.:: Download Myanmar Font (WinKalaw New Version) HERE ::.

Monday, October 20, 2008

Just an evening


ညခင္းေလးတစ္ခုပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ၿပီးျပည္႕စံုတယ္လို႕ ညႊန္းဖြဲ႕ဆိုလို႕ မရပါဘူး။ ဘ၀ရဲ႕ ျဖစ္စဥ္ျဖစ္ရပ္တိုင္းမွာ ရယူပိုင္ဆိုင္တာေတြနဲ႕အတူ စြန္႕လႊတ္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတာေတြ ရိွစၿမဲပါ။ ဒီလို ညခင္းေတြနဲ႕ ကြဲကြာေနတာ ၂ ႏွစ္နီးပါး ရိွပါေတာ့မယ္။ ညခင္းက သူ႕ဘာသာသူ တည္ရိွေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီညခင္းက ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ကံမဆုံလို႕ တြဲမမိတာေလးပါ။ ကံဆံုေအာင္လည္း ကၽြန္ေတာ္ မႀကိဳးစားခဲ့ပါဘူး။

ဒီႏိုင္ငံကို ေရာက္လာေတာ့ လူေနမႈအဆင့္အတန္း ျမင့္မားလာမႈနဲ႕အတူ အထီးက်န္မႈေတြပါ တစ္ပါတည္း တြဲပါလာပါတယ္။ ေျပာမနာ ဆိုမနာ သူငယ္ခ်င္း အမ်ားစုက ေမြးရပ္ေျမမွာ က်န္ေနခဲ့တယ္။ သူတုိ႕ရဲ႕ ဘ၀ေပး အေျခအေနနဲ႕ ပညာေရးေတြေၾကာင့္ ဒီကုိလာဖို႕ဆိုတာ လတ္္တေလာအခ်ိန္မွာ အိမ္မက္တစ္ခုပါပဲ။ ဒီကို တျဖည္းျဖည္း ေရာက္လာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ရိွေနသလို ကိုယ့္ထက္ ႏွစ္ကာလ အရင္ေစာၿပီး ေရာက္ႏွင့္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ရိွပါတယ္။

သူငယ္ခ်င္းေတြ အသိမိတ္ေဆြေတြ အမ်ားႀကီးရိွေပမယ့္လည္း ေျပာမနာ ဆိုမနာ... ပိုးစိုးပတ္စက္ ဆဲမနာ... အဆင့္ သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ဘ၀မွာ အမ်ားႀကီး မရိွေသးပါဘူး။ ေျပာမနာ ဆိုမနာ ဆုိးတူေကာင္းဖက္ ဆိုတာ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ေပါင္းလာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမွ မဟုတ္ပါဘူး။ ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီး သင္တန္းေတြ တက္ရင္း ခင္မင္ရင္းႏွီးရာကေနတဆင့္ ေျပာမနာ ဆိုမနာ အဆင့္ကို ေရာက္လာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ိဳးေတြလည္း ရိွပါတယ္။ တကၠသိုလ္က သူငယ္ခ်င္းအခ်ိဳ႕လည္း ေျပာမနာ ဆုိမနာေတြပါ။

အရင္တုန္းက ညခင္းေတြမွာ ေျပာမနာ ဆိုမနာအဆင့္ သူငယ္ခ်င္း အထီးအမေတြနဲ႕ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ ထုိင္ျဖစ္ပါတယ္။ က်ဴရွင္ဆင္းတဲ့အခ်ိန္လည္း ျဖစ္တတ္သလို ေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ အိမ္ကို တကူးတက သြားလည္ၾကၿပီး အနီးအနားက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ထိုင္တာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီမွာ ဦးတည္ခ်က္မရိွ ေရာက္တက္ရာရာကို ဗလႊတ္ရွလႊတ္ ေျပာၾကဆိုၾကတယ္။ အခ်စ္အေၾကာင္းေတြ စာအေၾကာင္းေတြလည္း ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေျပာၾကတယ္။ ေျပာမနာ ဆိုမနာပါပဲ။

