.:: Download Myanmar Font (WinKalaw New Version) HERE ::.

Sunday, August 21, 2011

City of water













ဒီတေခါက္ ထိုင္းကို အလုပ္ကိစၥနဲ႕ ေရာက္ရင္း အယုဒၶယၿမိဳ႕ကို အလည္တေခါက္ ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ အယုဒၶယၿမိဳ႕ေတာ္ဆုိတာကို သီတာၿမိဳ႕လို႕ ေခၚၾကသတဲ့။ ဘာျဖစ္လို႕လဲ ဆုိေတာ့ အဲဒီၿမိဳ႕ကို ျမစ္သံုးစင္းက ဝန္းရံပတ္ထားတာ ကၽြန္းေလး တကၽြန္းလို ျဖစ္ေနလို႕ပါပဲ။ မိုးတြင္းမွာ ဆုိရင္ ျမစ္သံုးစင္းက ေရေတြ တက္လာလို႕ ၿမိဳ႕ပတ္လည္က လယ္ကြင္းေတြမွာ ေရတေဖြးေဖြးျဖစ္ေနတတ္တယ္တဲ့။ ေရေတြ အျပည္႕နဲ႕ လယ္ကြင္းျပင္ႀကီးဟာ စစ္ေရးဗ်ဴဟာအရဆုိရင္ေတာ့ အေတာ္ကို အေရးပါတဲ့ ေနရာေတြပါပဲ။ ၿမိဳ႕ပတ္လည္က တံတုိင္းေတြရယ္ ေရပတ္လည္ ဝိုင္းေနတာေတြဟာ ၿမိဳ႕ေတာ္ကို တိုက္ခုိက္မယ့္ ရန္သူေတြရဲ႕ ေဘးကေန ကာကြယ္ေပးႏိုင္တာေပါ့။ မိုးတြင္းကာလ မဟုတ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ရန္သူေတြ လာတိုက္ရင္ေတာ့ ၿမိဳ႕အျပင္ဘက္ ကြင္းျပင္ေတြရဲ႕ ေဝးေဝးကေန မိုးရြာတဲ့အခ်ိန္ထိ ေရာက္ေအာင္ အခ်ိန္ဆြဲ ခံုခံေလ့ရိွၾကတယ္။ မိုးေတြ ရြာၿပီဆိုတာနဲ႕ ရန္သူေတြ ၿမိဳ႕ကို ၾကာၾကာ ဝိုင္းမထားႏိုင္ပဲ ျပန္ဆုတ္ သြားရတယ္တဲ့။

အယုဒၶယၿမိဳ႕ သက္တမ္းက ၄၁၇ ႏွစ္ ၾကာခဲ့ၿပီး မင္းဆက္ ၃၅ ဆက္ အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့တယ္။ နရဲစြမ္လို႕ နာမည္ႀကီးတဲ့ ဘုရင္က ၂၀ ေယာက္ေျမာက္ ဘုရင္ေပါ့။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ တရားစီရင္ေရး၊ ႏိုင္ငံေရးမွာ ဘုရင္ကေတာ့ အာဏာ အရိွဆံုး ပုဂၢိဳလ္ပါ။ ေရွးဘဝအဆက္ဆက္မွာ ကုသိုလ္ ေကာင္းမွဴ အစုစုကို ျပဳက်င့္ျဖည္႕တင္းခဲ့တဲ့သူမ်ိဳးမွ ဘုရင္ျဖစ္တယ္လို႕ ယံုၾကည္ၾကလို႕ ဘုရင္ဆိုတာ အေတာ္ကို ဘုန္းတန္ခိုး ႀကီးလွပါတယ္။ ၿမိဳ႕မွ လူတန္းစား ၄ မ်ိဳး ရိွတယ္။ ဘုရင့္ေဆြေတာ္မ်ိဳးေတာ္၊ မွဳးႀကီးမတ္ရာ၊ ကုန္သည္နဲ႕ သာမန္ျပည္သူတုိ႕ပါ။ အဲဒီအထဲမွာ သာမန္ ျပည္သူက လူဦးေရ အခ်ိဳးအစား အမ်ားဆံုးေပါ့။ တိုင္းျပည္ရဲ႕ အင္အားကလည္း သူတို႕အေပၚမွာပဲ မူတည္ပါတယ္။

