.:: Download Myanmar Font (WinKalaw New Version) HERE ::.

Thursday, December 10, 2009

The way I trusted

ရည္ရြယ္ရာ အိပ္မက္လမ္းကို ေျပာပါဆုိရင္ သမိုင္းေၾကာင္း ေကာင္းဖုိ႕ တစ္ခုခု လုပ္ခ်င္တယ္လို႕ ေျဖမိမယ္။ ယံုၾကည္ရာက ဘာလဲဆုိရင္ ေသျခင္းတရားပဲ။ ျမစ္ေတြရဲ႕ ဆံုစည္းရာက ပင္လယ္ျပင္ပါ။ လူသားေတြအတြက္ အဆံုးသတ္က ေသျခင္းတရားပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ခဏတာ ေနခြင့္ရတဲ့ လူသားဘ၀မွာ တန္ဖိုးရိွခ်င္တယ္။

တန္ဖိုးရိွတဲ့ လူသားတစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ ဘာေတြ လုပ္ရမလဲ။ အဲဒီအတြက္ ျပဌာန္းခ်က္ေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ စံသတ္မွတ္ခ်က္ အမ်ိဳးမ်ိဳးအတြက္ တုိင္းတဲ့ ေပတံေတြ အစံုအလင္ပဲေလ။ ၾကည္႕တဲ့ရွဳေထာင့္ေတြ ကြာရင္ အျမင္ေတြလည္း ေျပာင္းလဲႏိုင္တယ္။ လူဆိုးကို သူေတာ္ေကာင္း ထင္ၿပီး လူေတာ္ကို လူႏံုလူအလို႕ ျမင္သြားႏိုင္တယ္။ အဲဒီေတာ့ တန္ဖိုးရိွတဲ့လူျဖစ္ဖို႕အတြက္ ေလာကႀကီးအတြက္ ျဖစ္သင့္တယ္ မွန္တယ္လို႕ လက္ခံထားတဲ့ အရာေတြကို ေခါင္းမာမာနဲ႕ တဇြတ္ထိုး လုပ္ခဲ့မိတယ္။ ရလဒ္ကေတာ့ ခ်ီးက်ဴးသံေတြ ကဲ့ရဲ႕သံေတြ။ အားေပးသံေတြ ျပစ္တင္သံေတြ။ အၿပံဳးေတြ အမုန္းေတြ။ ဒီလိုနဲ႕ ျဖဴစင္တဲ့ ေစတနာေတြ နီေဆြးတဲ့ ေ၀ဒနာျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ ေပ်ာက္ေသာလမ္းမွာ စမ္းတ၀ါး၀ါး ေလွ်ာက္ဆဲပါ။

စမ္းတ၀ါး၀ါး လမ္းဆုိတဲ့အထဲမွာ ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ ပါေနတယ္။ ႏုိင္ငံရဲ႕ အေရးကို လုပ္သမွ် ႏုိင္ငံေရးပဲလို႕ ဖတ္ဖူးတယ္။ ႏိုင္ငံေရးမွာ ႏုိင္ငံသားတုိင္း ပါရမယ္ဆိုတဲ့ သေဘာတရားကို လက္ခံတယ္။ ဒါေပမယ့္ ႏိုင္ငံေရး ဆိုတဲ့ စကားလံုးရဲ႕ ႀကီးက်ယ္ ျမင့္ျမတ္မွဳေအာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ပိျပားေနတယ္။ ေခါင္းေတာင္ ေဖာ္ခြင့္ မရလိုက္ဘူး။ အဲဒီလိုနဲ႕ ႏိုင္ငံေရးကို ကၽြန္ေတာ္ ေ၀းေ၀းေနလာခဲ့တယ္။ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ေနတဲ့ သူေတြဆိုတာ ေထာင္ႏွဳတ္ခမ္းမွာ လမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့သူေတြ ဆိုတာ သိလိုက္ရေတာ့ တတ္ႏိုင္သမွ် ေရွာင္ေနလိုက္တယ္။ ေထာင္ထြက္ဆိုတာ နာမည္ဆိုးတယ္ေလ။ လူအထင္ႀကီးမွာမွ မဟုတ္တာ။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အတၱႀကီးတဲ့ လူသားတစ္ေယာက္ မဟုတ္ေပမယ့္ အတၱေတာ့ ရိွေနတယ္ဆုိတာ အၾကြင္းမဲ့ ၀န္ခံပါတယ္။

ကုိယ္ကသာ ေရွာင္ေနတာ ႏုိင္ငံေရးက ကၽြန္ေတာ္ဆီ တည္႕တည္႕၀င္လာေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလို ၀င္လာေနတယ္ ဆုိတာကို မသိလုိက္ဘူး။ သတိမထားမိတာလည္း ျဖစ္မယ္။ အသိ မၾကြယ္တာလည္း ျဖစ္မယ္။ ဦးေႏွာက္ထဲမွာ ရိွေနတဲ့အသိက ႏွစ္ ၂၀ နီးပါး ဖတ္ထားတဲ့ သတင္းစာက ေဆာင္းပါးေတြ။ ပုဆိန္ရိုးေတြ၊ ျပည္ပအားကိုးေတြ၊ ဆူပူလွံဳ႕ေဆာ္ ေျမေပၚေျမေအာက္ အဖ်က္သမားေတြ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ဆုိတာကိုေတာင္ အသားလြတ္ အျမင္ကပ္ေနခဲ့တယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်က္ႏွာကိုမွ မေထာက္... တိုင္းျပည္ကို ကၽြန္ျပဳခဲ့တဲ့ မ်က္ႏွာျဖဴေကာင္ကိုမွ လင္လုပ္တဲ့သူ ဆိုၿပီး မ်က္မုန္းက်ိဳးေနခဲ့ဖူးတယ္။ ၈၈ မ်ိဳးဆက္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြဆိုတာ ဘယ္သူမွန္းေတာင္ မသိဘူး။ သိခဲ့တာက ႏုိင္ငံျခားက အေထာက္အပံ့ ေဒၚလာေတြကို ယူၿပီး တုိင္းျပည္ကို ေခ်ာက္ထဲ တြန္းခ်ေနတဲ့ လူတစ္စုေပါ့။ အာဏာကို ျဖတ္လမ္းကေန ယူဖို႕ ႀကိဳးစားေနတဲ့ လူတစ္သိုက္ေပါ့။ ႏုိင္ငံပိုင္ သတင္းစာထဲမွာ အဲဒီလုိေတြပဲ ေရးထားခဲ့တာေလ။

