.:: Download Myanmar Font (WinKalaw New Version) HERE ::.

Wednesday, July 12, 2017

MINDEF Org Structure

ျမန္မာျပည္ကေန တက္လာတဲ့ သတင္းေတြက တေန႕တမ်ိဳး မရိုးရဘူး။ စိတ္ဝင္စားစရာေတြ ရိွသလို အခ်ိန္မရလို႕ ဘာသိဘာသာ ပစ္ထားလိုက္တာေတြလည္း ရိွတယ္။ အခ်ိန္လည္း ရတယ္ စိတ္ဝင္စားစရာလည္း ျဖစ္ေနရင္ အဲဒီအေၾကာင္းအရာနဲ႕ ဆက္ႏြယ္ၿပီး တႏြယ္ငင္ တစင္ပါ တျခားအေၾကာင္းအရာေတြကို လိုက္ဖတ္ျဖစ္တယ္။

ၿပီးခဲ့တဲ့ ေရွ႕လတုန္းကေတာ့ က်န္းမာေရးနဲ႕ သက္ဆိုင္တဲ့ စာေတြ ဖတ္ျဖစ္တယ္။ အစာအိမ္နဲ႕ အူလမး္ေၾကာင္း ဆိုင္ရာေတြကို အဓိကထား ဖတ္ျဖစ္တယ္။ အခု ေလာေလာဆယ္ေတာ့ စကၤာပူႏိုင္ငံရဲ႕ ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီးဌာနနဲ႕ စကၤာပူတပ္မေတာ္အေၾကာင္းကို အင္တာနက္ကေန ရွာေဖြ ဖတ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။
စကၤာပူ ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီးဌာနမွာ ရာထူးအႀကီးဆံုး တာဝန္ရိွသူကေတာ့ ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီးပါ။ ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီးဟာ အရပ္သား ႏိုင္ငံေရးသမားလည္း ျဖစ္ႏိုင္သလို စစ္ေရးအေတြ႕အႀကံဳ ရိွသူ တပ္မေတာ္ကလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီးကို ေရြးေကာက္ခံ အစိုးရက အမည္တင္သြင္းၿပီး ခန္႕အပ္တာပါ။

ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီးရဲ႕ ေအာက္မွာ ဒုတိယ ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီး ရိွပါတယ္။ ဒုတိယဝန္ႀကီး ေအာက္မွာ တုိင္းနဲ႕ျပည္နယ္ဝန္ႀကီးလို႕ပဲ ေခၚေဝၚသံုးႏွဳန္းရမယ့္ တိုင္းနဲ႕ျပည္နယ္ ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီးဆိုတာ ရိွပါတယ္။ ဖြဲ႕စည္းပံုအရ ဝန္ႀကီးေတြ ၿပီးရင္ေတာ့ ဌာနရဲ႕ အၿမဲတမ္းအတြင္းဝန္၊ စကၤာပူတပ္မေတာ္ရဲ႕ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္နဲ႕ ေထာက္လွမ္းေရး ညႊန္ၾကားေရးမွဳးတုိ႕ ရိွပါတယ္။ ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္ရဲ႕ ေအာက္မွာ ၾကည္းတပ္၊ ေရတပ္၊ ေလတပ္ဦးစီးခ်ဳပ္ေတြ ရိွတယ္။

ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီးဌာနရဲ႕ အၿမဲတမ္းအတြင္းဝန္ရယ္ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ရယ္ ေထာက္လွမ္းေရးက ညႊန္ၾကားေရးမွဳးရယ္ အခ်င္းခ်င္း တုိင္ပင္ ညိွႏိွဳင္းၿပီး ဝန္ႀကီးဌာနရဲ႕ လုပ္ငန္းတာဝန္မ်ားကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ ေဆာင္ရြက္ၾကၿပီး အထက္က ဝန္ႀကီးမ်ားကို သတင္းပို႕ အစီရင္ခံရပါတယ္။
စကၤာပူတပ္မေတာ္မွာ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ရဲ႕ သက္တမ္းကေတာ့ ၃ ႏွစ္နဲ႕ ၄ ႏွစ္ၾကား ျဖစ္တာကို ေတြ႕ရတယ္။ ၁၉၉၅ ကေန ၂၀၀၀ အထိ ၅ ႏွစ္ တာဝန္ယူသြားတဲ့ တေယာက္က လြဲရင္ေပါ့။

ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ေတြ တပ္ကေန အၿငိမ္းစားယူၿပီးရင္ေတာ့ လႊတ္ေတာ္ႏုိင္ငံေရး၊ အစိုးရအဖြဲ႕ထဲ ေရာက္လာတာေတြ ရိွသလို အျပင္စီးပြါးေရးလုပ္ငန္းႀကီးေတြရဲ႕ ရာထူးအျမင့္ပိုင္းေတြမွာ ဝင္ေရာက္ လုပ္ကိုင္တာေတြလည္း ရိွတယ္။ တခ်ိဳ႕ေတြက ဝန္ႀကီးေတြ ျဖစ္လာတယ္။ တခ်ိဳ႕ေတြက အၿမဲတမ္းအတြင္းဝန္ ျဖစ္လာတယ္။ တခ်ိဳ႕က သံအမတ္ ျဖစ္လာတယ္။

ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီးေတြထဲမွာလည္း ၁၉၈၂-၁၉၉၀ မွာ တာဝန္ယူခဲ့တဲ့ Goh Chok Tong ဆိုရင္ ေနာက္ပိုင္းမွာ စကၤာပူရဲ႕ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ျဖစ္ခဲ့သလို ၁၉၉၅-၂၀၀၃ မွာ တာဝန္ယူခဲ့တဲ့ Tony Tan ဟာ စကၤာပူရဲ႕ သမၼတ အျဖစ္ တာဝန္ ထမ္းေဆာင္ေနပါတယ္။ ၂၀၀၃-၂၀၁၁ မွာ​ တာဝန္ယူခဲ့တဲ့ Teo Chee Hean ဟာ စကၤာပူရဲ႕ ဒုတိယဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ျဖစ္ေနပါၿပီ။

လက္ရိွ စကၤာပူရဲ႕ ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီး Ng Eng Hen ကေတာ့ ဆရာဝန္ဘြဲ႕ရ အရပ္သား ႏုိင္ငံေရးသမားပါ။ ႏိုင္ငံေရးထဲ မဝင္ခင္မွာ အစာအိမ္နဲ႕အူလမ္းေၾကာင္း အထူးကု ဆရာဝန္ အျဖစ္ ၂၀၀၁ အထိ လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ၂၀၁၁ မွာ ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီးအျဖစ္ ခန္႕အပ္ျခင္း ခံရၿပီး အခုခ်ိန္အထိ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနဆဲပါ။

ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ဟိုဟိုဒီဒီ ဖတ္မိတာေတြကို ဗဟုသုတရေစဖို႕ ျပန္လည္ ေဝမွ်တာပါ။

Sunday, July 9, 2017

No mood to write

စာေတြ ေရးပါလို႕ တိုက္တြန္းၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စာေရးဖို႕ဆိုတာကို စိတ္မပါဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ ဟိုအရင္ Forum ေခတ္နဲ႕ Blog ေခတ္တုန္းကေတာ့ ေန႕စဥ္ပံုမွန္ စာေတြ ေရးျဖစ္တယ္။ Blog မွာဆို တေန႕ကို စာတပုဒ္မွ မတင္ျဖစ္ရင္ တာဝန္မေက်သလို ခံစားရတယ္။ အခုမ်ားေတာ့ အဲဒီလို ခံစားခ်က္ေတြ မရိွေတာ့ဘူး။

