ခုန္ေနတဲ့သူေတြကို ျမင္ေတာ့
သူတို႕လိုမ်ိဳး ခုန္လုိက္ခ်င္တယ္
ဒါေပမယ့္ ေလာေလာဆယ္မွာ
အဲဒီလိုခုန္ဖို႕ သတိၱေတြေပ်ာက္ေနတယ္
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခုန္ႏိုင္ဖို႕ႀကိဳးစားေနပါမယ္။
Wednesday, December 16, 2009
The leap
ခုန္ေနတဲ့သူေတြကို ျမင္ေတာ့
သူတို႕လိုမ်ိဳး ခုန္လုိက္ခ်င္တယ္
ဒါေပမယ့္ ေလာေလာဆယ္မွာ
အဲဒီလိုခုန္ဖို႕ သတိၱေတြေပ်ာက္ေနတယ္
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခုန္ႏိုင္ဖို႕ႀကိဳးစားေနပါမယ္။
Thursday, December 10, 2009
The way I trusted
ရည္ရြယ္ရာ အိပ္မက္လမ္းကို ေျပာပါဆုိရင္ သမိုင္းေၾကာင္း ေကာင္းဖုိ႕ တစ္ခုခု လုပ္ခ်င္တယ္လို႕ ေျဖမိမယ္။ ယံုၾကည္ရာက ဘာလဲဆုိရင္ ေသျခင္းတရားပဲ။ ျမစ္ေတြရဲ႕ ဆံုစည္းရာက ပင္လယ္ျပင္ပါ။ လူသားေတြအတြက္ အဆံုးသတ္က ေသျခင္းတရားပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ခဏတာ ေနခြင့္ရတဲ့ လူသားဘ၀မွာ တန္ဖိုးရိွခ်င္တယ္။
တန္ဖိုးရိွတဲ့ လူသားတစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ ဘာေတြ လုပ္ရမလဲ။ အဲဒီအတြက္ ျပဌာန္းခ်က္ေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ စံသတ္မွတ္ခ်က္ အမ်ိဳးမ်ိဳးအတြက္ တုိင္းတဲ့ ေပတံေတြ အစံုအလင္ပဲေလ။ ၾကည္႕တဲ့ရွဳေထာင့္ေတြ ကြာရင္ အျမင္ေတြလည္း ေျပာင္းလဲႏိုင္တယ္။ လူဆိုးကို သူေတာ္ေကာင္း ထင္ၿပီး လူေတာ္ကို လူႏံုလူအလို႕ ျမင္သြားႏိုင္တယ္။ အဲဒီေတာ့ တန္ဖိုးရိွတဲ့လူျဖစ္ဖို႕အတြက္ ေလာကႀကီးအတြက္ ျဖစ္သင့္တယ္ မွန္တယ္လို႕ လက္ခံထားတဲ့ အရာေတြကို ေခါင္းမာမာနဲ႕ တဇြတ္ထိုး လုပ္ခဲ့မိတယ္။ ရလဒ္ကေတာ့ ခ်ီးက်ဴးသံေတြ ကဲ့ရဲ႕သံေတြ။ အားေပးသံေတြ ျပစ္တင္သံေတြ။ အၿပံဳးေတြ အမုန္းေတြ။ ဒီလိုနဲ႕ ျဖဴစင္တဲ့ ေစတနာေတြ နီေဆြးတဲ့ ေ၀ဒနာျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ ေပ်ာက္ေသာလမ္းမွာ စမ္းတ၀ါး၀ါး ေလွ်ာက္ဆဲပါ။
စမ္းတ၀ါး၀ါး လမ္းဆုိတဲ့အထဲမွာ ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ ပါေနတယ္။ ႏုိင္ငံရဲ႕ အေရးကို လုပ္သမွ် ႏုိင္ငံေရးပဲလို႕ ဖတ္ဖူးတယ္။ ႏိုင္ငံေရးမွာ ႏုိင္ငံသားတုိင္း ပါရမယ္ဆိုတဲ့ သေဘာတရားကို လက္ခံတယ္။ ဒါေပမယ့္ ႏိုင္ငံေရး ဆိုတဲ့ စကားလံုးရဲ႕ ႀကီးက်ယ္ ျမင့္ျမတ္မွဳေအာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ပိျပားေနတယ္။ ေခါင္းေတာင္ ေဖာ္ခြင့္ မရလိုက္ဘူး။ အဲဒီလိုနဲ႕ ႏိုင္ငံေရးကို ကၽြန္ေတာ္ ေ၀းေ၀းေနလာခဲ့တယ္။ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ေနတဲ့ သူေတြဆိုတာ ေထာင္ႏွဳတ္ခမ္းမွာ လမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့သူေတြ ဆိုတာ သိလိုက္ရေတာ့ တတ္ႏိုင္သမွ် ေရွာင္ေနလိုက္တယ္။ ေထာင္ထြက္ဆိုတာ နာမည္ဆိုးတယ္ေလ။ လူအထင္ႀကီးမွာမွ မဟုတ္တာ။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အတၱႀကီးတဲ့ လူသားတစ္ေယာက္ မဟုတ္ေပမယ့္ အတၱေတာ့ ရိွေနတယ္ဆုိတာ အၾကြင္းမဲ့ ၀န္ခံပါတယ္။