၈၈ အေရးအခင္း ျဖစ္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္က မူလတန္းေက်ာင္းသား ခ်ာတိတ္။ ဘာေၾကာင့္ ဒီအေရးအခင္း ျဖစ္ရသလဲဆုိတာ လံုး၀ မသိခဲ့ဘူး။ လူႀကီးမိဘေတြကလည္း မသိေလ ေကာင္းေလဆိုၿပီး ဘာမွကို မေျပာျပခဲ့ဘူး။ အဲဒီမွာ ဘာေတြ မွတ္မိသလဲဆုိရင္... ခြပ္ေဒါင္းအလံ၊ ခြပ္ေဒါင္းႏွဖူးစည္း၊ လမ္းမေပၚက လူအုပ္ႀကီးေတြ၊ ဒို႕အေရး ဒို႕အေရး ေအာ္သံေတြ၊ အလံေဇာက္ထိုးေတြ၊ ဂိုေဒါင္ေဖာက္ၿပီး ပစၥည္းေတြ သယ္လာတဲ့လူအုပ္ႀကီးေတြ၊ ေျဗာက္အိုးေဖာက္သံလို႕ ထင္ထားတဲ့ ေသနတ္သံေတြ၊ အိမ္ေအာက္ထပ္ ေျမေအာက္ခန္းမွာ ျပားျပား၀ပ္ခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြ၊ ဂ်င္ဂလိနဲ႕ ၀ါးကပ္ေတြ၊ ငွက္ႀကီးေတာင္ဓါး လြယ္ထားတဲ့ ကင္းသမားေတြ။ အဲဒီတုန္းက ဘာလုပ္ခဲ့သလဲ ဆုိရင္ အိမ္က ဟိုင္းလတ္ကား ေခါင္မိုးအေပၚတက္ၿပီး ဒို႕အေရးေအာ္ၿပီး ေမ်ာက္ရွံဳးေအာင္ ေဆာ့ခဲ့ဖူးတယ္။ အိမ္က အေဒၚ ေခၚသြားလို႕ အစာငတ္ခံဆႏၵျပတဲ့ ေနရာမွာ သြားထိုင္ဖူးတယ္။ အဲဒီတုန္းက အစာမငတ္ေပမယ့္ ေရငတ္တာေတာ့ အမွန္ပဲ။

ဒီမိုကေရစီမွ ဒီမိုကေရစီျဖစ္ေနတဲ့ အရင္းႏွီးဆံုး ေက်ာင္းေနဘက္ ငယ္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရိွတယ္။ သူ႕မိဘေတြလည္း ဒီမိုသမားပဲ။ သူက ခေမာက္ေဆာင္းခ်ိန္ ကၽြန္ေတာ္က တူတံစဥ္နဲ႕စပါးႏွံ ကိုင္ထားတယ္။ သူက ရြံ႕လို႕ဆုိၿပီး သတင္းစာ မဖတ္ဘူး။ အဂၤလိပ္ မဂၢဇင္းေတြ ဖတ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္မွာ ဖတ္စရာက သတင္းစာပဲ ရိွတယ္။ သူက အစိုးရ မေကာင္းေၾကာင္း ေျပာတုိင္း ကၽြန္ေတာ္က အစိုးရ ေကာင္းေၾကာင္းေတြ ရွာၿပီး ေျပာတယ္။ ျမန္မာျပည္အႏံွ႕ တုိးတက္မွဳေတြကို ျမင္ေအာင္ ၾကည္႕စမ္းပါအံုး။ ျမစ္ကူးတံတားႀကီးေတြ၊ ဆည္ေတြ၊ ေရတြင္းေရကန္ေတြ၊ ေဆးရံုေတြ၊ ေက်ာင္းေတြ။ တစ္သီးစား လယ္ေတြကေန သံုးသီးစား လယ္ေတြ ျဖစ္ကုန္ၿပီ။ အဲဒီလိုနဲ႕ပဲ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ျငင္းခုန္ သတ္ပုတ္ေနခဲ့ၾကတာ ၁၀ ႏွစ္ေလာက္ရိွခဲ့ၿပီေပါ့။ အခင္အမင္ေတာ့ မပ်က္ပါဘူး။ အျမင္ေတြ မတူတိုင္း ရန္သူမွ မဟုတ္တာဗ်ာ။

ဒီလုိနဲ႕ တကၠသိုလ္ ေရာက္ခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမွာ ေျပာလို႕ မကုန္ႏုိင္တဲ့ သမုိင္းေတြ ရိွေနတာကို ရိပ္မိလာတယ္။ စြယ္ေတာ္အျဖဴမွာ ေသြးနီနီ စြန္းခဲ့တဲ့အေၾကာင္း သိလာရတယ္။ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမွာ ဆရာ ဆရာမ တခ်ိဳ႕တေလက ဟိုနည္းနည္း ဒီနည္းနည္း ေျပာျပတယ္။ သူတုိ႕ရင္ထဲမွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၿမိဳသိပ္ထားတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြ ပြင့္အန္လွ်ံက်လာတယ္လို႕ ျမင္မိတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ လွ်ံက်လာသေလာက္ သိခြင့္ရလိုက္တယ္။ မိခင္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမွာ မတက္ရပဲ ၿမိဳ႕ျပင္က ေက်ာင္းကို သြားတက္ရေတာ့ စိတ္ထဲမွာ မိဘသဖြယ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ အစိုးရမင္းကို မၾကည္မလင္ ျဖစ္လာမိတယ္။ မၾကည္မလင္ ျဖစ္ရတဲ့အထဲမွာ အိပ္ေရးမ၀တာလည္း ပါပါတယ္။ ရင္၀ယ္သားသဖြယ္အုပ္ခ်ဳပ္တယ္ဆုိၿပီး ဒီေလာက္ခန္႕ညားတဲ့ ရုပ္ရည္ပိုင္ရွင္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားႀကီးကို ဘာလုိ႕ မ်က္တြင္းေဟာက္ပတ္ ပိ္န္ေညာင္ရိွဳက္ကုန္း ျဖစ္ေစခ်င္သလဲေပါ့။ အဲဒီမိဘကို စိတ္ေကာက္ခ်င္စိတ္ ေပါက္သြားတယ္။ နည္းနည္း အျမင္ေျပာင္းသြားတယ္။

