Religious Harmony

မေန႕ညက FB ထဲက အစ္မတေယာက္ Share ထားလို႕ ဆရာမတေယာက္ ျဖစ္မယ္လို႕ ယူဆရတဲ့သူ ေရးထားတဲ့ စာေလးကို ဖတ္လိုက္ရတယ္။ စတုတၳတန္း ျပည္သူ႕နီတိထဲက ဘာသာတရားမ်ား မိတ္ဆက္ ဆိုတာနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး ေဝဖန္ေရး လုပ္ထားတာပါ။

ကမာၻေပၚမွာ ဘာသာတရားယူဆခ်က္ေတြ အမ်ားႀကီး ကြဲျပားျခားနားစြာ ရိွပါတယ္။ အဲဒီထဲမွာမွ လူအမ်ားစု ကိုးကြယ္ယံုၾကည္တဲ့ အဓိက ဘာသာႀကီး ၄ ခု ရိွပါတယ္။ ခရစ္ယာန္၊ အစ္စလမ္၊ ဟိႏၵဴနဲ႕ ဗုဒၶဘာသာတို႕ပါပဲ။ အဲဒီ ၄ ခုထဲမွာ တကယ္ေတာ့ ဗုဒၶဘာသာက ကိုးကြယ္ယံုၾကည္သူ အနည္းဆံုးပါပဲ။
ကိုယ္ေတြရဲ႕ တုိင္းျပည္မွာ ဗုဒၶဘာသာကို အဓိကထား ကိုးကြယ္လို႕ တိုင္းျပည္ထဲက အမ်ားစုဟာ ဗုဒၶဘာသာနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး ထိေတြ႕မွဳ အမ်ားႀကီး ရိွပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာဝင္ မဟုတ္တဲ့သူေတြဟာ ဗုဒၶဘာသာရဲ႕ တရားသေဘာေတြကို အႏုစိတ္ အေသးစိတ္ မသိရင္ေတာင္ အေပၚယံေလာက္ နားလည္ၾကပါတယ္။ 

ဒါေပမယ့္ ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြဟာ တျခားဘာသာေတြနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး ထိေတြ႕မွဳ သိပ္မရိွၾကပါဘူး။ အဲဒီတျခားဘာသာေတြ အေၾကာင္းကို နားလည္ သေဘာေပါက္မွဳ မရိွၾကပါဘူး။ အဲဒီအခါမွာ တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြမွာ မသိျခင္းကို အေျခခံထားတဲ့ အထင္လြဲမွဳေတြ အျမင္မွားမွဳေတြ ရိွလာၿပီး စိတ္အစာမေၾကမွဳေတြ ျဖစ္လာရပါတယ္။ စိတ္အစာမေၾကမွဳေတြ တျဖည္းျဖည္း စုပံုလာတဲ့အခါမွာ မလိုမုန္းတီးမွဳေတြ ေပါက္ကြဲမွဳေတြ ဆင့္ပြါး ျဖစ္လာရျပန္တယ္။

အဲဒီလို မလိုလားအပ္တဲ့ အေၾကာင္းတရားေတြ မျဖစ္လာရေအာင္ ကေလးဘဝကတည္းက ျမန္မာျပည္မွာ အဓိက တည္ရိွေနတဲ့ ဘာသာေရးနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး မိတ္ဆက္တာေတြ လုပ္ဖို႕အတြက္ ၂၀၁၅ ထုတ္ ျပည္သူ႕နီတိစာအုပ္ထဲမွာ ဘာသာတရားမ်ား မိိတ္ဆက္ ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ ထည္႕သြင္းေဖာ္ျပတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ အဲဒီစာအုပ္က ပညာေရးဌာနက တ႐ားဝင္ထုတ္ျပန္ထားတဲ့ စာအုပ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ NGO တခုက ထုတ္ထားတဲ့စာအုပ္ပါ။

အဲဒီလို မိတ္ဆက္တာဟာ မသိတာကို သိရေအာင္ လုပ္ေပးတာပါ။ ဘာသာတုိင္းရဲ႕ အႏွစ္သာရမွာ ေကာင္းတဲ့အခ်က္ေတြ ရိွတယ္။ အဲဒါေတြကို တုိင္းသူျပည္သားအားလံုး သိရိွၿပီး အခ်င္းခ်င္း အျပန္အလွန္ ယံုၾကည္ ေလးစားမွဳရိွေအာင္ လုပ္ေပးေနတာပါ။ ဘာသာေရး ဆြယ္တရား ေဟာေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘယ္ဘာသာက ပိုေကာင္းတယ္လို႕လည္း ေထာက္ျပေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။

