.:: Download Myanmar Font (WinKalaw New Version) HERE ::.

Wednesday, July 12, 2017

MINDEF Org Structure

ျမန္မာျပည္ကေန တက္လာတဲ့ သတင္းေတြက တေန႕တမ်ိဳး မရိုးရဘူး။ စိတ္ဝင္စားစရာေတြ ရိွသလို အခ်ိန္မရလို႕ ဘာသိဘာသာ ပစ္ထားလိုက္တာေတြလည္း ရိွတယ္။ အခ်ိန္လည္း ရတယ္ စိတ္ဝင္စားစရာလည္း ျဖစ္ေနရင္ အဲဒီအေၾကာင္းအရာနဲ႕ ဆက္ႏြယ္ၿပီး တႏြယ္ငင္ တစင္ပါ တျခားအေၾကာင္းအရာေတြကို လိုက္ဖတ္ျဖစ္တယ္။

ၿပီးခဲ့တဲ့ ေရွ႕လတုန္းကေတာ့ က်န္းမာေရးနဲ႕ သက္ဆိုင္တဲ့ စာေတြ ဖတ္ျဖစ္တယ္။ အစာအိမ္နဲ႕ အူလမး္ေၾကာင္း ဆိုင္ရာေတြကို အဓိကထား ဖတ္ျဖစ္တယ္။ အခု ေလာေလာဆယ္ေတာ့ စကၤာပူႏိုင္ငံရဲ႕ ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီးဌာနနဲ႕ စကၤာပူတပ္မေတာ္အေၾကာင္းကို အင္တာနက္ကေန ရွာေဖြ ဖတ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။
စကၤာပူ ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီးဌာနမွာ ရာထူးအႀကီးဆံုး တာဝန္ရိွသူကေတာ့ ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီးပါ။ ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီးဟာ အရပ္သား ႏိုင္ငံေရးသမားလည္း ျဖစ္ႏိုင္သလို စစ္ေရးအေတြ႕အႀကံဳ ရိွသူ တပ္မေတာ္ကလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီးကို ေရြးေကာက္ခံ အစိုးရက အမည္တင္သြင္းၿပီး ခန္႕အပ္တာပါ။

ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီးရဲ႕ ေအာက္မွာ ဒုတိယ ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီး ရိွပါတယ္။ ဒုတိယဝန္ႀကီး ေအာက္မွာ တုိင္းနဲ႕ျပည္နယ္ဝန္ႀကီးလို႕ပဲ ေခၚေဝၚသံုးႏွဳန္းရမယ့္ တိုင္းနဲ႕ျပည္နယ္ ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီးဆိုတာ ရိွပါတယ္။ ဖြဲ႕စည္းပံုအရ ဝန္ႀကီးေတြ ၿပီးရင္ေတာ့ ဌာနရဲ႕ အၿမဲတမ္းအတြင္းဝန္၊ စကၤာပူတပ္မေတာ္ရဲ႕ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္နဲ႕ ေထာက္လွမ္းေရး ညႊန္ၾကားေရးမွဳးတုိ႕ ရိွပါတယ္။ ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္ရဲ႕ ေအာက္မွာ ၾကည္းတပ္၊ ေရတပ္၊ ေလတပ္ဦးစီးခ်ဳပ္ေတြ ရိွတယ္။

ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီးဌာနရဲ႕ အၿမဲတမ္းအတြင္းဝန္ရယ္ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ရယ္ ေထာက္လွမ္းေရးက ညႊန္ၾကားေရးမွဳးရယ္ အခ်င္းခ်င္း တုိင္ပင္ ညိွႏိွဳင္းၿပီး ဝန္ႀကီးဌာနရဲ႕ လုပ္ငန္းတာဝန္မ်ားကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ ေဆာင္ရြက္ၾကၿပီး အထက္က ဝန္ႀကီးမ်ားကို သတင္းပို႕ အစီရင္ခံရပါတယ္။
စကၤာပူတပ္မေတာ္မွာ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ရဲ႕ သက္တမ္းကေတာ့ ၃ ႏွစ္နဲ႕ ၄ ႏွစ္ၾကား ျဖစ္တာကို ေတြ႕ရတယ္။ ၁၉၉၅ ကေန ၂၀၀၀ အထိ ၅ ႏွစ္ တာဝန္ယူသြားတဲ့ တေယာက္က လြဲရင္ေပါ့။

ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ေတြ တပ္ကေန အၿငိမ္းစားယူၿပီးရင္ေတာ့ လႊတ္ေတာ္ႏုိင္ငံေရး၊ အစိုးရအဖြဲ႕ထဲ ေရာက္လာတာေတြ ရိွသလို အျပင္စီးပြါးေရးလုပ္ငန္းႀကီးေတြရဲ႕ ရာထူးအျမင့္ပိုင္းေတြမွာ ဝင္ေရာက္ လုပ္ကိုင္တာေတြလည္း ရိွတယ္။ တခ်ိဳ႕ေတြက ဝန္ႀကီးေတြ ျဖစ္လာတယ္။ တခ်ိဳ႕ေတြက အၿမဲတမ္းအတြင္းဝန္ ျဖစ္လာတယ္။ တခ်ိဳ႕က သံအမတ္ ျဖစ္လာတယ္။

ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီးေတြထဲမွာလည္း ၁၉၈၂-၁၉၉၀ မွာ တာဝန္ယူခဲ့တဲ့ Goh Chok Tong ဆိုရင္ ေနာက္ပိုင္းမွာ စကၤာပူရဲ႕ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ျဖစ္ခဲ့သလို ၁၉၉၅-၂၀၀၃ မွာ တာဝန္ယူခဲ့တဲ့ Tony Tan ဟာ စကၤာပူရဲ႕ သမၼတ အျဖစ္ တာဝန္ ထမ္းေဆာင္ေနပါတယ္။ ၂၀၀၃-၂၀၁၁ မွာ​ တာဝန္ယူခဲ့တဲ့ Teo Chee Hean ဟာ စကၤာပူရဲ႕ ဒုတိယဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ျဖစ္ေနပါၿပီ။

လက္ရိွ စကၤာပူရဲ႕ ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီး Ng Eng Hen ကေတာ့ ဆရာဝန္ဘြဲ႕ရ အရပ္သား ႏုိင္ငံေရးသမားပါ။ ႏိုင္ငံေရးထဲ မဝင္ခင္မွာ အစာအိမ္နဲ႕အူလမ္းေၾကာင္း အထူးကု ဆရာဝန္ အျဖစ္ ၂၀၀၁ အထိ လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ၂၀၁၁ မွာ ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီးအျဖစ္ ခန္႕အပ္ျခင္း ခံရၿပီး အခုခ်ိန္အထိ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနဆဲပါ။

ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ဟိုဟိုဒီဒီ ဖတ္မိတာေတြကို ဗဟုသုတရေစဖို႕ ျပန္လည္ ေဝမွ်တာပါ။

Sunday, July 9, 2017

No mood to write

စာေတြ ေရးပါလို႕ တိုက္တြန္းၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စာေရးဖို႕ဆိုတာကို စိတ္မပါဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ ဟိုအရင္ Forum ေခတ္နဲ႕ Blog ေခတ္တုန္းကေတာ့ ေန႕စဥ္ပံုမွန္ စာေတြ ေရးျဖစ္တယ္။ Blog မွာဆို တေန႕ကို စာတပုဒ္မွ မတင္ျဖစ္ရင္ တာဝန္မေက်သလို ခံစားရတယ္။ အခုမ်ားေတာ့ အဲဒီလို ခံစားခ်က္ေတြ မရိွေတာ့ဘူး။

အခုတေလာ သတိထားမိသေလာက္ စာေရးေကာင္းတဲ့သူေတြ FB မွာ စာ ဆက္မေရးၾကေတာ့ဘူး။ ေရးရင္လည္း လူမသိ သူမသိေလာက္ပဲ Group ေတြထဲမွာ ေရးၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕ေတြက FB မွာ ေရးမေနေတာ့ပဲ မဂၢဇင္းေတြ ဂ်ာနယ္တုိက္ေတြဆီပဲ တိုက္ရိုက္ပို႕ေတာ့တယ္။ 

န႕စဥ္ပံုမွန္ စာေတြ ဆက္ေရးေနတဲ့ တခ်ိဳ႕သူေတြလည္း ရိွတာကို ျမင္ေနရပါေသးတယ္။ တခ်ိဳ႕ေတြကေတာ့ စကားေျပနဲ႕ ေရးထားတဲ့စာေတြကို ျပန္ရွင္းျပေနရတာကို စိတ္ကုန္လို႕ စာမေရးခ်င္ေတာ့ဘူးလို႕ ေျပာၾကတယ္။ ျမန္မာလို ေရးထားတဲ့စာကို ျမန္မာေတြ ဖတ္ၿပီးတဲ့ေနာက္ နားလည္မွဳေတြ လြဲၿပီး ရန္ေတြျဖစ္ ျငင္းခုန္ေနရတာေတြကို ျမင္ေနရတာက စိတ္ကုန္စရာပါပဲ။

စာအေရးအသား ေကာင္းသလို အေတြးအျမင္ စံုတဲ့ စာဖတ္သူေတြအေပၚ ေစတနာထားတတ္ၾကတဲ့ သူတခ်ိဳ႕ေတြ စာ ဆက္မေရးၾကေတာ့ပဲ ခရီးသြားဓါတ္ပံုေတြ တင္လိုက္ အစားအေသာက္ပံုေတြ တင္လိုက္ ကေလးေတြပံုတင္လုိက္နဲ႕ အြန္လိုင္းကမာၻႀကီးမွာ ျဖတ္သန္းေနၾကတယ္။

ကိုယ္ကေတာ့ သူတုိ႕တေတြလို စာေရးလည္း မေကာင္းသလို အေတြးအျမင္လည္း မစုံပါဘူး။ ကိုယ္သိထားတာေလး ဆိုတာ ေရအိုင္ထဲက ဖားသူငယ္အဆင့္ပါ။ ေလာ္ဘီလည္း မဟုတ္သလို ၁၀ လီ ၁၁ လီလည္း မဟုတ္ပါ။ တခါတေလမွာ တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြမွာ မေနႏိုင္လြန္းလို႕ ေရးမိေရးရာေတြ ေရးတာေလာက္ပဲ ရိွပါတယ္။

အေနအထိုင္ မတတ္ပဲ အဲဒီလို စာေတြ ထ ထ ေရးေတာ့ ဘာေတြ ရသလဲဆိုေတာ့ လူမုန္းမ်ားပါတယ္။ ကိုယ့္အမ်ိဳးအခ်င္းခ်င္းေတာင္ ဆရာ လုပ္တယ္ ထင္ခံရၿပီး Un-Friend ေတြ Restricted Group ထဲ ထည္႕ထားခံရတာေတြ ႀကံဳဖူးၿပီးၿပီ။ အမွားကို ျမင္ၿပီး အမွန္ သိေစခ်င္တဲ့ ေစတနာဟာ ေ​​ဝဒနာေတြ ျဖစ္ကုန္ရတယ္။ ေဖေတာ့ ေမာင္ေတာ့ ဟီးဟီးဟားဟားေတြ ေရး... ၾကြားခ်င္ရာေတြ ၾကြား... ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ထမင္းစား ေရေသာက္ ရွဳးေပါက္ အီးပါ အေၾကာင္းေတြ ေရးရင္ေတာ့ အဲဒီေလာက္ထိ အမုန္းမခံရေလာက္ဘူး ထင္ပါရဲ႕။

တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြမွာ ကိုယ္မသိတာေတြ ရိွတယ္။ တခ်ိဳ႕ဟာေတြမွာ ကိုယ္သိတာေတြ ရိွတယ္။ ကိုယ္မသိတဲ့ကိစၥဆို သိေအာင္ပဲ လုပ္တယ္။ ဝင္ေျပာတာေတြ မရိွဘူး။ မေသခ်ာရင္ မေသခ်ာသလိုပဲ ေဘးထြက္ထိုင္ၿပီး ေလ့လာတယ္။ ကိုယ္ ေသေသခ်ာခ်ာ သိတဲ့ဟာမ်ိဳးဆိုရင္ေတာ့ မသိတဲ့သူေတြ သိပါေစ ဆိုၿပီး စာတိုေပစေတြ ေရးတယ္။ အဲဒီဟာက ဆရာႀကီး လုပ္တာ မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ္ သိထားတာမွာ မွားတာေတြမ်ား ပါသြားရင္လည္း ေထာက္ျပဖို႕ ျပင္ဆင္ေပးဖို႕ ေတာင္းဆိုပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ တခါတေလမွာ အမွားကို ေထာက္ျပဖို႕ထက္ အခြင့္ႀကံဳတုန္း ဝိုင္းဗ်င္းဖို႕ ဝိုင္းေဆာ္ဖို႕ေတြ လုပ္တာေတြလည္း ေတြ႕ရတတ္တယ္။ အထူးသျဖင့္ ဘုမသိ ဘမသိ ကိုယ္နဲ႕လည္း မသိတဲ့ အျပင္သူစိမ္းလူေတြက အဲဒီလိုမ်ိဳး ဆြမ္းႀကီး ေလာင္းတတ္ၾကတယ္။ အဲဒါမ်ိဳးေတြ ျမင္ရေတြ႕ရတာ မ်ားလာတဲ့အခါမွာ ကိုယ္ေတြလို ဘာမွမဟုတ္တဲ့ အညတရေတြအေနနဲ႕ ပဲႀကီးေလွာ္ၾကား ဆားညွပ္မခံခ်င္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ စာေတြ မေရးဘူး။ စာမေရးေတာ့ ကိုယ့္အတြက္ ဘာေကာင္းလဲ ဆုိေတာ့ အခ်ိန္ပိုထြက္တယ္။ စာဖတ္ခ်ိန္ ပိုရတယ္။ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း မ်က္စိေနာက္ သက္သာသြားတယ္။ ျငင္းရခုန္ရတာလည္း သိပ္မရိွေတာ့ဘူး။

စာေရးပါဦးလို႕ ေျပာတဲ့ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းမ်ားအတြက္ အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ သန္းေခါင္ယံအေတြးေတြကို စာအျဖစ္ ေျပာင္းလဲေပးလိုက္ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ကိုယ္ဟာ စာေတြ မေရးေတာ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။ စာေတြ မေရးခ်င္တာပါ။ :P