တခါတေလ ညခင္းမွာ အဲဒီသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ေရႊတိဂံုဘုရားကို အတူတူသြားၾကပါတယ္။ ဘုရားရိွခိုး ၀တ္ျပဳၿပီး ေစာင္းတန္းတစ္ခုမွာ ထုိင္ၿပီး ဘုရားဖူးေတြကို ဟိုဟိုိဒီဒီ ေငးၾကတယ္။ ကြဲျပားျခားနားတဲ့ လူေနမႈဘ၀ေတြကို အဓိပၸါယ္ဖြင့္ၾကတယ္။ ျငင္းၾကခုန္ၾကတယ္။ အနာဂတ္ေတြကို စိတ္ကူးယဥ္ၾကတယ္။ မေက်နပ္ခ်က္ေတြကို အန္ထုတ္ၾကတယ္။ ခံစားခ်က္ေတြကို ရင္ဖြင့္ၾကတယ္။ ေျပာမနာ ဆိုမနာပဲေပါ့။

သို႕ေပမယ့္လည္း ေျပာမနာ ဆိုမနာ အဆင့္အထိ ေရာက္လာၿပီးမွ ေဖာက္ျပန္သြားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ရိွခဲ့ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕က နာမည္ဂုဏ္သတင္းေၾကာင့္ ေဖာက္ျပန္သြားတယ္။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ေငြေရးေၾကးေရး လက္လြန္ကုန္ၿပီး မ်က္ႏွာပ်က္ကုန္တယ္။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ စကၤာပူလို ေနရာမ်ိဳးကို မိဘေဆြမ်ိဳး ေမာင္ႏွမေတြရဲ႕ ေကာင္းမႈနဲ႕ ေစာေစာ ေရာက္လာၿပီးေနာက္ ရုတ္တရက္ မာန္တက္သြားတာလား ဘ၀င္ျမင့္သြားတာလား။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိတာ ေသခ်ာေတာ့ မသိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာတာတစ္ခုက အရင္လို ေျပာမနာ ဆိုမနာ သူငယ္ခ်င္း မဟုတ္ေတာ့ပဲ နာတတ္တဲ့သူေတြ ျဖစ္ကုန္ပါတယ္။

ၿပီးခဲ့တဲ့ စေနေန႕ကေတာ့ ဒီကိုေရာက္ေနတာ ၃ ႏွစ္ေက်ာ္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းရယ္... အလုပ္ စ၀င္တာ ၂ ပတ္ပဲ ရိွေသးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းရယ္... ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ဆံုျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ သူတုိ႕က တကူးတက ေတြ႕ၾကရေအာင္ စကားေျပာၾကရေအာင္ ခ်ိန္းဆိုတာနဲ႕ ဆံုျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ လုပ္အားေပး၀င္ေနတဲ့ ဘူတာမွာ သူတုိ႕ လာေစာင့္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ စီတီးေဟာဘူတာကေန ဒူးရင္းသီးဘက္ကို လမ္းေလွ်ာက္ ထြက္လာခဲ့ၾကတယ္။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ဓါတ္ပံုေတြ ရိုက္ၾကတာေပါ့။ အခု တင္ထားတဲ့ပံုလည္း အဲဒီေန႕က ရိုက္ခဲ့တာေပါ့ဗ်ာ။

ေနာက္ဆံုး စတည္းခ်တဲ့ေနရာ... ငါးျခေသၤ့ရုပ္တုအနား တံတားႀကီးေအာက္က စတားဘတ္ခ္ဆိုင္မွာ ည ၁၀ နာရီေက်ာ္တဲ့အထိ ထိုင္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေရာက္တက္ရာရာေတြ ေျပာျဖစ္တယ္။ ေက်ာင္းတုန္းက ငယ္ဘ၀ေတြကို စားၿမံဳျပန္ၾကတယ္။ မိုးလင္းေပါက္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ၿပီး အားလူးဖုတ္ခဲ့တဲ့ ေပေပေတေတ ဂ်စ္ပစီ ဘ၀ေတြကို ျပန္လည္တမ္းတ လြမ္းေဆြးၾကတယ္။ အခုခ်ိန္မွာ ဘ၀ေတြျခားေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြအေၾကာင္း ေဆြးေႏြးျဖစ္တယ္။ တခ်ိဳ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ပတ္သတ္ၿပီး မေက်နပ္ခ်က္ေတြကို ေပါက္ကြဲထုတ္ၾကတယ္။ လက္ရိွအလုပ္အေၾကာင္း အခ်စ္အေၾကာင္း မိသားစုအေၾကာင္း စံုပလံုစိေပါ့။ ေျပာမနာ ဆိုမနာေလးပါပဲ။