အဲဒီလိုစာေတြ ျပည္သူ႕နီတိမွာ ပါတာ ကေလးေတြအတြက္ အဆိပ္အေတာက္ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီ အဆိပ္အေတာက္ မဟုတ္တဲ့စာကို အဆိပ္အေတာက္ ျဖစ္ေအာင္ သင္ၾကားပို႕ခ်တာမ်ိဳး ဆရာ ဆရာမေတြ မလုပ္မိေအာင္ သတိထားဖို႕ လိုပါတယ္။ ဆရာ ဆရာမေတြအေနနဲ႕ ဘာသာတရားနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး အျမင္ရွင္းဖို႕ လိုပါတယ္။ ပညာဝမ္းစာျပည္႕ဖို႕ လိုပါတယ္။ ဗဟုသုတ အျမင္စံုဖို႕ လိုပါတယ္။ အမုန္းတရားေတြ မျပန္႕ပြါးေအာင္ သတိထား ဆင္ျခင္ႏုိင္ပါေစ လို႕ ဆႏၵျပဳပါတယ္။

တပည္႕မရွား တျပားမရိွတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေတာေက်ာင္းေလးက ဆရာ ဆရာမမ်ားကို ဦးထိပ္ထား ေလးစားလွ်က္...

Golden Hour

ေက်ာင္းတုန္းက စာစီစာကံုး ေရးရတဲ့အခါ ညေနဆည္းဆာကို စာမ်က္ႏွာ ၇ မ်က္ႏွာေလာက္ ေရးျဖစ္တယ္။ အဲဒီတုန္းက ညေနဆည္းဆာကို အက်ည္းတန္လွခ်ိန္လို႕ တင္စားဖြဲ႕ဆို ေရးခဲ့တာကို မွတ္မိတယ္။ တျခား ကဗ်ာေတြ စာေတြလည္း ကိုးကားေရးသား ရတာေပါ့။

ညေနဆည္းဆာ အခ်ိန္... တေနကုန္ ပူရွိန္ျပင္းခဲ့တဲ့ ေနမင္းႀကီး အေနာက္ေဂါယာကၽြန္းကို ေခါင္းဝင္တိုးၿပီး အနားယူေတာ့မယ္ အခ်ိန္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေနေရာင္ဟာ ေရႊအိုေရာင္အလား ထြန္းပဝင္းတယ္။ အက်ည္းတန္တဲ့လူေတာင္ ေရႊအိုေရာင္ ဖ်န္းပတ္လို႕ ကိုယ္ေရာင္ကုိယ္ဝါေတြနဲ႕ လွပတင့္တယ္ေစတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ကို အဂၤလိပ္လိုက်ေတာ့ Golden Hour လို႕ ေခၚၾကျပန္တယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ရိုက္တဲ့ဓါတ္ပံုအခ်ိဳ႕မွာ ေရႊေရာင္ဝင္းပတာကို ျမင္ႏိုင္တယ္။ ေနရဲ႕ အလင္းေရာင္ဟာ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အနီေရာင္ဘက္ကို ပိုကဲၿပီး အလင္းရဲ႕ ျပင္းအားလည္း ေဖ်ာ့ေတာ့သြားတယ္။ ေနရဲ႕ အလင္းေရာင္ေၾကာင့္ က်တဲ့ အရိပ္ဟာလည္း ေဖ်ာ့ေတာ့ေတာ့ပဲ။

အဲဒီအေၾကာင္းအခ်က္ေတြေၾကာင့္ အဲဒီ Golden Hour မွာ ေရႊအိုေရာင္ေတာက္ေနတဲ့ ဘုရားေစတီေတြ၊ အေဆာက္အဦးေတြ၊ ေမွ်ာ္စင္ေတြ၊ ေတာင္ေတြ၊ ျမစ္ေရျပင္ေတြ၊ ပင္လယ္ေတြကို ျမင္ရျပန္တယ္။ ပကတိမ်က္စိနဲ႕ ၾကည္႕ရင္ပဲ ေရႊအိုေရာင္ ေတာက္ပေနတာကို ျမင္ရသလိုပဲ ကင္မရာ မွန္ဘီလူးက တဆင့္ ရိုက္ထားတဲ့ ဓါတ္ပံုထဲမွာေတာ့ ေရႊအိုေရာင္ဟာ ပိုၿပီး ထင္ရွားျပန္တယ္။ ကင္မရာရဲ႕ အလင္းအေမွာင္ ခ်ိန္ဆမွဳေပၚ မူတည္ၿပီး ေရႊေရာင္ေတာက္ပမွဳဟာ အေျပာင္းအလဲ ရိွႏိုင္ျပန္တယ္။