Thursday, July 6, 2017

Building my career

မနက္ျဖန္ဆို အသက္ ၁ ႏွစ္ ပိုႀကီးသြားၿပီ။ လက္ရိွအသက္အရြယ္နဲ႕ ေရာက္ေနတဲ့ အလုပ္ေနရာ ေက်နပ္လားဆို ေက်နပ္တယ္လုိ႕ပဲ ဆိုရမယ္။ ကိုယ့္ထက္ အသက္ငယ္ၿပီး အလုပ္ႀကီး အကိုင္ႀကီးေတြ လုပ္ေနတဲ့ လူငယ္ေတြကို ျမင္ေတြ႕ရတဲ့အခါ အားက်ေပမယ့္ လက္ရိွေရာက္ေနတဲ့ ေနရာကိုလည္း သေဘာက် ေက်နပ္ပါတယ္။

စကၤာပူမွာ ၁၀ ႏွစ္အတြင္း ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ အလုပ္အေတြ႕အႀကံဳမွာ အားရေက်နပ္တာေတြ ရိွသလို အားမလို အားမရတဲ့ အပိုင္းေတြလည္း ရိွျပန္တယ္။ အမ်ားႀကီး ႀကိဳးစားဖို႕ လိုမွန္း သိသလို... ႀကိဳးစားဖို႕ အခြင့္အလမ္းေတြ ရဖို႕လည္း လိုပါတယ္။ တခ်ိဳ႕အေျခအေနမွာ ကုိယ္ ႀကိဳးစားတုိင္းလည္း အရာမထင္တာကိုလည္း ႏွလံုးသြင္း ဆင္ျခင္မိပါတယ္။ ရံုးမွာ ေအာက္ေျခအဆင့္ျဖစ္တဲ့ ဒုတိယအနိမ့္ဆံုးရာထူးကေန စခဲ့ရတဲ့ ဘဝကိုလည္း မေမ့ပါဘူး။ 

ကိုယ္နဲ႕ အကၽြမ္းတဝင္ ရိွတဲ့အလုပ္အတြက္ အင္တာဗ်ဴးမွာ စာေတြ႕ေရာ လက္ေတြ႕ေရာ ေသခ်ာ ေျဖႏိုင္ခဲ့ေပမယ့္ အလုပ္ မရခဲ့သလို... ၃ နာရီခြဲေက်ာ္ ၾကာတဲ့ ဟိုေျပာ ဒီေျပာ အင္တာဗ်ဴးနဲ႕ အလုပ္ရခဲ့တာလည္း အမွတ္တရပါပဲ။ ဝက္သားအပါအဝင္ ေျခေလးေခ်ာင္းသား မစားတဲ့အေၾကာင္း၊ အိႏိၵယမွာ ၃ လေလာက္ ေက်ာင္းတက္ခဲ့ဖူးေၾကာင္း၊ နယူးေဒလီမွာ ေယာက်ာ္းေတြဟာ လမ္းေဘးမွာ ေသးေပါက္တဲ့အေၾကာင္းေတြ၊ တခ်္မဟာကို သြားလည္တဲ့အေၾကာင္းေတြ ေျပာရင္း စကၤာပူမွာ အလုပ္ရသြားတာဟာ တကယ္ေတာ့ ထူးဆန္းပါတယ္။

ဘုမသိ ဘမသိ အလုပ္မွာ အဂၤလိပ္စာလည္း အားနည္းေလေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက အလုပ္မွာ ကိုယ့္ကို ဖုတ္ေလတဲ့ ငပိ ရိွတယ္လို႕ေတာင္ မထင္ၾကပါဘူး။ ခုိင္းသမွ်ကို ေလ့လာ... မသိတာကို မသိေၾကာင္း ရိုးရိုးသားသား ဝန္ခံ... အဆူအဆဲေတြ ႀကံ႕ႀကံ႕ခံၿပီး ၂ ႏွစ္ေလာက္ ျဖတ္ေက်ာ္ၿပီးမွပဲ အလုပ္မွာ အသံုးက်တဲ့ ဝန္ထမ္းတေယာက္ ျဖစ္လာတယ္။ ၾကားထဲမွာ အလုပ္ မျပဳတ္တာကေတာ့ ကံေကာင္းတယ္လို႕ပဲ ေျပာရမွာပဲ။

စကၤာပူမွာ အလုပ္ဝင္ကာစက အစစအရာရာ ေခၽြတာတဲ့အေနနဲ႕ ရိွတာေလးကို သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ဝတ္စားၿပီး ရံုးလာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ပံုက ေတာဂိုက္ပံု ထြက္ေနတယ္။ တရက္မွာ ဌာနမွဳးက အဝတ္အစား ဝတ္တာနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး ဆံုးမတယ္။ သူ႕ဆံုးမခ်က္ကို နာယူၿပီး လိုအပ္တာေတြ ဝယ္ဝတ္တယ္။ သံုးသင့္တဲ့ေနရာမွာ သံုးတယ္။ ေတာင္းမွာ အကြပ္ လူမွာ အဝတ္ဆိုတာ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ မွန္တယ္။ အဲဒီေနာက္ပိုင္းမွာ ကိုယ့္ကို အစည္းအေဝးေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေခၚသံုးလာတယ္။ လူေရွ႕ထြက္ၿပီး ေျပာရဆိုရလာတယ္။ အရင္ကလို ေခ်ာင္ထိုးထားတာမ်ိဳး၊ ေနာက္ကြယ္ကေန လုပ္ရတာမ်ိဳးေတြ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။

အဲဒီ ၂ ႏွစ္ေက်ာ္ကေန ၅ ႏွစ္ ၾကားမွာ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး ရာထူးေတြ တဒိုင္းဒိုင္း တက္ပါတယ္။ ၁ ႏွစ္ ၁ ခါ ရာထူးတိုးတယ္လို႕ေတာင္ ေျပာလို႕ ရပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ အခြင့္အလမ္း ေပးတဲ့ အထက္လူႀကီးေတြကို ေက်းဇူးတင္ရပါမယ္။ မလုပ္တတ္တာေတြ မလုပ္ဖူးတာေတြကို တာဝန္ေပးခုိင္းပါတယ္။ အဲဒီဟာေတြကို မလုပ္တတ္ လုပ္တတ္ လုပ္ရင္းနဲ႕ တာဝန္ေတြ စမ္းယူရင္းနဲ႕ အဲဒီတာဝန္ေတြဟာ အၿမဲတမ္းတာဝန္ေတြ ျဖစ္လာပါတယ္။ အၿမဲတမ္းတာဝန္ေတြ ျဖစ္လာရင္း အဲဒီတာဝန္နဲ႕ သက္ဆုိင္တဲ့ ရာထူးေတြကို တိုးေပးပါတယ္။

အလုပ္မွာ နာမည္ပ်က္ မရိွေအာင္ လုပ္ပါတယ္။ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရး ေကာင္းေအာင္ ေနပါတယ္။ အဖ်က္အေမွာင့္ေတြကိုလည္း တတ္ႏိုင္သေလာက္ ေရွာင္ပါတယ္။ ေရွာင္လုိ႕ မရရင္လည္း ေဒါသ ေရွ႕မထားမိေအာင္ ဆင္ျခင္ပါတယ္။ တာဝန္ေပးလာရင္လည္း ႀကိဳးစားပါတယ္။ တျခားအလုပ္ေတြမွာ ကူညီႏိုင္တာကိုလည္း ကူညီပါတယ္။ အႀကံေပးသင့္တာကိုလည္း အႀကံေပးပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႕ပဲ အခုခ်ိန္မွာ ဒီလိုေနရာကို ေရာက္လာတယ္လို႕ပဲ ျမင္မိပါတယ္။ ဘဝလမ္းခရီးတေလွ်ာက္မွာ ပံ့ပိုးကူညီေပးတဲ့ မိဘေဆြမ်ိဳးေတြ၊ ဆရာသမားေတြ၊ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းေတြ၊ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္လို႕ ဒီေနရာကေန ေျပာခ်င္ပါတယ္။

Monday, July 3, 2017

Eight Thousand Kyats

စကၤာပူမွာ အလုပ္ လုပ္ေနတာ ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္သြားၿပီ။ ျမန္မာကားေတြ ၾကည္႕တဲ့သူတခ်ိဳ႕ကေတာ့ ဒီေကာင္ သူေဌးျဖစ္ေနၿပီလို႕ ထင္ၾကမွာပဲ။ က်ားႀကီးရင္ ေျခရာႀကီးသလို ကုန္က်စရိတ္ေတြ မေသးလွတဲ့ စကၤာပူအေၾကာင္း ႀကံဳဖူးရင္ သိၾကမွာပါေလ။ ေျပာခ်င္တာက အဲဒီအေၾကာင္း မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္ဘဝမွာ အလုပ္ စ တုန္းက ရတဲ့ လခအေၾကာင္းကို အဓိက ျပန္ေျပာင္းေတြးမိလို႕ပါ။

ကြန္ပ်ဴတာသင္တန္း ပထမႏွစ္ ၿပီးေတာ့ သင္တန္းေက်ာင္းမွာပဲ project supervisor အေနနဲ႕ အလုပ္ ျပန္လုပ္ျဖစ္တယ္။ အလုပ္ လုပ္မယ္လို႕ စိတ္ကူးၿပီး လုပ္တာ မဟုတ္ေၾကာင္းေတာ့ ဝန္ခံပါတယ္။ အင္တာဗ်ဴး အေတြ႕အႀကံဳရေအာင္ လက္တည္႕စမ္းတာက အဓိကပါပဲ။ အလုပ္ခန္႕ေတာ့လည္း လူငယ္သဘာဝ လုပ္ၾကည္႕လိုက္တယ္။ 

အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက လခက ျမန္မာေငြ ရွစ္ေထာင္က်ပ္တိတိပါ။ ကိုယ့္ထမင္း ကိုယ္စားၿပီး အလုပ္ခ်ိန္ ၁၀ နာရီေက်ာ္ လုပ္ရတဲ့ သေဘာပါပဲ။ ကားခနဲ႕ ထမင္းဖုိး ႏွဳတ္လိုက္ရင္ေတာင္ လက္ထဲမွာ ေငြက်န္တာမွ မဟုတ္တာ။ ဒါေပမယ့္ အေတြ႕အႀကံဳရေအာင္ လုပ္ခဲ့တယ္။ အလုပ္ကို အလုပ္မွန္း သိေအာင္ လုပ္ခဲ့တယ္။ ဒုတိယႏွစ္ကို ဆက္တက္ရင္း တဖက္က အလုပ္ လုပ္ရင္းနဲ႕ေပါ့။

အဲဒီတုန္းက ရွစ္ေထာင္က်ပ္ လခစားဆိုတာ အျပင္မွာ က်ပန္းလုပ္တဲ့လူေလာက္ ဝင္ေငြ မေကာင္းတာ အမွန္ပဲ။ ဆယ္တန္းကို ဂုဏ္ထူးေတြနဲ႕ေအာင္၊ ႏုိင္ငံျခားက ဒီပလိုမာသင္တန္း ပထမႏွစ္ကို ေငြကုန္ခံတက္... စာေတြ က်က္မွတ္ေလ့လာၿပီး ေအာင္ထားတဲ့သူက ၁ လကို လခ ရွစ္ေထာင္က်ပ္ပဲ ရတဲ့အခ်ိန္မွာ လက္လုပ္လက္စားသမားက ၁ လကို ၁ ေသာင္းေက်ာ္ ၂ ေသာင္းေက်ာ္ ရွာႏိုင္ပါတယ္။

အဲဒီ ရွစ္ေထာင္စားဘဝနဲ႕ စခဲ့ရတဲ့ ဝန္ထမ္းဘဝကေန အခုခ်ိန္ ဒီလိုေနရာကို ေရာက္ခဲ့ဖို႕အထိ ရသအစံုခံစားၿပီး ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ျဖတ္သန္းခဲ့တယ္။ အလုပ္တိုင္းမွာ ေလ့လာ သင္ယူ ဆည္းပူး သည္းခံ ႀကိဳးစားခဲ့ရတယ္။

ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ရွစ္ေထာင္စား ဘဝေလးကို သတိရမိလို႕ပါ။

Friday, June 16, 2017

Full of shit in Socail Network

FB ဆိုတဲ့ လူမွဳကြန္ယက္ႀကီးက တေန႕တျခား အဆိပ္ေတြ အႏၱရာယ္ေတြ မ်ားသထက္ မ်ားမ်ား လာတယ္။

၆၆ ဃ ကိုေတာ့ ကိုယ္ေတြအေနနဲ႕က မေၾကာက္ရဘူး။ ပတ္သက္မွဳ မရိွေအာင္ ကင္းကင္းရွင္းရွင္း ေနေနတာ ဆိုေတာ့ အမွဳပတ္စရာ မရိွဘူး။ အဲဒီေတာ့ ပတ္သက္မွဳရိွေအာင္ အထူးျပဳ လုပ္ေနတဲ့သူေတြပဲ ဂရုျပဳရမယ့္ကိစၥ ျဖစ္သြားတယ္။

အဆိပ္ေတြကေတာ့ ဘုန္းဘေလာေဟာပဲ။ ဘာသာေရးအဆိပ္ေတြ၊ လူမ်ိဳးအေရးအဆိပ္ေတြ၊ ႏိုင္ငံေရးအဆိပ္ေတြ၊ ပညာေရးအဆိပ္ေတြ၊ က်န္းမာေရးအဆိပ္ေတြ၊ အေတြးအျမင္အဆိပ္ေတြ မ်ိဳးစံုကို ေတြ႕ရတယ္။ အဲဒီလို စာေတြကို ယံုတဲ့လူေတြလည္း အမ်ားသား။ အဆိပ္ရဲ႕ သေဘာသဘာဝအရ ခ်က္ခ်င္းလက္ငင္း အစြမ္းျပတာ ရွိသလို တျဖည္းျဖည္းခ်င္းမွ အစြမ္းျပတာလည္း ရိွတယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီလို အဆိပ္တက္သြားရင္ေတာ့ ကုရခက္သြားၿပီေပါ့။