အခုတေလာ သတိထားမိသေလာက္ စာေရးေကာင္းတဲ့သူေတြ FB မွာ စာ ဆက္မေရးၾကေတာ့ဘူး။ ေရးရင္လည္း လူမသိ သူမသိေလာက္ပဲ Group ေတြထဲမွာ ေရးၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕ေတြက FB မွာ ေရးမေနေတာ့ပဲ မဂၢဇင္းေတြ ဂ်ာနယ္တုိက္ေတြဆီပဲ တိုက္ရိုက္ပို႕ေတာ့တယ္။ 

န႕စဥ္ပံုမွန္ စာေတြ ဆက္ေရးေနတဲ့ တခ်ိဳ႕သူေတြလည္း ရိွတာကို ျမင္ေနရပါေသးတယ္။ တခ်ိဳ႕ေတြကေတာ့ စကားေျပနဲ႕ ေရးထားတဲ့စာေတြကို ျပန္ရွင္းျပေနရတာကို စိတ္ကုန္လို႕ စာမေရးခ်င္ေတာ့ဘူးလို႕ ေျပာၾကတယ္။ ျမန္မာလို ေရးထားတဲ့စာကို ျမန္မာေတြ ဖတ္ၿပီးတဲ့ေနာက္ နားလည္မွဳေတြ လြဲၿပီး ရန္ေတြျဖစ္ ျငင္းခုန္ေနရတာေတြကို ျမင္ေနရတာက စိတ္ကုန္စရာပါပဲ။

စာအေရးအသား ေကာင္းသလို အေတြးအျမင္ စံုတဲ့ စာဖတ္သူေတြအေပၚ ေစတနာထားတတ္ၾကတဲ့ သူတခ်ိဳ႕ေတြ စာ ဆက္မေရးၾကေတာ့ပဲ ခရီးသြားဓါတ္ပံုေတြ တင္လိုက္ အစားအေသာက္ပံုေတြ တင္လိုက္ ကေလးေတြပံုတင္လုိက္နဲ႕ အြန္လိုင္းကမာၻႀကီးမွာ ျဖတ္သန္းေနၾကတယ္။

ကိုယ္ကေတာ့ သူတုိ႕တေတြလို စာေရးလည္း မေကာင္းသလို အေတြးအျမင္လည္း မစုံပါဘူး။ ကိုယ္သိထားတာေလး ဆိုတာ ေရအိုင္ထဲက ဖားသူငယ္အဆင့္ပါ။ ေလာ္ဘီလည္း မဟုတ္သလို ၁၀ လီ ၁၁ လီလည္း မဟုတ္ပါ။ တခါတေလမွာ တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြမွာ မေနႏိုင္လြန္းလို႕ ေရးမိေရးရာေတြ ေရးတာေလာက္ပဲ ရိွပါတယ္။

အေနအထိုင္ မတတ္ပဲ အဲဒီလို စာေတြ ထ ထ ေရးေတာ့ ဘာေတြ ရသလဲဆိုေတာ့ လူမုန္းမ်ားပါတယ္။ ကိုယ့္အမ်ိဳးအခ်င္းခ်င္းေတာင္ ဆရာ လုပ္တယ္ ထင္ခံရၿပီး Un-Friend ေတြ Restricted Group ထဲ ထည္႕ထားခံရတာေတြ ႀကံဳဖူးၿပီးၿပီ။ အမွားကို ျမင္ၿပီး အမွန္ သိေစခ်င္တဲ့ ေစတနာဟာ ေ​​ဝဒနာေတြ ျဖစ္ကုန္ရတယ္။ ေဖေတာ့ ေမာင္ေတာ့ ဟီးဟီးဟားဟားေတြ ေရး... ၾကြားခ်င္ရာေတြ ၾကြား... ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ထမင္းစား ေရေသာက္ ရွဳးေပါက္ အီးပါ အေၾကာင္းေတြ ေရးရင္ေတာ့ အဲဒီေလာက္ထိ အမုန္းမခံရေလာက္ဘူး ထင္ပါရဲ႕။

တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြမွာ ကိုယ္မသိတာေတြ ရိွတယ္။ တခ်ိဳ႕ဟာေတြမွာ ကိုယ္သိတာေတြ ရိွတယ္။ ကိုယ္မသိတဲ့ကိစၥဆို သိေအာင္ပဲ လုပ္တယ္။ ဝင္ေျပာတာေတြ မရိွဘူး။ မေသခ်ာရင္ မေသခ်ာသလိုပဲ ေဘးထြက္ထိုင္ၿပီး ေလ့လာတယ္။ ကိုယ္ ေသေသခ်ာခ်ာ သိတဲ့ဟာမ်ိဳးဆိုရင္ေတာ့ မသိတဲ့သူေတြ သိပါေစ ဆိုၿပီး စာတိုေပစေတြ ေရးတယ္။ အဲဒီဟာက ဆရာႀကီး လုပ္တာ မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ္ သိထားတာမွာ မွားတာေတြမ်ား ပါသြားရင္လည္း ေထာက္ျပဖို႕ ျပင္ဆင္ေပးဖို႕ ေတာင္းဆိုပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ တခါတေလမွာ အမွားကို ေထာက္ျပဖို႕ထက္ အခြင့္ႀကံဳတုန္း ဝိုင္းဗ်င္းဖို႕ ဝိုင္းေဆာ္ဖို႕ေတြ လုပ္တာေတြလည္း ေတြ႕ရတတ္တယ္။ အထူးသျဖင့္ ဘုမသိ ဘမသိ ကိုယ္နဲ႕လည္း မသိတဲ့ အျပင္သူစိမ္းလူေတြက အဲဒီလိုမ်ိဳး ဆြမ္းႀကီး ေလာင္းတတ္ၾကတယ္။ အဲဒါမ်ိဳးေတြ ျမင္ရေတြ႕ရတာ မ်ားလာတဲ့အခါမွာ ကိုယ္ေတြလို ဘာမွမဟုတ္တဲ့ အညတရေတြအေနနဲ႕ ပဲႀကီးေလွာ္ၾကား ဆားညွပ္မခံခ်င္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ စာေတြ မေရးဘူး။ စာမေရးေတာ့ ကိုယ့္အတြက္ ဘာေကာင္းလဲ ဆုိေတာ့ အခ်ိန္ပိုထြက္တယ္။ စာဖတ္ခ်ိန္ ပိုရတယ္။ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း မ်က္စိေနာက္ သက္သာသြားတယ္။ ျငင္းရခုန္ရတာလည္း သိပ္မရိွေတာ့ဘူး။

စာေရးပါဦးလို႕ ေျပာတဲ့ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းမ်ားအတြက္ အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ သန္းေခါင္ယံအေတြးေတြကို စာအျဖစ္ ေျပာင္းလဲေပးလိုက္ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ကိုယ္ဟာ စာေတြ မေရးေတာ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။ စာေတြ မေရးခ်င္တာပါ။ :P

Thursday, July 6, 2017

Building my career

မနက္ျဖန္ဆို အသက္ ၁ ႏွစ္ ပိုႀကီးသြားၿပီ။ လက္ရိွအသက္အရြယ္နဲ႕ ေရာက္ေနတဲ့ အလုပ္ေနရာ ေက်နပ္လားဆို ေက်နပ္တယ္လုိ႕ပဲ ဆိုရမယ္။ ကိုယ့္ထက္ အသက္ငယ္ၿပီး အလုပ္ႀကီး အကိုင္ႀကီးေတြ လုပ္ေနတဲ့ လူငယ္ေတြကို ျမင္ေတြ႕ရတဲ့အခါ အားက်ေပမယ့္ လက္ရိွေရာက္ေနတဲ့ ေနရာကိုလည္း သေဘာက် ေက်နပ္ပါတယ္။