အဲဒီေရႊအိုေရာင္ ေတာက္ပတဲ့ အက်ည္းတန္လွခ်ိန္ဟာ ေနရာေဒသနဲ႕ ရာသီဥတုေပၚ မူတည္ၿပီး အခ်ိန္ မတူညီႏုိင္ပါဘူး။ အမ်ားစုကေတာ့ ေနမဝင္ခင္ ၁ နာရီအလိုကို Golden Hour လို႕ သတ္မွတ္ၾကပါတယ္။
ကိုယ္ေတြလည္း အဲဒီလို ေရႊအိုေရာင္ ေတာက္တဲ့အခ်ိန္ေတြကို ညေန ရံုးဆင္းခ်ိန္မွာ မၾကာခဏ ေတြ႕ဖူးတယ္။ အိမ္ကို လမ္းေလွ်ာက္ျပန္လာရင္း ကုိယ့္ေရွ႕က တုိက္ေတြဟာ ေရႊေရာင္ဝင္းပေနတာကို ျမင္ဖူးတယ္။ UNICEF ရဲ႕ သင္တန္းကိစၥနဲ႕ မင္းဘူး၊ ငဖဲဘက္ကို ေရာက္တုန္းက မုန္းေခ်ာင္းဘက္ကို ညေနခင္းရဲ႕ ဆည္းဆာရွဳခင္း သြားၾကည္႕မိေတာ့ ေရႊအိုေရာင္ ေတာက္ေနတဲ့ လယ္ကြင္းေတြနဲ႕ ျမက္ရိုင္းပင္ေတြကို ျမင္ခဲ့ရဖူးတယ္။ ပတၱရားကမ္းေျခမွာ အလုပ္ကိစၥနဲ႕ ရက္ရွည္ တည္းခဲ့တုန္းကလည္း ေရႊအိုေရာင္ ေတာက္ပေနတဲ့ ပင္လယ္ျပင္နဲ႕ ကမ္းစပ္ကို ကိုယ္ရဲ႕ဟိုတယ္ ျပတင္းေပါက္ကေန ျမင္ဖူးတယ္။

ဘာရယ္ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ Golden Hour ေရႊအိုေရာင္အခ်ိန္ဟာ သိပ္လွပါတယ္လို႕။ ကိုယ့္မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြ ႀကံဳေတြ႕ဖူးေပမယ့္ တခ်ိဳ႕ေတြ႕ဟာ သတိမထားမိတာ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ညေနဆည္းဆာရဲ႕ အက်ည္းတန္လွခ်ိန္ ေရႊအိုေရာင္အခ်ိန္ကို မ်က္စိတံခါးေတြ ဖြင့္ထားၿပီး သတိတရ ရွဳစားခံစားႏုိင္ၾကပါေစလို႕ ေကာင္းမြန္တဲ့ေစတနာ အရင္းခံနဲ႕ ဆႏၵျပဳလိုက္ပါတယ္။

Way to office

ကိုယ္ေတြရဲ႕ အရင္အလုပ္က စကၤာပူရဲ႕ အေရွ႕ဘက္အျခမ္းမွာ ရိွတယ္။ ကိုယ္ေနတာက အေနာက္ဘက္အျခမ္း။ အဲဒီေတာ့ တေန႕တေန႕ ရံုးသြားမယ္ဆိုရင္ ကား ၁ ဆင့္၊ ရထား ၃ ဆင့္ စီးၿပီး လမ္းကို ၁၀ မိနစ္ေလာက္ ေလွ်ာက္ရတယ္။ အခ်ိန္က ၁ နာရီခြဲေလာက္ ကုန္တယ္။