အဲဒီလို ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ညခင္းမ်ိဳး ကၽြန္ေတာ္အနားမွာ မရိွခဲ့တာ အေတာ္ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ စေနေန႕ကမွ ျပန္ရခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ လူမစံုပါဘူး။ မျပည္႕စံုပါဘူး။ အရင္တုန္းက ဒီထက္မက လူစံုသလို ဒီထက္မက ေျပာစရာေတြ မ်ားေနခဲ့ပါတယ္။ အခုေတာ့...

18 comments:

khin oo may said...

ဒီလိုမ်ဴိးဘဝနဲ႕ ရွင္ သန္ေနခဲ႕တာ ၿကာပါၿပီ။

3D Crazy said...

အဲဒီ ဘ၀ေလးေတြ အမွတ္ တရ ရွိေနေပးေသးတဲ့ အတြက္ ေျပာမျပႏိုင္ေအာင္ ၀မ္းသာမိပါတယ္...
ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းေတြ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ...
ဟို ၂ ေကာင္ကုိလဲေျပာလိုက္ပါ။ ငါ ခင္မင္လ်က္ပါပဲ...

My Diary said...

ဒီလို ညေနခင္းေတြ ျပန္ရဖို႕ ေမွ်ာ္လင္႕နိုင္ေသးေပမယ္႕ လူစံုဖို႕ ကေတာ႕ မေမွ်ာ္လင္႕ရဲေတာ႕ဘူး ၊ ေနရာ အနွံ႕မွာ ျပန္႕ေနႀကျပီေလ..၊

မသက္ဇင္ said...

JULY DREAM--ေရ--
ဓါတ္ပံုေလးျမင္ရေတာ႔ စကၤာပူသြားခ်င္သား--
စကၤာပူမွာ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြ--အမ်ားသားေနာ္-
ပိုစ္႔ေလးဖတ္ၾကည္႔ၿပီး ေရႊတိဂံုဘုရားကို သြား
ခ်င္လိုက္တာ--- က်မတို႔အိမ္က ေရႊတိဂံုနားမွာေလ---
ေန႔တိုင္းလိုပဲ ဘုရားသြားျဖစ္တယ္---
ျမန္မာျပည္ကို လြမ္းတယ္ရွင္---
ခင္မင္လ်က္

Upasaka said...

ဘယ္လိုညေနခင္းမ်ဳိးမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေပါ့ပါးပြင့္လင္းတဲ့ ညေနခင္းေလေတြကို ပဲ က်ေနာ္ ျပန္ရခ်င္ပါတယ္။

tututha said...

သယ္ယင္းေတြကို လြမ္းသြားတယ္ ...

ဂ်ဴနို said...

ဟဲ ့July နင္ကမွ ၿမန္မာၿပည္ကသူငယ္ခ်င္းနဲ ့စင္ကာပူထိေတာင္ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ ေလေပါနိုင္ေသးတယ္။
လြမ္းတသသ နီးတက်က္က်က္ဆိုတာနင္ပဲ။
ခင္ရာေဆြမ်ိဳးေပါ့။ ေရာက္တဲ့အရပ္မွာ ေပ်ာ္ေအာင္ေန။
ေၿပာမနာ ဆိုမနာ ေကာင္းတယ္။ လြမ္းနာက်မေနနဲ ့။
အသည္းမနာေစနဲ ့။ နာ နာသာႀကိဳးစားထား။
အခြင့္သင့္ေတာ့ ၿပန္ဆံုမယ္။

kiim said...

