.:: Download Myanmar Font (WinKalaw New Version) HERE ::.

Wednesday, September 3, 2008

My recent viewpoint

သမီးငယ္ေလး ရႊန္းတီ (အမွန္က ရႊန္းမီ)က ဦးဦးဇူလိုင္ကို ဘယ္အခ်ိန္ ေခ်ာက္ခ်လိုက္မွန္း မသိေအာင္ တိုးတုိးတိတ္တိတ္ေလး ေခ်ာက္ခ်ထားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ Tag ထားေၾကာင္းကို ကိုယ္တုိင္ကိုယ္က် cboxမွာ သတင္းလာမပို႕လို႕ Tag ထားမွန္း မသိဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ ဒီေန႕ သူ႕ဘေလာ့ကို ေရာက္မွ Tag ထားေၾကာင္း သတိထားမိတယ္။ ခ်င္းမေလးကလည္း ဒီေန႕မွ cboxမွာ Tag ေၾကာင္း လာေအာ္သြားတယ္။

ငယ္စဥ္ ကေလးဘ၀ ေက်ာင္းတက္တုန္းကလည္း စာသင္ႏွစ္ေတြ ကုန္ခါနီးရင္ အခန္းထဲက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ အဲဒီလို စာေလးေတြ ေရးဖူးတာကို ျပန္သတိရမိပါတယ္။ အခုလို အိုႀကီးအိုမ ဒီအသက္အရြယ္ ေရာက္ေတာ့မွ တစ္ခါ ျပန္ေရးခိုင္းေတာ့လည္း သူငယ္ျပန္ခ်င္တာနဲ႕ အေတာ္ပဲဆိုၿပီး ေခ်ာ္လဲေရာထိုင္ရင္း လတ္တေလာ ခံယူခ်က္ အျမင္ေလးေတြကို အမွတ္တရအေနနဲ႕ ေရးေပးလုိက္ပါမယ္။

ကိုယ္႔ရဲ႕နာမည္ - ကိုဇူလုိင္။
ကိုယ္ကိုသူငယ္ခ်င္းေတြက ဒီလိုေခၚတယ္ - ေဟ့ေယာင္၊ က်န္ဇီမင္း၊ ေကာ္ဂ်ဴဒိုင္း။
ကိုယ္ဒီမွာေနတယ္ - ၃၁ ဘံုထဲက လူ႕ျပည္လူ႕ေလာက။
ကိုယ္႔ဆီဖုန္းဆက္ခ်င္ရင္ - ဆက္မွာလည္း မဟုတ္ေတာ့ ေပးမေနေတာ့ပါဘူး။

ကိုယ္႔ရဲ႕အၾကိဳက္ဆံုးေတြက
အေရာင္ဆိုရင္ - အျဖဴေရာင္။
အ၀တ္အစားဆိုရင္ - လည္ကတံုးနဲ႕ ပုဆိုး။
အစားအစာဆိုရင္ - ဗမာအစားအစာေတြ (တရုတ္စာ သိပ္မႀကိဳက္)။
ပစၥည္းဆိုရင္ - ၀ယ္မယ့္၀ယ္ အေကာင္းဆံုးဆိုတာပဲ ၀ယ္ခ်င္တယ္။

သီခ်င္းဆိုရင္ - ေရႊလည္တုိင္ (ခိုင္ထူး)၊ ဒီမိုး (ေဂ်ညီညီ)။
စာေရးစာဆရာ - အမ်ားႀကီးပဲ။
စာအုပ္ - ကၽြန္ေတာ့္ကမာၻကို ေျပာင္းပစ္သူမ်ား...။
Life style – ရိုးရိုးရွင္းရွင္း ဘ၀ေလးတစ္ခု။

ကိုယ္႔ရဲ႕၀ါသနာ - ကြက္လပ္ျဖည္႕တာ...။
အလိုခ်င္ဆံုးလက္ေဆာင္ - Henry Dunant Medal ဆုတံဆိပ္ႀကီး...။
ကိုယ္႔ရဲ႕ အခ်စ္ဆံုးသူက - သူေလ...။
ကိုယ္႔ရဲ႕ အေလးစားဆံုးသူက - ယံုၾကည္ရတဲ့ လူသားတစ္ဦး နဲ႕ ဟင္နရီဒူးနန္႕...။
ကိုယ္႔ရဲ႕ အခင္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းက - သူငယ္ခ်င္း လူမႈကရုဏာရွင္ေတြ...။
ကုိယ္႔ကို အမ်ားဆံုးနားလည္မွဳေပးႏိုင္သူက - အရိပ္စစ္...။
ကိုယ္႔ရဲ႕ အမုန္းဆံုးသူက - ဒင္းတုိ႕ေပါ့ဗ်ာ။
ရင္အခုန္ဆံုးအခ်ိန္ - မိတ္ဆက္ၾကြားေနတဲ့ အခ်ိန္တုန္းကေပါ့။
အေၾကာက္ဆံုးအခ်ိန္ - မ်ားမ်ားစားစား မရိွေပမယ့္ နည္းနည္းေလးလည္း မဟုတ္ပါဘူး။
အေပ်ာ္ဆံုးအခ်ိန္ - ၾကယ္ငါးေကာက္ေနတဲ့ အခ်ိန္။
အမွတ္တရေန႔ - ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ကမာၻ ၀၇ ၀၇...။
ဆုေတာင္းတုိင္းသာ ျပည္႔မယ္ဆိုရင္ေတာင္းမဲ႔ဆု - ဒီအိပ္မက္ေလးကို အေကာင္အထည္ ေဖာ္ခ်င္တယ္။

