.:: Download Myanmar Font (WinKalaw New Version) HERE ::.

Saturday, May 30, 2009

Come to home

ႏိုင္ငံျခားျပန္... ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ေတာ္ေတာ့္ကို အထင္ႀကီးမိတဲ့ စာလံုးတစ္ခုေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာက ႏိုင္ငံျခားဆိုတာ ေတာ္ရံု သြားႏိုင္ၾကတာ မဟုတ္ဘူးေလ။ ပတ္စ္ပို႕ဆိုတာကလည္း အခုေခတ္လို လြယ္တဲ့အရာ မဟုတ္ဘူး။ ဘိလပ္ျပန္တို႕၊ ဂ်ာမဏီျပန္တို႕၊ ဆိုဗီယက္ျပန္တို႕ ဆိုၿပီး အမည္နဲ႕ တြဲေရးထားေတြလည္း ဖတ္ရေတာ့ ဘြဲ႕ထူးတစ္ခုလုိ ထင္မွတ္ေနမိတယ္။

ႏိုင္ငံျခားျပန္ဆိုတဲ့ စာလံုးကို အဂၤလိပ္လို လုိက္ရွာမိေသးတယ္။ ရွာၾကည္႕သေလာက္ မေတြ႕မိဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ အဂၤလိပ္စာကလည္း အေတာ္ညံ႕ပါတယ္။ ၾကည္႕ရတာ တတိယႏိုင္ငံေတြမွာပဲ အဲဒါကို အေရးလုပ္ပံုပဲ။ ဖြံ႕ၿဖိဳးၿပီး ႏိုင္ငံေတြမွာ ႏုိင္ငံရပ္ျခား သြားတယ္ လာတယ္ဆိုတာ ထမင္းစား ေရေသာက္သလို ျဖစ္ေနတာကိုး။ အဲဒီေတာ့ အိမ္ဦးနဲ႕ၾကမ္းျပင္လုိ ျဖစ္ေနတဲ့အရာဆိုေတာ့ တကူးတက အေလးထားေနပံု မရိွေတာ့တာ မဆန္းလွပါဘူး။ ကေလးဘ၀တုန္းက ကၽြန္ေတာ္မွာ ႏိုင္ငံျခားသြားဖို႕ စိတ္ကူး မရိွခဲ့ပါဘူး။ အိပ္မက္လည္း မမက္ဖူးဘူး။ ေက်ာင္းစာမွာ ေတာ္ေအာင္လုပ္၊ ဆယ္တန္းမွာ ဂုဏ္ထူးနဲ႕ေအာင္၊ စက္မွဳတကၠသိုလ္ တက္၊ အင္ဂ်င္နီယာႀကီး ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ဖို႕ပဲ ရည္ရြယ္ထားခဲ့တယ္။ ၿပီးရင္ ျမန္မာျပည္မွာပဲ အိုးမကြာ အိမ္မကြာ အသက္ေမြးမယ္ေပါ့။ ႏိုင္ငံျခား သြားၿပီး ေက်ာင္းတက္မယ္ အလုပ္လုပ္မယ္ ဆိုတာ ေတြးေတာင္ မေတြးမိဘူး။

ဒါေပမယ့္လည္း... ကံဇာတ္ဆရာအလိုက် ကျပရတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ဆိုေတာ့လည္း မထင္မွတ္ထားတာေတြ ျဖစ္လာရတာပဲေလ။ ဆယ္တန္းေအာင္ေတာ့ ျမင္သာျမင္ မၾကင္ရတဲ့ဘ၀လိုပဲ တက္စရာ ေက်ာင္းက မရိွေသး။ ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ ေစတနာေတြနဲ႕ ေက်ာင္းသားေတြကို ေက်ာင္းပိတ္ရက္ရွည္ေတြ ေပးထားတာေပါ့။ အခ်ိန္ေတြ အားေနရင္ ေ၀ေလေလ ျဖစ္မွာစိုးလို႕ အေမွ်ာ္အျမင္ႀကီးရွာတဲ့ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီးက သင္တန္းေတြ တက္ခိုင္းပါေလေရာ။ အဲဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ဇူလုိင္ အိုင္တီနယ္ထဲ မေယာင္မလည္ ေရာက္လာေတာ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႕ ျမန္မာျပည္မွာ ပထမဆံုးစစ္တဲ့ အိုင္တီစာေမးပြဲတစ္ခုကို လက္တည္႕စမ္း ၀င္ေျဖလုိက္တာ ပထမဆံုး ေအာင္တဲ့ ၁၂ ေယာက္ထဲမွာ ပါသြားမိတယ္။ အဲဒီစာေမးပြဲ ေအာင္ရင္ ဂ်ပန္ကို ပညာေတာ္သင္ လႊတ္မယ္ဆိုပဲ။ ဒါေပမယ့္ အသက္ငယ္ေသးလို႕ မလႊတ္ႏိုင္ဘူးဆိုၿပီး ခ်န္ခဲ့လုိ႕ မသြားခဲ့လိုက္ရဘူး။ အသက္ငယ္တာ ႀကီးတာ ဘာမွ မသတ္မွတ္ပဲ စာေမးပြဲေအာင္ရင္ ပညာေတာ္သင္ လႊတ္ေပးမယ္ေျပာၿပီး တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ဘႀကီးေအာင္ ညာတယ္။ ဘႀကီးေအာင္ဆိုတာ စာေမးပြဲကို ကမကထျပဳ စစ္ေဆးေနတဲ့ အသင္းအမွဴေဆာင္ လူႀကီးေတြေပါ့။