အယုဒၶယၿမိဳ႕နဲ႕ ပတ္သက္လာရင္ ဆင္ေတြကိုလည္း ခ်န္ထားလို႕ မရပါဘူး။ အဲဒီေခတ္မွာ ဆင္ေတြက အေတာ္ကို တန္ဖိုးရိွတဲ့ တိရိစာၦန္ပါ။ ဆင္မ်ားမ်ားပိုင္တဲ့ ဘုရင္က ပိုၿပီးဘုန္းႀကီးတယ္လို႕ ျမင္ၾကပါတယ္။ ဆင္ျဖဴကိုသာပိုင္ခဲ့ရင္ အဲဒီဘုရင္မွာ ဆင္ျဖဴရွင္ ဆိုၿပီး ဂုဏ္တခု အပိုတုိးတာေပါ့။ အဲဒီေခတ္မွာ ဆင္ကို သယ္ယူပို႕ေဆာင္ေရးမွာ သံုးပါတယ္။ စစ္ပြဲေတြမွာလည္း သံုးပါတယ္။ ေနာက္တခုကေတာ့ ျပည္ပပို႕ကုန္အျဖစ္ ဆင္ေတြကို ေရာင္းပါတယ္။ အိႏိၵယနဲ႕ ပါရွားဘက္က ဆင္အမ်ားဆံုး ဝယ္ပါတယ္။ အဲဒီေခတ္မွာ အနည္းဆံုး ဆင္ေကာင္ေရ ၃၀၀ ကေန ၄၀၀ ၾကား ႏိုင္ငံျခားကို တင္ပို႕ ေရာင္းခ်ခဲ့ပါတယ္။ ဆင္စြယ္ကိုေတာ့ တရုတ္ျပည္က အဓိက ဝယ္ပါတယ္။

အယုဒၶယၿမိဳ႕ေတာ္ က်ဆံုးၿပီးတဲ့ေနာက္ ထိုင္းမင္းဆက္က ဘန္ေကာက္ဘက္ကို ေျပာင္းေရႊ႕ အေျခခ်ပါတယ္။ ရာမဘုရင္ (၁) က အယုဒၶယၿမိဳ႕က အုတ္ေတြ ေက်ာက္ေတြကို ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕ တည္ေဆာက္ေရးမွာ ယူသံုးဖို႕ ခြင့္ျပဳခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ဂူဘုရားေစတီေတြ ေက်ာင္းေဆာင္ေတြ ပ်က္ဆီးခဲ့ပါတယ္။ ရာမဘုရင္ (၃) လက္ထက္မွာလည္း အယုဒၶယၿမိဳ႕က ဂဝံေက်ာက္ေတြကို ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕က အေဆာက္အဦးေတြမွာ ယူသံုးဖို႕ ခြင့္ျပဳခဲ့ျပန္ပါတယ္။ နဂို အပ်က္ေတြကေန ပ်က္သထက္ ပ်က္ ျဖစ္သြားရရွာတယ္။ ရာမဘုရင္ (၄) လက္ထက္မွာေတာ့ အယုဒၶယၿမိဳ႕က ေရွးေဟာင္း ဘုရားပုထိုး အေဆာက္အဦးေတြကို ျပဳျပင္ ထိန္းသိမ္းဖို႕ လုပ္ေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။ သူ႕ ေက်းဇူးေၾကာင့္ အယုဒၶယၿမိဳ႕က အခုလိုမ်ိဳး က်န္ရိွေနတာပါ။