အခ်စ္ဆိုတာ - အသက္နဲ႕အမွ် ေပးဆပ္ျခင္းတစ္ခုေပါ့။
အမုန္းဆိုတာ - အခ်စ္ရဲ႕ နံရံတစ္ဘက္ျခားေလးပါ။
အလြမ္းဆိုတာ - အေတြးပန္းခ်ီ တစ္ခုပါပဲ။
သံေယာဇဥ္ဆိုတာ - ငယ္သူမို႕ မသိခဲ့ဘူးေလ။
ဘ၀ဆိုတာ - ေငြနဲ႕ပဲ အခ်ိန္မကုန္သင့္ဘူး။ တန္ဖိုးတစ္ခု ရိွသင့္တယ္။
သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ - ျပသနာေပါင္း ေသာင္းေျခာက္ေထာင္
ခ်စ္သူဆိုတာ - မပန္ခင္မွာ မေျခြရက္ဘူးေလ။

ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ဒီလိုထင္တယ္ - လူ႕ဂြစာ တစ္ေယာက္... ဂ်စ္ပစီ တစ္ေယာက္...။
ကိုယ္႔ရဲ႕လက္ဆြဲေဆာင္ပုဒ္က - "တကယ္ျဖစ္ခ်င္ တကယ္လုပ္ အဟုတ္ျဖစ္ရမည္"
အေျပာခ်င္ဆံုးစကားတစ္ခြန္း - ကိုယ့္အတြက္ပဲ မၾကည္႕ပါနဲ႕။ အဲဒါဆို ဘ၀က ပ်င္းစရာႀကီးဗ်ာ။

ကဲ... အစဥ္အလာအရ ဆက္ၿပီး လက္ဆင့္ကမ္း Tag ပါမယ္။
အစ္မ ခင္မင္းေဇာ္...
မခင္မမမ်ိဳး...
မႏွင္းဆီနီနီ...
အနီေရာင္ႏွင္းဆီအိမ္မက္...
အေတြးရပ္၀န္းထဲက ဆုေ၀...
သံေယာဇဥ္ႀကီးတဲ့ အလြမ္းေျပ...
ကဗ်ာခ်စ္သူ ေျမးမေလး ေၾကးအိုး...
နားခုိရာ ကိုလပိစိေကြး...
ရြာသားေလး (YTU)... အခ်ိန္ရရင္ ေရးေပးေတာ္မူၾကပါခင္ဗ်ာ။

Tuesday, September 2, 2008

Bloodbank@HSA

စကၤာပူမွာ ေနထိုင္ခြင့္တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ (ဥပမာ... Work Permit, Student Pass, EP, PR) ေနထိုင္ခြင့္ရသူတုိင္း က်န္းမာေရး ေကာင္းမြန္ရင္ ေသြးလွဴဒါန္းႏိုင္ပါတယ္။ ေသြးလွဴဒါန္းခ်င္ေပမယ့္ ေသြးဘဏ္ ဘယ္မွာရိွတယ္ ဘယ္လို သြားရမလဲ... ဆိုတာကို မသိေသးတဲ့သူမ်ား ရိွပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေသြးဘဏ္ကို ဘယ္လို သြားမလဲ ဆိုတာကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။

စကၤာပူမွာ ေသြးဘဏ္တစ္ခုပဲ ရိွပါတယ္။ လိပ္စာက 11 Outram Road, Singapore 169078 ပါ။ Outram Park MRT Stationနဲ႕ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာ တည္ရိွပါတယ္။ အစိမ္းေရာင္လိုင္းကေန သြားတာ ေကာင္းပါတယ္။ ခရမ္းလိုင္းက လာမယ္ဆိုရင္ အစိမ္းလိုင္း ထြက္ေပါက္ကေန ထြက္ပါ။ အနီလိုင္းမွာ ေနတဲ့သူေတြအဖို႕ Jurong East MRT ကေန အစိမ္းလိုင္းကို ရထားေျပာင္းစီးလို႕ရသလို City Hall MRT ကေနလည္း အစိမ္းလိုင္းေပၚ တက္လာလို႕ ရပါတယ္။


ဘူတာကေန ထြက္လိုက္တာနဲ႕ ကားလမ္းတစ္ခုျခား မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာ Health Sciences Authority (HSA) ဆိုတဲ့ အေဆာက္အဦးႀကီးကို ျမင္ရမွာပါ။ အဲဒီမွာ Blood Bank ဆိုတဲ့ နဖူးစီးႀကီးကိုလည္း ျမင္ရမွာပါ။ ကားလမ္းကို လူကူးမ်ဥ္းၾကား မီးပြိဳင့္က ကူးလို႕ရသလို ဂုန္းေက်ာ္တံတားကေန ကူးရင္လည္း ရပါတယ္။ ဂုန္းေက်ာ္တံတားက ကူးရင္ ေနပူပူ မိုးရြာရြာ အမိုးအကာေအာက္က သြားရတာျဖစ္လို႕ အဆင္ေျပပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဂုန္းေက်ာ္တံတားမွာ စက္ေလွခါး တပ္ေပးထားေတာ့ အတက္မွာ သိပ္မပင္ပန္းဘူးေပါ့။ ေသြးလွဴမယ့္ လူအေနနဲ႕ အင္အားစိုတ္ထုတ္မႈ နည္းႏိုင္သမွ် နည္းေအာင္ လုပ္ထားတာ အေကာင္းဆံုးပဲေလ။