ေနာက္ထပ္ အႏၱရာယ္တခုက ဟုတ္ေသာ္ရိွ မဟုတ္ေသာ္ရိွ စာေတြကို အားရပါးရ Share က်တာပဲ။ ဒီလူဟာ မုဒိန္းေကာင္၊ လူလိမ္၊ ၾကာကူလီ ဘာညာကြိကြ ဇာတ္လမ္းေတြ စီကာပတ္ကံုး ေရးခ်င္သလို ေရးၿပီး ဓါတ္ပံုေတြနဲ႕ တြဲတင္... ၿပီးရင္ ရိွသမွ် Group ေတြ Page ေတြမွာ Share။ အမွန္တရားကို ျမတ္ႏိုးရင္ Share ေပးၾကပါဦး... ျမန္မာမွန္ရင္ Share ေပးၾကပါဦး... ဆုိၿပီး ေရးလိုက္ရင္ Share လိုက္ၾကတဲ့ FB က အမွန္တရားျမတ္ႏိုးသူေတြ ေထာင္ခ်ီေသာင္းခ်ီပဲ။ အဲဒီလို လူေတြထဲမွာ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြ ဘြဲ႕ရပညာတတ္ေတြ စီးပြါးေရးလုပ္ေနတဲ့သူေတြ ပါေနၾကတယ္။

It is more important that innocence be protected than it is that guilt be punished. အျပစ္ရိွသူကို အျပစ္ေပးဖို႕ထက္ အျပစ္မရိွတဲ့သူကို မွားယြင္းအျပစ္မေပးမိဖုိ႕က ပိုအေရးႀကီးတယ္တဲ့။ အဲဒီလို အပုတ္ခ် ရွံဳ႕ခ်ျခင္း ခံေနရတဲ့သူဟာ တကယ္အျပစ္ရိွသူ မဟုတ္ခဲ့ဘူးဆိုရင္ အဲဒီဟာအတြက္ ဘယ္သူက တာဝန္ခံေပးမလဲ။

သူ႕ရဲ႕ ဓါတ္ပံုႀကီးေတြနဲ႕တင္ထားတဲ့ လုပ္ႀကံေရးသားထားတဲ့ စာေတြကို လူအမ်ားစုက ဖတ္ၿပီးသား ျဖစ္ေနၿပီ။ အမွန္တရားက အျပင္ထြက္ဖို႕ ဖိနပ္စီးေနတဲ့အခ်ိန္မွာ မုသားက ကမာၻပတ္ေနပါၿပီ။ မဟုတ္မွန္တဲ့ စာေတြအတြက္ ျပန္လည္ ေျဖရွင္းခ်က္ေတြဟာ အျပစ္တင္ ေဝဖန္ အပုတ္ခ်တဲ့ စာေတြေလာက္ Share တဲ့ လူ မရိွဘူးဆိုတာကိုလည္း သတိထားမိၾကပါသလား။ ေျပာခ်င္တာက FB ေပၚမွာ ကိုယ္ရဲ႕ မဆင္မျခင္ လုပ္ေဆာင္မွဳဟာ သူတပါးရဲ႕ဘဝကို သြယ္ဝိုက္ ဒါမွမဟုတ္ တိုက္ရိုက္ ထိခိုက္နစ္နာေစႏိုင္တယ္ ဆိုတာပါပဲ။ လူမွဳကြန္ယက္ေပၚမွာ ေကာင္းမြန္တဲ့ လူမွဳအသိုင္းအဝိုင္းကိုပဲ ေဖာ္ေဆာင္ၾကပါ။

အမွန္တရားကို ျမတ္ႏိုးတယ္ဆိုရင္လည္း ဆင္ျခင္ပိုင္းျခားႏုိင္တဲ့ ဥာဏ္ပညာနဲ႕အတူ ျမတ္ႏိုးၾကပါ။ အႏၱရာယ္ေတြ အဆိပ္ေတြ မ်ားလာတဲ့ FB မွာ အသိတရားရိွရိွ သိကၡာရိွရိွ အက်ိဳးရိွရိွ ေနႏိုင္ၾကပါေစလို႕ ဆႏၵျပဳပါတယ္။

Monday, June 12, 2017

Kampung Pelangi

အင္ဒိုနီးရွားမွာ Rainbow Village ဆိုတာေလး အခုတေလာမွာ နာမည္ႀကီးလာပါတယ္။ Kampung Wonosari လို႕ ေခၚတဲ့ အဲဒီရြာေလးဟာ အင္ဒိုနီးရွားရဲ႕ ဆီမာယမ္ဆိုတဲ့အရပ္မွာ တည္ရိွတာပါ။

အဲဒီရြာေလးရဲ႕ ေတာင္ေစာင္းမွာ ျပြတ္ျပြတ္သိပ္သိပ္ ေဆာက္ထားတဲ့ အိမ္ေတြကို သက္တံေရာင္စံု ေဆးသုတ္တဲ့ စီမံကိန္းကို အဲဒီရြာေလးရဲ႕ ေဒသခံလူထုနဲ႕ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြက စတင္ခဲ့ပါတယ္။ ေဒသခံအစိုးရဟာ အဲဒီစီမံကိန္းအတြက္ ေဒၚလာ ႏွစ္သိန္းေက်ာ္ က်ခံသံုးစြဲခဲ့ၿပီး အင္ဒိုနီးရွား ေဆာက္လုပ္ေရးအသင္းကလည္း လိုအပ္တဲ့ အိမ္သုတ္ေဆးနဲ႕ ကၽြမ္းက်င္အလုပ္သမား အကူအညီေတြကို ေပးပါတယ္။

အိမ္ေျခ ၂၀၀ ေက်ာ္ကို အိမ္အမိုးေတြ အပါအဝင္ အိမ္ေတြကို အနည္းဆံုး အေရာင္ ၃ ေရာင္ ေဆးသုတ္ခိုင္းပါတယ္။ နံရံေတြမွာလည္း 3D ရုပ္လံုးၾကြ နံရံပန္းခ်ီေတြလည္း ဆဲြခုိင္းပါတယ္။ ရြာထဲက တံတားေတြနဲ႕ ခံုတန္းေတြကိုလည္း ေဆးေရာင္စံုေတြ သုတ္ၾကပါတယ္။ ဆင္းရဲသား အမ်ားစုရိွတဲ့ သာမန္အိမ္ေလးေတြနဲ႕ ျပည္႕က်ပ္ေနတဲ့ေနရာကို ခရီးသြားဧည္႕သည္ေတြ လာေရာက္ လည္ပတ္ႏုိင္ဖုိ႕အတြက္ ေျပာင္းလဲလိုက္တာပါ။ အရင္က အမိွဳက္ေတြပြၿပီး ညစ္ညမ္းေနတဲ့ ျမစ္ႀကီးကိုလည္း သန္႕ရွင္းေအာင္ လုပ္ေနၾကပါၿပီ။

အခ်ိန္ကာလ ၁ လေက်ာ္ လုပ္ခဲ့တဲ့ စီမံကိန္းေၾကာင့္ အခုဆို အဲဒီရြာေလးဟာ ခရီးသည္ေတြ လာေရာက္ လည္ပတ္တဲ့အတြက္ စိုစိုေျပေျပ ျဖစ္လာပါၿပီ။ အရင္က ညစ္ပတ္စုတ္ျပတ္ေနတဲ့ ရြာေလးကေန ခရီးသည္ေတြကို စြဲေဆာင္မွဳရိွတဲ့ သန္႕ရွင္းတဲ့ ရြာေလးျဖစ္လာပါတယ္။ အေရာင္မ်ိဳးစံုနဲ႕ လွေနတဲ့ ရြာေလးကို ဓါတ္ပံုဝါသနာရွင္ေတြ အမ်ားစု လာေရာက္ လည္ပတ္ၾကပါတယ္။ ေဒသခံေတြဟာ ခရီးသည္ေတြအတြက္ ေရာင္းခ်တဲ့ အမွတ္တရ လက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြ၊ စားေသာက္ဖြယ္ရာေတြနဲ႕ ဝန္ေဆာင္မွဳလုပ္ငန္းေတြကေန ပံုမွန္ဝင္ေငြေတြ ရေနၾကပါၿပီ။

ဆန္းဆန္းျပားျပား လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြ... ခက္ခဲရွဳပ္ေထြးတဲ့ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြ မပါဝင္ပဲ ရိုးရိုးရွင္းရွင္း လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေလး ျဖစ္တဲ့ သက္တံေရာင္စဥ္ရြာကေလးရဲ႕ တဟုုန္ထိုး ေအာင္ျမင္မွဳဟာ တကယ္ကို အတုယူရမယ့္ စီမံကိန္းတခုပါပဲ။

Wednesday, June 7, 2017

Indonesia Massacre of 1965

၁၉၆၅ မွာ အင္ဒိုနီးရွားမွာ အစုလိုက္ အၿပံဳလိုက္ သတ္ျဖတ္မွဳေတြ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီအဓိကရုဏ္းမွာ လူ ၁ သန္းေလာက္ ေသေၾကပ်က္ဆီးရတယ္လို႕ ဆိုၾကတယ္။ အင္တာနက္မွာ အဲဒီဟာကို ရွာဖတ္ခ်င္ရင္ Indonesia massacre of 1965 လို႕ ေရးၿပီး ရွာၾကည္႕ပါ။

အဲဒီအဓိကရုဏ္းဟာ ဘာသာေရးနဲ႕ တိုက္ရိုက္သက္ဆိုင္တဲ့ အဓိကရုဏ္း မဟုတ္ပါဘူး။ ၁၉၆၅ စက္တင္ဘာ ၃၀ မွာ သမၼတဆူကာႏိုကို ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္သူမ်ားလို႕ အမည္တပ္ထားတဲ့ လက္နက္ကိုင္အုပ္စုတခုက အင္ဒိုနီးရွားစစ္တပ္ရဲ႕ ထိပ္ပိုင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ၆ ေယာက္ကို ဖမ္းၿပီး သတ္ပစ္လုိက္ပါတယ္။ အဲဒီလက္နက္ကိုင္အုပ္စုကပဲ မာေဒးကားရင္ျပင္နဲ႕ သမၼတနန္းေတာ္ကိုလည္း သိမ္းပိုက္လိုက္ပါတယ္။ အဲဒီဟာကို 30 September Movement လို႕ ေခၚပါတယ္။

အင္ဒိုနီးရွားသမၼတ ဆူကာႏိုက အဲဒီ စက္တင္ဘာ ၃၀ လွဳပ္ရွားမွဳဟာ သူနဲ႕ မဆုိင္ပါဘူးလို႕ ျငင္းဆိုၿပီး စစ္တပ္ရဲ႕အကူအညီနဲ႕ တိုင္းျပည္ရဲ႕ အေျခအေနကို ျပန္လည္ ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ခဲ့တယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြကို သတ္ျဖတ္ၿပီး အာဏာသိမ္းဖို႕ ႀကိဳးစားတဲ့အုပ္စုဟာ ကြန္ျမဴနစ္နဲ႕ ဆက္ႏြယ္မွဳရိွတယ္ဆိုၿပီး ေအာက္တိုဘာ ၅ ရက္ေန႕မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးဆူဟာတို ဦးေဆာင္တဲ့ စစ္တပ္က စြပ္စြဲခ်က္ဝါဒေတြ ျဖန္႕ၿပီး ကြန္ျမဴနစ္ေတြကို ရွင္းလင္း သုတ္သင္ပါေတာ့တယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ အင္ဒိုနီးရွားမွာ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ (ေကပီအုိင္)က အင္အားႀကီးပါတယ္။ ပါတီဝင္၂ သန္းေလာက္ ရိွပါတယ္။ သမၼတဆူကာႏိုကလည္း ကြန္ျမဴနစ္ဝါဒေတြကို အားေပးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြန္ျမဴနစ္ေတြရဲ႕ ေျမယာစီမံခန္႕ခြဲမွဳ သေဘာတရားေတြကို ေျမပိုင္ရွင္မြတ္စလင္ေတြက အျမင္မၾကည္လင္ပါဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ ကြန္ျမဴနစ္ေတြ ႀကီးစိုးလာမွဳကို မလိုလားၾကဘူး။
စစ္တပ္ရဲ႕ ဝါဒျဖန္႕ခ်က္ေတြက မမွန္ေပမယ့္ ဝါဒျဖန္႕ခ်က္ ေအာင္ျမင္ပါတယ္။ အင္ဒိုနီးရွားျပည္သူေတြက အဲဒီဝါဒျဖန္႕ခ်က္ကို ယံုၾကည္ၾကပါတယ္။ သမၼတဆူကာႏိုကိုလည္း ေထာက္ခံမွဳ က်ဆင္းလာပါတယ္။ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီက စြပ္စြဲခ်က္ေတြကို ျငင္းဆိုေပမယ့္ ႏွစ္ကာလအေတာ္ၾကာ ျဖစ္တည္္လာတဲ့ အမုန္းတရားေတြက ႀကီးသထက္ ႀကီးလာပါတယ္။

ေနာက္ဆံုးမွေတာ့ အင္ဒိုနီးရွားတခြင္က ကြန္ျမဴနစ္ပါတီနဲ႕ ပတ္သက္တဲ့သူေတြ အစုလိုက္ အၿပံဳလိုက္ အသတ္ခံရပါတယ္။ အဲဒီ သတ္ျဖတ္မွဳေတြမွာ စစ္တပ္ကလည္း ပါဝင္သလို အင္ဒိုနီးရွားက ျပည္သူေတြလည္း ပါဝင္ပါတယ္။ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီနဲ႕ ပတ္သက္မွဳရိွတဲ့ အင္ဒိုနီးရွားမွာ ေနထိုင္တဲ့ တရုတ္ေတြလည္း အသတ္ခံရပါတယ္။ ဘာမွ မဆုိင္တဲ့ အျပစ္မဲ့ ျပည္သူေတြလည္း အခ်င္းခ်င္းသတ္လို႕ ေသခဲ့ၾကပါတယ္။ အဲဒီလို အသတ္ခံရတဲ့အထဲမွာ မြတ္စလင္ေတြ ပါပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ၁၉၆၅ အဓိကရုဏ္းဟာ ႏုိင္ငံေရး ခြက္ေစာင္းခုတ္တာပါ။ သမၼတရဲ႕ အဓိက မဟာမိတ္ျဖစ္တဲ့ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကို ေျမလွန္ပစ္တာပါ။ သမၼတဆူကာႏိုကို ျဖဳတ္ခ်ၿပီး စစ္တပ္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးဆူဟာတိုက သမၼတေနရာ ဝင္ယူတာပါ။ ျဖဳတ္ခ်ခံရတဲ့ အင္ဒိုနီးရွားရဲ႕ ပထမဆံုး သမၼတဆူကာႏိုလည္း အက်ယ္ခ်ဳပ္ဘဝနဲ႕ပဲ အသက္ ၆၉ ႏွစ္မွာ ေသသြားခဲ့ရပါတယ္။