ကုိယ္ကသာ ေရွာင္ေနတာ ႏုိင္ငံေရးက ကၽြန္ေတာ္ဆီ တည္႕တည္႕၀င္လာေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလို ၀င္လာေနတယ္ ဆုိတာကို မသိလုိက္ဘူး။ သတိမထားမိတာလည္း ျဖစ္မယ္။ အသိ မၾကြယ္တာလည္း ျဖစ္မယ္။ ဦးေႏွာက္ထဲမွာ ရိွေနတဲ့အသိက ႏွစ္ ၂၀ နီးပါး ဖတ္ထားတဲ့ သတင္းစာက ေဆာင္းပါးေတြ။ ပုဆိန္ရိုးေတြ၊ ျပည္ပအားကိုးေတြ၊ ဆူပူလွံဳ႕ေဆာ္ ေျမေပၚေျမေအာက္ အဖ်က္သမားေတြ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ဆုိတာကိုေတာင္ အသားလြတ္ အျမင္ကပ္ေနခဲ့တယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်က္ႏွာကိုမွ မေထာက္... တိုင္းျပည္ကို ကၽြန္ျပဳခဲ့တဲ့ မ်က္ႏွာျဖဴေကာင္ကိုမွ လင္လုပ္တဲ့သူ ဆိုၿပီး မ်က္မုန္းက်ိဳးေနခဲ့ဖူးတယ္။ ၈၈ မ်ိဳးဆက္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြဆိုတာ ဘယ္သူမွန္းေတာင္ မသိဘူး။ သိခဲ့တာက ႏုိင္ငံျခားက အေထာက္အပံ့ ေဒၚလာေတြကို ယူၿပီး တုိင္းျပည္ကို ေခ်ာက္ထဲ တြန္းခ်ေနတဲ့ လူတစ္စုေပါ့။ အာဏာကို ျဖတ္လမ္းကေန ယူဖို႕ ႀကိဳးစားေနတဲ့ လူတစ္သိုက္ေပါ့။ ႏုိင္ငံပိုင္ သတင္းစာထဲမွာ အဲဒီလုိေတြပဲ ေရးထားခဲ့တာေလ။
၈၈ အေရးအခင္း ျဖစ္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္က မူလတန္းေက်ာင္းသား ခ်ာတိတ္။ ဘာေၾကာင့္ ဒီအေရးအခင္း ျဖစ္ရသလဲဆုိတာ လံုး၀ မသိခဲ့ဘူး။ လူႀကီးမိဘေတြကလည္း မသိေလ ေကာင္းေလဆိုၿပီး ဘာမွကို မေျပာျပခဲ့ဘူး။ အဲဒီမွာ ဘာေတြ မွတ္မိသလဲဆုိရင္... ခြပ္ေဒါင္းအလံ၊ ခြပ္ေဒါင္းႏွဖူးစည္း၊ လမ္းမေပၚက လူအုပ္ႀကီးေတြ၊ ဒို႕အေရး ဒို႕အေရး ေအာ္သံေတြ၊ အလံေဇာက္ထိုးေတြ၊ ဂိုေဒါင္ေဖာက္ၿပီး ပစၥည္းေတြ သယ္လာတဲ့လူအုပ္ႀကီးေတြ၊ ေျဗာက္အိုးေဖာက္သံလို႕ ထင္ထားတဲ့ ေသနတ္သံေတြ၊ အိမ္ေအာက္ထပ္ ေျမေအာက္ခန္းမွာ ျပားျပား၀ပ္ခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြ၊ ဂ်င္ဂလိနဲ႕ ၀ါးကပ္ေတြ၊ ငွက္ႀကီးေတာင္ဓါး လြယ္ထားတဲ့ ကင္းသမားေတြ။ အဲဒီတုန္းက ဘာလုပ္ခဲ့သလဲ ဆုိရင္ အိမ္က ဟိုင္းလတ္ကား ေခါင္မိုးအေပၚတက္ၿပီး ဒို႕အေရးေအာ္ၿပီး ေမ်ာက္ရွံဳးေအာင္ ေဆာ့ခဲ့ဖူးတယ္။ အိမ္က အေဒၚ ေခၚသြားလို႕ အစာငတ္ခံဆႏၵျပတဲ့ ေနရာမွာ သြားထိုင္ဖူးတယ္။ အဲဒီတုန္းက အစာမငတ္ေပမယ့္ ေရငတ္တာေတာ့ အမွန္ပဲ။
ဒီမိုကေရစီမွ ဒီမိုကေရစီျဖစ္ေနတဲ့ အရင္းႏွီးဆံုး ေက်ာင္းေနဘက္ ငယ္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရိွတယ္။ သူ႕မိဘေတြလည္း ဒီမိုသမားပဲ။ သူက ခေမာက္ေဆာင္းခ်ိန္ ကၽြန္ေတာ္က တူတံစဥ္နဲ႕စပါးႏွံ ကိုင္ထားတယ္။ သူက ရြံ႕လို႕ဆုိၿပီး သတင္းစာ မဖတ္ဘူး။ အဂၤလိပ္ မဂၢဇင္းေတြ ဖတ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္မွာ ဖတ္စရာက သတင္းစာပဲ ရိွတယ္။ သူက အစိုးရ မေကာင္းေၾကာင္း ေျပာတုိင္း ကၽြန္ေတာ္က အစိုးရ ေကာင္းေၾကာင္းေတြ ရွာၿပီး ေျပာတယ္။ ျမန္မာျပည္အႏံွ႕ တုိးတက္မွဳေတြကို ျမင္ေအာင္ ၾကည္႕စမ္းပါအံုး။ ျမစ္ကူးတံတားႀကီးေတြ၊ ဆည္ေတြ၊ ေရတြင္းေရကန္ေတြ၊ ေဆးရံုေတြ၊ ေက်ာင္းေတြ။ တစ္သီးစား လယ္ေတြကေန သံုးသီးစား လယ္ေတြ ျဖစ္ကုန္ၿပီ။ အဲဒီလိုနဲ႕ပဲ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ျငင္းခုန္ သတ္ပုတ္ေနခဲ့ၾကတာ ၁၀ ႏွစ္ေလာက္ရိွခဲ့ၿပီေပါ့။ အခင္အမင္ေတာ့ မပ်က္ပါဘူး။ အျမင္ေတြ မတူတိုင္း ရန္သူမွ မဟုတ္တာဗ်ာ။
