ဖ်င္းဖ်င္းျဖစ္မွ နဂိုအသိျပန္ကပ္တာမ်ိဳး...

ဓါတ္ေလွခါးထဲ ၀င္ၿပီး တက္မယ့္အထပ္ကို ခလုတ္မႏွိပ္မိပဲ အေတြးေတြ လြင့္ေမွ်ာေနခ်ိန္မွာ အေပၚထပ္က ေအာက္ဆင္းမယ့္သူ ခလုတ္ႏွိပ္ေခၚလိုက္လို႕ ဓါတ္ေလွခါး တက္သြားၿပီး တံခါးပြင့္သြားတဲ့အခါ ကိုယ္သြားမယ့္ အထပ္မဟုတ္တာ ေတြ႕လိုက္ရမွ နဂိုအသိျပန္ကပ္တာမ်ိဳး...

ညဘက္ပိုင္း ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္ ေျပးေနတဲ့အခ်ိန္ လွတပတ တရုတ္မေလးေတြ ဖ်က္ကနဲျမင္လို႕ ေငးမိၿပီး တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို လြမ္းလြမ္းနဲ႕ သတိလက္လႊတ္ ေျပးေနမိလိုက္တာ ပလက္ေဖာင္းေပၚကေန ျမက္ခင္းထဲ ေရာက္ေနမွ နဂိုအသိျပန္ကပ္တာမ်ိဳး...