ေသြးဘဏ္က က်န္းမာေရး ၀န္ႀကီးဌာန လက္ေအာက္က Centre for Transfusion Medicine (CTM) ရဲ႕ အုပ္ခ်ဳပ္မႈေအာက္မွာ ရိွပါတယ္။ အဲဒီ CTM က ေသြးစုေဆာင္းမႈေတြ၊ ေသြးမွာ ေရာဂါ ရိွမရိွ စစ္ေဆးမႈေတြ၊ ေသြးလိုအပ္တဲ့ ေဆးရံုေတြကို ေသြးျဖန္႕ေ၀မႈေတြကို အဓိက တာ၀န္ယူ လုပ္ေဆာင္ရပါတယ္။ ေဆးရံုဆိုတာမွာ ႏိုင္ငံပိုင္ေဆးရံုေတြအျပင္ ပုဂၢလိကေဆးရံုေတြမွာ ေသြးလိုအပ္ရင္လည္း ေသြးဘဏ္ကေနတဆင့္ ျဖန္႕ျဖဴး ကူညီေပးပါတယ္။



ေသြးဘဏ္ ဖြင့္တဲ့အခ်ိန္ကေတာ့ ေအာက္မွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။
  • Tuesdays to Thursdays: 9.00am – 6.30 pm
  • Fridays: 9.00am – 8.00pm
  • Saturdays: 9.00am – 4.30pm
  • Sundays: 9.00am – 2.00pm
  • Mondays & Public Holidays: Closed
တနလၤာေန႕နဲ႕ အမ်ားျပည္သူ ရံုးပိတ္ရက္မွာ ေသြးဘဏ္ ပိတ္ပါတယ္။ စေနေန႕နဲ႕ တနဂၤေႏြေန႕မွာ လာလွဴတဲ့သူက အမ်ားဆံုးပါပဲ။ ရံုးဖြင့္တဲ့ ၾကားရက္ေတြလည္း လွဴတဲ့လူေတြ ရိွပါတယ္။ တခ်ိဳ႕က ေမြးေန႕ အထိမ္းအမွတ္အေနနဲ႕ လာေရာက္ လွဴဒါန္းၾကပါတယ္။

ဒီမွာက သံုးလ တစ္ႀကိမ္ ေသြးလွဴဒါန္းခြင့္ေပးပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာက ေလးလ တစ္ႀကိမ္ပါ။ ၾကည္႕ရတာ အစားအေသာက္ေတြမွာ အစာအာဟာရဓါတ္ ျပည္႕၀မႈနဲ႕ ေန႕စဥ္ အလုပ္ေတြမွာ အင္အား စိုက္ထုတ္ရမႈ နည္းတဲ့အတြက္ အခုလို သံုးလ တစ္ႀကိမ္ လွဴဒါန္းခြင့္ျပဳတာ ျဖစ္မယ္လို႕ ထင္မိပါတယ္။ ေသြးလွဴရွင္ရဲ႕ ကို္ယ္အေလးခ်ိန္ေပၚ မူတည္ၿပီး ေသြး မီလီလီတာ ၃၀၀ ကေန ၄၅၀ ၾကား ထုတ္ယူပါတယ္။ ေသြးလွဴဒါန္းမႈ ၾကာခ်ိန္က လူတစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ မတူညီပါဘူး။ ပိုက္ကေန ေသြးစီးဆင္းမႈ အားေကာင္းရင္ ေကာင္းသလို အခ်ိန္ျမန္ပါတယ္။ ပ်ဥ္းမွ်အားျဖင့္ ၁၀ မိနစ္ထက္ ပို မၾကာပါဘူး။ ေသြးလွဴဒါန္းမႈ အစအဆံုးက နာရီ၀က္ေလာက္ပဲ အခ်ိန္ေပးရတာပါ။ ကိုယ္ရဲ႕ နာရီ၀က္ အခ်ိန္ေလး ေပးဆပ္မႈက တစ္ပါးသူရဲ႕ အသက္ကို ကယ္တင္ႏိုင္တာေၾကာင့္ ေသြးလွဴဒါန္းၾကပါလုိ႕ တုိက္တြန္းခ်င္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။