ဒီလုိနဲ႕ တကၠသိုလ္ ေရာက္ခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမွာ ေျပာလို႕ မကုန္ႏုိင္တဲ့ သမုိင္းေတြ ရိွေနတာကို ရိပ္မိလာတယ္။ စြယ္ေတာ္အျဖဴမွာ ေသြးနီနီ စြန္းခဲ့တဲ့အေၾကာင္း သိလာရတယ္။ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမွာ ဆရာ ဆရာမ တခ်ိဳ႕တေလက ဟိုနည္းနည္း ဒီနည္းနည္း ေျပာျပတယ္။ သူတုိ႕ရင္ထဲမွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၿမိဳသိပ္ထားတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြ ပြင့္အန္လွ်ံက်လာတယ္လို႕ ျမင္မိတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ လွ်ံက်လာသေလာက္ သိခြင့္ရလိုက္တယ္။ မိခင္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမွာ မတက္ရပဲ ၿမိဳ႕ျပင္က ေက်ာင္းကို သြားတက္ရေတာ့ စိတ္ထဲမွာ မိဘသဖြယ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ အစိုးရမင္းကို မၾကည္မလင္ ျဖစ္လာမိတယ္။ မၾကည္မလင္ ျဖစ္ရတဲ့အထဲမွာ အိပ္ေရးမ၀တာလည္း ပါပါတယ္။ ရင္၀ယ္သားသဖြယ္အုပ္ခ်ဳပ္တယ္ဆုိၿပီး ဒီေလာက္ခန္႕ညားတဲ့ ရုပ္ရည္ပိုင္ရွင္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားႀကီးကို ဘာလုိ႕ မ်က္တြင္းေဟာက္ပတ္ ပိ္န္ေညာင္ရိွဳက္ကုန္း ျဖစ္ေစခ်င္သလဲေပါ့။ အဲဒီမိဘကို စိတ္ေကာက္ခ်င္စိတ္ ေပါက္သြားတယ္။ နည္းနည္း အျမင္ေျပာင္းသြားတယ္။
တတိယႏွစ္အၿပီးမွာ အတန္းထဲက တခ်ိဳ႕ စာေမးပြဲက်ၿပီး ေက်ာင္းထုတ္ခံရတယ္။ သူတုိ႕က ဆူးေလတ၀ိုက္မွာ စာကပ္တယ္ ဆုိလား စာေ၀တယ္ဆုိလားပဲ။ သူတုိ႕ကို ညဘက္ႀကီး တံခါးေခါက္ၿပီး ေခၚသြားတယ္။ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ ေပ်ာက္သြားတယ္။ ေက်ာင္းမွာ ျပန္ေပၚလာေတာ့ မ်က္လံုးေတြ ဖူးေယာင္ေနတာပဲ။ လက္မွာလည္း ပတၱီးနဲ႕။ သြားေတြလည္း က်ိဳးလုိ႕။ အေတာ္ေလး အတီးခံထားရပံုပဲ။ ေက်ာင္းမမွန္တဲ့သူ အခ်င္းခ်င္းဆိုေတာ့ သူတုိ႕နဲ႕က အဆက္အဆံ မရိွသေလာက္ပဲ။ ဒါ၀င္ရဲ႕သီအိုရီ ဆိုတဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္ ထုတ္တုန္းကေတာ့ အားနာလို႕ ၀ယ္ဖူးတယ္။ အဲဒီကဗ်ာစာအုပ္မွာ အစိုးရကို သေရာ္ထားတာ ပါတယ္ဆိုပဲ။ ဖတ္တာ ဖတ္ၾကည္႕တယ္။ တစ္လံုးမွ နားမလည္ဘူး။ သူငယ္ခ်င္းေတြက စကားေျပ ျပန္ေပးရတယ္။ အဓိပၸါယ္ သိသြားေတာ့လည္း ဟုတ္ေနတာပဲ။ စိတ္ထဲကေန က်ိတ္ ခ်ီးက်ဴးလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဆို အဲဒီလို မေတြးမိသလို ေရးရဲမွာလည္း မဟုတ္ဘူး။ စာကပ္ဖုိ႕ စာေ၀ဖို႕ဆုိ ေ၀လာေ၀းပဲ။ ေခါင္းထဲမွာ ဘြဲ႕ရဖို႕ပဲ ရိွတယ္။
ဗိသုကာ တတိယႏွစ္မွာပဲ အီကိုေက်ာင္းသား ရာဟု ဆိုတဲ့သူနဲ႕ ေတြ႕ဖူးတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ စုငွားထားတဲ့ အိမ္မွာေပါ့။ အဲဒီတုန္းက အီိကိုက်ဴရွင္ကို အဲဒီအခန္းမွာပဲ ဖြင့္ထားတယ္။ သူက က်ဴရွင္ေတာ့ မတက္ပါဘူး။ က်ဴရွင္က သူငယ္ခ်င္းဆီ လာလည္တာပါ။ အဲဒီမွာ သူနဲ႕ စကားစျမည္ ေျပာဖူးတယ္။ သူအမ်ားဆံုး ေျပာသြားတာက လူမွဳေရးလုပ္ငန္းေတြေပါ့။ သူနဲ႕ ႏွစ္ခါ သံုးခါေလာက္ ဆံုျဖစ္တယ္။ စက္တင္ဘာမွာ သူ ဓါတ္ပံုႀကီး ျမင္လိုက္ေတာ့ ဒီလူကို ျမင္ဖူးပါတယ္ေပါ့။ သတင္းေတြမွာ ေရးထားတာက ဗကသေခါင္းေဆာင္ ေက်ာ္ကိုကိုဆိုပဲ။ သိထားတာက ရာဟုပါ။ ဒီေကာင္မွ ဒီေကာင္ အေသအခ်ာႀကီးပါ။ စိတ္ထဲမွာ ၀ိုးတိုး၀ါးတား မေသခ်ာလို႕ အီကိုက သူငယ္ခ်င္းဆီ ဖုန္းဆက္ေမးၾကည္႕ေတာ့ သူက ရာဟု ဆိုတာ သိလိုက္ရတယ္။ ဗကသေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္လာမယ့္သူလုိ႕ ထင္ေတာင္ မထင္ထားဘူး။