အဲဒီအဓိကရုဏ္းကို ေနာက္ခံထားၿပီး ၁၉၆၅ ခုမွာ အင္ဒိုနီးရွားက ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြ မ်ိဳးတံုးသတ္ျဖတ္ပါတယ္လုိ႕ ေရးသားေနတဲ့ ရဟန္းအမည္နဲ႕ FB Account ေတြကို ရြံ႕ရွာစိတ္ပ်က္မိလို႕ သမိုင္းအမွန္ကို ျပန္ရွာေဖြ တင္ျပတာပါ။ အင္တာနက္ေခတ္ႀကီးမွာ အလြယ္မယံုၾကပါနဲ႕။ သမုိင္းျဖစ္ရပ္မွန္လား ျဖစ္ရပ္မွားလားဆိုတာ အလြယ္တကူ ရွာေဖြ ဖတ္ရွဳလို႕ ရပါတယ္။
ဝါဒျဖန္႕သတင္းေတြဟာ အင္မတန္ အဆိပ္ျပင္းပါတယ္။ အဆိပ္ေတြကို တေန႕ တေန႕ နည္းနည္းစီ ေကၽြးေနတာကို မျမင္ရင္ေတာ့​ ဝါဒမိွဳင္းေတြမိၿပီး အင္ဒိုနီးရွားက ျဖစ္ရပ္ဆိုးႀကီးဟာ ကိုယ္ေတြတိုင္းျပည္မွာလည္း တေန႕ေန႕မွာ ထပ္ျဖစ္လာႏုိင္ပါတယ္။

ဘယ္အဓိကရုဏ္းမဆို နိဂံုးမွာ သာယာေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြ မေပးဘူးဆုိတာ သေဘာေပါက္ နားလည္ၾကပါ။ အဓိကရုဏ္းရဲ႕ ဆိုးေမြေတြျဖစ္တဲ့ အမုန္းတရားနဲ႕ နာက်ည္းခ်က္ဒဏ္ရာေတြ မ်ိဳးဆက္တုိင္း လက္ဆင့္ကမ္းေနမွာကို မလိုခ်င္ၾကပါနဲ႕ဗ်ာ။

Tuesday, June 6, 2017

Journey with SE7 to HCMC

ရန္ကုန္- မႏၱေလး ရထားလိုမ်ိဳး ဗီယက္နမ္မွာ ဆိုင္ဂံုနဲ႕ ဟႏြိဳင္း ေျပးတဲ့ ရထား ရိွတယ္။ ႏိုင္ငံရဲ႕ၿမိဳ႕ေတာ္ ဟႏိြဳင္းက ေျမာက္ပိုင္းမွာ... စီးပြါးေရးၿမိဳ႕ေတာ္ ဆိုင္ဂံု (အခု ဟိုခ်ီမင္းၿမိဳ႕)က ေတာင္ပိုင္းမွာ ရိွတယ္။ ဆိုင္ဂံုလို႕ ေျပာရင္ ေဒသခံေတြက ပိုသိပါတယ္။ ဟိုခ်ီမင္းၿမိဳ႕လို႕ မသံုးၾကပါဘူး။ ဟႏြိဳင္းက လာတဲ့ ရထားက ဆိုင္ဂံုမွာ ဂိတ္ဆံုးတယ္။ အဲဒီလိုပဲ ဆုိင္ဂံုက လာတဲ့ ရထားက ဟႏြိဳင္းမွာ ဂိတ္ဆံုးတယ္။ တေန႕ တေန႕ အဲဒီလို အသြားအျပန္ ရထားေတြ ၄ စီး ၅ စီးေလာက္ ရိွတယ္။

တျခားရထားေတြအေၾကာင္း မသိေပမယ့္ ကိုယ္စီးခဲ့တဲ့ SE7 အေၾကာင္း ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ အဲဒီ SE7 က ဟႏိြဳင္းကေန ဆုိင္ဂံုကို သြားတဲ့ ရထားပါ။ အဲဒီရထားကို လမ္းတဝက္ျဖစ္တဲ့ ညခ်မ္းၿမိဳ႕ကေန စီးတာပါ။ ရထားဝင္ခ်ိန္ မွန္ပါတယ္။ ၈ နာရီ ၃၅ မိနစ္မွာ ရထားဝင္လာပါတယ္။ အတက္အဆင္း ၁၅ မိနစ္ေလာက္ အခ်ိန္ေပးတဲ့ေနာက္ ဆက္ထြက္ပါတယ္။ ဆိုင္ဂံုကို မေရာက္ခင္ ၾကားထဲမွာ ဘူတာ ၆ ခုေလာက္ ရပ္ပါတယ္။ ဆိုင္ဂံုက ညေန ၄ နာရီ ၁၅ မိနစ္မွာ ဆိုက္ပါတယ္။ ေျပာခ်င္တာက အခ်ိန္တိက်ပါတယ္။

ရထားလက္မွတ္ခက ေစ်းသင့္ပါတယ္။ ေလယာဥ္နဲ႕ သြားရင္ တေယာက္ကို ေဒၚလာ ၇၀ ေလာက္ က်ေပမယ့္ ရထားနဲ႕က အိပ္စင္နဲ႕အခန္းမွာ တေယာက္ကို ေဒၚလာ ၅၀ ေလာက္ပဲ ကုန္ပါတယ္။ ၄ ႏွစ္ေအာက္ ကေလးေတြက လက္မွတ္ ဝယ္စရာ မလိုပါဘူး။ အြန္လိုင္းကေန လက္မွတ္ ဝယ္လို႕ ရၿပီး လက္မွတ္ကို ပရင့္ထုတ္ၿပီး ယူသြားႏုိင္ပါတယ္။ ခရီးသည္ေတြကို ေရသန္႕တဗူးစီ ေပးပါတယ္။ ထမင္းစားခ်ိန္မွာ ရထားက ဝန္ထမ္းေတြက ထမင္းဗူးေတြ လိုက္ေရာင္းပါတယ္။

ရထားအခန္းထဲမွာ အိပ္စင္ ၄ ခု ရိွပါတယ္။ အလယ္မွာ စားပြဲေလး တလံုး ရိွၿပီး ျပတင္းတံခါး ရိွပါတယ္။ အခန္းထဲမွာ အဲကြန္းရယ္ မီးအားသြင္းဖို႕ ပလပ္ေပါက္ရယ္၊ အဝတ္အစား ခ်ိတ္ဖို႕ ခ်ိတ္ရယ္ ထားေပးထားပါတယ္။ ရထားတြဲတုိင္းမွာ အိမ္သာ ရိွပါတယ္။ အိမ္သာရဲ႕ သန္႕ရွင္းမွဳက အေကာင္းဆံုး မဟုတ္ေပမယ့္ လက္ခံႏိုင္တဲ့ အေနအထားပါ။

ရထားလမ္းေတြ ေကာင္းပါတယ္။ ရထားက သိပ္ မခုန္ပါ။ ဒါေပမယ့္ စကၤာပူက ရထားလို အၿငိမ္လည္း မဟုတ္ပါ။ ဘယ္ညာ လူးပါတယ္။ ဖြဖြေလး ခုန္ပါတယ္။ အိပ္ခ်င္ေနတဲ့သူအတြက္ ေခ်ာ့သိပ္သလိုပါပဲ။ အခန္းတံခါး ဖြင့္ထားရင္ ေကာ္ရီဒါဘက္က ျပတင္းေပါက္ကေန တျခားဘက္အျခမ္းက ျမင္ကြင္းေတြကို ျမင္ရပါတယ္။

ရထားနဲ႕ သြားေတာ့ ရထားလမ္းတေလွ်ာက္ ဗီယက္နမ္ႏိုင္ငံရဲ႕ အေျခအေနကို ျမင္ေတြ႕ႏုိင္ပါတယ္။ ေတြ႕မိသမွ် ေတာင္ကုန္း ေတာင္တန္းေတြဟာ စိမ္းစိုေနပါတယ္။ ေတာင္ကတံုးေတြ မေတြ႕မိဘူး။ လမ္းေဘးတေလွ်ာက္မွာ ရာဘာစိုက္ခင္းေတြ၊ နဂါးေမာက္သီး စိုက္ခင္းေတြ၊ သီဟိုဠ္ပင္စုိက္ခင္းေတြ အစီအရီပါပဲ။ လွ်ပ္စစ္မီးက လမ္းတေလွ်ာက္လံုး ရတာကို ဓါတ္ႀကိဳးေတြကို ျမင္ရင္ သိႏိုင္ပါတယ္။

မေကာင္းတာေတြလည္း ေျပာခ်င္ပါတယ္။ အိပ္ခန္းထဲမွာ ၾကြက္ရိွပါတယ္။ တခါတေလ ကုတင္ေအာက္က ထြက္လာတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ အခန္းရဲ႕ အနံ႕အသက္က သိပ္မေကာင္းပါ။ ညီွစို႕စို႕ အနံ႕ ရိွပါတယ္။ အိပ္ရာခင္း၊ ေခါင္းအံုး၊ ေစာင္ေတြဟာ ေရွ႕က ဆင္းသြားတဲ့ ခရီးသည္ေတြ သံုးၿပီးသားေတြပါ။ အိပ္ယာခင္းေတြ ညစ္ပတ္ပါတယ္။ ရထားတြဲေစာင့္က တံျမက္စည္း လွဲေပမယ့္ အခန္းထဲမွာ စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့ ပစ္ထားတဲ့ အမိွဳက္ေတြ ရိွပါတယ္။

ေနာက္တခ်က္က ေဆးလိပ္မေသာက္ရ ဆိုတဲ့ ရထားတြဲထဲမွာ ဗီယက္နမ္ေတြ ေဆးလိပ္ ေသာက္ၾကပါတယ္။ ဘယ္အခန္းက ေသာက္ေနမွန္း မသိရေပမယ့္ လမ္းတေလွ်ာက္မွာ ေဆးလိပ္နံ႕ ၃ ခါေလာက္ ရပါတယ္။ ကေလးေတြ လူႀကီးေတြ ဆူညံ႕ေအာ္ဟစ္ စကားေျပာၾကပါတယ္။ တျခားအခန္းက လူေတြကုိ အားနာမွဳ မရိွပါဘူး။ အခန္းတံခါးကို မွားဖြင့္မိရင္လည္း ျပန္မပိတ္ေပးမယ္ ခပ္တည္တည္နဲ႕ ဆက္ထြက္သြားတာလည္း ရိွပါတယ္။

ရထားလမး္တေလွ်ာက္ ၿမိဳ႕ရြာေတြကို ျဖတ္သြားရင္ ဘာေတြ႕ရသလဲ ဆုိေတာ့ ရထားလမ္းေဘးမွာ အမိွဳက္ပစ္တာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ လမ္းတခုပဲ ျခားတဲ့ အိမ္ကေန ရထားလမ္းဘက္မွာ အမိွဳက္ေတြ လာသြန္တာကို ရထားေပၚကေန ေတြ႕ရပါတယ္။ ျမစ္ေခ်ာင္းေတြမွာလည္း ျမစ္ထဲ ေခ်ာင္းထဲကို အမိွဳက္ပစ္ခ်တာကို ျမင္ရပါတယ္။

ဗီယက္နမ္ရဲ႕ လူေနမွဳျမင္ကြင္း အေတြ႕အႀကံဳ လိုခ်င္ရင္ေတာ့ ရထားစီးသင့္ပါတယ္။ ေလယာဥ္စီးတာက ဘာမွ မျမင္လိုက္ရဘူးေလ။ ဒါေပမယ့္ မေကာင္းတဲ့အခ်က္ေတြကို သည္းခံႏိုင္မွ ရထားစီးဖို႕ အႀကံေပးခ်င္ပါတယ္။

Tuesday, May 30, 2017

Need to learn the second Language


ညေနရံုးဆင္းၿပီး ဟိုတယ္ျပန္ ေရမိုးခ်ိဳး... ညစာ ထြက္စားၿပီးေတာ့ People Committee Hall ေရွ႕မွာ လမ္းေဘးေစ်းသည္ေတြ ေရာင္းတဲ့ Vietnamese Pizza လို႕ အလြယ္ေခၚၾကတဲ့ Banh Trang Nuong ကို ဝယ္ေနတုန္း မုန္႕သည္ႀကီး မုန္႕လုပ္ေနတာကို အျဖဴအဖိုးႀကီးတေယာက္က ဘီယာဗူးကိုင္ၿပီး စိတ္ဝင္တစား လာရပ္ၾကည္႕ေနတယ္။ အဲဒီမုန္႕က ဘာမွန္းလဲ မသိ... ဘာေတြနဲ႕ လုပ္ေနမွန္းလည္း မသိ... သူျမင္တာကေတာ့ ေကာ္ျပန္႕ဖတ္ႀကီးကို မီးဖုတ္ေနတာပဲ ေတြ႕ရေသးတယ္။

မိနစ္အနည္းငယ္ၾကာေတာ့ ကိုယ့္ကို အဂၤလိပ္လို ေျပာတတ္သလား လာေမးတယ္။ အဲဒါနဲ႕ ကိုယ္လည္း သိသေလာက္ မုန္႕အေၾကာင္းနဲ႕ ဘာေတြ ပါသလဲ ဆိုတာကို ရွင္းျပလိုက္ေတာ့ သေဘာေတြက်ၿပီး ထြက္သြားတယ္။ သူ သိခ်င္တဲ့ဟာကို သိလိုက္ရလို႕ သူ႕မ်က္ႏွာေလး ၿပံဳးရႊင္သြားတာကို သတိထားမိတယ္။

အဂၤလိပ္စကား ေျပာတတ္ရင္ ခရီးထြက္ရတာ အနည္းနဲ႕အမ်ား အဆင္ေျပတယ္။ သူ႕ေဒသရဲ႕စကား ကုိယ္နားမလည္... ကိုယ့္စကား သူနားမလည္တဲ့ ဘဝကေန အဂၤလိပ္စကားကို ၾကားခံဘာသာအေနနဲ႕ သံုးလို႕ရရင္ စကားေပါက္တယ္။ အဂၤလိပ္စကား အားနည္းတဲ့ေဒသမွာ အဂၤလိပ္လို႕ ေျပာလို႕ရတဲ့သူနဲ႕ ေတြ႕ရင္ အမ်ိဳးေတြနဲ႕ ေတြ႕သလိုပဲ အားရတယ္။ စားေသာက္ဆုိင္မွာလည္း အဂၤလိပ္လို ေျပာတတ္တဲ့ စားပြဲထုိးေတြ ရိွရင္ ကိုယ္စားခ်င္တာ မွာစားရတာ အဆင္ေျပတယ္။