ဂတိမတည္ စကားမတည္ရင္ ေသာက္ျမင္ကပ္မိေတာ့ လူႀကီးေတြကို ျပႆနာေတြ လိမ့္ရွာေနလိုက္တယ္။ အဲဒီလိုနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ကို ၂၀၀၂ စက္တင္ဘာမွာ ကုလားျပည္ကို သြားမလားဆိုၿပီး မ်က္ႏွာခ်ိဳ လာေသြးပါတယ္။ ကုလားျပည္ သြားရင္ ၃ လ၊ ဂ်ပန္သြားရင္ ၁၅ ရက္ဆိုေတာ့ ကုလားစာႀကိဳက္တ့ဲ ကၽြန္ေတာ္ ကုလားျပည္ပဲ သြားမယ္ကြာဆိုၿပီး သေဘာတူလိုက္တယ္။ ဂ်ပန္ဆိုတာက မေသခ်ာ မေရရာလွဘူး။ အသက္ကိုလည္း ငယ္ေသးတယ္ လုပ္ေနအံုးမွာေလ။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ၂၀၀၂ စက္တင္ဘာလမွာ မသြားရပဲ ၂၀၀၃ ဇန္န၀ါရီလမွ ကုလားျပည္ ထြက္ျဖစ္လိုက္တယ္။ ကုလားျပည္ဘက္က သင္တန္း အခ်ိန္ေရႊ႕လိုက္တယ္လို႕ ေျပာတာပါပဲ။

ဒီလိုနဲ႕ ကုလားျပည္ နယူးေဒလီမွာ ၃ လနီးပါး ၾကာခဲ့ပါတယ္။ ပညာေတာ္သင္ဆိုၿပီး လႊတ္လိုက္ေပမယ့္ သူတုိ႕ သင္တဲ့စာေတြက ကုိယ္ေတြ သိၿပီးတတ္ၿပီးသားေတြ။ သခ်ာၤဆိုတာကလည္း စိတ္တြက္နဲ႕တင္၊ ဂရပ္အၾကမ္း ျခစ္တာနဲ႕တင္ အေျဖထြက္ေနၿပီ။ တျခားႏုိင္ငံက သူေတြအတြက္ေတာ့ ဒါေတြဟာ အသစ္အဆန္းေပမယ့္ ကုိယ္ေတြမွာေတာ့ ထူးမျခားနား ပတ္ပ်ိဳးျဖစ္ေနတယ္။ ထူးျခားစရာဆိုလို႕ အင္တာနက္ကို နဖူးေတြ႕ ဒူးေတြ႕ ပထမဆံုး စသံုးဖူးတာပါပဲ။ အီးေမးလ္ဆိုတာကို အဲဒီေရာက္မွ ပို႕ဖူးတယ္။

အဲဒီမွာေတာ့ စာသင္တာ နည္းနည္း ေလွ်ာက္လည္တာ မ်ားမ်ားပါ။ သင္တန္းတက္ရတဲ့ နယူးေဒလီၿမိဳ႕အႏွံ႕ ေျခဆန္႕သလို ကမာၻ႕အံခ်ီးဖြယ္ တခ်္မဟာလ္ဆီကိုလည္း ခရီးထြက္လိုက္ေသးတယ္။ ေျမာက္ဘက္ျခမ္းက ႏွင္းေတြဖံုးေနတဲ့ ဟိမ၀ႏာၱေတာင္တန္းေတြဘက္ကိုလည္း သြားခဲ့သလို ဆရာျမသန္းတင့္ ဘာသာျပန္စာအုပ္ သုခၿမိဳ႕ေတာ္ျဖစ္တဲ့ ကာလာကတၱားၿမိဳ႕ကိုလည္း ေရာက္ခဲ့ေသးတယ္။ ေႏြေခါင္ေခါင္ အပူရိွန္ ျပင္းတဲ့ကာလမွာ ဗုဒၶဂယာကိုလည္း မေရာက္ ေရာက္ေအာင္လည္း သြားခဲ့ေသးတယ္။

ဒီလိုနဲ႕ ျပန္ခ်ိန္မတန္ေပမယ့္ ၀ိုင္တီယူ စတုတၳႏွစ္ စာေမးပြဲႀကီး ရိွေနလို႕ ၂ ပတ္ ေစာၿပီး ျပန္လာခဲ့လိုက္တယ္။ ေလဆိပ္မွာ အိမ္ကပဲ လာႀကိဳပါတယ္။ အသြားအျပန္ ေလဆိပ္မွာ ဘာမွ ျပႆနာ မရိွခဲ့ပါဘူး။ စစ္တာ ေမးတာ ရစ္တာလည္း မရိွပါဘူး။ ဘယ္ရိွမလဲ သတင္းတပ္ဖြဲ႕မွဴး လက္မွတ္ႀကီးနဲ႕ ရံုးစာႀကီး ထိုးေပးလိုက္တာကိုး။ ဒု၀န္ႀကီး လက္မွတ္ထုိးထားတဲ့ စာရြက္လည္း ပါေသးတယ္။