ဒီလိုနဲ႕ပဲ အက္စ္၀မ္းနဲ႕လည္း ေက်ာင္းမွာ ဆံုခြင့္ရလိုက္တယ္။ အက္စ္၀မ္းနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး သတိထားမိတာက အစိုးရကို ခါးခါးသီးသီး မုန္းတာပဲ။ ဘယ္ေတာ့မွ အေကာင္းမေျပာဘူး။ သူမွာ နာက်ည္းခ်က္ေတြ ရိွမွာပါ။ ကိုယ္တုိင္မွ မခံစားဖူးေတာ့ သူ႕လို နာက်ည္းခ်က္မ်ိဳး မရိွတာ မဆန္းလွပါဘူး။ လူဆုိတာကလည္း ထိမွ နာတဲ့အမ်ိဳးပါ။ မထိသေရြ႕ ေနသာသလို ေအးေဆးေနတတ္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္က ရဲရဲေတာက္ေတြကေတာ့ အေတာ္ေလးကို ထိခ်က္နာခဲ့သူေတြပါ။ ကိုယ္တုိင္ကိုယ္က် ခံစားရတဲ့သူ ရိွသလို မိဘေဆြမ်ိဳး အသိုင္းအ၀ိုင္း ၿပိဳလဲ ပ်က္ဆီးခဲ့ရသူေတြလည္း ရိွပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္အထိ စာနာနားလည္မွဳပဲ ရိွခဲ့ေသးတယ္။ က်န္တာကေတာ့ အရာရာ ေအးေဆးပါ။ အားလံုး ေကာင္းပါသည္ေပါ့ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ ေကာင္းေတာ့ ေကာင္းတယ္... မ်က္စိစပ္တယ္ ဆုိသလုိမ်ိဳးပဲ ၄ လ တစ္တန္း ေက်ာင္းစာကို လွ်ာအေတာင့္လိုက္ ထြက္လုနီးပါး ဖင္တရြတ္တုိက္ လိုက္ၿပီး စာေမးပြဲေအာင္ေအာင္ ေျဖခဲ့ရတဲ့ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားဘ၀ကို ေမွာက္အိပ္မိလို႕ နာတဲ့ရင္မ်ိဳးမဟုတ္တဲ့ ရင္နာမွဳေတြ ရရိွခဲ့လိုက္တယ္။
ဒီလိုနဲ႕ပဲ အထဲမွာ ေနစရာ မရိွေတာ့လို႕ အျပင္ေရာက္လာတယ္။ ၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးမွာ မီးခဏ ခဏ ပ်က္ေတာ့ လူလည္း ဘ၀ပ်က္လာၿပီ။ မျဖစ္ေတာ့ဘူးဆိုၿပီး ပင္လယ္ျပင္ကို ျဖတ္ခဲ့လိုက္တယ္။ စြန္႕စားခန္းအသစ္ေတြ ဖြင့္ၾကည္႕လိုက္တယ္။ ရလဒ္ကေတာ့ စာအသစ္ေတြ ဖတ္ခြင့္ရလိုက္တယ္။ ေက်ာင္းသားသမဂၢ ဗံုးခြဲခံရတာ သိလိုက္ရတယ္။ ဦးသန္႕အေရးအခင္း သိလိုက္ရတယ္။ စြယ္ေတာ္နန္းက ေနာင္ေတာ္ႀကီး ဘုန္းေမာ္အေၾကာင္း ပိုသိလိုက္ရတယ္။ မိုးေပၚကို ေထာင္မပစ္ဘူးဆိုတဲ့ စကားကို ၾကားခြင့္ရလိုက္တယ္။ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေနတဲ့ ႏုိင္ငံေတာ္ႀကီးကို ေစာင္းငဲ့ၾကည္႕မိေတာ့ ၀ါးလံုးေခါင္းထဲ လသာခဲ့တဲ့ ဘ၀ကို ျမင္လာမိတယ္။ ကိုယ္ေနခဲ့တဲ့ ေရအုိင္ေလးကို ပင္လယ္ႀကီးလို႕ ထင္ခဲ့မိတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဖားတစ္ေကာင္ပဲဆိုတာ သိလိုက္ရတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ ကုလားမယားဆိုတဲ့ အဘြားႀကီးဆိုတဲ့ ဘုိကေတာ္ဆိုတဲ့ ဂုဏ္တင္ခံထားရတဲ့ ဇြဲမာန္အျပည္႕နဲ႕ အခ်ိန္နဲ႕ ႏုပ်ိဳမွဳေတြကို စေတးေနရတဲ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးကို ျမင္လိုက္ရတယ္။ အေပ်ာ္လမ္းထြက္ေလွ်ာက္တာမ်ိဳး မဟုတ္တဲ့ ေက်ာင္းသားႀကီးေတြကို ျမင္လုိက္ရတယ္။ သူတို႕ေတြက ေက်ာင္းသားအရြယ္ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ ဆံပင္ေတာင္ ျဖဴေနပါၿပီ။ သူတို႕နဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး သိလာရတာေတြ ရိွလာတယ္။ ဒါေပမယ့္ အမ်ားႀကီးေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့။ မသိေသးတာေတြလည္း အမ်ားႀကီး ရွိေနေသးပါတယ္။