တတိယႏွစ္အၿပီးမွာ အတန္းထဲက တခ်ိဳ႕ စာေမးပြဲက်ၿပီး ေက်ာင္းထုတ္ခံရတယ္။ သူတုိ႕က ဆူးေလတ၀ိုက္မွာ စာကပ္တယ္ ဆုိလား စာေ၀တယ္ဆုိလားပဲ။ သူတုိ႕ကို ညဘက္ႀကီး တံခါးေခါက္ၿပီး ေခၚသြားတယ္။ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ ေပ်ာက္သြားတယ္။ ေက်ာင္းမွာ ျပန္ေပၚလာေတာ့ မ်က္လံုးေတြ ဖူးေယာင္ေနတာပဲ။ လက္မွာလည္း ပတၱီးနဲ႕။ သြားေတြလည္း က်ိဳးလုိ႕။ အေတာ္ေလး အတီးခံထားရပံုပဲ။ ေက်ာင္းမမွန္တဲ့သူ အခ်င္းခ်င္းဆိုေတာ့ သူတုိ႕နဲ႕က အဆက္အဆံ မရိွသေလာက္ပဲ။ ဒါ၀င္ရဲ႕သီအိုရီ ဆိုတဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္ ထုတ္တုန္းကေတာ့ အားနာလို႕ ၀ယ္ဖူးတယ္။ အဲဒီကဗ်ာစာအုပ္မွာ အစိုးရကို သေရာ္ထားတာ ပါတယ္ဆိုပဲ။ ဖတ္တာ ဖတ္ၾကည္႕တယ္။ တစ္လံုးမွ နားမလည္ဘူး။ သူငယ္ခ်င္းေတြက စကားေျပ ျပန္ေပးရတယ္။ အဓိပၸါယ္ သိသြားေတာ့လည္း ဟုတ္ေနတာပဲ။ စိတ္ထဲကေန က်ိတ္ ခ်ီးက်ဴးလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဆို အဲဒီလို မေတြးမိသလို ေရးရဲမွာလည္း မဟုတ္ဘူး။ စာကပ္ဖုိ႕ စာေ၀ဖို႕ဆုိ ေ၀လာေ၀းပဲ။ ေခါင္းထဲမွာ ဘြဲ႕ရဖို႕ပဲ ရိွတယ္။

ဗိသုကာ တတိယႏွစ္မွာပဲ အီကိုေက်ာင္းသား ရာဟု ဆိုတဲ့သူနဲ႕ ေတြ႕ဖူးတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ စုငွားထားတဲ့ အိမ္မွာေပါ့။ အဲဒီတုန္းက အီိကိုက်ဴရွင္ကို အဲဒီအခန္းမွာပဲ ဖြင့္ထားတယ္။ သူက က်ဴရွင္ေတာ့ မတက္ပါဘူး။ က်ဴရွင္က သူငယ္ခ်င္းဆီ လာလည္တာပါ။ အဲဒီမွာ သူနဲ႕ စကားစျမည္ ေျပာဖူးတယ္။ သူအမ်ားဆံုး ေျပာသြားတာက လူမွဳေရးလုပ္ငန္းေတြေပါ့။ သူနဲ႕ ႏွစ္ခါ သံုးခါေလာက္ ဆံုျဖစ္တယ္။ စက္တင္ဘာမွာ သူ ဓါတ္ပံုႀကီး ျမင္လိုက္ေတာ့ ဒီလူကို ျမင္ဖူးပါတယ္ေပါ့။ သတင္းေတြမွာ ေရးထားတာက ဗကသေခါင္းေဆာင္ ေက်ာ္ကိုကိုဆိုပဲ။ သိထားတာက ရာဟုပါ။ ဒီေကာင္မွ ဒီေကာင္ အေသအခ်ာႀကီးပါ။ စိတ္ထဲမွာ ၀ိုးတိုး၀ါးတား မေသခ်ာလို႕ အီကိုက သူငယ္ခ်င္းဆီ ဖုန္းဆက္ေမးၾကည္႕ေတာ့ သူက ရာဟု ဆိုတာ သိလိုက္ရတယ္။ ဗကသေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္လာမယ့္သူလုိ႕ ထင္ေတာင္ မထင္ထားဘူး။

ဒီလိုနဲ႕ပဲ အက္စ္၀မ္းနဲ႕လည္း ေက်ာင္းမွာ ဆံုခြင့္ရလိုက္တယ္။ အက္စ္၀မ္းနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး သတိထားမိတာက အစိုးရကို ခါးခါးသီးသီး မုန္းတာပဲ။ ဘယ္ေတာ့မွ အေကာင္းမေျပာဘူး။ သူမွာ နာက်ည္းခ်က္ေတြ ရိွမွာပါ။ ကိုယ္တုိင္မွ မခံစားဖူးေတာ့ သူ႕လို နာက်ည္းခ်က္မ်ိဳး မရိွတာ မဆန္းလွပါဘူး။ လူဆုိတာကလည္း ထိမွ နာတဲ့အမ်ိဳးပါ။ မထိသေရြ႕ ေနသာသလို ေအးေဆးေနတတ္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္က ရဲရဲေတာက္ေတြကေတာ့ အေတာ္ေလးကို ထိခ်က္နာခဲ့သူေတြပါ။ ကိုယ္တုိင္ကိုယ္က် ခံစားရတဲ့သူ ရိွသလို မိဘေဆြမ်ိဳး အသိုင္းအ၀ိုင္း ၿပိဳလဲ ပ်က္ဆီးခဲ့ရသူေတြလည္း ရိွပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္အထိ စာနာနားလည္မွဳပဲ ရိွခဲ့ေသးတယ္။ က်န္တာကေတာ့ အရာရာ ေအးေဆးပါ။ အားလံုး ေကာင္းပါသည္ေပါ့ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ ေကာင္းေတာ့ ေကာင္းတယ္... မ်က္စိစပ္တယ္ ဆုိသလုိမ်ိဳးပဲ ၄ လ တစ္တန္း ေက်ာင္းစာကို လွ်ာအေတာင့္လိုက္ ထြက္လုနီးပါး ဖင္တရြတ္တုိက္ လိုက္ၿပီး စာေမးပြဲေအာင္ေအာင္ ေျဖခဲ့ရတဲ့ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားဘ၀ကို ေမွာက္အိပ္မိလို႕ နာတဲ့ရင္မ်ိဳးမဟုတ္တဲ့ ရင္နာမွဳေတြ ရရိွခဲ့လိုက္တယ္။