ႏိုင္ငံျခားျပန္ႀကီး ဘာေတြမ်ား ပါလာသလဲဆုိၿပီး စပ္စုခ်င္တဲ့သူေတြကို အားေတာင္ နာမိတယ္။ အမ်ားဆံုး ပါလာတာက တံဆိပ္ေခါင္းေတြပါ။ နယူးေဒလီမွာ အားရင္ အားသလို တံဆိပ္ေခါင္းအေဟာင္းေတြ ေရာင္းတဲ့ လမ္းေတြဘက္ကို ဘတ္စ္ကားစီးသြားၿပီး တံဆိပ္ေခါင္းေတြ လိုက္၀ယ္ပါတယ္။ ကာလာကတၱားမွာလည္း မာသာထရီဇာ တံဆိပ္ေခါင္းကို ေစ်းႀကီးႀကီး ေပးၿပီး ၀ယ္ခဲ့ေသးတယ္။ ဒုတိယ အမ်ားဆံုးက စာအုပ္ေတြပါပဲ။ စာအုပ္ေတြ ေစ်းေပါသလို ေရြးခ်ယ္စရာ အမ်ားႀကီး ေတြ႕ရေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ မရိွတဲ့ ကြန္ပ်ဴတာစာအုပ္ေတြ ၀ယ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီစာအုပ္ေတြကို ဆင့္လိုက္ရင္ လူ႕တစ္ရပ္နီးပါး ရိွတယ္။ တတိယ အမ်ားဆံုးက ဓါတ္ပံုေတြပါ။ ကုလားျပည္မွာတင္ ဓါတ္ပံု ကူးခဲ့ပါတယ္။ စုစုေပါင္း ဖလင္ ၇ လိပ္ကုန္ခဲ့ပါတယ္။ ဓါတ္ပံုရိုက္တာ ၀ါသနာ မပါရွာဘူးေလ။

ဗုဒၶဂယာက ေဗာဓိေညာင္ရြက္ေတြ ပါလာသလို ဘုရားပံုေတာ္ေတြလည္း ၀ယ္လာခဲ့ေသးတယ္။ အဲဒီလိုပဲ ဟိမ၀ႏာၱေတာင္တန္းေတြဘက္ အလည္ခရီးထြက္တုန္း ေရာက္ခဲ့တဲ့ တိဘက္ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြကေန ေရႊျခည္ထိုး ဘုရားပံုေတာ္ကားခ်ပ္ေတြနဲ႕ တိဘက္ဘုန္းႀကီးေတြ ဘုရားစာရြတ္တဲ့အခါ လွည္႕တဲ့ေခါင္းေလာင္း ၀ယ္လာခဲ့တယ္။ ဟိႏၵဴဘုရားေက်ာင္းေတြ ေရာက္ခဲ့ေတာ့ မဟာပိႏၷဲနဲ႕ ဟာႏုမာန္ေၾကးရုပ္ေလး ၀ယ္လာခဲ့တယ္။ နယူးေဒလီမွာ ေစ်း၀ယ္ထြက္ေတာ့ ကက္ရွ္မီးယားက လာတဲ့ ပိုးထည္ပု၀ါေတြ အရမ္းလွၿပီး အရည္အေသြး ရွယ္ေကာင္းတာနဲ႕ အားေပးခဲ့ေသးတယ္။ အဲဒီလိုပဲ အိပ္ယာခင္းႀကီးေတြလည္း လွလြန္းလို႕ ၂ စံုေတာင္ ၀ယ္လာခဲ့တယ္။ သားေရထည္ေတြလည္း ေကာင္းလို႕ သားေရပိုက္ဆံအိတ္နဲ႕ ခါးပတ္ေတြ ၀ယ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီပိုက္ဆံအိတ္က အခုခ်ိန္ထိ သံုးေနတုန္းပဲ။ ဒါေတာင္ ပိုက္ဆံ အခ်ိန္မွီ မရလိုက္လို႕ ကုလားေတြ ၀တ္တဲ့ ပြဲတက္၀တ္စံု မ၀ယ္ျဖစ္လုိက္တာ။

ဘ၀မွာ အမွတ္တရ ျဖစ္ေစတဲ့ အိမ္အျပန္ လက္ေဆာင္ကေတာ့ Microsoft Certified Professional ဆိုတဲ့ လက္မွတ္ကို ပါေအာင္ ယူလာခဲ့တာပါပဲ။ အဲဒီတုန္းက ျမန္မာျပည္မွာ အဲဒီ စာေမးပြဲေတြ ေျဖလို႕ မရေသးပါဘူး။ အမ်ားစုက ထိုင္းမွာ သြားေျဖၾကပါတယ္။ အဲဒီစာေမးပြဲ ကုလားျပည္မွာ ေျဖဖို႕ ညဘက္ပိုင္း အခ်ိန္ရရင္ ရသလို စာဖတ္ခဲ့ရပါတယ္။ လုပ္သက္ရိွေပမယ့္ စာေမးပြဲအတြက္ စာအုပ္အထူႀကီး ၃ အုပ္ကို ၂ လခြဲအတြင္းမွာ အေသအေၾက ဖတ္မွတ္ခဲ့ရပါတယ္။ အိမ္အျပန္ မ်က္ႏွာပန္းလွေအာင္ ေသခ်ာေျဖႏိုင္ခဲ့လို႕ ေတာ္ပါေသးရဲ႕ဗ်ာ။