အခုခ်ိန္ထိ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေပ်ာက္ေသာလမ္းမွာ စမ္းတ၀ါး၀ါး လွမ္းေလွ်ာက္ေနဆဲပါ။ အရင္ကထက္ေတာ့ အလင္းေရာင္ေလး ပိုျမင္ခြင့္ရလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ မ်ိဳးဆက္ေတြ၊ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ရဲ႕ ေနာက္က မ်ိဳးဆက္ေတြ အေမွာင္လမ္းမွာ ေလွ်ာက္လွမ္းေနဆဲပါ။ ေက်းဇူးျပဳၿပီး အဲဒါကို အျပစ္တင္ မေစာၾကပါနဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕တေတြ ကန္းခ်င္လို႕ ကန္းေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ျမင္ခြင့္မရလို႕ ကန္းေနတာပါ။ မၾကားခ်င္လုိ႕ နားေတြ ပင္းေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ၾကားခြင့္မရိွလုိ႕ နားေတြ ပိတ္ကုန္တာပါ။ မေျပာရဲ မဆိုရဲတာကိုလည္း ခြင့္လႊတ္ပါ။ ေျပာခြင့္မရတာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ရိွခဲ့ပါၿပီ။ ဒါမ်ိဳးေတြကို ေျပာရမွန္းေတာင္ မသိခဲ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ေမွာင္ေနရင္ မီးထြန္းေပးၾကပါ။
ကၽြန္ေတာ္ဟာ ယံုၾကည္ရာ အိပ္မက္လမ္းကို ေရာက္ေအာင္သြားဖို႕ ဆက္လက္ခ်ီတက္ဆဲပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ၀ါသနာပါရာ လူမွဳေရးလုပ္ငန္းေတြမွာ အခ်ိန္ေပး လုပ္ကိုင္ေနဆဲပါ။ တုိင္းျပည္အတြက္ အုတ္တစ္ခ်ပ္ သဲတစ္ပြင့္ပဲ ျဖစ္ခ်င္ပါတယ္။ အုတ္တံတုိင္းႀကီးနဲ႕ သဲမုန္တုိင္းႀကီး မျဖစ္ခ်င္ပါဘူး။ အခ်ိန္တန္ရင္ အားလံုး ေသရမွာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ေလာကႀကီးအတြက္ ဘာေတြလုပ္ခဲ့ၿပီးၿပီလဲဆိုတာ စဥ္းစားရင္း တန္ဖိုးရိွတဲ့ အတၱသမားတစ္ေယာက္ မနာလိုသူရဲ႕ အမုန္းေတြကို အၿပံဳးေတြနဲ႕ ရင္ဆိုင္ေနမွာပါ။
အခုေတာ့ ဇူလိုင္အိပ္မက္ရဲ႕ သမုိင္းေၾကာင္းကို ေတြးေတာရင္း ေန႕အိပ္မက္အတြက္ ယံုၾကည္ရာလမ္းကို ေဖာက္ရင္းေပါ့ဗ်ာ။
တန္ဖိုးရိွတဲ့ လူသားတစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ ဘာေတြ လုပ္ရမလဲ။ အဲဒီအတြက္ ျပဌာန္းခ်က္ေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ စံသတ္မွတ္ခ်က္ အမ်ိဳးမ်ိဳးအတြက္ တုိင္းတဲ့ ေပတံေတြ အစံုအလင္ပဲေလ။ ၾကည္႕တဲ့ရွဳေထာင့္ေတြ ကြာရင္ အျမင္ေတြလည္း ေျပာင္းလဲႏိုင္တယ္။ လူဆိုးကို သူေတာ္ေကာင္း ထင္ၿပီး လူေတာ္ကို လူႏံုလူအလို႕ ျမင္သြားႏိုင္တယ္။ အဲဒီေတာ့ တန္ဖိုးရိွတဲ့လူျဖစ္ဖို႕အတြက္ ေလာကႀကီးအတြက္ ျဖစ္သင့္တယ္ မွန္တယ္လို႕ လက္ခံထားတဲ့ အရာေတြကို ေခါင္းမာမာနဲ႕ တဇြတ္ထိုး လုပ္ခဲ့မိတယ္။ ရလဒ္ကေတာ့ ခ်ီးက်ဴးသံေတြ ကဲ့ရဲ႕သံေတြ။ အားေပးသံေတြ ျပစ္တင္သံေတြ။ အၿပံဳးေတြ အမုန္းေတြ။ ဒီလိုနဲ႕ ျဖဴစင္တဲ့ ေစတနာေတြ နီေဆြးတဲ့ ေ၀ဒနာျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ ေပ်ာက္ေသာလမ္းမွာ စမ္းတ၀ါး၀ါး ေလွ်ာက္ဆဲပါ။