Sunday, August 31, 2008

The Human Race 10K

တရုတ္ျပည္ကို ျပန္ရေတာ့မယ့္ ရံုးက တစ္ေယာက္ကို ၿမိဳ႕ထဲမွာ အမွတ္တရ ဓါတ္ပံုလိုက္ရိုက္ေပးရင္း The Human Race 10K အေျပးၿပိဳင္ပြဲနဲ႕ ဆံုေတြ႕မိတာပါပဲ။ လက္ထဲမွာလည္း ကင္မရာက အဆင္သင့္ရိွေနတာနဲ႕ ၀ါသနာအေလွ်ာက္ ဓါတ္ပံုေလးေတြ ရိုက္ျဖစ္ပါတယ္။ Nike က အဓိကစပြန္ဆာေပး က်င္းပတဲ့ပြဲမွာ ၿပိဳင္ပြဲ၀င္ လူဦးေရက ၁ ေသာင္း (10K)ပါ။ ၿပိဳင္ပြဲ ေျပးလမ္းေၾကာင္း အရွည္က ၁၀ ကီလိုမီတာ (10K) ပါပဲ။ အဲဒါေၾကာင့္ ၿပိဳင္ပြဲကို 10K လို႕ ေခါင္းစဥ္တပ္ထားတာ ထင္ပါတယ္။



အနီေရာင္တီရွပ္ေတြနဲ႕ ေျပးထြက္လာတဲ့ လူတန္းရွည္ႀကီးက ပုရြက္ဆိတ္အံုကို ဒုတ္နဲ႕ ထိုးဆြလိုက္လုိ႕ ထြက္လာတဲ့ ပုရြတ္နီေကာင္ေတြလုိ ရဲရဲေတာက္ေနတာပါပဲ။ ၿပိဳင္ပြဲမွာ လူႀကီးလူငယ္ အသက္အရြယ္ အစံုအလင္ပါသလို အျဖဴေကာင္ေတြလည္း ၀င္ေျပးတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ လက္ေမာင္းမွာ iPodေလးေတြ ပတ္ၿပီး သီခ်င္းနားေထာင္ရင္း ေျပးေနတဲ့ လူေတြ ရိွသလို အားကစား ေလ့က်င့္သလို မွန္မွန္ေလး ေျပးေနတဲ့ လူေတြလည္း ရိွပါတယ္။ ေမာလြန္းလို႕ မ်က္ႏွာေလးေတြ နီရဲေနတဲ့ တရုတ္မေလးေတြကိုလည္း ေတြ႕ရမွာပါ။



တာလႊတ္တာကေတာ့ Esplanade Bridge ျဖစ္ၿပီး ပန္း၀င္ရမယ့္ေနရာကေတာ့ The Padang ဆိုတဲ့ ေနရာပါ။ ၁၀ ကီလိုမီတာ လမ္းေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ Entertainment Zone ေတြ လုပ္ေပးထားပါတယ္။ အဲဒီေနရာမွာ စကာၤပူက ဟစ္ေဟာ့ အဆုိေတာ္ေတြ သီဆို ေျဖေဖ်ာ္ပါတယ္။ အဆိုေတာ္ေတြ သီခ်င္းဆိုရင္ စင္ေရွ႕မွာ အားေပးေနတဲ့ လူငယ္ေတြလည္း ရိွပါတယ္။ အမ်ားစုကေတာ့ မေလးလူမ်ိဳး ေကာင္မေလးေတြပါ။ ၾကည္႕ရတာ အထက္တန္းေက်ာင္းသူေတြ ျဖစ္မယ္ ထင္ပါတယ္။ ဒီေဂ်သမားေတြကလည္း လက္စြမ္းျပပါတယ္။ သူတုိ႕ရဲ႕ ဒီေဂ်တီးလံုးေတြက အေတာ္ေလး ျမဴးၾကြပါတယ္။ စင္ေရွ႕မွာ ဘရိတ္ဒန္႕ ကေနတဲ့ လူငယ္ေတြရဲ႕ မေမာႏိုင္ မပန္းႏုိင္ အၿပိဳင္အဆိုင္ ကျပေဖ်ာ္ေျဖမွဳကလည္း အားက်ဖြယ္ရာပါပဲ။



Saturday, August 30, 2008

Family Day


ရံုးက Family Day ကို ဒီတစ္ေခါက္ Singapore Flyer မွာ လုပ္ပါတယ္။ ေရွ႕ႏွစ္တုန္းကေတာ့ ဆန္တိုစာမွာ လုပ္ခဲ့တာပါ။ အဲဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္လည္း စကၤာပူမွာ ခ်ားရဟတ္စီးဖို႕အေရး စာရင္းေပးထားတာေပါ့။ အခုစာမွာ ရဟတ္ဆိုတဲ့စာလံုးကို အေသအခ်ာ ထည္႕ေရးထားပါတယ္။ မေတာ္တဆျဖစ္ေစ တမင္တကာျဖစ္ေစ ခ်ားစီးတယ္လို႕ ဖတ္မိရင္ေတာ့ အျမင္ေတြ ၾကည္လင္ဖို႕ လိုေနပါၿပီ။ ျမန္မာ့ရုပ္ျမင္သံၾကားက ခဏခဏ လႊင့္လို႕ ၾကားေနရတတ္တဲ့ အဆိုးျမင္၀ါဒီမ်ားကို ဆန္႕က်င္ၾကလို႕ တကူးတက မေအာ္ခ်င္ပါဘူး။