စကၤာပူမွာ ၁၀ ႏွစ္အတြင္း ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ အလုပ္အေတြ႕အႀကံဳမွာ အားရေက်နပ္တာေတြ ရိွသလို အားမလို အားမရတဲ့ အပိုင္းေတြလည္း ရိွျပန္တယ္။ အမ်ားႀကီး ႀကိဳးစားဖို႕ လိုမွန္း သိသလို... ႀကိဳးစားဖို႕ အခြင့္အလမ္းေတြ ရဖို႕လည္း လိုပါတယ္။ တခ်ိဳ႕အေျခအေနမွာ ကုိယ္ ႀကိဳးစားတုိင္းလည္း အရာမထင္တာကိုလည္း ႏွလံုးသြင္း ဆင္ျခင္မိပါတယ္။ ရံုးမွာ ေအာက္ေျခအဆင့္ျဖစ္တဲ့ ဒုတိယအနိမ့္ဆံုးရာထူးကေန စခဲ့ရတဲ့ ဘဝကိုလည္း မေမ့ပါဘူး။ 

ကိုယ္နဲ႕ အကၽြမ္းတဝင္ ရိွတဲ့အလုပ္အတြက္ အင္တာဗ်ဴးမွာ စာေတြ႕ေရာ လက္ေတြ႕ေရာ ေသခ်ာ ေျဖႏိုင္ခဲ့ေပမယ့္ အလုပ္ မရခဲ့သလို... ၃ နာရီခြဲေက်ာ္ ၾကာတဲ့ ဟိုေျပာ ဒီေျပာ အင္တာဗ်ဴးနဲ႕ အလုပ္ရခဲ့တာလည္း အမွတ္တရပါပဲ။ ဝက္သားအပါအဝင္ ေျခေလးေခ်ာင္းသား မစားတဲ့အေၾကာင္း၊ အိႏိၵယမွာ ၃ လေလာက္ ေက်ာင္းတက္ခဲ့ဖူးေၾကာင္း၊ နယူးေဒလီမွာ ေယာက်ာ္းေတြဟာ လမ္းေဘးမွာ ေသးေပါက္တဲ့အေၾကာင္းေတြ၊ တခ်္မဟာကို သြားလည္တဲ့အေၾကာင္းေတြ ေျပာရင္း စကၤာပူမွာ အလုပ္ရသြားတာဟာ တကယ္ေတာ့ ထူးဆန္းပါတယ္။

ဘုမသိ ဘမသိ အလုပ္မွာ အဂၤလိပ္စာလည္း အားနည္းေလေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက အလုပ္မွာ ကိုယ့္ကို ဖုတ္ေလတဲ့ ငပိ ရိွတယ္လို႕ေတာင္ မထင္ၾကပါဘူး။ ခုိင္းသမွ်ကို ေလ့လာ... မသိတာကို မသိေၾကာင္း ရိုးရိုးသားသား ဝန္ခံ... အဆူအဆဲေတြ ႀကံ႕ႀကံ႕ခံၿပီး ၂ ႏွစ္ေလာက္ ျဖတ္ေက်ာ္ၿပီးမွပဲ အလုပ္မွာ အသံုးက်တဲ့ ဝန္ထမ္းတေယာက္ ျဖစ္လာတယ္။ ၾကားထဲမွာ အလုပ္ မျပဳတ္တာကေတာ့ ကံေကာင္းတယ္လို႕ပဲ ေျပာရမွာပဲ။