အိမ္က ေပးလိုက္တဲ့ ပိုက္ဆံလည္း မပိုသလို အိႏၵိယအစိုးရက ေပးတဲ့ စရိတ္လည္း အကုန္ သံုးခဲ့ပါတယ္။ ပါလာတဲ့ ပစၥည္းေတြကို မာမားလက္ထဲ အကုန္ထည္႕ေပးလုိက္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ လက္ေဆာင္ေပးတဲ့ ကိစၥကို ေခါင္းထဲ မထည္႕ႏုိင္ခဲ့ဘူး။ တနလာၤေန႕ စာေမးပြဲကို ေသာၾကာေန႕မွ ရန္ကုန္ ျပန္ေရာက္တာဆုိေတာ့ ဆရာဆရာမေတြ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီ အပူကပ္ၿပီး ေန႕ေရာညပါ စာရွင္းခိုင္းေနရတယ္။ အဲဒီေတာ့ ပါလာတဲ့ လက္ေဆာင္ကိစၥကို မာမားတစ္ေယာက္ အဆင္ေျပသလို ေ၀ျခမ္းေပးလိမ့္မယ္။ ဘယ္သူဘယ္၀ွါအတြက္ တမင္ရည္စူးၿပီး ၀ယ္ခဲ့တာမ်ိဳး မရိွခဲ့လို႕ အေ၀မတည္႕လည္း ကိစၥမရိွပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္း တစ္မ်ိဳးလံုး သိၾကပါတယ္။ အခုခ်ိန္ထိ လက္ေဆာင္ေတြ ဘယ္လိုေပးလိုက္မွန္း ကၽြန္ေတာ္လည္း မသိဘူး။ သိေအာင္လည္း မလုပ္ထားခဲ့ပါဘူး။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ႏိုင္ငံျခားျပန္ေတာ့ ျဖစ္သြားၿပီေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကုလားျပည္ျပန္ ကိုဇူလိုင္လို႕ ေရးမထားပါဘူး။ အခုေခတ္မွာ ႏိုင္ငံျခားသြားတယ္ဆိုတာ အထူးအဆန္းမွ မဟုတ္ေတာ့တာေလ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ရဲ႕ ခ်စ္စရာ တိုင္းျပည္ထဲမွာ ေနႏိုင္တဲ့သူ အေတာ္ကို ရွားကုန္ၿပီ။ က်ားေရာမပါ အဆင္ေျပရင္ ေျပသလို အျပင္ထြက္ ရုန္းကန္ေနၾကတာ ျမင္ေနရၿပီပဲေလ။ ဦးေႏွာက္ယိုစီးေနတာလို႕ ေျပာလုိ႕ရသလို... ႏိုင္ငံတကာ အေတြ႕အႀကံဳ ယူေနတယ္လို႕ အေကာင္းဘက္က ျမင္လည္း ရပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီဦးေႏွာက္ေတြ ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္ကာလမွာ ျမန္မာျပည္ထဲ ျပန္စီး၀င္ခြင့္ ရမလဲဆုိတာကို ရင္ခုန္ေမွ်ာ္လင့္ အိပ္မက္ရွည္ႀကီးမက္ရင္း... ကၽြန္ေတာ္တို႕ အသက္ေတြလည္း တျဖည္းျဖည္း ႀကီးလွပါၿပီေလ။

ႏိုင္ငံျခားျပန္ဆိုၿပီး ၾကြားခ်င္၀ါခ်င္တာ မရိွေပမယ့္ ႏွစ္ေက်ာင္းတူသူငယ္ခ်င္း ပုလုေကြးက ေရးေပးပါဆုိလို႕ ခင္မင္မွဳကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ေရးလိုက္ပါတယ္။

ထံုးစံအရ... ေဟာင္ေကာင္ျပန္ စိုင္းခမ္းထြန္းကို လက္ဆင့္ကမ္းလိုက္ပါမယ္။

20 comments:

puluque said...

ေရးေပးတဲ့ အတြက္ သိုင္းခရု သိုင္းလိပ္ သို္င္းပုရြက္ဆိပ္။ နင္တံဆိပ္ေခါင္း ရူးမွန္း ငါသိသားပဲ။ ဘာတဲ့ ခ်စ္စရာတိုင္းျပည္ထဲမွာေနႏိုင္တဲ့ သူ အေတာ္ရွားပဲ...စကားလုံးေလးကေတာ့ ၾကိဳက္တယ္ဗ်ာ...။ ကုလားမေလးေတြ ေခ်ာလားဟ။ ဒါလဲ နင္သိမွာမဟုတ္ပါဘူး။ :) :)။ နင္က ကုလားျပည္အေၾကာင္းေတာ့ေရးတယ္။ စလုံးက အျပန္ အေၾကာင္းေတာ့ေရဘူး..စလုံးအေၾကာင္းေရးရင္ အသီးကြဲတာေတြ ပါမွာဆိုးလို႔လား၊၊၊၊

khin oo may said...