စာရင္းေပးထားတဲ့သူေတြ တကယ္လိုက္ျဖစ္ မျဖစ္ကို အီးေမးလ္နဲ႕ အေသအခ်ာ ျပန္ေမးတာ ၃ ခါ တိတိပါပဲ။ မလုိက္ျဖစ္ရင္ ျပန္အေၾကာင္းၾကား ခုိင္းပါတယ္။ လိုက္မယ္လို႕ ေျပာၿပီး မလာခဲ့ရင္ ဒဏ္ေငြ ေဒၚလာ ၁၀၀ တိတိ ေဆာင္ရမယ္ ဆိုတာေတာင္ ေၾကညာခ်က္ ထုတ္ေသးတယ္။ ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိိုေတာ့ ရဟတ္ဖိုးကို ရံုးက အကုန္အက်ခံလို႕ပါ။ ရဟတ္စီးခက တစ္ေယာက္ကို ေဒၚလာ ၃၀ နီးပါးရိွပါတယ္။ ေနာက္ ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲေတြ ေန႕လည္စာ၊ လက္ဖက္ရည္ ေကာ္ဖီ စတာေတြ ပါေသးတယ္။ ကံစမ္းမဲေတြလည္း ေဖာက္ၾကပါတယ္။ အဲဒါနဲ႕ မသြားျဖစ္ရင္ ဒဏ္ေငြေဒၚလာ ၁၀၀ ေဆာင္ရမွာဆိုေတာ့ မေရာက္ ေရာက္ေအာင္ သြားလို္က္ပါေတာ့တယ္။ နဂိုကလည္း သြားခ်င္တာဆိုေတာ့ ေခ်ာ္လဲေရာထို္င္ေပါ့ဗ်ာ။
ဒီတစ္ေခါက္က Singapore Flyer ျဖစ္လို႕ ရံုးလံုးကၽြတ္နီးပါး လိုက္တဲ့အတြက္ ပိုက္ဆံကလည္း ေသာက္ေသာက္လဲ ကုန္က်မွာပါ။ အဲဒီပြဲကို မိသားစုေတြပါ ေခၚလို႕ရေတာ့ တခ်ိဳ႕ေတြမ်ား ေဂါပဏီတပ္ႀကီး ခ်ီတက္လာသလား မွတ္ရတယ္။ သားသမီးတင္မက ေျမးေတြပါ ေခၚလာၾကပံုပဲ။ ေဖြးေဖြးလွဳပ္ဆိုတာထက္ မဲမဲကို လွဳပ္ေနတာပဲ ေျပာရမယ္ ထင္တယ္။ တရုတ္ေတြက သားသမီး ယူတာ နည္းသလို အမ်ားႀကီး ေခၚလာတာကို မေတြ႕ရပါဘူး။ ကုလားမိသားစုေတြ ေခၚလာၾကတဲ့ ကေလးေတြမ်ား... မနည္းမေနာပဲ။ လက္ပံပင္ ဇရက္က်သလိုပဲ စီစီကို ညံေနတာပဲဗ်ာ။
ရံုးက ကားစီစဥ္ေပးထားလို႕ Singapore Flyer ကို ေန႕လည္ ၂ နာရီ မထိုးခင္မွာ ေရာက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ လက္မွတ္အတြက္ အေပၚမွာ တန္းစီရျပန္တယ္။ ရံုးက လူေတြပဲ တန္းစီရတာပါ။ ခန္႕မွန္းေျခ အေယာက္ ၅၀၀ ေလာက္ လာၾကပါတယ္။ လက္မွတ္မွာ ရဟတ္စီးရမယ့္ အခ်ိန္ကို ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕က ၃ နာရီခြဲမွာ စီးရမွာပါ။ လက္မွတ္မွာ Bar Code လည္း ပါပါတယ္။ ၀င္ေပါက္မွာ ေလယာဥ္ကြင္းမွာ စစ္သလို ကိုယ္မွာ သယ္လာသမွ် အီလက္ထေရာနစ္ ပစၥည္းေတြကို စစ္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ Bar Code ဖတ္တဲ့ စက္မွာ လက္မွတ္ကို တင္မွ တံခါးဖြင့္ပါတယ္။ ရဟတ္ေပၚ မတက္ခင္မွာ ရဟတ္အခန္းလို ပံုစံတူ လုပ္ထားတဲ့ ေနရာမွာ အဖြဲ႕လိုက္ ဓါတ္ပံု ရိုက္လို႕ရပါတယ္။
ရဟတ္က လံုး၀ ရပ္ထားတယ္ဆိုတာ မရိွပါဘူး။ ေျဖးေျဖးေလး လည္ေနတဲ့အတြက္ ရဟတ္အေပၚ တက္တဲ့အခါမွာလည္း ပလတ္ေဖာင္းကေန ခုန္တက္ရပါတယ္။ အဲဒီ ပလတ္ေဖာင္းက ၃ ထပ္ အျမင့္မွာရိွၿပီး မေတာ္တဆ ျပဳတ္က်ရင္ ဟိုးေအာက္ေျခအထိ ျပဳတ္မက်ရေအာင္ ပိုက္ကြန္ႀကီး ခံေပးထားပါတယ္။ သတ္မွတ္ အေရအတြက္အတုိင္း လူအားလံုး တက္ၿပီးရင္ေတာ့ ၀န္ထမ္းေတြက အျပင္ကေန တံခါးပိတ္ေပးပါတယ္။ ရဟတ္တစ္ခန္းမွာ ပ်ဥ္းမွ် လူဦးေရ ၁၈ ေယာက္ ၀င္လို႕ရပါတယ္။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း ကိုယ့္အဖြဲ႕နဲ႕ ကိုယ္... ၁၀ ေယာက္ေလာက္ပဲ ၀င္တာရိွပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕က ရံုးက လူေတြမဟုတ္တဲ့ တျခားအဖြဲ႕ေတြနဲ႕ ေရာၿပီး တက္လိုက္ရတဲ့အတြက္ မသိတဲ့လူေတြက အမ်ားသား။ ကိုယ္နဲ႕ သိတာဆိုလုိ႕ ရံုးက ၅ ေယာက္ပဲ ပါတယ္။ တရုတ္ျပည္က ႏွစ္ေယာက္... ဖိလစ္ပိုင္ တစ္ေယာက္.. မေလးရွား ႏွစ္ေယာက္နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ေပါ့။
ရဟတ္ တစ္ပတ္လည္ဖို႕အတြက္ မိနစ္ ၃၀ ၾကာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တစ္မိနစ္ကို တစ္ေဒၚလာ တန္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ရဟတ္ထဲမွာ အမွတ္တရ ဓါတ္ပံုႀကီးပဲ ရိုက္ေနမယ့္အစား ေဘးပတ္၀န္းက်င္က ရွဳခင္းေတြကိုလည္း ၾကည္႕ရွဳခံစားပါလုိ႕ တိုက္တြန္းခ်င္ပါတယ္။ အဲဒီကေန ၾကည္႕ရင္ F1 ၿပိဳင္ကား ေျပးလမ္းေၾကာင္းကိုလည္း ျမင္ရသလို မိုးေမွ်ာ္တုိက္ႀကီးေတြကိုလည္း အေပၚစီးကေန ၾကည္႕ခြင့္ရပါတယ္။ အဲဒီလိုပဲ ပင္လယ္ထဲက ကၽြန္းေတြကိုလည္း ျမင္ရပါတယ္။ အင္ဒိုနီးရွားက ဘန္တမ္ကၽြန္းကိုလည္း ျမင္ရပါတယ္။ National Day လုပ္တဲ့ေနရာကိုလည္း အေပၚစီးကေန ျမင္ခြင့္ရပါတယ္။

တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ ေအာက္ကို ျပန္ဆင္းလာတဲ့အခ်ိန္မွာ မိုးသည္းသည္းမဲမဲ ရြာပါေတာ့တယ္။ အဲဒါနဲ႕ ေဘးပတ္၀န္းက်င္ ရွဳခင္းေတြကို ၾကည္႕ဖို႕ မလြယ္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ မိုးစက္ေတြ ကမာၻေျမကို အၿပိဳင္အဆုိင္ ခုန္ခ်ေနတာကို အေပၚစီးကေန ၾကည္႕ခြင့္ရတဲ့ အခိုက္အတန္႕ေလးကလဲ အမွတ္တရပါပဲ။ မုိးစက္ေလးေတြ အတန္းလိုက္ အတန္းလိုက္ႀကီး ပုလဲ ပုတီးကုန္းေတြလုိ႕ သြယ္တန္း ရြာခ်ေနတာကို အလြမ္းဓါတ္ခံေလးနဲ႕ ျမင္ေတြ႕ခြင့္ရလိုက္တာေပါ့ဗ်ာ။

ရဟတ္ အဆင္းမွာလည္း အတက္တုန္းကလိုပဲ ခုန္ခ်ရပါတယ္။ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ေနရာ ေရာက္တာနဲ႕ တံခါးဖြင့္ေပးၿပီး ၀န္ထမ္းေတြက ခုန္ခ်ဖို႕ ေဆာ္ေၾသာ္ပါတယ္။ အတက္က မိုးမရြာတဲ့အတြက္ ကိစၥ မရိွေပမယ့္ အဆင္းမွာ မိုးသည္းေနတာေၾကာင့္ ေျခေခ်ာ္မက်ဖို႕ မနည္း သတိထားရပါတယ္။ ထြက္ေပါက္မွာ အမွတ္တရ ပစၥည္းေတြ ေရာင္းတဲ့ဆိုင္ႀကီး ရိွပါတယ္။ အဲဒီေနရာမွာ အုပ္စုလိုက္ရိုက္ခဲ့တဲ့ ဓါတ္ပံုကို လိုခ်င္ရင္ ေရြးယူရပါတယ္။ မူရင္းပံုက ၁၅ ေဒၚလာပါ။ ေကာ္ပီတစ္ပံုကို ၁၀ ေဒၚလာေပးရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အဖြဲ႕ကေတာ့ စုစုေပါင္း ၆ ပံုေလာက္ ယူၾကပါတယ္။ ေစ်းႀကီးေပမယ့္ အမွတ္တရေပါ့ဗ်ာ။

ၿပီးေတာ့ ရံုးက ငွားထားတဲ့ေနရာကို ျပန္သြားၿပီး ကံစမ္းမဲ ေဖာက္တာကို ထိုင္ေစာင့္ရင္း ရံုးက လူေတြနဲ႕ အာလူးဖုတ္ ေလေသနတ္ပစ္ၾကတာေပါ့။ ဟိုအေၾကာင္း ဒီအေၾကာင္းေတြ စုံစီနဖာ ေျပာရင္း ရံုးခ်ဳပ္က တရုတ္မေလးေတြကို ေငးရင္းေပါ့။ ဒီေနရာမွာ ေငးတယ္ဆိုတာနဲ႕ ငမ္းတယ္... ဆိုတာ မတူဘူးဆိုတာ ထည္႕မေျပာေတာ့ပါဘူးေနာ္။ ကံစမ္းမဲကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း မေပါက္ပါဘူး။ ဒါနဲ႕ပဲ ရံုးက စီစဥ္ေပးတဲ့ ကားနဲ႕ City Hall MRT ကို ေရာက္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ ရံုးက လူေတြနဲ႕အတူ ရထားစီးၿပီး အိမ္ျပန္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။