အခုရံုးကေတာ့ အေနာက္ဘက္မွာ ရိွေပမယ့္ ကား ၂ ဆင့္၊ ရထား ၂ ဆင့္ စီးရတယ္။ ၄၅ မိနစ္ေလာက္ အခ်ိန္ကုန္တယ္။ ကုိယ့္ဘာသာ ကားေမာင္းမယ္ ဒါမွမဟုတ္ အငွားကား ငွားစီးမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ၁၅ မိနစ္ေလာက္နဲ႕ ရံုးကို ေရာက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလို ၁၅ မိနစ္နဲ႕ ေရာက္မယ့္ လမ္းေၾကာင္းမ်ိဳးမွာ ဘတ္စ္ကားလိုင္း ရထားလိုင္း သီးသန္႕ ရိွမေနဘူး။ အဲဒီေတာ့ အကုန္အက် သက္သာခ်င္ရင္ေတာ့ ၄၅ မိနစ္ၾကာတဲ့ လမ္းေၾကာင္းကေနပဲ သြားရတာေပါ့။

ဒီလအတြင္းမွာ ရံုးအသစ္ႀကီးကို ေျပာင္းရေတာ့မယ္။ အဲဒီကို အိမ္ကေန ကား ၁ ဆင့္တည္းနဲ႕ တန္းေရာက္ေပမယ့္ အိမ္ကေန ကားဂိတ္ကို ၇ မိနစ္ေလာက္၊ ဆင္းရမယ့္ ကားဂိတ္ကေန ရံုးကို ၁၅ မိနစ္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ရမယ္။ အဲဒီလိုမ်ိဳး လမ္းမေလွ်ာက္ခ်င္ရင္ ကား ၂ ဆင့္၊ ရထား ၂ ဆင့္ စီးရမယ္။
ေျပာခ်င္တာက စကၤာပူမွာလည္း လူတဦးတေယာက္အတြက္ အကုန္လံုး အစစအရာရာ အဆင္ေျပတဲ့ လမ္းေၾကာင္းမ်ိဳး မရိွပါဘူး။ ေရြးခ်ယ္စရာေတြ မ်ားတာ မွန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေရြးခ်ယ္စရာေတြထဲကမွ ကိုယ္နဲ႕ အဆင္ေျပမယ့္ လမ္းေၾကာင္းကိုပဲ အဓိက ေရြးခ်ယ္ အသံုးျပဳရတာမ်ိဳးပါ။

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးမွာလည္း ယာဥ္လိုင္းအသစ္ေတြနဲ႕ စစခ်င္းမွာ အဆင္မေျပတာေတြ အသားမက်တာေတြ ရိွေနႏိုင္ေပမယ့္ အခ်ိန္နဲ႕အမွ် ေရြးခ်ယ္စရာေတြ ေပါမ်ားလာၿပီး ကိုယ္နဲ႕ အသင့္ေတာ္ဆံုး လမ္းေၾကာင္းေတြကို ေရြးခ်ယ္ အသံုးျပဳစီးနင္းႏုိင္မွာပါ။

ရန္ကုန္သားေတြ အဆင္ေျပၾကပါေစ...

Complaint Master

တခါတေလ ကိုယ္ေတြ ျမန္မာအခ်င္းခ်င္း သိပ္ခက္တယ္။ ဘာမွ မဟုတ္တာေတြကို ရစ္ၾကတယ္။
ရန္ကုန္ဘက္ကို ေလယာဥ္စီးတုန္းကေပါ့... ေလယာဥ္မယ္ ေလယာဥ္ေမာင္ေတြက ျမန္မာေတြ။ ေလယာဥ္ေပၚမွာ ထမင္းေကၽြးတဲ့အခ်ိန္ ေရာက္ေတာ့... ေလယာဥ္ေမာင္က ၾကက္သားနဲ႕ ထမင္း စားမလား.... ငါးသားနဲ႕ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ စားမလား တေယာက္ခ်င္းကို ေမးၿပီး ဝန္ေဆာင္မွဳေတြ ေပးတယ္။ တေနရာကို ေရာက္ေတာ့ အဲဒီခံုတန္းက ကိုေရႊျမန္မာက ရစ္ပါေလေရာ။