ဗမာေတြ စစ္လာတိုက္လို႕ အယုဒၶယၿမိဳ႕ ပ်က္ဆီးတယ္ ဆိုတာထက္ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕ တည္ေဆာက္ဖို႕ ၿမိဳ႕ေဟာင္းက အုတ္ေတြ ဂဝံေက်ာက္ေတြ ယူသံုးဖို႕ ဘုရင္ေတြက ခြင့္ျပဳခဲ့လုိ႕ အယုဒၶယၿမိဳ႕ အခုလို အပ်က္အဆီးပံုစံမ်ိဳး က်န္ေနတယ္လို႕ ျမင္မိပါတယ္ေလ။

3 comments:

ကုိကုိေမာင္(ပန္းရနံ႔) said...

What you think about the debris of Ayuddhaya is possible. Neverthless, I don't know how thai people think about it. It might be different. Isn't it?

Best wishes,

JulyDream said...

ထိုင္းေတြကေတာ့ ၿမိဳ႕ပ်က္ႀကီးကို ဘယ္သူလုပ္လို႕ အခုလိုမ်ိဳး ပ်က္ဆီးသြားတယ္ ဆုိတာမ်ိဳး မေျပာပဲ... ရန္သူေတြ တိုက္လို႕ အဲဒီၿမိဳ႕ က်သြားတယ္။ အဲဒါနဲ႕ လက္ရိွၿမိဳ႕ကို စြန္႕ခြါၿပီး ဘန္ေကာက္ဘက္မွာ ၿမိဳ႕ေတာ္ ေျပာင္းေဆာက္ ရတယ္ပဲ အဓိက ထားေျပာတယ္လို႕ ျမင္မိပါတယ္။ ဆိုင္းဘုတ္ေတြမွာ ဗမာလို႕ မေရးထားပဲ ရန္သူေတြလို႕ သံုးႏွဳန္းတာေလးကို သတိထားမိပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဗမာေတြ ဝင္တုိက္တာနဲ႕ ၿမိဳ႕ထဲက ဘုရားေတြ အေဆာက္အဦးေတြ အခုလိုမ်ိုဳး အတံုးအရုန္း ပ်က္ဆီးေနမယ္လို႕ မျမင္မိပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႕လဲ ဆုိေတာ့ တၿမိဳ႕လံုး နီးပါးက ေရွးေဟာင္း အေဆာက္အဦးေတြ ေစတီဘုရားေတြ အားလံုး ပ်က္ဆီးေနလို႕ပါ။ ဗုဒၶဘာသာဝင္ ဗမာေတြ စစ္ေအာင္ၿပီးမွ တၿမိဳ႕လံုးက ဘုရားေတြကို တကူးတက စိတ္ပါလက္ပါ ဖ်က္ဆီးဖို႕ ဆိုတာ ျဖစ္ႏိုင္ေခ် အေတာ္ေလးကို နည္းပါတယ္။

ၿမိဳ႕ပ်က္ထဲက ဘုရားဆင္းတုေတြ ေခါင္းေတာ္ မရိွေတာ့တာကလည္း ေရွးေဟာင္းပစၥည္း ခိုးတဲ့ ဂိုဏ္းေတြက ဘုရားေခါင္းေတာ္ပဲ ျဖဳတ္ခိုး သြားတာေၾကာင့္ အခုလို ေခါင္းေတာ္ မရိွတဲ့ ဆင္းတုေတြ ေတြ႕ေနရတာလို႕ ရွင္းျပၾကပါတယ္။

သမိုင္းဆိုတာ တုတ္ထမ္း ေျပာရတာ ဆုိေတာ့လည္း... =)

ေပါ့ဆိမ့္ said...

ကံ ကံ၏အက်ဳိးကို ေတာ့ဘယ္သူမွ ေရွာင္လြဲလို႔ မရပါဘူး...