စမ္းတ၀ါး၀ါး လမ္းဆုိတဲ့အထဲမွာ ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ ပါေနတယ္။ ႏုိင္ငံရဲ႕ အေရးကို လုပ္သမွ် ႏုိင္ငံေရးပဲလို႕ ဖတ္ဖူးတယ္။ ႏိုင္ငံေရးမွာ ႏုိင္ငံသားတုိင္း ပါရမယ္ဆိုတဲ့ သေဘာတရားကို လက္ခံတယ္။ ဒါေပမယ့္ ႏိုင္ငံေရး ဆိုတဲ့ စကားလံုးရဲ႕ ႀကီးက်ယ္ ျမင့္ျမတ္မွဳေအာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ပိျပားေနတယ္။ ေခါင္းေတာင္ ေဖာ္ခြင့္ မရလိုက္ဘူး။ အဲဒီလိုနဲ႕ ႏိုင္ငံေရးကို ကၽြန္ေတာ္ ေ၀းေ၀းေနလာခဲ့တယ္။ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ေနတဲ့ သူေတြဆိုတာ ေထာင္ႏွဳတ္ခမ္းမွာ လမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့သူေတြ ဆိုတာ သိလိုက္ရေတာ့ တတ္ႏိုင္သမွ် ေရွာင္ေနလိုက္တယ္။ ေထာင္ထြက္ဆိုတာ နာမည္ဆိုးတယ္ေလ။ လူအထင္ႀကီးမွာမွ မဟုတ္တာ။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အတၱႀကီးတဲ့ လူသားတစ္ေယာက္ မဟုတ္ေပမယ့္ အတၱေတာ့ ရိွေနတယ္ဆုိတာ အၾကြင္းမဲ့ ၀န္ခံပါတယ္။
ကုိယ္ကသာ ေရွာင္ေနတာ ႏုိင္ငံေရးက ကၽြန္ေတာ္ဆီ တည္႕တည္႕၀င္လာေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလို ၀င္လာေနတယ္ ဆုိတာကို မသိလုိက္ဘူး။ သတိမထားမိတာလည္း ျဖစ္မယ္။ အသိ မၾကြယ္တာလည္း ျဖစ္မယ္။ ဦးေႏွာက္ထဲမွာ ရိွေနတဲ့အသိက ႏွစ္ ၂၀ နီးပါး ဖတ္ထားတဲ့ သတင္းစာက ေဆာင္းပါးေတြ။ ပုဆိန္ရိုးေတြ၊ ျပည္ပအားကိုးေတြ၊ ဆူပူလွံဳ႕ေဆာ္ ေျမေပၚေျမေအာက္ အဖ်က္သမားေတြ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ဆုိတာကိုေတာင္ အသားလြတ္ အျမင္ကပ္ေနခဲ့တယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်က္ႏွာကိုမွ မေထာက္... တိုင္းျပည္ကို ကၽြန္ျပဳခဲ့တဲ့ မ်က္ႏွာျဖဴေကာင္ကိုမွ လင္လုပ္တဲ့သူ ဆိုၿပီး မ်က္မုန္းက်ိဳးေနခဲ့ဖူးတယ္။ ၈၈ မ်ိဳးဆက္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြဆိုတာ ဘယ္သူမွန္းေတာင္ မသိဘူး။ သိခဲ့တာက ႏုိင္ငံျခားက အေထာက္အပံ့ ေဒၚလာေတြကို ယူၿပီး တုိင္းျပည္ကို ေခ်ာက္ထဲ တြန္းခ်ေနတဲ့ လူတစ္စုေပါ့။ အာဏာကို ျဖတ္လမ္းကေန ယူဖို႕ ႀကိဳးစားေနတဲ့ လူတစ္သိုက္ေပါ့။ ႏုိင္ငံပိုင္ သတင္းစာထဲမွာ အဲဒီလုိေတြပဲ ေရးထားခဲ့တာေလ။
၈၈ အေရးအခင္း ျဖစ္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္က မူလတန္းေက်ာင္းသား ခ်ာတိတ္။ ဘာေၾကာင့္ ဒီအေရးအခင္း ျဖစ္ရသလဲဆုိတာ လံုး၀ မသိခဲ့ဘူး။ လူႀကီးမိဘေတြကလည္း မသိေလ ေကာင္းေလဆိုၿပီး ဘာမွကို မေျပာျပခဲ့ဘူး။ အဲဒီမွာ ဘာေတြ မွတ္မိသလဲဆုိရင္... ခြပ္ေဒါင္းအလံ၊ ခြပ္ေဒါင္းႏွဖူးစည္း၊ လမ္းမေပၚက လူအုပ္ႀကီးေတြ၊ ဒို႕အေရး ဒို႕အေရး ေအာ္သံေတြ၊ အလံေဇာက္ထိုးေတြ၊ ဂိုေဒါင္ေဖာက္ၿပီး ပစၥည္းေတြ သယ္လာတဲ့လူအုပ္ႀကီးေတြ၊ ေျဗာက္အိုးေဖာက္သံလို႕ ထင္ထားတဲ့ ေသနတ္သံေတြ၊ အိမ္ေအာက္ထပ္ ေျမေအာက္ခန္းမွာ ျပားျပား၀ပ္ခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြ၊ ဂ်င္ဂလိနဲ႕ ၀ါးကပ္ေတြ၊ ငွက္ႀကီးေတာင္ဓါး လြယ္ထားတဲ့ ကင္းသမားေတြ။ အဲဒီတုန္းက ဘာလုပ္ခဲ့သလဲ ဆုိရင္ အိမ္က ဟိုင္းလတ္ကား ေခါင္မိုးအေပၚတက္ၿပီး ဒို႕အေရးေအာ္ၿပီး ေမ်ာက္ရွံဳးေအာင္ ေဆာ့ခဲ့ဖူးတယ္။ အိမ္က အေဒၚ ေခၚသြားလို႕ အစာငတ္ခံဆႏၵျပတဲ့ ေနရာမွာ သြားထိုင္ဖူးတယ္။ အဲဒီတုန္းက အစာမငတ္ေပမယ့္ ေရငတ္တာေတာ့ အမွန္ပဲ။