31 May 09, 01:30
kom: တိဳ႕တံဆိပ္ေခါင္ေးတြက ေတာ႕ရန္ကုန္မွာက်န္ခဲကတာ ေပ်က္ပ်က္ကုန္ၿပီ။ ကုိမဆာလာ သေဘာ္လုိက္တုိငး္ ေရာက္ေလရာအရပ္ကေန ပုိ႕စကဒ္ထည္႕ခုိင္းၿပီးစုထားတာ။ ကီးခ်ိန္းလည္းစုတယ္။

31 May 09, 01:29
kom: စုိင္းခမ္းထြန္းသေဘာတူရဲ႕လားေမးၿပီးပလား

31 May 09, 01:28
kom: ကုလားဝတ္စံုေလးနဲ႕ အေတာ္ၿကည္႕လုိကေကာင္းမယ္

31 May 09, 01:27
kom: အဲဒီကတည္းက အိပ္ရာခမ္းနားစုေနတာကုိး။

31 May 09, 01:27
kom: ဘယ္သူ႕အရပ္လည္းေၿပာပါ။

31 May 09, 01:27
kom: ၿမတ္စြာဘုရား စာအုပ္က လူ႕တရပ္။

31 May 09, 01:26
kom: အေတာ္ေရာက္ခဲ႕တာဘဲ။

31 May 09, 01:26
kom: တုိ႕လည္း တုိရွည္ၿကိုက္တယ္။ ခ်ာပတီေလည္းၿကိုက္တယ္

31 May 09, 01:25
kom: စာစီစာကုန္ေးေတြမွ ာဆုရနဲ႕မဲ႕ပံုဘဲ။

31 May 09, 01:25
kom: အစကေလးကိုကဖတ္လုိ႕ေကာင္းတယ္ ကိုယ္႕ေမာင္ေရးတာမို႕လုိ႕ေၿပာတာမဟုတ္။

MANORHARY said...

တံဆိပ္ေခါင္းဆိုလို႔
ဒီထြက္မလာခင္ေက်ာင္းဆရာကိုေပးထားခဲ့တဲ့
ရွားပါး ေရွးေဟာင္း တံဆိပ္ေခါင္းေတြကို
သတိရသြားတယ္ အိမ္မွာဒီတိုင္းထားခဲ့ရင္ပ်က္စီးကုန္မွာ
မို႔..နာဂစ္နဲ႔လည္းတံဆိပ္ေခါင္း ၁၆အိတ္ေလာက္ပ်က္စီး
သြားတယ္(စာအိတ္နဲ႔ေနာ္ ဂံုနီအိတ္ထင္ေနမွာစိုးလို႔ )
တကယ္တန္ဖိုးထားတဲ့သူေတြလက္ထဲထည့္ခဲ့တာ
စိတ္ခ်ရမယ္ထင္လို႔ စိတ္ႏွလံုးဒံုးဒံုးခ်ၿပီးထားခဲ့လိုက္တာ
........
ဒါနဲ႔ အဲဒီကၽြန္းကေနေရာ မၿပန္ၿဖစ္ေသးဘူးလား
............

မယ္ကိုး said...

အဲဒီသြားတုန္းက ဗိသုကာ စာအုပ္ေတြလည္း ဝယ္ခဲ့တယ္မဟုတ္လား။

ဓာတ္ပံုေလးေတြ တင္ေပးဦးေလ။ ကုလားျပည္ဆင္းရဲတယ္ဘယ္သူေျပာလည္း ဗိသုကာအေဆာက္အအံုေတြကေတာ့ အမိုက္ပဲလို ့ ျပလုိ ့ရတာေပါ့။

မယ္ကိုးလည္း အေမာင္ဂ်ဴလိုင္ ဓာတ္ပံုေတြ ျပမွ ျမင္ဖူးတာေလ။

Rita said...

ႏွစ္ေက်ာင္းတူ သူငယ္ခ်င္း ဆိုတာ ဘာပါလိမ့္။ ျမန္မာျပည္မွာေရာ စင္ကာပူမွာေရာ ေက်ာင္းတူတာလား။ ဒါမွမဟုတ္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းလား။ ပုလုေကြးထက္ ကို July ကို Sr က်တယ္ ထင္ေနတာ။

JulyDream said...

ပုလုေကြးနဲ႕က ၂ ေက်ာင္းတူ
၀ိုင္တီယူမွာ တူခဲ့တယ္။
ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ တူခဲ့တယ္။
အဲဒီလိုပဲ မိုးခါးနဲ႕က ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတူတယ္။

WWKM said...

နိုင္ဂံဂ်ားျပန္အေတြ႔အၾကံဳၾကီးေတြကို ဖတ္သြားပါတယ္.
း)))ပုလုေကြးနဲ႔ ေက်ာင္းတစ္နွစ္တည္းလား.. ဒါဆို
ညီမေလး ငယ္ငယ္နဲ႔လည္းတူမွာေပါ႔ေနာ္. း)

ကိုလူေထြး said...

ေရးျပထားတာ စိတ္ဝင္စားစရာပဲ...
ကိုဂ်ဴလိုင္ကလဲ ကိုရြာသားလို အန္ခ်င္စရာၾကီးေပါ့...