Wednesday, August 27, 2008

Dear Yesterday - 7

မေန႕က အိပ္ရာထတာ နည္းနည္းေလး ေစာလို႕ ရံုးကို ေစာေစာ သြားလိုက္တယ္။ အခုဆို ရထားက မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ပဲ စီးရေတာ့တယ္။ အရင္ အိမ္တုန္းက မိနစ္ ၄၀ ေလာက္ စီးရတယ္။ ကားစီးရတာကေတာ့ မိနစ္ ၂၀ ပါပဲ။ ခရီးစဥ္ အစအဆံုးဆိုရင္ မိနစ္ ၄၀ ေလာက္ပဲ ၾကာပါေတာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကားက တခါတေလ ေစာင့္ရတာ နည္းနည္းၾကာတယ္။ ကားလြတ္သြားရင္ အနည္းဆံုး ၁၅ မိနစ္ေလာက္ ထပ္ေစာင့္ပဲ။

အိပ္ရာထ ေစာေတာ့ ရံုးအသြားမွာ ရံုးက ၀န္ထမ္းအခ်ိဳ႕ကို ေတြ႕ရတာေပါ့။ အမ်ားအားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္က ရံုးကို ေနာက္က်မွ ေရာက္ေလ့ရိွေတာ့ ေတာ္ရံုတန္ရံု ဘယ္သူနဲ႕မွ မဆံုျဖစ္ဘူးေလ။ ဒါနဲ႕ပဲ ကားေပၚမွာ ရံုးက တစ္ေယာက္နဲ႕ စကားစျမည္ ေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ စကၤာပူမွာ လူမ်ိဳးေရး မခြဲျခားဘူး ဆုိေပမယ့္ မသိမသာေရာ သိသိသာသာေရာ လူမ်ိဳးေရး ခြဲျခားမႈေတြ ဘက္လိုက္မႈေတြ ရိွတယ္ဆိုတာေတြေပါ့။ ရံုးေတြမွာ တရုတ္ေတြက တရုတ္အခ်င္းခ်င္းကို ဦးစားေပးပါတယ္။ ကုလားေတြက ကုလားအခ်င္းခ်င္းကို မ်က္ႏွာသာ ေပးပါတယ္။ အလုပ္မွာ မန္ေနဂ်ာက ကုလားဆို သူ႕ေအာက္က ကုလားေတြ အေနအစား သက္သာပါတယ္။ မန္ေနဂ်ာက တရုတ္ဆို သူ႕လက္ေအာက္က တရုတ္ေတြ မ်က္ႏွာသာ ေပးခံရပါတယ္။ လခတိုးတာလည္း အဲဒီလိုပဲေပါ့။ လခတိုးဖို႕ဆိုတာ မန္ေနဂ်ာရဲ႕ ေထာက္ခံ တင္ျပမႈက အမ်ားႀကီး အေရးပါတယ္ေလ။

ကၽြန္ေတာ္တို႕လား... ကၽြန္ေတာ္တို႕က ေရႊျမန္မာေတြ ဆိုေတာ့ မ်က္ႏွာသာေပးခံရတဲ့ အထဲမပါသလို အႏွိမ္ခံ အရစ္ခံရတဲ့ အထဲလဲမပါဘူး။ အလုပ္မွာက ျမန္မာကလည္း သိပ္မရိွပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ အပါအ၀င္ စုစုေပါင္းမွ ၄ ေယာက္တည္း။ အဲဒီ ၄ ေယာက္ကလည္း ဌာနေတြ မတူၾကပါဘူး။ ရံုးလည္း မတူၾကပါဘူး။ တခ်ိဳ႕က ခရီးထြက္ေနရတာ မ်ားတယ္။ ျမန္မာ ၄ ေယာက္ဆိုေပမယ့္ ၃ ေယာက္က ျမန္မာျပည္ေပါက္ တရုတ္ေတြ ဆုိေတာ့ တရုတ္ေတြနဲ႕ေတာ့ အေနနီးပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ တရုတ္မန္ေနဂ်ာ ေအာက္မွာရိွတဲ့ ျမန္မာေတြအဖို႕ တခါတရံ မ်က္ႏွာသာ ေပးခံရပါတယ္။ ကုလားမန္ေနဂ်ာ ေအာက္မွာရိွတဲ့ သူေတြအဖို႕ ထူးထူးျခားျခား မ်က္ႏွာသာ မေပးခံရေပမယ့္ ျပည္ႀကီးက လာတဲ့ တရုတ္ေတြေလာက္ အရစ္မခံရပါဘူး။