ဒီလိုနဲ႕ပဲ အထဲမွာ ေနစရာ မရိွေတာ့လို႕ အျပင္ေရာက္လာတယ္။ ၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးမွာ မီးခဏ ခဏ ပ်က္ေတာ့ လူလည္း ဘ၀ပ်က္လာၿပီ။ မျဖစ္ေတာ့ဘူးဆိုၿပီး ပင္လယ္ျပင္ကို ျဖတ္ခဲ့လိုက္တယ္။ စြန္႕စားခန္းအသစ္ေတြ ဖြင့္ၾကည္႕လိုက္တယ္။ ရလဒ္ကေတာ့ စာအသစ္ေတြ ဖတ္ခြင့္ရလိုက္တယ္။ ေက်ာင္းသားသမဂၢ ဗံုးခြဲခံရတာ သိလိုက္ရတယ္။ ဦးသန္႕အေရးအခင္း သိလိုက္ရတယ္။ စြယ္ေတာ္နန္းက ေနာင္ေတာ္ႀကီး ဘုန္းေမာ္အေၾကာင္း ပိုသိလိုက္ရတယ္။ မိုးေပၚကို ေထာင္မပစ္ဘူးဆိုတဲ့ စကားကို ၾကားခြင့္ရလိုက္တယ္။ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေနတဲ့ ႏုိင္ငံေတာ္ႀကီးကို ေစာင္းငဲ့ၾကည္႕မိေတာ့ ၀ါးလံုးေခါင္းထဲ လသာခဲ့တဲ့ ဘ၀ကို ျမင္လာမိတယ္။ ကိုယ္ေနခဲ့တဲ့ ေရအုိင္ေလးကို ပင္လယ္ႀကီးလို႕ ထင္ခဲ့မိတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဖားတစ္ေကာင္ပဲဆိုတာ သိလိုက္ရတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ ကုလားမယားဆိုတဲ့ အဘြားႀကီးဆိုတဲ့ ဘုိကေတာ္ဆိုတဲ့ ဂုဏ္တင္ခံထားရတဲ့ ဇြဲမာန္အျပည္႕နဲ႕ အခ်ိန္နဲ႕ ႏုပ်ိဳမွဳေတြကို စေတးေနရတဲ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးကို ျမင္လိုက္ရတယ္။ အေပ်ာ္လမ္းထြက္ေလွ်ာက္တာမ်ိဳး မဟုတ္တဲ့ ေက်ာင္းသားႀကီးေတြကို ျမင္လုိက္ရတယ္။ သူတို႕ေတြက ေက်ာင္းသားအရြယ္ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ ဆံပင္ေတာင္ ျဖဴေနပါၿပီ။ သူတို႕နဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး သိလာရတာေတြ ရိွလာတယ္။ ဒါေပမယ့္ အမ်ားႀကီးေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့။ မသိေသးတာေတြလည္း အမ်ားႀကီး ရွိေနေသးပါတယ္။

အခုခ်ိန္ထိ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေပ်ာက္ေသာလမ္းမွာ စမ္းတ၀ါး၀ါး လွမ္းေလွ်ာက္ေနဆဲပါ။ အရင္ကထက္ေတာ့ အလင္းေရာင္ေလး ပိုျမင္ခြင့္ရလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ မ်ိဳးဆက္ေတြ၊ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ရဲ႕ ေနာက္က မ်ိဳးဆက္ေတြ အေမွာင္လမ္းမွာ ေလွ်ာက္လွမ္းေနဆဲပါ။ ေက်းဇူးျပဳၿပီး အဲဒါကို အျပစ္တင္ မေစာၾကပါနဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕တေတြ ကန္းခ်င္လို႕ ကန္းေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ျမင္ခြင့္မရလို႕ ကန္းေနတာပါ။ မၾကားခ်င္လုိ႕ နားေတြ ပင္းေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ၾကားခြင့္မရိွလုိ႕ နားေတြ ပိတ္ကုန္တာပါ။ မေျပာရဲ မဆိုရဲတာကိုလည္း ခြင့္လႊတ္ပါ။ ေျပာခြင့္မရတာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ရိွခဲ့ပါၿပီ။ ဒါမ်ိဳးေတြကို ေျပာရမွန္းေတာင္ မသိခဲ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ေမွာင္ေနရင္ မီးထြန္းေပးၾကပါ။

ကၽြန္ေတာ္ဟာ ယံုၾကည္ရာ အိပ္မက္လမ္းကို ေရာက္ေအာင္သြားဖို႕ ဆက္လက္ခ်ီတက္ဆဲပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ၀ါသနာပါရာ လူမွဳေရးလုပ္ငန္းေတြမွာ အခ်ိန္ေပး လုပ္ကိုင္ေနဆဲပါ။ တုိင္းျပည္အတြက္ အုတ္တစ္ခ်ပ္ သဲတစ္ပြင့္ပဲ ျဖစ္ခ်င္ပါတယ္။ အုတ္တံတုိင္းႀကီးနဲ႕ သဲမုန္တုိင္းႀကီး မျဖစ္ခ်င္ပါဘူး။ အခ်ိန္တန္ရင္ အားလံုး ေသရမွာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ေလာကႀကီးအတြက္ ဘာေတြလုပ္ခဲ့ၿပီးၿပီလဲဆိုတာ စဥ္းစားရင္း တန္ဖိုးရိွတဲ့ အတၱသမားတစ္ေယာက္ မနာလိုသူရဲ႕ အမုန္းေတြကို အၿပံဳးေတြနဲ႕ ရင္ဆိုင္ေနမွာပါ။

အခုေတာ့ ဇူလိုင္အိပ္မက္ရဲ႕ သမုိင္းေၾကာင္းကို ေတြးေတာရင္း ေန႕အိပ္မက္အတြက္ ယံုၾကည္ရာလမ္းကို ေဖာက္ရင္းေပါ့ဗ်ာ။

29 comments:

ရႊန္းမီ said...

ယံုၾကည္ရာဆိုတာ ဘာလဲ ဆိုတာေတြနဲ႕အတူ အမ်ားၾကီး အမ်ားၾကီး သိလိုက္ရပါတယ္..

အနမ္း said...

ကိုယ္ယံုၾကည္တာေတြဟာ ကိုယ့္ေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္မယ့္ လမ္းျဖစ္လာမွာပါ။ အမွန္အတိုင္းတင္ျပထားတဲ့ပိုစ့္ေလး တစ္ပုဒ္မို႔ဖတ္ရတာ ေက်နပ္မိပါတယ္။ အဆင္ေျပေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ။

ဖိုးသၾကၤန္ said...

ေမွာင္ေနရင္ မီးထြန္းေပးၾကပါ...
မီးနဲ႕ေတာ႕ မတို႕ၾကပါနဲ႕

ကိုလူေထြး said...

အလင္းေရာင္ဆိုတာက ရွိေနျပီးသားပါ.. တခါတခါ ကိုယ္ကသူ႕ကိုေတြ႕ဖို႕ ကိုယ္တုိင္ရွာရတာမ်ိဳး...

ဂ်ဴနို said...