အဲဒီလိုမ်ိဳးေတြ ျဖစ္ရင္ေရာ ခ်စ္မိေနၿပီလို႕ ေျပာလို႕ရမလားပဲေနာ္။

~~~~~~~~~~~~~~~~

ေမ်ာက္ႏွစ္ဖြား မရီတာက ခ်စ္မိၿပီဆိုရင္မွာ လက္ေဆာ့ထားတာကို ဖတ္လို႕ေကာင္းေကာင္းနဲ႕ အားရပါးရ သြားဖတ္မိလိုက္တာ စာတစ္ပုဒ္လံုး ဖတ္ၿပီးေတာ့မွ ေနာင္တရလိုက္တယ္။ သူက အသက္ ၂၀ ႏွစ္ေအာက္ လူငယ္မ်ားအတြက္ပဲ ေရးထားတာဆိုပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕လို အိုႀကီးအိုမေတြ ျခေသၤ့သစ္လို ကေလးအေဖေတြ ဖတ္ဖို႕မဟုတ္ဘူးဆိုေတာ့လည္း ကိုယ့္ဘ၀နဲ႕ ကိုယ္ ရိွပါေစေတာ့ေလေပါ့ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ သူတစ္ေယာက္ပဲ ခ်စ္တတ္သလားေနာ္။ က်ဳပ္တုိ႕ေတြလည္း ခ်စ္တတ္ပါတယ္ေလ။ အဲဒီေတာ့ အားက်မခံ ကိုယ့္ပံုစံနဲ႕ ကိုယ္ ျပန္ေရးလိုက္တာေပါ့ဗ်ာ။

အရြယ္ေတာ္ တစ္စိတ္ဟိုင္း လူပ်ိဳသိုး အပ်ိဳသိုးႀကီးမ်ား ဖတ္ရန္လို႕ မွတ္ခ်က္ထား ေရးခ်င္မိေပမယ့္လည္း တကယ္တမ္းကေတာ့ ကေလးမသာမ်က္ႏွာနဲ႕ ရုပ္ရိွခ်ိန္ပါ ဖိုးသႀကၤန္ အတြက္ ရည္စူးပါတယ္ဗ်ာ။

Monkey Mind

လူ႕စိတ္ဆိုတာ ခက္ေတာ့လည္း ခက္သားဗ်။ တခါတေလမွာ စိတ္ရူးေပါက္ရာေလးေတြလည္း ဟိုဟုိဒီဒီ လုပ္ခ်င္မိပါတယ္။ စိတ္ကူးနဲ႕ စိတ္ရူး မတူပါဘူး။ စိတ္ရူးဆိုတာ အရည္မရ အဖတ္မရ အရူးထတာမ်ိဳးေပါ့။ ကေလးမဟုတ္ သူငယ္မဟုတ္ ခ်ိဳမိုင္မိုင္ ကခ်င္တာမ်ိဳးလည္း စိတ္ရူးထတာလုိ႕ ထင္တယ္။ အသက္ႀကီးမွ သနပ္ခါး လိမ္းခ်င္တာလည္း စိတ္ရူးထတာျဖစ္မယ္။ စိတ္ရူးေပါက္တယ္ဆိုတာ ေမ်ာက္စိတ္လိုပဲလား မသိဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဘ၀မွာ ဘုရားဒကာ ေက်ာင္းဒကာလိုမ်ိဳး အခ်ိန္ျပည္႕ အတည္အတန္႕ႀကီးပဲ ေနေပးရမွာလားဗ်။ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေလးေတြလည္း ရိွေစခ်င္မိတယ္။

တခါတေလေတာ့လည္း အေလးအနက္ထား လုပ္ခ်င္မိတာေလးေတြ ရိွတယ္။ လုပ္သင့္ၿပီ ထင္လို႕ လုပ္ရမယ့္ အရာေတြမွာ စိတ္တူကိုယ္တူ ျဖစ္ႏုိင္မယ္လို႕ ယူဆရတဲ့ လူတခ်ိဳ႕ကို ေျပာဆုိ တိုင္ပင္မိတယ္။ လူမ်ားေတာ့ ပြဲစည္တယ္ဆိုၿပီး တြဲလက္ေတြ မ်ားေစခ်င္မိခဲ့တယ္။ ႏွမ္းတစ္ေစ့နဲ႕ေတာ့ ဆီမျဖစ္မွန္း သိတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္က ဆီျဖစ္ခ်င္တာမွ မဟုတ္တာဗ်။ ဆီဆိုတာ ေခ်ာေမြ႕တဲ့ သေဘာမွာ ရိွတယ္ေလ။ ကၽြန္ေတာ္က ဆူးေတြ အျပည္႕နဲ႕ စိတ္ေကာင္း၀င္ေနတဲ့ မာရ္နတ္လို႕ပဲ ေျပာရမလားပဲ။ ဆိုးလိုက္ ေကာင္းလိုက္ပါပဲ။

လူတကာကို အလြယ္တကူ မခင္တတ္ပါဘူး။ အသက္ ဘယ္ေလာက္ရိွၿပီလဲ။ အမည္ရင္းက ဘယ္လိုေခၚလဲ။ ဘယ္မွာ ေနလဲ။ ဘာလုပ္ေနလဲ။ ဘယ္က ေက်ာင္းၿပီးတာလဲ။ အဲဒါေတြကို တခါမွ မသိဖူး မျမင္ဖူးတဲ့ သူေတြ လာလာေမးရင္ ကၽြဲၿမီးတိုပါတယ္။ အဲဒါေတြ သူတုိ႕ သိေတာ့ေရာ ဘာလုပ္လုိ႕ ရမွာလဲ။ ဇူလိုင္ကို ဇူလုိင္လို႔ပဲ မွတ္ထားလိုက္ေပါ့။ သူတုိ႕အေၾကာင္းက်ေတာ့ ဘာတစ္ခုမွ မသိထားရပဲ ရဲစခန္းမွာ အမွဳစစ္ရဲက စစ္သလိုမ်ိဳး တစ္ခုၿပီး တစ္ခု ေမးျမန္း စစ္ေဆးေနေတာ့ လူက စိတ္မရွည္ေတာ့ဘူး။ အဲဒီလိုအခ်ိန္မွာ စိတ္ရူးေပါက္ေပါက္နဲ႕ ျပန္ဘုေတာမိေတာ့ ရိုင္းလိုက္တာတဲ့။ ဘယ္လိုလူလည္း မသိဘူးတဲ့။ ခ်ိဳခ်ိဳသာသာေလး ေျပာဆိုတတ္ပါတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းကေပါ့။ အခုေတာ့ အသက္က ဦးအရြယ္ ျဖစ္ေနေတာ့ စိတ္က လက္တစ္ဆစ္ျဖစ္ေနပါၿပီ။

သတင္းႀကီးတဲ့ မာမီကိုေတာ့ ခင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မာမီက လူသိမခံတဲ့ ေရာဂါရိွတယ္။ သူ႕ေရာဂါကို သူလည္း သိတယ္။ သိရဲ႕သားနဲ႕ကို ေပ်ာက္ေအာင္ မကုပဲ ပိုဆုိးလာေအာင္ လုပ္ေနသလားပဲ။ မာမီကို facebookက သူငယ္ခ်င္းစာရင္းထဲမွာ လက္မခံထားပါဘူး။ သူငယ္ခ်င္းလို႕ ေျပာလိုက္ရင္ ရိုင္းမ်ားသြားေလမလားလို႕ပါ။ အခင္အမင္ေတြ မပ်က္ေစခ်င္ေတာ့လည္း တိုးတိတ္စိုးထိတ္မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ အစ္မလို႕ေတာ့ ေခၚပါတယ္။ လူႀကီးသူမဆုိတာ ရိုေသရမယ္ေလ။

အဲဒီလိုပဲ လူ႕စိတ္ဆိုတာ ခန္႕မွန္းရ ခက္တယ္။ ခင္တာေတာ့ ခင္ပါတယ္ေလ။ တကယ့္ကို မဟားတရားကို ခင္လြန္းမက ခင္လြန္းအားႀကီးလို႕... ခင္သထက္ခင္ မင္သထက္မင္... ခင္မင္မွဳေတြ မေလ်ာ့ပါးရေလေအာင္ ခင္မင္မွဳေတြကို ဂုဏ္ျပဳထားခ်င္မိတယ္။ ကေလးမဟုတ္ သူငယ္မဟုတ္... အရည္မရ အဖတ္မရဆုိတာ သိေပမယ့္ စိတ္ရူးထမိတာပါ။ ေခြးလႊတ္ၿပီးသာ ကိုက္ခုိင္းလိုက္ပါေလ။ အဲဒီေတာ့လည္း ေဆးထိုးအပ္ တံုးတံုးနဲ႕ ခ်က္ပတ္ပတ္လည္ ေဆးထိုးခံရၿပီေပါ့။ သနားၾကပါခင္ဗ်ာ။ ၀ဋ္ရိွသေရႊ႕ေတာ့ ေက်ေအာင္ ဆပ္ရၿပီေပါ့။

အင္း... စိတ္ရူးေပါက္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေတြးမိၿပီး ေမ်ာက္လက္နဲ႕ ေရးမိပါတယ္။