စကၤာပူမွာ အလုပ္ဝင္ကာစက အစစအရာရာ ေခၽြတာတဲ့အေနနဲ႕ ရိွတာေလးကို သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ဝတ္စားၿပီး ရံုးလာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ပံုက ေတာဂိုက္ပံု ထြက္ေနတယ္။ တရက္မွာ ဌာနမွဳးက အဝတ္အစား ဝတ္တာနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး ဆံုးမတယ္။ သူ႕ဆံုးမခ်က္ကို နာယူၿပီး လိုအပ္တာေတြ ဝယ္ဝတ္တယ္။ သံုးသင့္တဲ့ေနရာမွာ သံုးတယ္။ ေတာင္းမွာ အကြပ္ လူမွာ အဝတ္ဆိုတာ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ မွန္တယ္။ အဲဒီေနာက္ပိုင္းမွာ ကိုယ့္ကို အစည္းအေဝးေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေခၚသံုးလာတယ္။ လူေရွ႕ထြက္ၿပီး ေျပာရဆိုရလာတယ္။ အရင္ကလို ေခ်ာင္ထိုးထားတာမ်ိဳး၊ ေနာက္ကြယ္ကေန လုပ္ရတာမ်ိဳးေတြ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။

အဲဒီ ၂ ႏွစ္ေက်ာ္ကေန ၅ ႏွစ္ ၾကားမွာ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး ရာထူးေတြ တဒိုင္းဒိုင္း တက္ပါတယ္။ ၁ ႏွစ္ ၁ ခါ ရာထူးတိုးတယ္လို႕ေတာင္ ေျပာလို႕ ရပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ အခြင့္အလမ္း ေပးတဲ့ အထက္လူႀကီးေတြကို ေက်းဇူးတင္ရပါမယ္။ မလုပ္တတ္တာေတြ မလုပ္ဖူးတာေတြကို တာဝန္ေပးခုိင္းပါတယ္။ အဲဒီဟာေတြကို မလုပ္တတ္ လုပ္တတ္ လုပ္ရင္းနဲ႕ တာဝန္ေတြ စမ္းယူရင္းနဲ႕ အဲဒီတာဝန္ေတြဟာ အၿမဲတမ္းတာဝန္ေတြ ျဖစ္လာပါတယ္။ အၿမဲတမ္းတာဝန္ေတြ ျဖစ္လာရင္း အဲဒီတာဝန္နဲ႕ သက္ဆုိင္တဲ့ ရာထူးေတြကို တိုးေပးပါတယ္။

အလုပ္မွာ နာမည္ပ်က္ မရိွေအာင္ လုပ္ပါတယ္။ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရး ေကာင္းေအာင္ ေနပါတယ္။ အဖ်က္အေမွာင့္ေတြကိုလည္း တတ္ႏိုင္သေလာက္ ေရွာင္ပါတယ္။ ေရွာင္လုိ႕ မရရင္လည္း ေဒါသ ေရွ႕မထားမိေအာင္ ဆင္ျခင္ပါတယ္။ တာဝန္ေပးလာရင္လည္း ႀကိဳးစားပါတယ္။ တျခားအလုပ္ေတြမွာ ကူညီႏိုင္တာကိုလည္း ကူညီပါတယ္။ အႀကံေပးသင့္တာကိုလည္း အႀကံေပးပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႕ပဲ အခုခ်ိန္မွာ ဒီလိုေနရာကို ေရာက္လာတယ္လို႕ပဲ ျမင္မိပါတယ္။ ဘဝလမ္းခရီးတေလွ်ာက္မွာ ပံ့ပိုးကူညီေပးတဲ့ မိဘေဆြမ်ိဳးေတြ၊ ဆရာသမားေတြ၊ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းေတြ၊ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္လို႕ ဒီေနရာကေန ေျပာခ်င္ပါတယ္။