ဒီမိုကေရစီမွ ဒီမိုကေရစီျဖစ္ေနတဲ့ အရင္းႏွီးဆံုး ေက်ာင္းေနဘက္ ငယ္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရိွတယ္။ သူ႕မိဘေတြလည္း ဒီမိုသမားပဲ။ သူက ခေမာက္ေဆာင္းခ်ိန္ ကၽြန္ေတာ္က တူတံစဥ္နဲ႕စပါးႏွံ ကိုင္ထားတယ္။ သူက ရြံ႕လို႕ဆုိၿပီး သတင္းစာ မဖတ္ဘူး။ အဂၤလိပ္ မဂၢဇင္းေတြ ဖတ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္မွာ ဖတ္စရာက သတင္းစာပဲ ရိွတယ္။ သူက အစိုးရ မေကာင္းေၾကာင္း ေျပာတုိင္း ကၽြန္ေတာ္က အစိုးရ ေကာင္းေၾကာင္းေတြ ရွာၿပီး ေျပာတယ္။ ျမန္မာျပည္အႏံွ႕ တုိးတက္မွဳေတြကို ျမင္ေအာင္ ၾကည္႕စမ္းပါအံုး။ ျမစ္ကူးတံတားႀကီးေတြ၊ ဆည္ေတြ၊ ေရတြင္းေရကန္ေတြ၊ ေဆးရံုေတြ၊ ေက်ာင္းေတြ။ တစ္သီးစား လယ္ေတြကေန သံုးသီးစား လယ္ေတြ ျဖစ္ကုန္ၿပီ။ အဲဒီလိုနဲ႕ပဲ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ျငင္းခုန္ သတ္ပုတ္ေနခဲ့ၾကတာ ၁၀ ႏွစ္ေလာက္ရိွခဲ့ၿပီေပါ့။ အခင္အမင္ေတာ့ မပ်က္ပါဘူး။ အျမင္ေတြ မတူတိုင္း ရန္သူမွ မဟုတ္တာဗ်ာ။
ဒီလုိနဲ႕ တကၠသိုလ္ ေရာက္ခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမွာ ေျပာလို႕ မကုန္ႏုိင္တဲ့ သမုိင္းေတြ ရိွေနတာကို ရိပ္မိလာတယ္။ စြယ္ေတာ္အျဖဴမွာ ေသြးနီနီ စြန္းခဲ့တဲ့အေၾကာင္း သိလာရတယ္။ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမွာ ဆရာ ဆရာမ တခ်ိဳ႕တေလက ဟိုနည္းနည္း ဒီနည္းနည္း ေျပာျပတယ္။ သူတုိ႕ရင္ထဲမွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၿမိဳသိပ္ထားတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြ ပြင့္အန္လွ်ံက်လာတယ္လို႕ ျမင္မိတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ လွ်ံက်လာသေလာက္ သိခြင့္ရလိုက္တယ္။ မိခင္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမွာ မတက္ရပဲ ၿမိဳ႕ျပင္က ေက်ာင္းကို သြားတက္ရေတာ့ စိတ္ထဲမွာ မိဘသဖြယ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ အစိုးရမင္းကို မၾကည္မလင္ ျဖစ္လာမိတယ္။ မၾကည္မလင္ ျဖစ္ရတဲ့အထဲမွာ အိပ္ေရးမ၀တာလည္း ပါပါတယ္။ ရင္၀ယ္သားသဖြယ္အုပ္ခ်ဳပ္တယ္ဆုိၿပီး ဒီေလာက္ခန္႕ညားတဲ့ ရုပ္ရည္ပိုင္ရွင္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားႀကီးကို ဘာလုိ႕ မ်က္တြင္းေဟာက္ပတ္ ပိ္န္ေညာင္ရိွဳက္ကုန္း ျဖစ္ေစခ်င္သလဲေပါ့။ အဲဒီမိဘကို စိတ္ေကာက္ခ်င္စိတ္ ေပါက္သြားတယ္။ နည္းနည္း အျမင္ေျပာင္းသြားတယ္။
တတိယႏွစ္အၿပီးမွာ အတန္းထဲက တခ်ိဳ႕ စာေမးပြဲက်ၿပီး ေက်ာင္းထုတ္ခံရတယ္။ သူတုိ႕က ဆူးေလတ၀ိုက္မွာ စာကပ္တယ္ ဆုိလား စာေ၀တယ္ဆုိလားပဲ။ သူတုိ႕ကို ညဘက္ႀကီး တံခါးေခါက္ၿပီး ေခၚသြားတယ္။ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ ေပ်ာက္သြားတယ္။ ေက်ာင္းမွာ ျပန္ေပၚလာေတာ့ မ်က္လံုးေတြ ဖူးေယာင္ေနတာပဲ။ လက္မွာလည္း ပတၱီးနဲ႕။ သြားေတြလည္း က်ိဳးလုိ႕။ အေတာ္ေလး အတီးခံထားရပံုပဲ။ ေက်ာင္းမမွန္တဲ့သူ အခ်င္းခ်င္းဆိုေတာ့ သူတုိ႕နဲ႕က အဆက္အဆံ မရိွသေလာက္ပဲ။ ဒါ၀င္ရဲ႕သီအိုရီ ဆိုတဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္ ထုတ္တုန္းကေတာ့ အားနာလို႕ ၀ယ္ဖူးတယ္။ အဲဒီကဗ်ာစာအုပ္မွာ အစိုးရကို သေရာ္ထားတာ ပါတယ္ဆိုပဲ။ ဖတ္တာ ဖတ္ၾကည္႕တယ္။ တစ္လံုးမွ နားမလည္ဘူး။ သူငယ္ခ်င္းေတြက စကားေျပ ျပန္ေပးရတယ္။ အဓိပၸါယ္ သိသြားေတာ့လည္း ဟုတ္ေနတာပဲ။ စိတ္ထဲကေန က်ိတ္ ခ်ီးက်ဴးလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဆို အဲဒီလို မေတြးမိသလို ေရးရဲမွာလည္း မဟုတ္ဘူး။ စာကပ္ဖုိ႕ စာေ၀ဖို႕ဆုိ ေ၀လာေ၀းပဲ။ ေခါင္းထဲမွာ ဘြဲ႕ရဖို႕ပဲ ရိွတယ္။