IT စာေမးပြဲေတြကို ထူးထူးခြ်န္ခြ်န္ေအာင္ခဲ့တဲ့သူမို႕ ေလးစားပါတယ္...

ဒါေပမယ့္ "ကုလားျပည္" ဆိုျပီး သံုးႏွဳံးထားတာက ဖတ္ရတာ ေထာက္ေနသလားပဲ...

(အန္ခ်င္စရာ = အင္ဂ်င္နီယာ)

BLACK DREAM said...

ဒီပို႕စ္ေလးက ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေရးထားေပမယ့္ ဗဟုသုတေရာ..။ စဥ္းစားစရာေလးေတြေရာ..။ ေတာ္ေတာ္ရလိုက္တယ္ အစ္ကိုေရ...။

Moe Cho Thinn said...

စေတာ္ႀကီး ပဲ။

tune said...

မေရာက္တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာၿပီ။
ဖတ္မိတာေလးေတြထဲက တခ်ိဳ႕ အရာေတြ စိတ္မေကာင္းဘူး။
ေသခ်ာတာက ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္သံုးသပ္ၾကည့္ရင္ အျပင္ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ျမင္တဲ့ အျမင္ေတြ၊ အေတြးေတြက ပိုက်ယ္ျပန္႔လာတယ္ ပိုျမင္တတ္လာတယ္လို႔ ခံစားရတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ အေျခအေနေၾကာင့္ မျမင္တတ္တာေတြ၊ မျမင္ႏိုင္တာေတြကိုလဲ နားလည္ေပးႏိုင္ဖုိ႔လဲ လိုအပ္တယ္လို႔ ယူဆမိတယ္။
ကၽြန္မ စကားမဟုတ္ပါဘူး။
ေလးစားရတဲ့ အစ္မတစ္ဦးက ေျပာတဲ့ စကားေလးပါ။
" ဦးေနွာက္ကို လိုအပ္တာေတြ ျဖည့္မေပးႏိုင္တဲ့အခါ ခႏၶာကိုယ္ရဲ႕ ေတာင္းဆိုမႈ ေနာက္ကို လိုက္တတ္ၾကတယ္" တဲ့။
ကၽြန္မကိုယ္တိုင္မွာလဲ မျမင္ႏိုင္ေသးတာေတြ အမ်ားႀကီး ရွိမွာပါ။
ေတာင္းပန္ခ်င္တာ တစ္ခုက အခ်င္းခ်င္း အျပစ္တင္ ေနၾကမယ့္အစား နားလည္ေပးႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကပါ။
ၿပီးေတာ့ ကိုယ္က ပိုျမင္ႏိုင္ၿပီဆိုရင္ ကိုယ္ ျမင္တာေလးေတြကို သူမ်ားေတြပါ ျမင္တတ္ေအာင္ မ်က္စိဖြင့္ေပးတဲ့ အလုပ္ေတြကို လုပ္ေပးၾကပါ။
ကိုယ္တတ္ထား သိထားတာေလးေတြကို တတ္ႏိုင္သမွ် မွ်ေ၀ေပးၾကပါ။
စိတ္ဓာတ္က်ၿပီး အနာဂတ္ေပ်ာက္သလို ခံစားရတဲ့အခါ စာရိတၱေတြကို ထိန္းသိမ္းထားရတာ အလြန္ကို ခက္ခဲပါတယ္။
ႀကိဳးစားခ်င္စိတ္ေတြလဲ မရွိေတာ့ပါဘူး။
အဲဒီသူေတြအတြက္ " role model" ေတြ လိုပါတယ္။
Everybody can be a role model လို႔ ယံုၾကည္ပါတယ္။
အေျခအေနေၾကာင့္ ဆိုးေနတဲ့သူေတြအားလံုးရဲ႕ ရင္ထဲမွာ ေငြေရာင္ အနားသတ္ေလးေတြ ရွိေနဆဲလို႔ ကၽြန္မ ယံုၾကည္ပါတယ္။
ဘယ္လို အေျခအေနမ်ိဳးမွာ ျဖစ္ျဖစ္ ျမန္မာ လူမ်ိဳးေတြ အားလံုးကို ကၽြန္မ ခ်စ္ခင္ယံုၾကည္ေနဆဲပါ။

JulyDream said...

မကၽြန္းေရ...
ဘယ္ပို႕စ္ကို ဘယ္လို ခံစားသံုးသပ္သြားသလဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မသိပါဘူး။ ေသခ်ာတာ တစ္ခုက ဒီကြန္႕မန္႕မွာ အစ္မေျပာသြားတဲ့ အရာေတြဟာ အခုပို႕စ္နဲ႕ တုိက္ရိုက္ သက္ဆိုင္ျခင္း မရိွဘူးလို႕ ထင္မိပါတယ္။ ေရွ႕ကပို႕စ္ေတြကိုပဲ ရည္ညႊန္းသလားေပါ့။

အစ္မေျပာတာေတြကို ကၽြန္ေတာ္ လက္ခံပါတယ္။ ႏိုင္သေလာက္ေလး လုပ္ေနၾကတဲ့သူေတြ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ ရြက္ပုန္းသီးေတြေပါ့။ ဒါေပမယ့္... ???