တကယ္ေတာ့ ကိုယ္လည္း အဂၤလိပ္စကားက အ-ထစ္ အ-ထစ္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အခုေနာက္ပိုင္းမွာ အဂၤလိပ္လို လိပ္ပတ္လည္ေအာင္ေတာ့ ေျပာႏိုင္ဆိုႏိုင္လာၿပီ။ ငယ္တုန္းကဆို အဂၤလိပ္စာကို အေတာ္ေၾကာက္တယ္။ ဆယ္တန္းမွာလည္း အဂၤလိပ္စာက အမွတ္အနည္းဆံုးပဲ။ တကၠသိုလ္ ေရာက္လာေတာ့ တင္ရသမွ် ဘြဲ႕ယူစာတမ္းေတြ (Term paper and Thesis) ကိုေတာ့ အဂၤလိပ္လိုပဲ ေရးတင္ျဖစ္တယ္။ အဲဒါကလည္း အဂၤလိပ္စာကို ကၽြမ္းတဲ့ သူငယ္ခ်င္းနဲ႕ ဆရာေတြက ဝုိင္းျပင္ ဝုိင္းစစ္ေပးလို႕ လုပ္ႏိုင္တာ။

ဒီလိုနဲ႕ ကိုယ့္ဘဝဇာတ္ေၾကာင္းအရ ေမြးတေျမျခားမွာ လုပ္ကိုင္ စားေသာက္ရေတာ့လည္း ဝက္ျဖစ္မွေတာ့ မစင္ မေၾကာက္ေတာ့ဘူးေလ။ ေခြးအႀကီး လွည္းနင္းထားတဲ့ ဘဝကေန အခုလို လိပ္ပတ္လည္လာေအာင္ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႕ပဲ ေျပာရတာေပါ့။ အဲဒီ အဂၤလိပ္စာနဲ႕ပဲ အာဆီယံထဲမွာ ဟိုဟုိဒီဒီ သြားလို႕လာလို႕ ရေနတာ။ ကမာၻပတ္ေနတဲ့ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ျမင္ရင္ တကယ္ကို အားက်မိပါတယ္။ သူတုိ႕ရဲ႕ အခ်ိန္၊ စုေဆာင္းထားတဲ့ ေငြ၊ ဘာသာစကား အင္အားနဲ႕ စိတ္ဓါတ္ခြန္အားကို အသံုးခ်ၿပီး ကမာၻအႏွံ႕ ေျခဆန္႕ေနတာကို အားက်တာပါ။

ေျပာခ်င္တာကေတာ့ အဂၤလိပ္လို တတ္ရင္ ဘယ္ႏိုင္ငံသြားသြား အနည္းဆံုးေတာ့ စကားေပါက္ပါတယ္လို႕။

Monday, April 24, 2017

Why not compromise?

စာေရးဆရာမ ခင္ခင္ထူးေရးတဲ့ အညာသူ အညာသား ကၽြန္မေဆြမ်ိဳးမ်ား စာအုပ္ထဲမွာ ေရးထားတာေလးေပါ့။ မထူးရဲ႕ ဘႀကီးဘုန္းႀကီး ေက်ာင္းဝင္းထဲမွာ ဒူးရင္းပင္ႀကီး စိုက္ထားသတဲ့။ အဲဒီအပင္ကေန ဒူးရင္းသီးေတြ သီးတဲ့အခါ ဒူးရင္းသီးအနံ႕ေတြ လွိဳင္လွိဳင္ထေရာေပါ့။ အဲဒီလိုအခ်ိန္မွာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို ျဖတ္သြားျဖတ္လာ လုပ္ရတဲ့ အညာသူ အညာသားေတြဟာ ႏွာေခါင္းကို ပိတ္... အသက္ကို ေအာင့္... ဒုန္းစိုင္း ျဖတ္ေျပးၾကပါသတဲ့။ သူတို႕ခမ်ာ ပင္ပင္ပန္းပန္း ေတာအလုပ္ေတြ လုပ္ၿပီး အိမ္ျပန္လာတဲ့အခ်ိန္ ဒူးရင္းသီးအနံ႕ႀကီးကို မခံစားႏိုင္လို႕ အခုလို ဒုန္းစိုင္း ေျပးၾကတာပါတဲ့။ ဘႀကီးဘုန္းႀကီးကေတာ့ ဒူးရင္းသီး ႀကိဳက္တဲ့သူ ျဖစ္ေတာ့ ဒူးရင္းသီးဟာ အရသာေကာင္းေၾကာင္း ေမႊးေၾကာင္း ၿမိဳ႕မွာဆို ေစ်းႀကီးေပးၿပီး ဝယ္စားရေၾကာင္း ဘယ္လိုပဲ ေျပာေပမယ့္ မႀကိဳက္တဲ့သူေတြအဖို႕ကေတာ့ ဒူးရင္းသီးဟာ တကယ့္ကို အနံ႕ဆိုးႀကီးပါပဲ။ အနံ႕မခံႏိုင္တဲ့ ဒကာ ဒကာမေတြအတြက္ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ဘႀကီးဘုန္းႀကီးဟာ ေက်ာင္းဝင္းထဲက ဒူးရင္းပင္ႀကီးကို ခုတ္ပစ္လိုက္တယ္ ဆုိတဲ့အေၾကာင္းေလး ေရးထားပါတယ္။

ေသာၾကာေန႕က ရံုးကေန အိမ္ျပန္ဖို႕ ဘတ္စ္ကား စီးလာတယ္။ ရဲေက်ာင္းေရွ႕ ေရာက္ေတာ့ ပိတ္ရက္မွာ အိမ္ျပန္ဖို႕အတြက္ ရဲသင္တန္းသားေတြ အမ်ားႀကီး ကားဂိတ္မွာ ေစာင့္ေနတယ္။ အေယာက္ ၅၀ ေလာက္ ရိွမယ္။ ကားက ၂ ထပ္ကား ဆိုေတာ့ အမ်ားႀကီး ဆန္႕ပါတယ္။ ရဲသင္တန္းသားေတြက သင္တန္းကေန ေမာင္းလႊတ္လိုက္သလားေတာ့ မသိဘူး။ အကုန္လံုး ေခၽြးသံတရႊဲရႊဲပဲ။ သူတုိ႕ ရွပ္ေတြ အတြင္းခံစြပ္က်ယ္ေတြ အကုန္လံုး ေခၽြးေတြကို ရႊဲေနတာ ေရေလာင္းထားတဲ့ အတုိင္းပဲ။ ကား ေအာက္ထပ္မွာ ထိုင္စရာခံုေတြ အမ်ားႀကီး က်န္ေနေပမယ့္ အဲဒီရဲသင္တန္းသားေတြ မတ္တပ္ပဲ ရပ္ၾကပါတယ္။ သူတုိ႕ ေခၽြးရႊဲေနေတာ့ ေဘးမွာ ထုိင္ေနတဲ့သူေတြကို အေႏွာင့္အယွက္ မျဖစ္ေစလိုတဲ့ သေဘာျဖစ္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ေခၽြးအနံ႕ကေတာ့ အလံုပိတ္ ဘတ္စ္ကားထဲမွာ အေတာ္ေလးကို လွိဳင္သင္းပါတယ္။ ကိုယ္ေတြအတြက္ အနံ႕မခံႏိုင္ေပမယ့္လည္း အမ်ားသံုးဘတ္စ္ကား ျဖစ္တဲ့အတြက္ သည္းခံရပါတယ္။ သည္းမခံႏိုင္ရင္လည္း အနီးဆံုးမွတ္တိုင္မွာ ဆင္းၿပီး ေနာက္ထပ္ကား ေစာင့္စီးေပါ့။

ကိုယ္ေတြ သိပ္ႀကိဳက္တဲ့ ငါးပိရည္က်ိဳဟာ အိမ္နီးခ်င္း တ႐ုတ္ကုလားအိမ္အတြက္ေတာ့ ပုတ္အဲ့အဲ့အနံ႕ပါ။ ငါ့အိမ္ထဲမွာ ငါ ခ်က္တာပဲ ဆိုေပမယ့္ အနံ႕က ခရီးထြက္ ေျခဆန္႔ပါတယ္။  တခါတေလမွ  က်ိဳခ်က္ေပမယ့္လည္း အနံ႕စုပ္ပန္ကာေတြ ဖြင့္... မီးဖိုခန္း ျပတင္းတံခါးေတြ ပိတ္... ဒီလိုပဲ ပတ္ဝန္းက်င္ကို ငဲ့ရတာပဲေပါ့။ တတ္ႏိုင္သမွ် အနံ႕ထြက္တာ နည္းေအာင္ လုပ္ေပးျဖစ္တယ္။ သူတို႔လည္း အခုခ်ိန္ထိေတာ့ အနံ႕နဲ႕ပတ္သက္ၿပီး အျပစ္တင္စကား မဆိုပါဘူး။ 

လက္ရိွေနတဲ့အိမ္ရဲ႕ ေဘးက အိမ္မွာ ေခြးေမြးထားတယ္။ အဲဒီေခြးက သူ႕အိမ္ေရွ႕က ျဖတ္သြားတဲ့ လူမွန္သမွ်ကို ထိုးေဟာင္ပါတယ္။ ကိုက္တတ္လား မကိုက္တတ္လားေတာ့ မသိေပမယ့္... သူ႕လည္ပင္းမွာေတာ့ ကေတာ့ပံု အုပ္ေဆာင္းႀကီး တပ္ထားပါတယ္။ အဲဒီအုပ္ေဆာင္းႀကီး ရိွေနေတာ့ ကိုက္လို႕ မရေလာက္ဘူး။ ေခြးေဟာင္သံ ဆူညံလြန္းရင္ ကိုယ္ေတြရဲ႕ အိမ္တံခါးကို သြားပိတ္ထားလိုက္တယ္။ အဲဒီအိမ္က အိမ္ေရွ႕ထြက္ အေမြးတိုင္ထြန္းတဲ့အခ်ိန္ တံခါးေလး ဖြင့္ထားရင္ ကိုယ္ေတြက သြားစရာ ရိွရင္ေတာင္ သူတုို႕ တံခါးျပန္ပိတ္တဲ့အခ်ိန္ထိ ေစာင့္ပါတယ္။ အေမြးတုိင္ ထြန္းေနတဲ့ သူတုိ႕ကလည္း ကိုယ္ေတြ ျဖတ္သြားမယ္ဆိုတာ ျမင္တာနဲ႕ ခ်က္ခ်င္း တံခါးပိတ္ေပးပါတယ္။
 

ေျပာခ်င္တာက... တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြမွာ ကိုယ့္အတြက္ ပံုမွန္ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ္ ႀကိဳက္တဲ့ဟာက တပါးသူအတြက္ မခံစားႏုိင္တဲ့ဟာမ်ိဳး မႀကိဳက္တဲ့ဟာမ်ိဳး ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီအခါမွာ အေလွ်ာ့အတင္း Compromise လုပ္ေပးဖို႕ လိုပါမယ္။ ကိုယ္ မႀကိဳက္တုိင္း သူမ်ားကို ကိြဳင္ရွာလို႕ မရပါဘူူး။ သူ မႀကိဳက္တဲ့ဟာကိုလည္း ဘယ္လိုနည္းလမ္းနဲ႕ အေကာင္းဆံုး ေျဖရွင္းရမလဲ ဆိုတာကို စဥ္းစားရပါမယ္။ ကုိယ့္ဘက္က ေလွ်ာ့လို႕ရရင္ ကိုယ့္ဘက္က ေလွ်ာ့... သူ႕ဘက္က ေလွ်ာ့လို႕ရရင္ သူ႕ဘက္က ေလွ်ာ့... အဲဒီလိုနဲ႕ပဲ စည္းခ်က္ညီ သဟဇာတျဖစ္တဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ကို တည္ေဆာက္ယူရမွာပဲ။ ငါျ့မင္းငါစိုင္း စစ္ကိုင္းေရာက္ေရာက္ ဆုိတာမ်ိဳး လုပ္လို႔မရတာ လုပ္ဖို႕မသင့္တာကို သိေစခ်င္မိပါတယ္။

Tuesday, April 4, 2017

Needs Good Employee

ဝန္ထမ္းေကာင္းမွ တုိင္းျပည္ေကာင္းမည္ ဆုိတဲ့စာသားေလး ဖတ္ဖူး ျမင္ဖူးတယ္။ အဲဒါ တကယ္မွန္တယ္။ တုိင္းျပည္အဆင့္ မေျပာနဲ႕ ကိုယ္ေတြလို ကုမၸဏီအဆင့္မွာေတာင္ အဲဒီစကားက ေသြးထြက္ေအာင္ မွန္တယ္။

ကိုယ္ေတြရဲ႕ကုမၸဏီက Asia Pacific Region တခုလံုးမွာ ရံုးခြဲေတြ ရိွတယ္။ အဲဒီရံုးခြဲတုိင္းမွာ သက္ဆုိင္ရာဌာနရဲ႕ အႀကီးအကဲ မန္ေနဂ်ာေတြ ရိွတယ္။ အဲဒီမန္ေနဂ်ာေတြဟာ ရံုးခ်ဳပ္ကို လုပ္ငန္းဆိုင္ရာေတြကို အစီရင္ခံရတယ္။

အဲဒီထဲက ႏိုင္ငံတခုက မန္ေနဂ်ာဟာ အလုပ္ မလုပ္ဘူး။ သူက သူ႕ဆီေရာက္လာတဲ့ အလုပ္ေတြကို ရသေလာက္ ဥထားတယ္။ အေပၚကိုလည္း မေျပာဘူး။ ေအာက္ကိုလည္း မခုိင္းဘူး။ အေျခအေန ဘယ္လို ရိွလဲဆိုတာကို Follow Up လုပ္တဲ့လူ မရိွရင္ မရိွသလို ဒီအတုိင္းေလး ပစ္ထားတယ္။
အခ်ိန္အေတာ္ၾကာမွ အေျခအေနကို ေမးတဲ့လူ ရိွလာရင္လည္း ရရင္ရသလို ေဘာလီေဘာပုတ္ၿပီး ေျဖတယ္။ အဲဒါကို သက္ဆုိင္ရာဌာနေတြက မေက်နပ္လို႕ ဆက္ၿပီး မေစာင့္ႏုိင္လို႕ ရံုးခ်ဳပ္အထိ အဲဒီကိစၥ တက္လာမွ ရံုးခ်ဳပ္က အဲဒါေတြကို သိရတယ္။