ကိုဇူလိွဳင္ရယ္ ဖတ္ရင္း မအယ္ ေတာ္ေတာ္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိတယ္။ ေလာကႀကီးနဲ႕ အဆက္ျပတ္သြားတယ္ဆိုတာ ဒါမ်ိဳးေနမယ္ လို႕လည္း ေတြးမိပါရဲ႕။

မိဘေတြကေတာ့ သူတို႕သားသမီး နိုင္ငံေရးနဲ႕ပတ္သက္ၿပီး ေက်ာင္းတို႕လို႕တန္းလန္းမွာ ဒုကၡေရာက္မွာ စိုးၾကတာခ်ည္းပါပဲ။

အစိုးရကလည္း အမွန္ေတြကို အတင္းပိတ္ထား အိမ္မွာလည္း မသိေလ ေကာင္းေလဆိုၿပီး ပိတ္ထားခံရသလိုဆိုေတာ့ ေတာ္ရုံ ဘယ္သိနိုင္ပါ့မလဲ ဒိတြက္ ေရွ့ကလူေရာ ေနာက္က လူေရာကို အပစ္မတင္ပါဘူး။ မိဘေတြကိုလည္း အပစ္မတင္ပါဘူး။

ေနာင္ဆိုရင္ေတာ့ အနည္းဆံုး ဘီဘီစီေလး နားေထာင္ပါ။ မိသားစုထဲေတာ့ အမွားအမွန္ ကြဲကြဲ ျပားျပား သိေအာင္ ေျပာၾက ဆိုၾကပါ လို႕ ဆိုရမလားပါပဲ။

ေရဒီယို သတင္းေတြက သတင္းစာေတြ ဂ်ာနယ္ေတြထက္ ပိုၿပီး ခုိင္မာတယ္ မွန္ကန္တယ္ေလ။ ဘယ္နိုင္ငံမွာ မဆိုပါ။

မအယ္လည္း အစိုးရကို ပစ္တင္ေ၀ဖန္တာတို႕ ဆန္႕က်င္တာတို႕ပဲ နိုင္ငံေရးလို႕ ထင္ေနခဲ့တာပါ။ ခုနက ကိုဇူလိွဳင္ အစိုးရ ေကာင္းေၾကာင္း ေျပာတာလည္း နိုင္ငံေရးပဲ ဆိုတာ မအယ္ မသိခဲ့ပါဘူး။ အစိုးရက သူတို႕ကို ေ၀ဖန္ခ်င္း မျပဳရလို႕ ဆိုခ်င္တာကို လူၾကားေကာင္းမယ္ထင္လို႕ နိုင္ငံေရး မလုပ္ရလို႕ ေျပာေနတယ္ဆိုတာ ဒီေရာက္မွ သိတာ။

ဒါေတာင္ မအယ္ သိတတ္စကတည္းက အိမ္မွာ bbc 24 hr ကို တခ်ိန္လံုး ဖြင့္ထားတာ။ ေဖေဖက လမ္းသြားရင္ေတာင္ လက္ထဲမွာ ေရဒီယိုနဲ႕။ ၿပီးေတာ့ သူသိတာ ၾကားတာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အိမ္သားေတြကို ျပန္ျပန္ ေျပာျပတတ္ေသးတာေလ။

အေဖတို႕က ေတာင္ေပၚသားေတြမို႕လား မသိဘူး။ အစိုးရကို ဘယ္တုန္းကမွ မယံုၾကဘူး။ သူတို႕မွာ ေပၚတာလည္း ေၾကာက္ရ သူပုန္လည္း ေၾကာက္ရေလ။ မအယ္တို႕လည္း ငယ္ငယ္က သိပ္ ေၾကာက္ခဲ့ရတာ။ အေဒၚေတြဆို ၾကံခင္းထဲ သြားသြားပုန္းရတယ္။ အိမ္မွာက ေျပာရင္ေတာင္ ဗမာ အစိုးရလို႕ ေျပာၾကတယ္။

ႀကီးျပင္းခဲ့ရတဲ့ ပံုစံေတြလည္း မတူလို႕ မသိခဲ့ရ တာေတြကို နားလည္ ေပးနိုင္ ပါတယ္။ မအယ္တို႕အားလံုးက အခ်င္းခ်င္းေတြပါ ေမာင္နွမေတြပါပဲ။


မအယ္


မအယ္

phyoaung said...

က်ေနာ္လဲ ျမန္မာျပည္မွာတုန္းက ကိုဂ်ဴလုိင့္နီးပါးပဲဗ်..
အျပင္ေရာက္မွ ဟိုဖတ္ဒီဖတ္နဲ့ သိရတာ..
ရိုးသားတဲ့ ပိုစ့္ေလးမို့ ေတာ္ေတာ္သေဘာက်မိတယ္။

momiji said...

နဲနဲေတာ့ဆင္တယ္.. ဒါေပမဲ့ နဲနဲကြဲတယ္..

ေနာက္မွ..

Nge Naing said...

ကၽြန္မနဲ႔ အေတြ႔အႀကံဳေတြ သိပ္ၿပီး ဆင္တူတယ္။ ၈၈ မတိုင္ခင္ကဆို အစိုးရမေကာင္းေၾကာင္း ေျပာတဲ့သူေတြကို ကၽြန္မက ဘာမွနားမလည္ပဲ ကၽြန္ျပန္ျဖစ္ခ်င္ေနတဲ့သူေတြအျဖစ္ပဲ သတ္မွတ္ထားတယ္။ တကယ္တမ္း ဘာမွနားမလည္သူက ကိုယ္တိုင္ ျဖစ္ေနတာ ၈ ရက္ေန႔မတိုင္ခင္ ေက်ာင္းမွာ လာေ၀တဲ့ ကိုမင္းကိုႏိုင္ေရးတဲ့ လက္ကမ္းစာေစာင္ တေစာင္တည္းနဲ႔ စသိလိုက္ရတာ အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး ဘယ္သူမွ တားလို႔မရေတာ့ဘူး။

ဂ်ပန္ေကာင္ေလး said...

မွန္တာေျပာရင္ ကၽြန္ေတာ္လည္း နကန္းတလံုးမွ မသိခဲ့ပါဘူးဗ်ာ.. ေပ်ာက္ေသာလမ္းမွာ စမ္းတ၀ါး၀ါးထက္ ေမွာင္ေသာလမ္းမွာ ေမွာက္ရက္လဲေနဆဲပါ....

Rita said...

Nothing to say for your post!

ဒါေပမဲ့ ဒါမ်ိဳးေတြ ႐ွိတယ္ ေျပာေတာ့ ထြက္လာတဲ့ အစ တစ္ခုပဲ ဆြဲနင္းၿပီး ဆက္ျငင္းမယ္။ လုိရင္းက ေပ်ာက္ေရာ။

ဒါမ်ိဳးက မ႐ွိတဲ့လူမွာ မ႐ွိပါဘူး။ ႐ွိတာဟာ တစ္ေယာက္ခ်င္းနဲ႔ ဆုိင္တာပါလုိ႔ ဘူးတခါခါ ျငင္းမယ္။ ျငင္းေတာ့ ဘာျဖစ္လာမွာလဲ။ မ႐ွိတဲ့လူ မ႐ွိေပမဲ့ ႐ွိတဲ့လူ ႐ွိေနတာပဲ မဟုတ္လား။