အဲဒီလိုပဲ စင္ေပၚတက္မယ့္ လူစားေတြ မဟုတ္တဲ့ Everyday Heroes ေတြလည္း အမ်ားသားပဲ။ တုိက္ပံုႀကီး တကားကား ၀တ္ၿပီး အလံ၀င္ထူတဲ့ ေကာင္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ မုန္းတာ ၾကာခဲ့ပါၿပီ။

မင္းလည္း လုပ္ ငါလည္း လုပ္... တန္းတူ လုပ္... အခ်ိန္တန္လို႕ တိုက္ပံု၀တ္ လာတဲ့အခါ လက္ခုပ္တီးေပးပါမယ္။ အခုဟာက... မင္းတုိ႕လုပ္ ငါတို႕ စင္ေပၚတက္မယ္ ဆိုတဲ့ အခ်ိဳးေတြလည္း ႀကံဳဖူးပါတယ္။

တိမ္ေတြမွာ ေငြေရာင္ အနားသတ္ေတြ ရိွတယ္ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္ ၂၀၀၈ ဇူလိုင္ ၆ ရက္ေန႕မွာ ေရးဖူးပါတယ္။ အခ်ိန္ရရင္ သြားဖတ္ၾကည္႕လိုက္ပါအံုး။ ေသခ်ာတာက အစ္မ ေျပာခ်င္တဲ့ ေငြေရာင္ အနားကြပ္နဲ႕ေတာ့ မတူပါဘူးေလ။

အစ္မရဲ႕ ေငြေရာင္ အနားကြပ္ေတြကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ ယံုၾကည္ေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကၽြန္ေတာ္အေနနဲ႕ ေရွ႕ဆက္သြားေနတာေပါ့။ =)

အိမ္ said...

ဟာ.. ပါတ္စ္စပုိ႔ေတြ ခုေခတ္မွာလြယ္တယ္ ဟုတ္ရား... ဘယ္ႏွစ္ပုံးကုန္မွလြယ္တာလဲ ဟင္
မသိလုိ႔ပါေနာ္...။ကုိဂ်ဳတုိ႔လုိ သတင္းတပ္ဖြဲ႕မွဴး လက္မွတ္ႀကီးနဲ႕ ရံုးစာႀကီး ဆုိရင္ေတာ့ အလကားေတာင္ရမွာေသခ်ာတယ္ဗ်။ Microsoft Certified Professional ဒါကုိ ေအာင္ၿမင္ေအာင္ ေၿဖဆုိလာတာကုိေတာ့ ေလးစားတယ္ဗ်ာ။ ဦးေႏွာက္ယုိစီးတာလဲ မေၿပာနဲ႔ေလဗ်ာ ရတဲ့လခ၊ ေနရထုိင္ရတာ၊ လြတ္လပ္မွဳ၊ စသည္ၿဖင့္ေပါ့ အကုန္လုံးက မေကာင္းေတာ့ ဦးေႏွာက္ ယုိစီးတာေတာင္ နဲေသးတယ္။ အမွန္က ရြာမွာရွီသမွ်လူေတြ အကုန္ ႏုိင္ငံၿခားထြက္ခ်င္ေနၾကတာ အေၿခအေနနဲ႔ ပုိက္ဆံမရွိလုိ႔သာ ၾကိတ္မွိတ္လုပ္ေနရတာဗ် ဒါက က်ေနာ္သိသေလာက္ေပါ့ဗ်ာ.... ဆရာလုပ္တာေတာ့ မဟုတ္ဘူးေနာ္.. ဟီး

ZT said...

ဖုန္ေတြ ဗြက္ေတြ အေၾကာင္းေရာ ထည့္မေရးထားဘူးလား။ :D

မိုးခါး said...

ကိုပုလုေကြးေျပာတာ ဟုတ္လားဟင္ .. :D
တေန႕ေန႕ တခ်ိန္ခ်ိန္ ေမွ်ာ္လင့္သလိုေလးမ်ား ေယာင္ယမ္းျဖစ္လာေလမလား မရဲတရဲ ေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္ ..

Taungoo said...

ဂ်ဴလို္င္ငယ္
ဟိမဝႏၱာဖက္ သြားတုန္းက ပံုေတြတင္ေပးရင္ ေကာင္းမယ္။

flowerworld said...

ဖတ္ျပီး ကိုယ့္ဘာသာသေဘာက်လို႕ ျပဳံးရယ္သြားပါတယ္ ဓါတ္ပုံေတြလဲျမင္ခ်င္ေသးတယ္ း)

မင္းအိမ္ျဖဴ said...