ၾကက္သားက ဟာလာ လုပ္ထားသလားတဲ့။ ေမးတဲ့သူက အသံအက်ယ္ႀကီးနဲ႕ ေမးေပမယ့္ ေျဖတဲ့သူကေတာ့ တုိးတိုးတိတ္တိတ္ပဲ ေျဖေတာ့ ေလယာဥ္ေမာင္က ဘာေျဖလိုက္သလဲေတာ့ မၾကားလိုက္ရဘူး။ အဲဒီကေန ရစ္ေနတာ ေျဖရွင္းလိုု႕ မရေတာ့ ေရွ႕ေခါင္းခန္းက ပိုၿပီး စီနီယာက်တဲ့ ေလယာဥ္မယ္က အဲဒီခံုကို ေရာက္လာၿပီး ေျဖရွင္းေပးပါတယ္။

သူ စားခ်င္တာက ငါးထမင္းနယ္တဲ့။ ေလယာဥ္မယ္က ျပန္ေျဖပါတယ္။ အဲဒါမ်ိဳးက သီးသန္႕ႀကိဳတင္မွာထားမွ ရပါတယ္ေပါ့။ အခုအေခါက္မွာေတာ့ ၾကက္သားနဲ႕ ငါးပဲ ပါတယ္ ဆိုတာကို ေသခ်ာ ျပန္ရွင္းျပပါတယ္။ အဲဒီအခါ ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာက အဲဒါဆို သူက Seafood ပင္လယ္စာနဲ႕ စားခ်င္ပါတယ္ ဆိုၿပီး ျပန္ေျပာင္းေျပာျပန္ေရာ။ ၾကက္သား မစားတဲ့သူေတြအတြက္ ပင္လယ္စာေတာ့ ရိွသင့္ပါတယ္ ဆုိၿပီး ထပ္ရစ္တယ္။ သူဟာ Singapore Airlines, Silk Air, Jet Star, Air Asia အကုန္စီးဖူးတယ္။ အဲဒီေလယာဥ္ေတြမွာ Seafood ပင္လယ္စာ သီးသန္႕ လုပ္ေပးထားတယ္ ဘာညာေတြ ဆက္ၿပီး ရႊီးျပန္ေလတယ္။ သူစီးဖူးသမွ် ကိုယ္လည္း စီးဖူးေတာ့ ရႊီးေနမွန္း သိပ္သိသာလြန္းတယ္။
ဟာလာ မလုပ္ထားတဲ့ ၾကက္သားဆိုရင္ အဲဒါဟာ ဘာသာေရးကို ေစာ္ကားရာ ေရာက္တယ္။ ပင္လယ္စာေတြ ရိွသင့္တယ္ ဘာညာေတြ ထပ္ေျပာေလေရာ။ အဲဒီစကားအရ ကိုယ္ေတြ ထင္တာက သူက မြတ္စလင္ ဘာသာဝင္မ်ားလာေပါ့။ ေနာက္ဆံုး သူ ထပ္ေျပာလိုက္မွပဲ ရွင္းသြားတယ္။ သူက မြတ္စလင္ဘာသာဝင္ မဟုတ္ပါဘူးတဲ့။ သူမ်ား ဘာသာအတြက္ စဥ္းစားမိလို႕ အခုလို အႀကံေပးရတာပါတဲ့။

ေလယာဥ္ေပၚက လူေတြလည္း သူ႕ရဲ႕ ေဟာင္ဖြာဖြာ အသံၾကားမွာပဲ မၾကားခ်င္လည္း ၾကားေနရတယ္။ ေလယာဥ္မယ္ကေတာ့ အေတာ္ေလး သည္းခံၿပီး ေတာင္းပန္ေနတာကို ေတြ႕ရတယ္။ သူ ဘယ္ေတာ့ ျပန္မလဲ။ ဘယ္အခ်ိန္ ေလယာဥ္လဲ ဆုိတာကို ေမးၿပီး ငါးထမင္းနယ္ ရေအာင္ လုပ္ထားေပးပါမယ္ ဆုိတာေတြလည္း ေျပာေနတာ ၾကားရတယ္။

အဲဒီေနရာမွာ ျမန္မာမဟုတ္ပဲ တျခား လူမ်ိဳးေတြဆိုရင္ အဲဒီလို ရစ္ခ်င္မွ ရစ္မယ္လို႕ ကုိယ္ကေတာ့ ျမင္မိတယ္။ ကိုယ့္ျမန္မာအခ်င္းခ်င္းမို႕လို႕ပဲ သတိၱေတြ ေကာင္းျပေနသလားပဲ။ တကယ္ကို တလြဲပါပဲ။ ရွင္းရွင္းျပရရင္ အဲဒီသူဟာ ေသာက္တလြဲေကာင္ပါပဲ။