တစ္ေယာက္ခ်င္းဆိုလုိ႔ ေျပာရရင္ တစ္ေယာက္ခ်င္းမွာေတာင္မွပဲ ခုခ်ိန္ထိ မလဲပါဘူး ဆိုတဲ့ အလံႀကီးကို ေထာင္လုိက္ လွဲလိုက္၊ ကိုင္ထားလိုက္ လႊတ္ခ်လိုက္ လုပ္ေနၾကတာပဲ မဟုတ္လား။ အဓိက ေျပာခ်င္တာက ဒီလိုမ်ိဳး ႐ွိပါတယ္ ဆိုတာပဲ။ ဒါကိုပဲ မ႐ွိပါဘူးခ်ည္း စြတ္တင္တာ ဘာသေဘာလဲ နားကိုမလည္ဘူး။ ႐ွိလား မ႐ွိလား ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ အရင္ ျပန္ၾကည့္ဖို႔ ေကာင္းတယ္။ စတည္းက မ႐ွိတဲ့ လူ မေျပာနဲ႔။ စတည္းက ႐ွိလာတဲ့ လူေတာင္ ခု ဘာလုပ္ေနလဲ။ (ဘာလုပ္ေနေန ကိုယ္ အျပစ္တင္ဖို႔ စိတ္မဝင္စားဘူး ဘာမွ မေျပာရင္။ ဒါေပမဲ့ ေျပာလာခဲ့လို႔သာ ဆက္ေျပာရတာ။ ကိုယ့္ဘာသာပဲ ဝင္လိုက္ ထြက္လိုက္လုပ္ေနေသးတာ။ အဲဒါလဲ တေယာက္ခ်င္းကိစၥပဲ လို႔ နားလည္ရမွာ။)

မသိလို႔ ေမးတာေနာ္။

ႀကံဳတုန္း မငယ္ႏိုင္ ကို appreciate လုပ္ပါရေစ။ ဟို မွာတုန္းက ဘာဆို ဘာမွ ေရးခ်င္စိတ္ မ႐ွိလို႔ July ဆီ ေရာက္မွ ေရးလိုက္တာပါ။

မငယ္ ေျပာတာေတြကို ေလးစားမိပါတယ္။ ဟိုမွာတည္းက ေရးခ်င္ခဲ့တာပါ။

အဓိကက ေဝါဟာရပဲ ျငင္းေနလို႔ လိုရင္း မေရာက္ ျဖစ္ေနတာ။ ဒါေတြနဲ႔ ဆန္႔က်င္တာ ႐ွိကို ႐ွိေနသလို၊ ဒါမ်ိဳးေတြ ႐ွိတာကလည္း အေသအခ်ာပဲ။

ေန႕အိပ္မက္ said...

တဂ္ပို႕စ္ေရးေပးထားတဲ႕စာေတြလုိက္ဖတ္ျပီး ကိုယ္႕ဟာကုိယ္ေတာင္ ျပန္မဖတ္ရဲေတာ႕ဘူး..
ေက်းဇူးအမ်ားၾကီးတင္ပါတယ္ ကိုဂ်ဴလိုင္.. ေန႕အိပ္မက္ကေတာ႕ ႏုိင္ငံ႕ရဲ႕အေရးကုိ အခုေခါင္းေဆာင္ေတြလုပ္လို႕မျပီးဘဲ အနာဂတ္ေခါင္းေဆာင္ေတြပါ၀င္မွ ေအာင္ျမင္မယ္လို႕ ယုံပါတယ္.. ခက္တာက............... (ခက္တာေပါ႕ေနာ္..) :)

ဗီလိန္ said...

ေတာ္ေတာ္ တူတယ္။

ေတာင္ေပၚသား said...

အကုိေရ ခံစားခ်က္ေတြ တူေနတယ္ တခ်ိန္ခ်ိန္ေပါ့ ျမင္ၾကရမွာပါ တုိးတက္တဲ့ က်ေနာ္တုိ႕တုိင္းျပည္ကုိ.. ႏုိင္ငံေရးကုိ စိတ္မ၀င္စားပါဘူး ဒါေပမဲ့ တုိင္းျပည္ကုိ ခ်စ္တယ္... အျမင္ေတြ မတူတိုင္း ရန္သူမွ မဟုတ္တာဗ်ာ ဒါေလးေတာ့ ၾကိဳက္တယ္ဗ်ာ


ေလးစားလ်က္
ေတာင္ေပၚသား

ေျခလွမ္းသစ္ said...

ကိုဂ်ဴလိုင္ေရ ေရးထားတဲ့ ပိုစ့္ေလးက အရမ္းဖတ္လို႔ ေကာင္းဗ် ... အရွိကို အရွိအတိုင္းေရးထားတာလို႔လည္း ခံစားရတယ္ ..

ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြက အေၾကာက္တရားေတြ ဖံုးလြမ္း ရင္း အမွန္တရားေတြနဲ႔ ကင္းကြာေအာင္ ေနခဲ့ၾကလို႔ ႏိုင္ငံေရးဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရကို ခါးသီးေနၾကတာပါ ... အေနာက္ႏိုင္ငံမွာဆို အူ၀ဲဆိုတာနဲ႔ လူ႔အခြင့္အေရးကို သိၿပီးသား .. ဒါေၾကာင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြ ျပည္ပကို ေရာက္လာတာနဲ႔ အိုးခ်င္းထားေတာ့ အိုးခ်င္းထိေပါ့ဗ်ာ အရသာေတြကို သိရင္းနဲ႔ အမွန္တရားေတြကို ျမင္လာၾကတယ္ ဒီမွာပဲ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ ေခ်ာက္ထဲ က်ေနမွန္း သိသြားၾကတယ္ .. ၿပီး အမွန္တရားဘက္က ရပ္တည္လာၾကတယ္ ... ဒါေပမယ့္ မ်က္လံုးအတင္းစံုမွိတ္ထားတဲ့ လူေတြကေတာ့ ေသ႐ြာထိ မ်က္လံုး ပိတ္ၿပီး ဆက္ေလွ်ာက္ ေနၾကအံုးမွာပါပဲ .....

မင္းက်န္စစ္။ said...

ထပ္တူနီးပါးပါပဲ။ မေကာင္းတာေတြလဲ သိသြားပီဆိုေတာ့ ေကာင္းလာႏိုင္မယ့္ နည္းေလးကို အဘက္ဘက္က ေရာက္ေအာင္ ေဆာင္က်ဥ္းၾကတာေပါ့ဗ်ာ။
(ရည္ရြယ္ရာ .. အိပ္မက္လမ္း ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေလးကို ဟိုလို ဒီလိုေတြစိုးရိမ္လို႔ ပိတ္ပစ္လိုက္တာ ဆိုလား)
TGRmg

Rita said...

ဒါေပမဲ့ ေက်းဇူးတင္တယ္ ဂ်ဴလိုင္။ အဲဒီ post အတြက္။ အဲဒီေက်းဇူးကို တင္ဖို႔ မလုိဘူးထင္ရင္ မယူနဲ႔။ လုိတယ္ထင္ရင္ ယူလိုက္။ ကိုယ္ကေတာ့ မင္းယူရင္ ဝမ္းသာတယ္။ မယူလဲ ဝမ္းမနည္းဘူး။

(မမ kom စီေဘာက္မွာ ေျပာခဲ့တာေလး ေပ်ာက္မသြားခင္။ အမိုးကိစၥကေတာ့ မဆိုင္လုိ႔ ခ်န္ခဲ့တယ္။)

ခ်စ္သမီး said...