ရံုးခ်ဳပ္က တဖက္စကားပဲ နားမေထာင္ပဲ အေျခအေနအမွန္ကို တကယ္ သိခ်င္လို႕ ေမးတဲ့အခါမွာလည္း သူက User ေတြရဲ႕ တကယ့္ လိုအပ္ခ်က္ေတြ စုစည္းေနတယ္... ဘာလုပ္ခ်င္သလဲ ဆိုတဲ့ အေျဖ မထြက္ေသးဘူးလို႕ ေျဖတယ္။ User ေတြရဲ႕ သက္ဆုိင္ရာဌာနက ေမးရင္ ရံုးခ်ဳပ္ကို အကူအညီ လွမ္းေတာင္းထားလို႕ ေစာင့္ေနရတယ္လို႕ ေျဖတယ္။ အလုပ္ကို ေသခ်ာ မလုပ္ေပမယ့္ ပလာတာ ရိုက္တာေတာ့ ေတာ္လြန္းတယ္။

အဲဒီလို လူမ်ိဳးကို ျဖဳတ္ပစ္လိုက္ပါလား။ ဘာလို႕ ဆက္ထားေနသလဲ ဆုိရင္... ျဖဳတ္ရတာ လြယ္ပါတယ္။ အဲဒီလို ျဖဳတ္ၿပီးရင္ အဲဒီေနရာမွာ အစားထိုးဖို႕ လူရွာရတာ ခက္ပါတယ္။ ဘာသာစကား လုပ္ငန္းခြင္ကၽြမ္းက်င္မွဳ ပညာအရည္အခ်င္း လုပ္သက္ စတာေတြကို အကုန္ ထည္႕တြက္ရပါတယ္။

ဘာမွ မလုပ္တဲ့သူကို ဘာလို႕မ်ား ဆက္ထားေနမလဲ။ သူ ရိွလည္း ဘာမွ လုပ္တာမွ မဟုတ္တာ ဆိုရင္... အဲဒါလည္း ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အလုပ္သမား အခြင့္အေရး ဘာညာသာရကေတြက ထည္႕တြက္ရပါေသးတယ္။ အဲဒီေတာ့ စနစ္တက် အခ်ိန္ယူၿပီး ျပင္ဆင္ခြင့္ေတြ ေပးရပါတယ္။ အဲဒီလို ျပင္ဆင္ခြင့္ ေပးတာကိုမွ လိုက္မလုပ္ေတာ့မွ အလုပ္ျဖဳတ္တာေတြ ထုတ္တာေတြ လုပ္ရပါမယ္။ ၾကားထဲမွာေတာ့ အဲဒီတေယာက္ရဲ႕ ဒဏ္ေတြကို အကုန္ ခါးစည္းခံရပါတယ္။

ေျပာခ်င္တာက တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြမွာ ကိုင္တြယ္အုပ္ခ်ဳပ္ရတာ သိပ္မလြယ္ပါဘူး။ အထက္လူႀကီး ေကာင္းရင္ ဒါမ်ိဳးေတြ မျဖစ္ပါဘူးလို႕ ဆိုမယ့္သူေတြ ရိွႏုိင္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အထက္လူႀကီး ေကာင္းတုိင္းလည္း မရပါဘူး။ ေခါင္းတြဲ ဘယ္လို ေကာင္းေကာင္း ေနာက္တြဲေတြ မေကာင္းရင္လည္း လိုသေလာက္ ခရီးမေရာက္ပါ။ ကန္႕လန္႕တိုက္ေနတဲ့ ေနာက္တြဲေတြရဲ႕ လုပ္ရပ္ေၾကာင့္ ေခါင္းတြဲရဲ႕ ရုန္းကန္အားဟာ အခ်ည္းအႏွီးျဖစ္ေစပါတယ္။ ေနာက္လိုက္ မဟုတ္ရင္ ပိုေတာင္ ဆိုးပါတယ္။ ဝန္ထမ္းတုိင္းဟာ ေခါင္းေဆာင္အႀကီးအကဲရဲ႕ ေနာက္လိုက္ မဟုတ္ပါဘူး။

ေခါင္းေဆာင္ ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းေကာင္း... သူ႕ရဲ႕ နည္းဗ်ဴဟာေတြ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းေကာင္း... အလုပ္ထဲမွာ ေပကပ္ကပ္ေနၿပီး ကန္႕လန္႕တုိက္တတ္တဲ့ ဝန္ထမ္းေတြ အမ်ားႀကီး ရိွေနတတ္ပါတယ္။ သူတုိ႕ဟာ သူတုိ႕ရဲ႕ ကိုယ္က်ိဳးစီးပြါးအတြက္ အဲဒီလို ကန္႕လန္႕တုိက္ လုပ္တာမ်ိဳး ရိွႏုိင္ပါတယ္။
အဲဒီလို လူေတြကို ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲဖို႕က ေခါင္းေဆာင္ရဲ႕ တာဝန္ပါဆိုရင္ ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ၁၀၀% မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီဝန္ထမ္းကလည္း ျပဳျပင္လိုစိတ္ ရိွဖို႕လိုပါတယ္။ သူကိုယ္တုိင္က မျပင္ရင္ေတာ့ ဘယ္သူမွ လာျပင္ေပးလို႕ မရပါဘူး။ အဲဒီဟာမ်ိဳးမွာ ေခါင္းေဆာင္ အႀကီးအကဲမွာ တိုက္ရိုက္ တာဝန္္ မရိွေတာ့ပါဘူး။

ဟာ.. ဘာဆိုင္လို႕လဲ ေခါင္းေဆာင္ အႀကီးအကဲ ဆိုတာ... အဲဒီလိုလူေတြအတြက္ တာဝန္ ရိွကို ရိွပါတယ္လို႕ လာမျငင္းပါနဲ႕။ ေခၚသြားလုိ႕ မရလို႕ ထားခဲ့ရတာေတြ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ ရဟန္းဝတ္ျဖစ္တဲ့ ေဒဝဒတ္ မေကာင္းတာဟာ ရဟန္းအဖြဲ႕အစည္းရဲ႕ အႀကီးအကဲ ဗုဒၶျမတ္စြာမွာ တာဝန္ရိွတယ္လို႕ ဆိုလို႕ မရတာကို သေဘာေပါက္ နားလည္ၾကပါ။

အခ်ဳပ္ ေျပာရမယ္ဆိုရင္... ဘယ္အလုပ္မွာ မဆို သက္ဆုိင္သူ အားလံုး တက္ညီလက္ညီ ရုန္းကန္မွပဲ အဆင္ေျပမွာပါ။ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းဖို႕ လိုသလို ေနာက္လိုက္ ေကာင္းဖို႕လည္း လိုပါတယ္။ အဲဒီလိုပဲ ေနာက္လိုက္ မဟုတ္တဲ့ ဝန္ထမ္းေတြလည္း ေကာင္းဖို႕ လိုပါတယ္။ ကိုယ့္အလုပ္ကို ေစတနာ အျပည္႕နဲ႕ မခိုမကပ္ လုပ္ဖို႕ လိုပါတယ္။

Wednesday, March 29, 2017

Pls share and like this post

ကိုယ္ေတြ Blog မွာ စာေတြ ေရးတယ္ဆိုတာ အမ်ိဳးေတြ သူငယ္ခ်င္းေတြ မိတ္ေဆြေတြနဲ႕ ဝိုင္းဖြဲ႕ စကားေျပာသလိုပါပဲ။ ကိုယ့္အမ်ိဳးေတြ သူငယ္ခ်င္းေတြ မိတ္ေဆြေတြနဲ႕ ေန႕စဥ္လိုလို ထိေတြ႕ေျပာဆိုဖို႕ဆိုတာ... မျဖစ္ႏုိင္တဲ့ အေျခအေနမွာ ကိုယ္ေျပာျပခ်င္တဲ့ဟာေတြကို စာေရးၿပီး ေျပာတဲ့ သေဘာပါပဲ။ ကိုယ္ေရးထားတဲ့စာကို ဖတ္မိတဲ့သူေတြ ရိွရင္... သူတုိ႕ကို ကိုယ္ေျပာၿပီးသလိုပဲေပါ့။
 
အခုလည္း ေျပာျပစရာေလးေတြ ရိွပါတယ္။ ခ်စ္ခ်စ္ကေတာ့ ေျပာမေနပါနဲ႕။ သူတုိ႕ စိတ္ခ်မ္းသာသလို ေနပါေစလို႕ ေျပာပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ မေျပာပဲထားရင္ မသိပဲ ဆက္လုပ္ေနၾကမွာပဲ။ ဆက္လုပ္ေနေတာ့ေရာ ဘာအက်ိဳးယုတ္စရာ ရိွလဲ ဆိုရင္ အေထြအထူး အက်ိဳးယုတ္စရာေတာ့ မရိွပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ မသိျခင္းမွာ တဝဲလည္လည္ မျဖစ္ေစခ်င္လို႕ ေျပာျပသင့္တာကို ေျပာပါမယ္။
 
Facebook တခြင္မွာ အထူးေခတ္စားတာကေတာ့ မဲေဖာက္ေပးမယ္ ဆိုတဲ့ page ေတြပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ ၉၉% ေသာ page ေတြဟာ အတုေတြပါ။ တကယ္မဲေဖာက္ေပးဖို႕ မေျပာနဲ႕... သူတို႕ေတာင္ အဲဒီ page ေတြကို ေရာင္းစားေနရတဲ့ ဘဝပါ။
 
အတုအစစ္ ခြဲဖို႕က လြယ္ပါတယ္။ အဲဒီ page ထဲ ဝင္ၾကည္႕လို႕ page နာမည္ေဘးမွာ အျပာေရာင္ အမွန္ျခစ္ေလးပါရင္ အစစ္ပါ။ မပါရင္ အတုျဖစ္ဖို႕ မ်ားပါတယ္။ 
 
အတုအစစ္ မခြဲတတ္ရင္ အလြယ္နည္း ေျပာျပပါမယ္။ အခု post နဲ႕ page ကို Like ပါ။ ၿပီးရင္ post မွာ Comment ေပးပါ။ အဲဒီ post ကို Share ပါ ဆိုတာေတြ ပါလာရင္ေတာ့ အတုလို႕သာ မွတ္လိုက္ပါေတာ့။ မယံုမရိွနဲ႕ တကယ္ေျပာေနတာ။
 
ဘာျဖစ္လို႕ အဲဒီလို ေျပာရသလဲဆို... သူတုိ႕ဟာ တကယ္မဲေဖာက္ေပးဖို႕ အစီအစဥ္ မရိွပါဘူး။ သူတုိ႕ ဖြင့္ထားတဲ့ page ကို လူသိမ်ားေအာင္ like မ်ားမ်ားရေအာင္ လုပ္ေနတာပဲ။ သူတုိ႕ လိုအပ္တဲ့ like အေရအတြက္တခုကို ေရာက္တဲ့အခါ အဲဒီ page ကုိ လိုခ်င္တဲ့သူဆီ ေရာင္းစားပါမယ္။
 
ဘယ္သူေတြက အဲဒီလို page ေတြကို ျပန္ဝယ္သလဲ... စီးပြါးေရးလုပ္ငန္းေတြက ဝယ္ပါတယ္။ ဥပမာ... လဝန္းနီအထည္ခ်ဳပ္လုပ္ငန္းက သူ႕အထည္ေတြကို ေၾကာ္ျငာခ်င္တယ္။ ဒီအတုိင္း သူ page ဖြင့္လိုက္ရင္ အလြန္ဆံုးရ like က ၁၀၀၊ ၂၀၀ ေပါ့။ သူ႕အသုိင္းအဝိုင္း သူငယ္ခ်င္းေတြက တက္ညီလက္ညီ ဆက္ဖြေပးရင္ေတာင္ like ၅၀၀ ရဖို႕ အခ်ိန္အမ်ားႀကီး ယူရပါတယ္။ လူေတြကို စိတ္ဝင္စားေအာင္ မလုပ္ႏုိင္ရင္ like ရဖို႕ မလြယ္ပါဘူး။
 
ေကာလဟာလေတြ သတင္းအတုေတြ အမုန္းတရားေတြ ျဖန္႕မယ္ အဖြဲ႕အစည္းေတြကလည္း ဝယ္တတ္ပါတယ္။ လူသိမ်ားၿပီးသား page ကေန ခပ္တည္တည္နဲ႕ ပထမပိုင္းမွာ စိတ္ဝင္စားစရာ သတင္းေတြ တင္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ အခ်ိန္တခုမွာ ဝါဒျဖန္႕သတင္းေတြ လွံဳ႕ေဆာ္တဲ့သတင္းေတြ ျဖန္႕လိုက္တဲ့အခါ... လူေတြက အဲဒါကို အလြယ္တကူကို ယံုၾကပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႕လဲ ဆိုေတာ လူေတြအမ်ားႀကီး like ထားတဲ့ page ဟာ သတင္းအမွန္ေတြကို ေတာက္ေလွ်ာက္တင္ေနတာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ အခုသတင္းဟာလည္း မွန္ႏိုင္တယ္ဆိုၿပီး လြယ္လြယ္နဲ႕ ေကာက္ခ်က္ခ်တတ္လို႕ပါပဲ။
 
ဖုန္းကဒ္ မဲေဖာက္ေပးမယ္... ဖုန္းဟန္းဆက္ မဲေဖာက္ေပးမယ္ ဆိုၿပီး လူေတြရဲ႕ ေလာဘစိတ္နဲ႕ ဆြယ္တဲ့ page ေတြက်ေတာ့ like ေတြ အမ်ားႀကီးရတယ္။ ကံစမ္းမဲရဲ႕ စည္းကမ္းထဲမွာကိုက အဲဒီပို႕စ္ကို Share ပါလို႕ ေျပာထားတဲ့အတြက္ လူေတြက share ၾကပါတယ္။ အဲဒီလို Share ေလ လူေတြ ပိုၿပီး ျမင္ေလေလ... ေလာဘသားေကာင္ေတြက ထပ္ၿပီး Share ေလေလနဲ႕ အဲဒီ page ဟာ ၂ ရက္ ၃ ရက္အတြင္း like ေပါင္း သိန္းခ်ီ ရပါတယ္။
 
ႀကိဳက္ၿပီေလ... like ေတြ အမ်ားႀကီး ရထားၿပီးသား Page ကို ခဏေလာက္ ျပန္ဖြက္ထားၿပီး ဝယ္လိုက္တဲ့ လုပ္ငန္းအတြက္ လိုအပ္တဲ့ နာမည္ေတြ ေျပာင္းပါၿပီ။ Page အသစ္ပံုစံေလး ျဖစ္ေအာင္ အရင္က တင္ထားတဲ့ post ေတြကို ဖ်က္ပစ္ပါတယ္။ အဲဒီလို အရင္တင္ထားတဲ့ post ေတြကို ဖ်က္ပစ္လိုက္တဲ့အခါ Share ထားတဲ့လူဆီမွာလည္း ပ်က္သြားပါတယ္။
 
အို ဘာျဖစ္ျဖစ္... ငါတုိ႕က ဒါေလး လုပ္ရတာ ဘာမွ ဆံုးရံွဳးတာမွ မဟုတ္တာ။ တကယ္ မဲေဖာက္ေပးတဲ့ဟာနဲ႕ တိုးရင္ ရခ်င္ရင္ ရမွာေပါ့လို႕ ေတြးေကာင္း ေတြးႏုိင္ပါတယ္။ အဲဒါဆိုရင္ေတာ့ ဆုေတာင္းေလလို႕ပဲ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ဟဲဟဲ...