ငယ္ငယ္တုန္းကသယ္ရင္းေတြဆိုတာတကယ့္ကိုေကာင္း
တဲ ့သယ္ရင္းေတြပါ..ၾကီးလာမွေတြ ့တဲ ့သူေတြနဲ ့
ယွဥ္လို ့မရဘူး...ေၿပာမနာဆိုမနာ..အင္း..
ဟုတ္တယ္..သယ္ရင္းေတြၿပန္လည္ဆံုဆည္းနိုင္ၾကပါေစ
လုိ ့ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္..:D

Taungoo said...

ဂ်ဴလိုင္ရာ
အဲလိုေပါက္ကြဲခ်င္တာမ်ား ေခၚလိုက္ေရာေပါ့။
တစ္ေယာက္တည္းမဟုတ္ပါဘူး။ အားမငယ္နဲ႔။

JulyDream said...

မခင္ဦးေမေရ...
ကိုယ္ခ်င္းစာပါတယ္။ ဒီလို ဘ၀မ်ိဳးကိုေတာ့ သိပ္မခုံမင္လွဘူးဗ်။ အေျခအေနေၾကာင့္ မတတ္သာလို႕ ေနရတဲ့ ဘ၀မ်ိဳးပါ။

သံုးဖက္ျမင္ ေသာက္ရူးေရ...
ဟို ၂ ေကာင္ကိုလည္း မင္းအေၾကာင္း ေျပာျပထားပါတယ္။ မင္းေသာက္လုပ္ မင္းလုပ္ ဆိုတာေလ။ နာဂစ္ၿပီးေတာ့ မင္းကို တပ္ႀကပ္ႀကီး ေျပာခဲ့တဲ့ စကားေပါ့။ ေနာက္တစ္ခုက ခင္ဗ်ားက ဂ်ပန္ကလား ဆိုတာ။ ငွဲငွဲ...

JulyDream said...

တူမေလး အလြမ္းေျပေရ...
ညခင္းေတြက ေန႕တိုင္းရိွေပမယ့္ အခုလို ညခင္းေတြက်ေတာ့ ဖန္တီးယူရတယ္ေလ။ လူစံုဖို႕ကေတာ့ မေမွ်ာ္လင့္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။

မသက္ဇင္ေရ..
ေရႊတိဂံုဘုရားမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ထုိင္ရတဲ့ အရသာက တစ္မ်ိဳးေလးဗ်။ အျခားေနရာေတြနဲ႕ မတူဘူး။ တမူထူးျခား ကြဲျပားတယ္။ အစ္မ လြမ္းသလို ကၽြန္ေတာ္လည္း လြမ္းမိပါတယ္။

JulyDream said...

ဥပသကာႀကီးေရ..
ေပါ့ပါးလြတ္လပ္တဲ့ ညခင္းေတြက အသက္ေတြ ႀကီးလာတာနဲ႕အမွ် ေပ်ာက္ဆံုးကုန္ပါၿပီ။

မတူးတူးသာ...
သူငယ္ခ်င္းလား သယ္ယင္းလား ဟင္...? အယ္ဒီတာ ေပါက္စေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီလိုပါပဲ အက်င့္က ပါေနေတာ့ ေထာက္ျပေ၀ဖန္တာပါ။ အဟီး (စတာေနာ္ အတည္)

JulyDream said...

ဂ်ဴႏို.. ခင္ဗ်ာ...
ဆံုးမ ၾသ၀ါဒေတြကို မွတ္သားထားပါတယ္။ ဒါနဲ႕ နီးတသသ ေ၀းတက်က္က်က္ ျဖစ္တယ္ မျဖစ္ဘူးက ဘယ္လိုလုပ္ သိတာလဲ ခင္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ့္စာထဲမွာ အဲဒါေလးကို ထည္႕မေရးထား သလိုပဲ။ ေမးၾကည္႕တာပါ။ ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။