Say something about Vietnam

လက္ရိွအလုပ္မွာ ကိုယ့္ေဘးက တေယာက္က ဗီယက္နမ္။ သူနဲ႕ ထမင္းစားခ်ိန္ အတူတူ သြားစားျဖစ္ရင္း ဗီယက္နမ္အေၾကာင္းေတြ သူ ေျပာျပလို႕ ဟိုနည္းနည္း ဒီနည္းနည္း သိခြင့္ရလိုက္တယ္။

ဗီယက္နမ္မွာက အခုထိ ေတာင္ပိုင္းနဲ႕ ေျမာက္ပိုင္း ကြဲေနေသးတယ္။ ေျမာက္ပိုင္းက တရုတ္နဲ႕ရုရွဘက္ ယိမ္းတဲ့ ကြန္ျမဴနစ္ေတြ ေတာင္ပိုင္းကေတာ့ အေမရိကန္ဘက္ ယိမ္းတဲ့လူေတြေပါ့။ ေတာင္ပိုင္းဆိုတာ အရင္တုန္းက ဆိုင္ဂံု အခု ဟိုခ်ီမင္းစီးတီး ရိွတဲ့အျခမ္း။ ေျမာက္ပိုင္းကေတာ့ ဟႏြိဳင္းၿမိဳ႕ ရိွတဲ့အျခမ္း။ စိုက္ပ်ိဳးေရးနဲ႕ ေရလုပ္ငန္း လုပ္လို႕ အဆင္ေျပတဲ့ ေတာင္ပိုင္းက ခ်မ္းသာၿပီး ကုန္သည္ပြဲစား မ်ားတယ္။ ေတာင္ထူထပ္တဲ့ ေျမာက္ပိုင္းက ဆင္းရဲၿပီး စစ္သားမ်ားတယ္။

ေတာင္ပုိင္းက လူေတြ ေျမာက္ပိုင္းက လူနဲ႕ အိမ္ေထာင္ျပဳမယ္ဆိုရင္လည္း မိဘအသိုင္းအဝိုင္းက သေဘာမတူၾကဘူး။ ေျမာက္ပိုင္းမွာက ေခၽြးမကို ကၽြန္လို ခုိင္းၾကတယ္။ သားနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ ရလာတဲ့ သမီးတေယာက္လို႕ သေဘာမထားဘူး။ ေတာင္ပိုင္းမွာက ေခၽြးမကို ေျမာက္ပိုင္းေလာက္ မႏွိပ္ကြပ္ဘူး။ ေျမာက္ပိုင္းမွာက မိဘရဲ႕ အေမြကို သားအႀကီးဆံုးက ဆက္ခံရတယ္။ က်န္တဲ့သူေတြက ဘာမွ မရၾကဘူး။ ေတာင္ပိုင္းမွာက သားအငယ္ဆံုးကို အေမြေပးတယ္။ ငယ္ေသးလို႕ ရွာေဖြစားေသာက္ရ ခက္ခဲမွာ စိုးလို႕ ဆုိၿပီး မိဘအေမြကို ေပးၾကတယ္။ ထံုးစံအတုိင္း သမီးေတြကေတာ့ အိမ္ေထာင္ျပဳတဲ့အခ်ိန္ ေပးလိုက္တဲ့ ခန္းဝင္ပစၥည္းက လြဲလို႕ မိဘဆီက ဘာအေမြမွ မရၾကဘူး။ ေျမာက္ပိုင္းက လူေတြက သန္မာတယ္။ ၾကမ္းတမ္းတယ္။ ေတာင္ပိုင္းက လူေတြက လူရည္လည္တယ္။