ပုိစ့္ကုိေရာ ေကာ့မန္.ေတြေရာ ဖတ္္သြားပါတယ္
အေရးအသားနဲ. အေၾကာင္းအရာတစ္ခု ကို ပါေအာင္ ဆြဲေခၚသြားႏုိင္တယ္
ကြ်န္ေတာ္လည္း အဲဒီလိုေရးတက္ခ်င္မိပါရဲ့
( စက္မွုတကၠသုိလ္ေက်ာင္းဆင္းၾကီးမုိ.ထင္ပ P:)
ကြ်န္ေတာ္ေတြးမိတယ္ ေနာက္ဆိုရင္ ေရႊျပည္မွာ က်န္ခဲ့သူေတြက ေရွ.ကေန ဘြဲထူးအေနနဲ့ တပ္ရမယ္ထင္ပ ဥပမာ ျမန္မာျပည္-ညိဳညိဳလွ တုိ.ဘာတုိ.ေပါ့ P:
ေကာ့မန္.ေလးေတြ ေကာင္းတယ္ဗ် ထူးထူးျခားျခား Tune ဆိုတဲ့တစ္ေယာက္ေရးတာ သူလည္းေတာ္ေတာ္ ခံစားသြားရတယ္ထင္ပါတယ္ဗ်ာ..
ၾကံဳလို.တစ္ခုေျပာျပအံုးမယ္ အရင္ ၁လခြဲေလာက္ ကေပါ့ သူငယ္ခ်င္း ဘေလာ့ဂါ တစ္ေယာက္ (ေက်ာင္းကပါပဲ ) ေရးတဲ့ပုိစ့္ေလး ျမန္မာျပည္မွာ လာဘ္စားတဲ့ အေၾကာင္း ေရးထားတာ ကြ်န္ေတာ့္ကို ျမန္မာျပည္က သူငယ္ခ်င္းကလွမ္း ေျပာ တယ္ ၊ ျမန္မာျပည္ကုိ ျပန္လာျပီး အဲဒီပိုစ့္ ကုိ ေရးရင္ ပုိေလးစားမိပါမယ္တဲ့ သူကဆုိတယ္ ......
ဘယ္လုိေျပာရမလဲ ဒီကသူငယ္ခ်င္းလည္း အမွန္ကုိ ေရးတာပါ ........
အဲဒီကတည္းက စဥ္းစားမိတယ္ စာေရးတဲ့အခါမွာေပါ့ မွန္တယ္ဆုိေပမယ့္ ၊ ဟုိမွာ အေျခေနအမိ်ဳးမိ်ဳးေၾကာင့္
က်န္ေနခဲ့ရတဲ့ ကြ်န္ေတာ္တုိ.သူငယ္ခ်င္းေတြ အတြက္
ခံစားရေစမယ့္ စာမ်ိဳး မေရးမိေအာင္.... ကြ်န္ေတာ္ျမန္မာျပည္မွာ လုပ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ဒီကကြ်န္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းအရငး္ၾကီးက ကြ်န္ေတာ္ ရွာတဲ့ေငြ မစင္ၾကယ္ဘူးဆုိတဲ့အခါ ျပန္ေျပာစရာ စကားမရွိသလို ရင္နင့္ေအာင္ခံစားဖူးပါတယ္ .....
ဘာရယ္မဟုတ္ ၾကံဳလို.ပါ
တကယ္လို.အခ်ိန္ရရင္
"ျမန္မာျပည္ကုိခ်စ္ပါသည္" ဆုိတဲ့ ပုိစ့္ေလးရယ္
"ျမန္မာျပည္မွာေနေစခ်င္ပါသည္ " ဆိုတဲ့ ပုိစ့္ေလး ရယ္ အားရင္ လာျပီးဖတ္ေစခ်င္ပါတယ္ တစ္ခုခုေတာ့ ခံစားလို.ရမယ္လုိ.ထင္ပါတယ္....

ကုိJuly Dream ေက်ာင္းေရာအလုပ္ေရာ အဆင္ေျပပါေစဗ်ာ .....
(ကုိJuly ေရ ပုိစ့္ကုိဖတ္ျပီးဘယ္လိုမွ မေတြးေစခ်င္ ဘူးေနာ္ အခုေရးျပီး Publish လုပ္ဖို.ခ်ိန္ေနတာ ၾကာ သြားတယ္ ေနာက္ေတာ့ထူးပါဘူးဆုိျပီး တင္လုိက္ ပါတယ္ ဗ်ာ )

JulyDream said...

Blog မွာ ေရးထားတဲ့ပို႕စ္ေတြက ထိခိုက္ပါေစဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ မပါပဲ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ ရိွတဲ့အတုိင္း ေရးလိုက္တာပါ။ ဘယ္သူ ဘယ္၀ွါကို တုိက္ရိုက္ႀကီး ထိခိုက္ပါေစ ဆိုတာမ်ိဳး မရိွပါဘူး။

ေန႕စဥ္ဘ၀မွာ ျမင္ေန ၾကားေန ေတြ႕ေနရတာကို အေျခခံၿပီး ခံစားခ်က္ေတြကေန ေပါက္ဖြားလာတဲ့ စကားလံုးေတြကို အခုိက္အတန္႕ေလး တည္ၿမဲေနမယ့္ ေနရာတစ္ခုမွ မွတ္တမ္းယူထားတာပါ။

အျမင္ေတြ ရွဴေထာင့္ေတြကေတာ့ ျဖတ္သန္းေနၾကတဲ့ ဘ၀ေတြ မတူမွဳအေပၚမွာ အေျခခံၿပီး ေကာက္ခ်က္ခ်တာေတြလည္း ကြဲျပားသြားတတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အျမင္ေတြ မတူတုိင္း ရန္သူ မဟုတ္တဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ အေထြအထူး မခံစားမိေအာင္ ေနၾကည္႕ေနပါတယ္။ =)

TZO said...

ဘလိပ္ဒါးရဲ့ camera ကို သတိရေစပါသည္။