ခ်င္းမေလးေရ...
ငယ္တုန္းက သူငယ္ခ်င္း ႀကီးမွ ေတြ႕တဲ့ သူငယ္ခ်င္း သိပ္ေတာ့ မကြာပါဘူး။ အဓိက ခင္မင္မႈေတြ ဆက္ရိွေနဖို႕ပါပဲ။ ညီမေလး ေပးတဲ့ ဆုေတြ ျပည္႕ပါေစလို႕ ေျပာခ်င္သလို ကိုယ္ကလည္း ႀကိဳးစားယူရမွာကို ဆင္ျခင္မိပါတယ္။ သူတုိ႕က လာေတြ႕ပါလို႕ ေျပာေပမယ့္ ကိုယ္က မသြားျဖစ္ရင္ မေတြ႕ႏိုင္ဘူးေလ။

ေတာင္ငူသားေရ...
ဘာမွ မေပါက္ကြဲထားဘူးကြယ္။ အားလည္း မငယ္ပါဘူးကြယ္။ အဲငွယ္...

Moe Myint Tane said...

လူမစံုေတာ႔ေပမယ္႔ ဒီလိုျပန္ဆံုတာႏိုင္တာကိုက ၀မ္းသာစရာပါဘဲ ကိုဂ်ဴလိုင္ေရ။ ကြ်န္ေတာ္ဆို ေက်ာင္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္နဲ႔မွကို မဆံုျဖစ္ဘူး။

ဇင္ေယာ္ said...

ဟုတ္တယ္ကိုဂ်ဴလိုင္ေရ....ဒီလိုညေနခင္းေလးေတြကို တကူးတက ဖန္တီးယူလို ့ရေပမယ့္ အရင္ကလုိ ေၿပာမနာ ဆိုမနာေကာင္ေတြ မစံုေတာ့ ရင္ထဲမွာ တခုခု လိုေနသလိုပါပဲဗ်ာ။ ဆဲသံဆူသံေလးေတြ ၿပန္လြမ္းေနမိတယ္ဗ်ာ။

Younggun said...

တစ္ခုခုကို ရယူေနလို႔ တစ္ခုခုျပန္ေပးေနရတယ္လို႔ ေအာင့္ေမ့ၾကည့္ပါလားအစ္ကိုေရ။ မျပည့္စံုျခင္းကိုက ဘ၀လုိ႔ဖြင့္ဆုိရတာကိုး။

မိုးေသာက္ said...

ဒီလိုပါပဲ ကိုဂ်ဴလိုင္ေရ ..
သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ အျမန္ဆံုး ျပန္လည္ျပီး
ညေနခင္းေလးေတြကို ျဖတ္သန္းနုိင္ပါေစဗ်ာ

JulyDream said...

မိုးျမင့္တိမ္ေရ...
ကၽြန္ေတာ္လည္း ေက်ာင္းက လူေတြနဲ႕ မစံုျဖစ္ပါဘူး။ စံုစရာလည္း သိပ္မရိွလို႕ပါ။ အေၾကာင္း မတိုက္ဆုိင္ၾကဘူးေလ။

ကိုဇင္ေယာ္ေရ...
လူစံုဖို႕ဆုိတာ အသက္ေတြ ႀကီးလာေလ ေ၀းသြားေလပါပဲ။ ျပန္စံုရင္ေတာင္ အရင္လို မေပ်ာ္ႏိုင္မယ့္ အခ်ိန္ေတြ ရိွေနၾကမွာပါ။

ေဗဒင္ဆရာေလးေရ...
အခုဟာက အဓိပၸါယ္ဖြင့္တာေတာ့ မဟုတ္သလို ၿငီးေနတာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဘ၀ရဲ႕ အခုိက္အတန္႕ ညခင္းအခ်ိန္ေလး တစ္ခုကို မွတ္တမ္းတင္တဲ့ သေဘာေလးပါ။

ကိုမိုးေသာက္ေရ...
ေပးတဲ့ဆုက ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လူေတြက အသက္ႀကီးေလ ေလာဘေနာက္ကို လုိက္ရင္းနဲ႕ ငယ္ဘ၀လို ျဖဴျဖဴစင္စင္ ေပ်ာ္စရာအခ်ိန္ေတြကို ျပန္ႀကံဳဖို႕ဆိုတာ သိပ္မလြယ္ေတာ့ဘူး ခင္ဗ်။