အခုတေလာ တနဂၤေႏြေတြမွာ မနားရပဲ အလုပ္ေတြ လုပ္ေနရေတာ့ ရံုးက Credit Leave ျပန္ေပးေၾကာင္း အီးေမးလ္ ၀င္ေနတာ HR System ထဲ၀င္ၿပီး စစ္ၾကည္႕မိတယ္။ ဒီႏွစ္အတြင္းမွာ Credit Leave က စုစုေပါင္း ၅ ရက္ ရိွသြားပါၿပီ။ ဒီ ၂ လအတြင္းမွာ ၄ ရက္ေလာက္ ရပါတယ္။ ခက္တာက Credit Leave က ၃ လအတြင္းမွာ သံုးရပါတယ္။ ၃ လေက်ာ္သြားရင္ ပယ္ဖ်က္ခံရပါတယ္။ Annual Leave ကေတာ့ ၈ ရက္ေလာက္ က်န္ေသးတယ္။ ဒါကိုေတာ့ မသံုးေသးပဲ စုထားလုိက္အံုးမယ္။ ဒီဇင္ဘာလကုန္မွာ ဖြင့္မယ့္ Youth Donor Camp ၀င္ဖို႕အတြက္ ခ်န္ထားလိုက္အံုးမယ္။ ဒီတစ္ေခါက္ Camp က International Camp ျဖစ္မယ္လို႕ ၾကားထားတယ္။ စကၤာပူက အိမ္ရွင္အျဖစ္ တာ၀န္ယူေပးမယ္ ဆုိပဲ။

ေန႕လည္ပိုင္းမွာ စက္ထဲကို ဘယ္ကေန ဘယ္လို Trojan ၀င္သြားလဲ မသိဘူး။ နဂိုကတည္းက ၀င္ေနၿပီး အဲဒီအခ်ိန္က်မွ ထြက္လာတာလားေတာ့ မသိဘူး။ သံုးေနတာက Blog နဲ႕ Forum ပဲ ရိွတာ။ ေနာက္တစ္ခု အသြားအလာ မ်ားတာက Facebook ပါ။ အဲဒီ အေကာင္က Desktop Wallpaper ကို ပံုေျပာင္းသြားတယ္။ ပံုမွာက ဒီစက္ထဲမွာ Virus ရိွတယ္ေပါ့။ WinXp Anti-Virus ကုိ Install လုပ္ပါ ဆိုၿပီး ေရးထားတယ္။ တေအာင့္ေလာက္ ၾကာေတာ့ WinXp Anti-Virus ကို Install လုပ္ဖို႕ Window တစ္ခု တက္လာတယ္။ ႏွိပ္စရာ ခလုတ္က တစ္ခုတည္း ေပးထားတယ္။ ပိတ္စရာ ခလုတ္ကို မေပးထားဘူး။

သေဘာေပါက္လိုက္ၿပီ။ အဲဒီ ခလုတ္ ႏွိပ္လုိက္ရင္ ေသၿပီပဲ ဆိုတာကို။ Task Manager ကို ဖြင့္ၿပီး အဲဒါေတြကို End Task လုပ္ပစ္လိုက္တယ္။ Process ထဲမွာလည္း ကိုယ္မသိတဲ့ Service ေတြ Run ေနတာကိုလည္း End Process လုပ္ရတာေပါ့။ ၿပီးေတာ့ စက္ကို Restart လုပ္ၾကည္႕တယ္။ Desktop Wallpaper ကေတာ့ ျပန္ေျပာင္းလို႕ မရေအာင္ ဒင္းက လုပ္သြားေတာ့ တျခားပံုတစ္ပံုကို မရမက တင္ရတယ္။ Anti Virus တင္ထားတဲ့ ၾကားက ဘယ္ကေန ဘယ္လို ၀င္သြားမွန္း မသိဘူး။ Scan လုပ္ၾကည္႕ေတာ့ တစ္ေကာင္ မိတယ္။ ဒါနဲ႕ အဲဒီအေကာင္ကို ရွင္းပစ္လုိက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ Internet Explorer ေတြ အလုပ္ ေကာင္းေကာင္း မလုပ္ေတာ့ပါဘူး။ Firefox မွာလည္း Blog post ေတြကို Publish လုပ္လို႕ မရေတာ့ဘူး။

လုပ္စရာရိွတဲ့ ရံုးအလုပ္ေတြကို ၿပီးေအာင္ နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႕ လုပ္ၿပီး တစ္ညလံုး Data Backup လုပ္ပါေတာ့တယ္။ စက္က Format ခ်ရေတာ့မွာဆိုေတာ့ ကူးစရာရိွတာ သိမ္းစရာရိွတာကို လုပ္ထားသင့္တယ္ေလ။ Windows ျပန္တင္တာက ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ တင္တက္ေပမယ့္ ရံုးက စက္ဆိုေတာ့ Infrastructure ဌာနကပဲ အဓိက တာ၀န္ယူရတာပါ။ သူတို႕ ျပင္ေပးမွ ကိုယ့္စက္က ေကာင္းမွာ မဟုတ္ေပမယ့္ သူတုိ႕ အလုပ္မရိွမွာ စိုးတာနဲ႕ သူတို႕ဆီကို အက်ိဳးအေၾကာင္း အီးေမးလ္ပို႕လိုက္ပါတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႕ မိုးခ်ဳပ္ခဲ့ရပါတယ္ဗ်ာ။ မေန႕ကေပါ့...