Sunday, March 26, 2017

Don't be blinded

အခုတေလာ ပိတ္ရက္ေတြမွာ ျပတဲ့ ကုလားကားေတြက တိရစာၦန္ဇာတ္ေကာင္ေတြ ပါတဲ့ ကားေတြပါ။ ၾကက္၊ ျမင္း၊ ေခြး စတဲ့ တိရစာၦန္ေတြ တကားစီမွာ ပါၾကတယ္။ ေရွ႕အပတ္တုန္းက ျမင္းပါတဲ့ ကုလားကား ျပသြားတယ္။ အဲဒီကားအေၾကာင္း နည္းနည္းေလာက္ ေျပာခ်င္တယ္။

ရြာတရြာမွာ နတ္ကြန္းႀကီး ရိွတယ္။ အဲဒီနတ္ကြန္းမွာ နတ္ဆရာလိုလို ဆာဒူးလိုလို ကုလားႀကီးလည္း ရိွတယ္။ နတ္ကြန္းမွာ နတ္ကႏၷားလို ပြဲေတြလည္း လုပ္ၾကတဲ့အခါမွာ လာေရာက္ ပူေဇာ္ပသသူေတြကို နတ္ဆရာက ဆုေတာင္းေပးတယ္။ လာလွဴတဲ့ပစၥည္းေတြကိုေတာ့ သူက ယူပစ္တာေပါ့။

ဒီလိုနဲ႕ပဲ အဲဒီရြာေတာ္ရွင္နတ္ရဲ႕ ပြဲေတာ္ႀကီး က်င္းပဖို႕ အခ်ိန္ေရာက္လာျပန္တယ္။ အနီးအနားတဝိုက္ ရြာေတြကလည္း အဲဒီနတ္ပြဲႀကီးကို ဝင္ေရာက္ဆင္ႏႊဲေလ့ ရိွၾကတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ နတ္နန္းက စီးေတာ္ျမင္းရုပ္တုႀကီး ေပ်ာက္ခ်င္းမလွ ေပ်ာက္သြားတယ္။ ထံုးစံအတုိင္း ရဲတုိင္ေပမယ့္ ရဲကလည္း ဘာမွ မလုပ္ေပးဘူး။ နတ္ပြဲမွာ နတ္ရုပ္ကို အဲဒီျမင္းရုပ္ေပၚ တင္ၿပီး လွည္႕ရတာ ဆိုေတာ့ ျမင္းရုပ္မရိွရင္ အဆင္မေျပဘူး။ နတ္စိတ္ဆိုးမွာကို ေၾကာက္ၾကတယ္။

နတ္ရုပ္ေပ်ာက္တဲ့ကိစၥေၾကာင့္ ရြာက လူႀကီးေတြက လက္ရိွနတ္ဆရာကို အျမင္မၾကည္ဘူး။ အဲဒါနဲ႕ တျခားေဒသက နတ္ဆရာအသစ္ ရွာၿပီး နတ္ကြန္းရဲ႕ ျမင္းေပ်ာက္တဲ့အမွဳကို နတ္ေမးေပးဖို႕ တာဝန္ေပးလိုက္တယ္။ အဲဒီနတ္ဆရာအသစ္က ၿဖီးလံုးဖိန္႕လံုးေတြ မ်က္လွည္႕ပညာေတြ သံုးၿပီး သူ႕ကို လူေတြ ယံုေအာင္ လုပ္တာေပါ့။ နတ္ကြန္းမွာ အလွဴေငြ ပိုက္ဆံ မ်ားမ်ားေပးရင္ ေကာင္းေကာင္း ဆုေတာင္းေပးတယ္။ လက္ႀကီးဗလာ လာရင္ေတာ့ ေမာင္းထုတ္ပစ္တယ္။

ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ရြာကို လူလိမ္ဂ်ပိုးတေကာင္ ေရာက္လာျပန္တယ္။ အဲဒီလူလိမ္က နတ္ဆရာ ေကာင္းစားေနတာကို သေဘာေပါက္ေတာ့ သူတုိ႕ အက်ိဳးတူ ပူးေပါင္းၾကတယ္။ သူတို႕အဲဒီအခ်ိန္ထိ ျမင္း႐ုပ္ကို ရွာမေတြ႕ေသးဘူး။ ဒါနဲ႕ပဲ နတ္ပူးသလိုလို ဓါတ္ပူးသလိုလိုနဲ႕ ျမင္းရုပ္ရိွေနမယ့္အရပ္ကို ညႊန္ျပလိုက္တယ္။ အဲဒီအရပ္ဘက္ကို ရြာက လူေတြ ေတာနင္းၿပီး ရွာတဲ့အခါ... ျမင္းျဖဴေလးတေကာင္ ေတြ႕တယ္။ အဲဒီဟာကို နတ္ဆရာက နတ္ျမင္းကိုယ္ထင္ျပတယ္ ဘာညာ လုပ္ၿပီး ရြာက နတ္ကြန္းရဲ႕ စီးေတာ္ျမင္းအျဖစ္ လုပ္ဖို႕ ျမင္းျဖဴေလးကို ဖမ္းေခၚသြားၿပီး နတ္ကြန္းေရွ႕က ေက်ာက္တုိင္ေတြမွာ ခ်ည္ထားလိုက္တယ္။ ရြာက လူေတြကလည္း သူတို႕ရြာေတာ္ရွင္ရဲ႕ စီးေတာ္ျမင္းႀကီး အသက္ဝင္လာတယ္ ဆိုၿပီး အံ့ၾသၾကတာေပါ့။

တရက္မွာ ပုပုကြကြ လူတေယာက္ ရြာထဲေရာက္လာၿပီး အဲဒီျမင္းျဖဴေလးကို ႀကိဳးေတြျဖည္ၿပီး ယူသြားဖို႕ လုပ္တာကို ရြာက လူေတြက ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ ထံုးစံအတုိင္း ရြာလူမိုက္ေတြက သူ႕ကို ဆြမ္းႀကီးေလာင္းၾကတာေပါ့။ အဲဒီပုပုကြကြလူက တကယ္ေတာ့ ျမင္းပိုင္ရွင္ပါ။ သူ႕ျမင္းကို ေတာထဲက စားက်က္မွာ လႊတ္ထားတုန္း ေပ်ာက္သြားလို႕ တရြာဝင္ တရြာထြက္ လိုက္ရွာရင္း အခုရြာရဲ႕ နတ္ကြန္းေရွ႕မွာ ေတြ႕တာပါ။ သူဟာ ျမင္းပိုင္ရွင္ပါလို႕ ဘယ္လိုပဲ ေျပာေျပာ... ရြာက လူေတြက လက္မခံဘူး။ ျမင္းျဖဴဟာ သူတုိ႕ရြာေတာ္ရွင္ရဲ႕ နတ္ျမင္းလို႕ပဲ ယံုၾကတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ ျမင္းပိုင္ရွင္ဟာ ရြာက ေပးတဲ့ ဒုကၡေပါင္းစံုကို ခံစားလိုက္ရတယ္။ ႏိုင္ငံေရးသမား အမတ္ေတြကလည္း ရြာေတြကေန မဲရဖို႕အတြက္ ၾကားထဲမွာ ဂေလာက္ဆန္ၾကေသးတယ္။ အဲဒါေျပာရင္ေတာ့ ကုလားကား ေပပိုရွည္ပါမယ္။

လိုတိုရွင္း ေျပာရမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ... တေန႕မွာ ရြာက လူငယ္ပိုင္းေတြဟာ အျဖစ္မွန္ကို သေဘာေပါက္သြားၾကတယ္။ ျမင္းရုပ္ကိုလည္း ရွာေတြ႕သြားတယ္။ ျမင္းရုပ္ကို ဖြတ္ထားတဲ့သူက အရင္က နတ္ဆရာပါ။ ျမင္းရုပ္ ေပ်ာက္သြားရင္ ျမင္းရုပ္အသစ္လုပ္ဖို႕ အလွဴေငြမ်ား ရမလား ဆုိၿပီး ျမင္းရုပ္ကို ေဖ်ာက္ထားတာပါ။ ျမင္းရုပ္ကို ျပန္ေတြ႕ေတာ့ နတ္ျမင္းႀကီး အသက္ရွင္လာတယ္ ဆိုတဲ့ဟာလည္း မဟုတ္မွန္း ရြာကလူေတြ သိကုန္ၾကတယ္။ အဲဒီေတာ့ ျမင္းျဖဴေလးရဲ႕ ပိုင္ရွင္ကို ျမင္းျပန္ေပးလိုက္တယ္။ နတ္ရုပ္ႀကီးကို ျမင္းရုပ္ႀကီးေပၚ တင္ၿပီး ရြာေတာ္ရွင္ နတ္ပြဲႀကီးကုိလည္း ခ်ိမ့္ခ်ိမ့္သဲ က်င္းပၾကပါေတာ့တယ္။

အဲဒီဇာတ္ကားမွာ ဘာေတြကို သိရွိနားလည္ခံစားရသလဲ ဆိုရင္...
၁။ ရြာနတ္က သူ႕ဘာသာ သူ ေနတာပါ... တကယ္ရွဳပ္ေနတာက နတ္ဆရာပါ။ နတ္ကိုင္မယ္ ဘာညာ ေျပာေပမယ့္ နတ္က တခါမွ လာမကိုင္ဘူး။ နတ္ဆရာပဲ ဟိုကိုင္ ဒီကိုင္ လုပ္ပါတယ္။
၂။ နတ္ဆရာ ဘာေၾကာင့္ ရွဳပ္သလိုဆိုရင္ သူ႕ကိုယ္က်ိဳးစီးပြါးအတြက္ ရွဳပ္တာပါ။ ဒါေပမယ့္ နတ္ကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး လူက ရွဳပ္ပါတယ္။
၃။ အဲဒီလို ကိုယ္က်ိဳးစီးပြါးအတြက္ ဘာသာေရးဆိုင္ရာ ကိုးကြယ္ ယံုၾကည္မွဳကို အသံုးခ်သူေတြရဲ႕ ေဘးမွာ လူလိမ္ဂ်ပိုးေတြက ဝန္းရံကူညီတတ္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႕လဲ ဆုိေတာ့ စားေပါက္ေခ်ာင္လို႕ပါ။ ဘာသာေရး အေရၿခံဳထားေတာ့လည္း အကာအကြယ္ ေကာင္းလို႕ပါ။
၄။ လူေတြဟာ အယူဝါဒပိုင္းဆိုင္ရာ လႊမ္းမိုးခံရေနရင္ အသိအျမင္ စံုလံုးကန္းၿပီး တကယ့္ ျမင္းပိုင္ရွင္အစစ္ကိုလည္း ဝိုင္းဗ်င္းၾကပါတယ္။ နတ္ဆရာ ေျပာသမွ်ဟာ ယုတိၱမတန္လည္း သူတုိ႕အတြက္ေတာ့ နတ္ကိုယ္တုိင္ လာေဟာသလို ျဖစ္ကုန္ၾကပါတယ္။
၅။ ျမင္းပိုင္ရွင္အစစ္ဟာ ကိုယ္မွန္ေနေပမယ့္လည္း စံုလံုကန္းေနၿပီး မိုးခါးေရေသာက္တဲ့ လူေတြၾကားထဲကို ေရာက္သြားတဲ့အခါမွာ သူ႕အတြက္ အမွန္တရားက အေျဖခ်က္ခ်င္း မထြက္ပါ။ အမွန္တရား ထြက္လာဖုိ႕ အခ်ိန္ယူေနတဲ့အခ်ိန္မွာ မွန္တဲ့သူေတြကေတာ့ အရင္ခံေနရပါၿပီ။

ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ဒါပါပဲကြယ္။ ဆက္လက္ၿပီး ဆင့္ပြါးဆင္ျခင္ ေတြးေတာႏိုင္ၾကပါေစ။

ဘုရားေဟာျဖစ္တဲ့ ကာလမသုတ္ကို ႏွလံုးသြင္း ဆင္ျခင္တာ အေကာင္းဆံုးပဲလို႕ ျမင္မိပါတယ္။

Sunday, March 5, 2017

Religious Harmony

မေန႕ညက FB ထဲက အစ္မတေယာက္ Share ထားလို႕ ဆရာမတေယာက္ ျဖစ္မယ္လို႕ ယူဆရတဲ့သူ ေရးထားတဲ့ စာေလးကို ဖတ္လိုက္ရတယ္။ စတုတၳတန္း ျပည္သူ႕နီတိထဲက ဘာသာတရားမ်ား မိတ္ဆက္ ဆိုတာနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး ေဝဖန္ေရး လုပ္ထားတာပါ။

ကမာၻေပၚမွာ ဘာသာတရားယူဆခ်က္ေတြ အမ်ားႀကီး ကြဲျပားျခားနားစြာ ရိွပါတယ္။ အဲဒီထဲမွာမွ လူအမ်ားစု ကိုးကြယ္ယံုၾကည္တဲ့ အဓိက ဘာသာႀကီး ၄ ခု ရိွပါတယ္။ ခရစ္ယာန္၊ အစ္စလမ္၊ ဟိႏၵဴနဲ႕ ဗုဒၶဘာသာတို႕ပါပဲ။ အဲဒီ ၄ ခုထဲမွာ တကယ္ေတာ့ ဗုဒၶဘာသာက ကိုးကြယ္ယံုၾကည္သူ အနည္းဆံုးပါပဲ။
ကိုယ္ေတြရဲ႕ တုိင္းျပည္မွာ ဗုဒၶဘာသာကို အဓိကထား ကိုးကြယ္လို႕ တိုင္းျပည္ထဲက အမ်ားစုဟာ ဗုဒၶဘာသာနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး ထိေတြ႕မွဳ အမ်ားႀကီး ရိွပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာဝင္ မဟုတ္တဲ့သူေတြဟာ ဗုဒၶဘာသာရဲ႕ တရားသေဘာေတြကို အႏုစိတ္ အေသးစိတ္ မသိရင္ေတာင္ အေပၚယံေလာက္ နားလည္ၾကပါတယ္။ 