Monday, July 3, 2017

Eight Thousand Kyats

စကၤာပူမွာ အလုပ္ လုပ္ေနတာ ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္သြားၿပီ။ ျမန္မာကားေတြ ၾကည္႕တဲ့သူတခ်ိဳ႕ကေတာ့ ဒီေကာင္ သူေဌးျဖစ္ေနၿပီလို႕ ထင္ၾကမွာပဲ။ က်ားႀကီးရင္ ေျခရာႀကီးသလို ကုန္က်စရိတ္ေတြ မေသးလွတဲ့ စကၤာပူအေၾကာင္း ႀကံဳဖူးရင္ သိၾကမွာပါေလ။ ေျပာခ်င္တာက အဲဒီအေၾကာင္း မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္ဘဝမွာ အလုပ္ စ တုန္းက ရတဲ့ လခအေၾကာင္းကို အဓိက ျပန္ေျပာင္းေတြးမိလို႕ပါ။

ကြန္ပ်ဴတာသင္တန္း ပထမႏွစ္ ၿပီးေတာ့ သင္တန္းေက်ာင္းမွာပဲ project supervisor အေနနဲ႕ အလုပ္ ျပန္လုပ္ျဖစ္တယ္။ အလုပ္ လုပ္မယ္လို႕ စိတ္ကူးၿပီး လုပ္တာ မဟုတ္ေၾကာင္းေတာ့ ဝန္ခံပါတယ္။ အင္တာဗ်ဴး အေတြ႕အႀကံဳရေအာင္ လက္တည္႕စမ္းတာက အဓိကပါပဲ။ အလုပ္ခန္႕ေတာ့လည္း လူငယ္သဘာဝ လုပ္ၾကည္႕လိုက္တယ္။ 

အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက လခက ျမန္မာေငြ ရွစ္ေထာင္က်ပ္တိတိပါ။ ကိုယ့္ထမင္း ကိုယ္စားၿပီး အလုပ္ခ်ိန္ ၁၀ နာရီေက်ာ္ လုပ္ရတဲ့ သေဘာပါပဲ။ ကားခနဲ႕ ထမင္းဖုိး ႏွဳတ္လိုက္ရင္ေတာင္ လက္ထဲမွာ ေငြက်န္တာမွ မဟုတ္တာ။ ဒါေပမယ့္ အေတြ႕အႀကံဳရေအာင္ လုပ္ခဲ့တယ္။ အလုပ္ကို အလုပ္မွန္း သိေအာင္ လုပ္ခဲ့တယ္။ ဒုတိယႏွစ္ကို ဆက္တက္ရင္း တဖက္က အလုပ္ လုပ္ရင္းနဲ႕ေပါ့။

အဲဒီတုန္းက ရွစ္ေထာင္က်ပ္ လခစားဆိုတာ အျပင္မွာ က်ပန္းလုပ္တဲ့လူေလာက္ ဝင္ေငြ မေကာင္းတာ အမွန္ပဲ။ ဆယ္တန္းကို ဂုဏ္ထူးေတြနဲ႕ေအာင္၊ ႏုိင္ငံျခားက ဒီပလိုမာသင္တန္း ပထမႏွစ္ကို ေငြကုန္ခံတက္... စာေတြ က်က္မွတ္ေလ့လာၿပီး ေအာင္ထားတဲ့သူက ၁ လကို လခ ရွစ္ေထာင္က်ပ္ပဲ ရတဲ့အခ်ိန္မွာ လက္လုပ္လက္စားသမားက ၁ လကို ၁ ေသာင္းေက်ာ္ ၂ ေသာင္းေက်ာ္ ရွာႏိုင္ပါတယ္။

အဲဒီ ရွစ္ေထာင္စားဘဝနဲ႕ စခဲ့ရတဲ့ ဝန္ထမ္းဘဝကေန အခုခ်ိန္ ဒီလိုေနရာကို ေရာက္ခဲ့ဖို႕အထိ ရသအစံုခံစားၿပီး ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ျဖတ္သန္းခဲ့တယ္။ အလုပ္တိုင္းမွာ ေလ့လာ သင္ယူ ဆည္းပူး သည္းခံ ႀကိဳးစားခဲ့ရတယ္။

ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ရွစ္ေထာင္စား ဘဝေလးကို သတိရမိလို႕ပါ။