ရိုးသားျဖဴစင္စြာနဲ႔
ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း
ဖြင့္ျပထားတာပဲ။
ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား
တိုက္ဆိုင္တယ္။

ကိုယ္က သတင္းစာကို
ကန္႔ဖတ္တယ္။
ကိုယ့္အျမင္နဲ ့ကေတာ့
ဂုဏ္သိကၡာမရိွတဲ့
ႏိုင္ငံ့ဂုဏ္ကို က်ေစတဲ့
ႏိုင္ငံပိုင္သတင္းစာလို ့
သတ္မွတ္ထားပီးသား။

သတင္းစာက “ေအ” ဆို ကိုယ္က
ဘာလို ့“ေအ” ျဖစ္သလဲ
လိုက္ေတြးတယ္။
ဒီေတာ့ ပိုျမင္တယ္။
ႏိုင္ငံျခားအသံလႊင့္ဌာနကို
နားမေထာင္ရဘူး။
နားေထာင္ခြင့္ မရိွဘူး။
ဒါေပမယ့္ သူတို ့လႊင့္တာ
ကိုယ္သိတယ္။
ဘာလို ့လဲဆိုေတာ့
အဲဒီ သတင္းစာက ေျပာလို ့။

အန္တီစုကို သတင္းစာလက္ခ်က္နဲ ့
နားမလည္ျဖစ္ဖူးတယ္။
ဒါေပမယ့္ အခ်စ္မေလ်ာ့ခဲ့ဘူး။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္သမီးမို ့လို ့ ခ်စ္သလို
အခုေတာ့ အန္တီစုကို
အန္တီစု ျဖစ္ေနလို ့
ပိုခ်စ္တယ္။ ။

Thetmar said...

မွန္တယ္။ ေရအိုင္အတြင္းမွာေနခဲ့တယ္။ မွဴိင္းတိုက္တဲ့ အာေဘာ္ေတြပဲဖတ္ခြင္ ့ရခဲ့တယ္။(primary II) အရြယ္ က ေတြ ့ခဲတဲ့ 88 ဆိုတာရယ္ 88 အရင္ စနစ္ ဆိုးဆိုတာရယ္ က ထိေတြ ့ခြံင္ ့ၾကားၿမင္ ခြင္ ့မွ မရခဲ ့ေတာ ေလ့။ gap ၿဖစ္သြားတာကေတာ ့စာေတြလိုက္ ဖတ္တဲ့ အရြယ္ နဲ့ေကာ လိပ္တက္တဲ့အရြယ္ ေတြမွ ၿမင္ ရ ထိေတြ ့ခြင္ ့ရတဲ ့စာရယ္ ဝန္းက်င္ရယ္(လက္ဆင္မ ့ကမ္းႏုိင္တဲ ့) နဲ ့ဆိုင္ပါတယ္(အမွန္ကိုၿမင္ႏုိင္တဲ အသိမ်ိဳး၊အၿမင္ မ်ိဳးက်ြန္မတို ့မရခဲ ့ပဲ)။အၿပင္ေရာက္မွ သိ ခဲ ့ရတာပါ.ကိုယ္ ့လူမ်ိဳ း(ေခါင္းမရွိတဲ့ )ေခါင္းေဆာင္ေတြ က အတၱၾကီး စြာ အာဏာအတြက္ ကိုယ္က်ိဳး အတြက္အုပ္ခ်ဳပ္ေနတယ္ ဆိုတာ။
သင္ တင့္ တဲ့အခက္ေတြနဲ့ ေထာက္ၿပလိုက္တဲ ့post ေကာင္းေလးတခုပါ။

ေမသွ်ား said...

အရမ္းေကာင္းတဲ့ ပို ့စ္ေလးပဲ
မ်ားမ်ားေရးေပးပါ

ေႏြဆူးလကၤာ said...

အျမင္ေလးေတြ မွန္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းပါတယ္ဗ်ာ။ က်ေနာ္ကေတာ့ ပင္လယ္လည္း မျဖတ္ဖူးပါဘူး။ တံတိုင္းလည္း မေက်ာ္ဖူးပါဘူး။ က်ေနာ္ ၀ါးလံုးေခါင္းထဲမွာပဲ ေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ တတ္ႏိုင္သမွ်ေတာ့ က်ေနာ္ အျပင္ဘက္ကို ျမင္ေအာင္ၾကည့္တယ္ဗ်ာ။ ျမဴခိုးျမဴႏွင္းဆိုတဲ့ အေၾကာက္တရားကို ထြင္းေဖာက္ၾကည့္ျမင္ႏိုင္မွ ေရႊေရာင္ေတာက္ပတဲ႔ ၿမိဳ႕ေတာ္ကို ျမင္ရလိမ့္မယ္။

Upasaka said...

မင္ခြင့္မရလို႕ ကန္းေနတာပါ။ မၾကားခ်င္လုိ႕ နားေတြ ပင္းေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ၾကားခြင့္မရိွလုိ႕ နားေတြ ပိတ္ကုန္တာပါ

ေတာ္ လိုက္တာ ဗ်ာ..Great!

Nge Naing said...

(((ႀကံဳတုန္း မငယ္ႏိုင္ ကို appreciate လုပ္ပါရေစ။ ဟို မွာတုန္းက ဘာဆို ဘာမွ ေရးခ်င္စိတ္ မ႐ွိလို႔ July ဆီ ေရာက္မွ ေရးလိုက္တာပါ။

မငယ္ ေျပာတာေတြကို ေလးစားမိပါတယ္။ ဟိုမွာတည္းက ေရးခ်င္ခဲ့တာပါ။

အဓိကက ေဝါဟာရပဲ ျငင္းေနလို႔ လိုရင္း မေရာက္ ျဖစ္ေနတာ။ ဒါေတြနဲ႔ ဆန္႔က်င္တာ ႐ွိကို ႐ွိေနသလို၊ ဒါမ်ိဳးေတြ ႐ွိတာကလည္း အေသအခ်ာပဲ။)))

အစ္မက ဘာကိုေျပာထားလုိ႔ Rita က ဘာကို ဆိုလိုတယ္ဆိုတာ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ လိုက္ဖတ္တဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေတြကလည္း ခပ္မ်ားမ်ား ဆိုေတာ့ ဘယ္တုန္းက ဘယ္ပို႔စ္မွာ ဘာမွတ္ခ်က္ေတြ ေပးခဲ့တယ္ဆိုတာ အကုန္လံုး မမွတ္ေတာ့ဘူး။ အသက္ႀကီးၿပီေလ ေမ့တတ္ေနၿပီ။ ဒီၾကားထဲ ဘာသာစကားကလည္း အားနည္းေတာ့ စကားကို ဒဲ႔ဒိုးေျပာရင္ေတာင္မွ တခါတေလ နားလည္တာမဟုတ္ဘူး။ ရီတာ ဘာအေၾကာင္းကို ေျပာတယ္ဆိုတာ နားမလည္တာ အမွန္ပါ။

ကိုဂ်ဴလိုင္ေရ ေဆာရီး- အစ္မတို႔က ပို႔စ္နဲ႔ ဘာမွမဆိုင္တာေတြ လာေရးေနလို႔ စိတ္မတိုေနနဲ႔ေနာ့္။

Rita said...