ဒါေပမယ့္ ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြဟာ တျခားဘာသာေတြနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး ထိေတြ႕မွဳ သိပ္မရိွၾကပါဘူး။ အဲဒီတျခားဘာသာေတြ အေၾကာင္းကို နားလည္ သေဘာေပါက္မွဳ မရိွၾကပါဘူး။ အဲဒီအခါမွာ တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြမွာ မသိျခင္းကို အေျခခံထားတဲ့ အထင္လြဲမွဳေတြ အျမင္မွားမွဳေတြ ရိွလာၿပီး စိတ္အစာမေၾကမွဳေတြ ျဖစ္လာရပါတယ္။ စိတ္အစာမေၾကမွဳေတြ တျဖည္းျဖည္း စုပံုလာတဲ့အခါမွာ မလိုမုန္းတီးမွဳေတြ ေပါက္ကြဲမွဳေတြ ဆင့္ပြါး ျဖစ္လာရျပန္တယ္။

အဲဒီလို မလိုလားအပ္တဲ့ အေၾကာင္းတရားေတြ မျဖစ္လာရေအာင္ ကေလးဘဝကတည္းက ျမန္မာျပည္မွာ အဓိက တည္ရိွေနတဲ့ ဘာသာေရးနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး မိတ္ဆက္တာေတြ လုပ္ဖို႕အတြက္ ၂၀၁၅ ထုတ္ ျပည္သူ႕နီတိစာအုပ္ထဲမွာ ဘာသာတရားမ်ား မိိတ္ဆက္ ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ ထည္႕သြင္းေဖာ္ျပတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ အဲဒီစာအုပ္က ပညာေရးဌာနက တ႐ားဝင္ထုတ္ျပန္ထားတဲ့ စာအုပ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ NGO တခုက ထုတ္ထားတဲ့စာအုပ္ပါ။

အဲဒီလို မိတ္ဆက္တာဟာ မသိတာကို သိရေအာင္ လုပ္ေပးတာပါ။ ဘာသာတုိင္းရဲ႕ အႏွစ္သာရမွာ ေကာင္းတဲ့အခ်က္ေတြ ရိွတယ္။ အဲဒါေတြကို တုိင္းသူျပည္သားအားလံုး သိရိွၿပီး အခ်င္းခ်င္း အျပန္အလွန္ ယံုၾကည္ ေလးစားမွဳရိွေအာင္ လုပ္ေပးေနတာပါ။ ဘာသာေရး ဆြယ္တရား ေဟာေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘယ္ဘာသာက ပိုေကာင္းတယ္လို႕လည္း ေထာက္ျပေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။

အဲဒီလိုစာေတြ ျပည္သူ႕နီတိမွာ ပါတာ ကေလးေတြအတြက္ အဆိပ္အေတာက္ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီ အဆိပ္အေတာက္ မဟုတ္တဲ့စာကို အဆိပ္အေတာက္ ျဖစ္ေအာင္ သင္ၾကားပို႕ခ်တာမ်ိဳး ဆရာ ဆရာမေတြ မလုပ္မိေအာင္ သတိထားဖို႕ လိုပါတယ္။ ဆရာ ဆရာမေတြအေနနဲ႕ ဘာသာတရားနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး အျမင္ရွင္းဖို႕ လိုပါတယ္။ ပညာဝမ္းစာျပည္႕ဖို႕ လိုပါတယ္။ ဗဟုသုတ အျမင္စံုဖို႕ လိုပါတယ္။ အမုန္းတရားေတြ မျပန္႕ပြါးေအာင္ သတိထား ဆင္ျခင္ႏုိင္ပါေစ လို႕ ဆႏၵျပဳပါတယ္။

တပည္႕မရွား တျပားမရိွတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေတာေက်ာင္းေလးက ဆရာ ဆရာမမ်ားကို ဦးထိပ္ထား ေလးစားလွ်က္...

Tuesday, January 10, 2017

Golden Hour

ေက်ာင္းတုန္းက စာစီစာကံုး ေရးရတဲ့အခါ ညေနဆည္းဆာကို စာမ်က္ႏွာ ၇ မ်က္ႏွာေလာက္ ေရးျဖစ္တယ္။ အဲဒီတုန္းက ညေနဆည္းဆာကို အက်ည္းတန္လွခ်ိန္လို႕ တင္စားဖြဲ႕ဆို ေရးခဲ့တာကို မွတ္မိတယ္။ တျခား ကဗ်ာေတြ စာေတြလည္း ကိုးကားေရးသား ရတာေပါ့။

ညေနဆည္းဆာ အခ်ိန္... တေနကုန္ ပူရွိန္ျပင္းခဲ့တဲ့ ေနမင္းႀကီး အေနာက္ေဂါယာကၽြန္းကို ေခါင္းဝင္တိုးၿပီး အနားယူေတာ့မယ္ အခ်ိန္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေနေရာင္ဟာ ေရႊအိုေရာင္အလား ထြန္းပဝင္းတယ္။ အက်ည္းတန္တဲ့လူေတာင္ ေရႊအိုေရာင္ ဖ်န္းပတ္လို႕ ကိုယ္ေရာင္ကုိယ္ဝါေတြနဲ႕ လွပတင့္တယ္ေစတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ကို အဂၤလိပ္လိုက်ေတာ့ Golden Hour လို႕ ေခၚၾကျပန္တယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ရိုက္တဲ့ဓါတ္ပံုအခ်ိဳ႕မွာ ေရႊေရာင္ဝင္းပတာကို ျမင္ႏိုင္တယ္။ ေနရဲ႕ အလင္းေရာင္ဟာ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အနီေရာင္ဘက္ကို ပိုကဲၿပီး အလင္းရဲ႕ ျပင္းအားလည္း ေဖ်ာ့ေတာ့သြားတယ္။ ေနရဲ႕ အလင္းေရာင္ေၾကာင့္ က်တဲ့ အရိပ္ဟာလည္း ေဖ်ာ့ေတာ့ေတာ့ပဲ။

အဲဒီအေၾကာင္းအခ်က္ေတြေၾကာင့္ အဲဒီ Golden Hour မွာ ေရႊအိုေရာင္ေတာက္ေနတဲ့ ဘုရားေစတီေတြ၊ အေဆာက္အဦးေတြ၊ ေမွ်ာ္စင္ေတြ၊ ေတာင္ေတြ၊ ျမစ္ေရျပင္ေတြ၊ ပင္လယ္ေတြကို ျမင္ရျပန္တယ္။ ပကတိမ်က္စိနဲ႕ ၾကည္႕ရင္ပဲ ေရႊအိုေရာင္ ေတာက္ပေနတာကို ျမင္ရသလိုပဲ ကင္မရာ မွန္ဘီလူးက တဆင့္ ရိုက္ထားတဲ့ ဓါတ္ပံုထဲမွာေတာ့ ေရႊအိုေရာင္ဟာ ပိုၿပီး ထင္ရွားျပန္တယ္။ ကင္မရာရဲ႕ အလင္းအေမွာင္ ခ်ိန္ဆမွဳေပၚ မူတည္ၿပီး ေရႊေရာင္ေတာက္ပမွဳဟာ အေျပာင္းအလဲ ရိွႏိုင္ျပန္တယ္။

အဲဒီေရႊအိုေရာင္ ေတာက္ပတဲ့ အက်ည္းတန္လွခ်ိန္ဟာ ေနရာေဒသနဲ႕ ရာသီဥတုေပၚ မူတည္ၿပီး အခ်ိန္ မတူညီႏုိင္ပါဘူး။ အမ်ားစုကေတာ့ ေနမဝင္ခင္ ၁ နာရီအလိုကို Golden Hour လို႕ သတ္မွတ္ၾကပါတယ္။
ကိုယ္ေတြလည္း အဲဒီလို ေရႊအိုေရာင္ ေတာက္တဲ့အခ်ိန္ေတြကို ညေန ရံုးဆင္းခ်ိန္မွာ မၾကာခဏ ေတြ႕ဖူးတယ္။ အိမ္ကို လမ္းေလွ်ာက္ျပန္လာရင္း ကုိယ့္ေရွ႕က တုိက္ေတြဟာ ေရႊေရာင္ဝင္းပေနတာကို ျမင္ဖူးတယ္။ UNICEF ရဲ႕ သင္တန္းကိစၥနဲ႕ မင္းဘူး၊ ငဖဲဘက္ကို ေရာက္တုန္းက မုန္းေခ်ာင္းဘက္ကို ညေနခင္းရဲ႕ ဆည္းဆာရွဳခင္း သြားၾကည္႕မိေတာ့ ေရႊအိုေရာင္ ေတာက္ေနတဲ့ လယ္ကြင္းေတြနဲ႕ ျမက္ရိုင္းပင္ေတြကို ျမင္ခဲ့ရဖူးတယ္။ ပတၱရားကမ္းေျခမွာ အလုပ္ကိစၥနဲ႕ ရက္ရွည္ တည္းခဲ့တုန္းကလည္း ေရႊအိုေရာင္ ေတာက္ပေနတဲ့ ပင္လယ္ျပင္နဲ႕ ကမ္းစပ္ကို ကိုယ္ရဲ႕ဟိုတယ္ ျပတင္းေပါက္ကေန ျမင္ဖူးတယ္။

ဘာရယ္ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ Golden Hour ေရႊအိုေရာင္အခ်ိန္ဟာ သိပ္လွပါတယ္လို႕။ ကိုယ့္မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြ ႀကံဳေတြ႕ဖူးေပမယ့္ တခ်ိဳ႕ေတြ႕ဟာ သတိမထားမိတာ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ညေနဆည္းဆာရဲ႕ အက်ည္းတန္လွခ်ိန္ ေရႊအိုေရာင္အခ်ိန္ကို မ်က္စိတံခါးေတြ ဖြင့္ထားၿပီး သတိတရ ရွဳစားခံစားႏုိင္ၾကပါေစလို႕ ေကာင္းမြန္တဲ့ေစတနာ အရင္းခံနဲ႕ ဆႏၵျပဳလိုက္ပါတယ္။

Sunday, January 8, 2017

Way to office

ကိုယ္ေတြရဲ႕ အရင္အလုပ္က စကၤာပူရဲ႕ အေရွ႕ဘက္အျခမ္းမွာ ရိွတယ္။ ကိုယ္ေနတာက အေနာက္ဘက္အျခမ္း။ အဲဒီေတာ့ တေန႕တေန႕ ရံုးသြားမယ္ဆိုရင္ ကား ၁ ဆင့္၊ ရထား ၃ ဆင့္ စီးၿပီး လမ္းကို ၁၀ မိနစ္ေလာက္ ေလွ်ာက္ရတယ္။ အခ်ိန္က ၁ နာရီခြဲေလာက္ ကုန္တယ္။

အခုရံုးကေတာ့ အေနာက္ဘက္မွာ ရိွေပမယ့္ ကား ၂ ဆင့္၊ ရထား ၂ ဆင့္ စီးရတယ္။ ၄၅ မိနစ္ေလာက္ အခ်ိန္ကုန္တယ္။ ကုိယ့္ဘာသာ ကားေမာင္းမယ္ ဒါမွမဟုတ္ အငွားကား ငွားစီးမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ၁၅ မိနစ္ေလာက္နဲ႕ ရံုးကို ေရာက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလို ၁၅ မိနစ္နဲ႕ ေရာက္မယ့္ လမ္းေၾကာင္းမ်ိဳးမွာ ဘတ္စ္ကားလိုင္း ရထားလိုင္း သီးသန္႕ ရိွမေနဘူး။ အဲဒီေတာ့ အကုန္အက် သက္သာခ်င္ရင္ေတာ့ ၄၅ မိနစ္ၾကာတဲ့ လမ္းေၾကာင္းကေနပဲ သြားရတာေပါ့။

ဒီလအတြင္းမွာ ရံုးအသစ္ႀကီးကို ေျပာင္းရေတာ့မယ္။ အဲဒီကို အိမ္ကေန ကား ၁ ဆင့္တည္းနဲ႕ တန္းေရာက္ေပမယ့္ အိမ္ကေန ကားဂိတ္ကို ၇ မိနစ္ေလာက္၊ ဆင္းရမယ့္ ကားဂိတ္ကေန ရံုးကို ၁၅ မိနစ္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ရမယ္။ အဲဒီလိုမ်ိဳး လမ္းမေလွ်ာက္ခ်င္ရင္ ကား ၂ ဆင့္၊ ရထား ၂ ဆင့္ စီးရမယ္။
ေျပာခ်င္တာက စကၤာပူမွာလည္း လူတဦးတေယာက္အတြက္ အကုန္လံုး အစစအရာရာ အဆင္ေျပတဲ့ လမ္းေၾကာင္းမ်ိဳး မရိွပါဘူး။ ေရြးခ်ယ္စရာေတြ မ်ားတာ မွန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေရြးခ်ယ္စရာေတြထဲကမွ ကိုယ္နဲ႕ အဆင္ေျပမယ့္ လမ္းေၾကာင္းကိုပဲ အဓိက ေရြးခ်ယ္ အသံုးျပဳရတာမ်ိဳးပါ။

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးမွာလည္း ယာဥ္လိုင္းအသစ္ေတြနဲ႕ စစခ်င္းမွာ အဆင္မေျပတာေတြ အသားမက်တာေတြ ရိွေနႏိုင္ေပမယ့္ အခ်ိန္နဲ႕အမွ် ေရြးခ်ယ္စရာေတြ ေပါမ်ားလာၿပီး ကိုယ္နဲ႕ အသင့္ေတာ္ဆံုး လမ္းေၾကာင္းေတြကို ေရြးခ်ယ္ အသံုးျပဳစီးနင္းႏုိင္မွာပါ။

ရန္ကုန္သားေတြ အဆင္ေျပၾကပါေစ...