ဗီယက္နမ္ ျပည္တြင္းစစ္ ၿပီးသြားလို႕ ေျမာက္ပိုင္းသားေတြ စစ္ႏုိင္သြားတဲ့အခါ ေတာင္ပိုင္းသားေတြရဲ႕ စစ္တပ္ေတြကို ဖ်က္သိမ္းသလို အစိုးရအလုပ္ထဲမွာလည္း သားစဥ္ေျမးဆက္ ဝန္ထမ္းလုပ္ခြင့္ မေပးပါဘူး။ ေတာင္ပိုင္းသားအခ်ိဳ႕ကို ေထာင္ခ်တယ္။ ကြန္ျမဴနစ္ဝါဒကို လက္ခံယံုၾကည္ပါတယ္လို႕ လက္မွတ္ထိုးရင္ ေထာင္က လႊတ္ေပးတယ္။ အဲဒီလိုမ်ိဳး ေထာင္ထဲမွာ ၃ ႏွစ္အထက္ ေထာင္က်ဖူးရင္ အေမရိကန္က ႏုိင္ငံေရးခိုလွံဳခြင့္ေပးေတာ့ ေတာင္ပိုင္းသားအမ်ားစုက ေထာင္ၾကာၾကာ က်ေအာင္ အဲဒီကြန္ျမဴနစ္ဝါဒကို လက္မခံေၾကာင္းပဲ လုပ္ၾကတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႕ ေထာင္ ၄ ႏွစ္ ၅ ႏွစ္က်ၿပီးလို႕ လႊတ္လာရင္ အေမရိကားကို ေရာက္ေအာင္ ေျပးၾကတာပါပဲ။ အေမရိကားမွာ စစ္ေျပးဗီယက္နမ္ အသိုင္းအဝိုင္းက မနည္းမေနာပါပဲ။

ဗီယက္နမ္မွာက ကြန္ျမဴနစ္အစိုးရ အုပ္ခ်ဳပ္တယ္ ဆုိေပမယ့္ အက်င့္ပ်က္ လာဘ္စားမွဳက ရာထူးအဆင့္ဆင့္တုိင္းမွာ ရိွတယ္။ တိုင္းျပည္မွာ ရဲနဲ႕ စစ္သား အင္အားကလည္း အမ်ားႀကီးပဲ။ လာဘ္စားလြန္းလို႕ ရဲေတြကို လူထုက အဝါေရာင္ေခြး အစိမ္းေရာင္ေခြးလို႕ေတာင္ ေခၚၾကတယ္။ သူတုိ႕ ရဲဝတ္စံုက အစိမ္းေရာင္ျဖစ္ၿပီး ယာဥ္ထိန္းရဲဝတ္စံုက ကာကီေရာင္ ျဖစ္ေနလို႕။ စစ္တပ္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြရဲ႕ လစာဟာ စကၤာပူေဒၚလာ ၁ ေထာင္ေလာက္ပဲ ရိွေနေပမယ့္ သူတုိ႕မွာ ေဒၚလာသိန္းခ်ီတန္တဲ့ ကားေတြ အိမ္ေတြ ပိုင္ဆိုင္ေနၾကတယ္။

ဗီယက္နမ္မွာ ကားပိုင္ရင္ အေကာင္ပဲ။ ဘာျဖစ္လို႕လဲ ဆုိေတာ့ ကားက ေစ်းႀကီးလြန္းတယ္။ ကားတစီးရဲ႕ တန္ဖိုးဟာ မူရင္းစက္ရံုထုတ္ေစ်းအျပင္ အခြန္ ၂၈၅ ဆ ထပ္ေဆာင္မွ ကားပိုင္ဆုိင္ခြင့္ရတယ္။ ဥပမာ ကားတစီးကို သိန္း ၁၀၀ တန္တယ္ဆုိရင္ အခြန္ ၂၈၅ သိန္း ထပ္ေပါင္းၿပီး ၃၈၅ သိန္းေပးႏိုင္မွ ကားဝယ္ႏိုင္မယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ဗီယက္နမ္မွာ လူေနမွဳအဆင့္အတန္းကို ျပခ်င္လို႕ ကားဝယ္စီးၾကတယ္။ ကားေခါင္းခန္းမွာ စစ္ဦးထုပ္ေတြ တင္ထားတာမ်ိဳး၊ စစ္တပ္ ရဲဌာနခ်ဳပ္ရဲ႕ တံဆိပ္ေတြ ကပ္ထားတာမ်ိဳးလည္း လုပ္ၾကျပန္တယ္။

ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ သူမ်ား ေျပာျပလို႕ ဗီယက္နမ္အေၾကာင္း တိုတိုထြာထြာ သိထားတာေလးေတြကို ကိုယ့္မိတ္ေဆြလည္း သိရေအာင္ ျပန္လည္ေဝမွ်တာပါ။ အလြတ္သေဘာမ်ိဳး ေျပာတဲ့စကားကေန သိထားရတာေတြမွာ ရာႏွဳန္းျပည္႕ အမွန္မျဖစ္ႏုိင္သလို အမွားေတြလည္း ပါႏုိင္ပါတယ္။