ျပည္ခ်စ္ေတာ္လွန္ေရးေတြ ျပည္ေျပးလုပ္ကုန္ၾကေတာ့ အစ္မအေနနဲ႔ သူတု႔ိကုိ အထင္မႀကီးမိဘူး။ ခုေတာ့ ကိုယ္က သူတို႔ ေနရာေရာက္ေနၿပီ... ဆုိတာေလး အစ္မ။

ဂ်ဴလုိင္ကို ေက်းဇူးတင္တာလဲ ထပ္ေရးပါရေစ။ အေပၚက comment ေတြမွာ ကိုယ္ေရးခဲ့တာ ခ်ဉ္စုတ္စုတ္ ျဖစ္ေနသလားလုိ႔။ ပထမဆံုး comment ကလည္း ဟိုမွာ မေရးခ်င္လို႔ ဒီမွာ လာေရးတဲ့ သေဘာျဖစ္ေနတယ္။ အၾကာင္းရင္းကို မသိရင္ (သို႔) ဦးေႏွာက္သံုးဖို႔ ပ်င္းေနရင္ ကိုယ္ကပဲ ဂ်ဴလိုင္ကို ဖိုက္ထား သလိုလုိ ျဖစ္ေနတယ္။

တခ်ိဳ႕ေတြ သူမ်ား မ်က္ေစ့စုံမိွတ္တာပဲ ျမင္တယ္။ သူတို႔ ဘာသာ စံုမိွတ္ေနတာ မျမင္ဘူး။ ဒီ post ကို ဘယ္လို သေဘာနဲ႔ တင္သလဲေတာင္ သိမယ္ မထင္ဘူး။ လိုရာ ဆြဲေတြးေနၾကတာနဲ႔ပဲ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္ကေတာ့ July ဒီ post ကို ဘာလို႔ ခ်က္ခ်င္း တင္သလဲ သိပါတယ္။ ေက်းဇူးလဲ တင္ပါတယ္။

sai said...

AFTER READING YOUR POST.. I CRIED..FOR....

I REALLY APPRECIATE..

I MISS OUR UNIVERSITY...RIT/YIT/YTU
AND MY FRIENDS..

အိမ္ said...

ဖတ္ၿပီး ထပ္တူ ခံစားရပါတယ္ဗ်ာ။ ေရးထားတာေတြ မွန္လြန္းေနေတာ့ ဘာေၿပာရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူးဗ်ာ... စိတ္ပ်က္မိတာေတာ့ အမွန္ပဲ၊ ဒါေပမဲ့လည္း ေရွ႕ဆက္ ဘာလုပ္ရမွန္း မသိေတာ့ ဒီအတုိင္းပဲ ထုိင္ၾကည့္ေနမိတယ္ဗ်ာ၊ အာဏာေတာင္ မရေသးဘူး သူတလူ ငါတမင္း ၿဖစ္ေနၾကတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔ ႏုိင္ငံမွာ ဒီလုိပုံစံနဲ႔ေတာ့ ေရႊၿပည္ေတာ္ ေမွ်ာ္တုိင္းေဝးေနၾကဦးမွာပါပဲဗ်ာ။
က်ေနာ္တုိ႔ တခုခု လုပ္ၾကရေအာင္ ဆုိတာထက္ ေခါင္းေဆာင္းေကာင္း တေယာက္၊ ဗုိလ္ခ်ဳပ္လုိလူမ်ဳိး လုိအပ္ေနတာေတာ့ ဘယ္သူမွ ၿငင္းမယ္ မထင္ပါဘူး။ ဒီလုိမွမဟုတ္ရင္ေတာ့ ေနဝင္းေၿပာသလုိ ဓါး၊ဓါးၿခင္း၊ လွံလွံၿခင္း ခ်ဖုိ႔ပဲ ရွိေတာ့တယ္ဗ်၊ လက္ရွိအေၿခအေနအတုိင္းသာ ဆက္လက္ ခ်ီတက္ၾကမယ္ဆုိရင္ေတာ့ၿဖင့္....... .... ထင္သာထင္ တင္မယ္မထင္ဘူး ေက်ာင္းအမေရ ဆုိသလုိေပါ့ဗ်ာ...။

Younggun said...

ေထြေထြထူးထူးေတာ့ မမန္႔ေတာ့ပါဘူး။ ၅ ႏွစ္သားေလး ဆုိေပမယ့္ အနီေရာင္ ဘယ္ေလာက္လွတယ္ဆုိတာ ကိုယ္တုိင္ခံစားခဲ့ဖူးပါတယ္။ အျမင္ကေန၊ ယံုၾကည္ရာကို ရဲရင့္စြာ ရြက္လႊင့္ႏုိင္ပါေစလို႔ပဲ။

မန္းေလ႐ူး said...

ေလရူးလည္း အရင္တုန္းက နကန္းတစ္လံုးမွ မသိခဲ့ရပါဘူး ။
၈၉ ေနာက္ပိုင္းဖြား ဒါမွမဟုတ္ ျမန္မာမွာ တကၠသိုလ္မတက္ခဲ့ရတာနဲ႕ ဆိုင္မလားေတာ့ မသိဘူး ။
ဒီေရာက္ေတာ့မွ ဝါးလံုးေခါင္းထဲ လသာေနမိမွန္း ေရးေရး ေရးေရး တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ သေဘာေပါက္မိလာတယ္ ။ ^_^ !

zoe said...

အင္း....
ဒါေလးဖတ္ျပီး ေက်ာ္ကို. ကို သတိရတယ္
သူနဲ. ေနာက္ဆံုးဖုန္းေျပာလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္တုန္းက
သူေနတဲ့ ေနရာကို ေျပာျပလို. မရဘူးတဲ့..
သူ.ကေလးေတြ လြတ္လိုက္ပါ့မယ္ တဲ့

ေနာက္ေတာ့... မၾကာပါဘူး
သူ အထဲ၀င္သြားတယ္
အခုခ်ိန္ထိ သူ.အတြက္ ဘာမွ မလုပ္ေပးနိင္ေသးဘူး

ေဆာင္းခ်မ္းမိုုး said...

ဒီပို႔စ္ေလး ႀကိဳက္တယ္..