ဗိသုကာ တတိယႏွစ္မွာပဲ အီကိုေက်ာင္းသား ရာဟု ဆိုတဲ့သူနဲ႕ ေတြ႕ဖူးတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ စုငွားထားတဲ့ အိမ္မွာေပါ့။ အဲဒီတုန္းက အီိကိုက်ဴရွင္ကို အဲဒီအခန္းမွာပဲ ဖြင့္ထားတယ္။ သူက က်ဴရွင္ေတာ့ မတက္ပါဘူး။ က်ဴရွင္က သူငယ္ခ်င္းဆီ လာလည္တာပါ။ အဲဒီမွာ သူနဲ႕ စကားစျမည္ ေျပာဖူးတယ္။ သူအမ်ားဆံုး ေျပာသြားတာက လူမွဳေရးလုပ္ငန္းေတြေပါ့။ သူနဲ႕ ႏွစ္ခါ သံုးခါေလာက္ ဆံုျဖစ္တယ္။ စက္တင္ဘာမွာ သူ ဓါတ္ပံုႀကီး ျမင္လိုက္ေတာ့ ဒီလူကို ျမင္ဖူးပါတယ္ေပါ့။ သတင္းေတြမွာ ေရးထားတာက ဗကသေခါင္းေဆာင္ ေက်ာ္ကိုကိုဆိုပဲ။ သိထားတာက ရာဟုပါ။ ဒီေကာင္မွ ဒီေကာင္ အေသအခ်ာႀကီးပါ။ စိတ္ထဲမွာ ၀ိုးတိုး၀ါးတား မေသခ်ာလို႕ အီကိုက သူငယ္ခ်င္းဆီ ဖုန္းဆက္ေမးၾကည္႕ေတာ့ သူက ရာဟု ဆိုတာ သိလိုက္ရတယ္။ ဗကသေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္လာမယ့္သူလုိ႕ ထင္ေတာင္ မထင္ထားဘူး။
ဒီလိုနဲ႕ပဲ အက္စ္၀မ္းနဲ႕လည္း ေက်ာင္းမွာ ဆံုခြင့္ရလိုက္တယ္။ အက္စ္၀မ္းနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး သတိထားမိတာက အစိုးရကို ခါးခါးသီးသီး မုန္းတာပဲ။ ဘယ္ေတာ့မွ အေကာင္းမေျပာဘူး။ သူမွာ နာက်ည္းခ်က္ေတြ ရိွမွာပါ။ ကိုယ္တုိင္မွ မခံစားဖူးေတာ့ သူ႕လို နာက်ည္းခ်က္မ်ိဳး မရိွတာ မဆန္းလွပါဘူး။ လူဆုိတာကလည္း ထိမွ နာတဲ့အမ်ိဳးပါ။ မထိသေရြ႕ ေနသာသလို ေအးေဆးေနတတ္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္က ရဲရဲေတာက္ေတြကေတာ့ အေတာ္ေလးကို ထိခ်က္နာခဲ့သူေတြပါ။ ကိုယ္တုိင္ကိုယ္က် ခံစားရတဲ့သူ ရိွသလို မိဘေဆြမ်ိဳး အသိုင္းအ၀ိုင္း ၿပိဳလဲ ပ်က္ဆီးခဲ့ရသူေတြလည္း ရိွပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္အထိ စာနာနားလည္မွဳပဲ ရိွခဲ့ေသးတယ္။ က်န္တာကေတာ့ အရာရာ ေအးေဆးပါ။ အားလံုး ေကာင္းပါသည္ေပါ့ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ ေကာင္းေတာ့ ေကာင္းတယ္... မ်က္စိစပ္တယ္ ဆုိသလုိမ်ိဳးပဲ ၄ လ တစ္တန္း ေက်ာင္းစာကို လွ်ာအေတာင့္လိုက္ ထြက္လုနီးပါး ဖင္တရြတ္တုိက္ လိုက္ၿပီး စာေမးပြဲေအာင္ေအာင္ ေျဖခဲ့ရတဲ့ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားဘ၀ကို ေမွာက္အိပ္မိလို႕ နာတဲ့ရင္မ်ိဳးမဟုတ္တဲ့ ရင္နာမွဳေတြ ရရိွခဲ့လိုက္တယ္။
ဒီလိုနဲ႕ပဲ အထဲမွာ ေနစရာ မရိွေတာ့လို႕ အျပင္ေရာက္လာတယ္။ ၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးမွာ မီးခဏ ခဏ ပ်က္ေတာ့ လူလည္း ဘ၀ပ်က္လာၿပီ။ မျဖစ္ေတာ့ဘူးဆိုၿပီး ပင္လယ္ျပင္ကို ျဖတ္ခဲ့လိုက္တယ္။ စြန္႕စားခန္းအသစ္ေတြ ဖြင့္ၾကည္႕လိုက္တယ္။ ရလဒ္ကေတာ့ စာအသစ္ေတြ ဖတ္ခြင့္ရလိုက္တယ္။ ေက်ာင္းသားသမဂၢ ဗံုးခြဲခံရတာ သိလိုက္ရတယ္။ ဦးသန္႕အေရးအခင္း သိလိုက္ရတယ္။ စြယ္ေတာ္နန္းက ေနာင္ေတာ္ႀကီး ဘုန္းေမာ္အေၾကာင္း ပိုသိလိုက္ရတယ္။ မိုးေပၚကို ေထာင္မပစ္ဘူးဆိုတဲ့ စကားကို ၾကားခြင့္ရလိုက္တယ္။ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေနတဲ့ ႏုိင္ငံေတာ္ႀကီးကို ေစာင္းငဲ့ၾကည္႕မိေတာ့ ၀ါးလံုးေခါင္းထဲ လသာခဲ့တဲ့ ဘ၀ကို ျမင္လာမိတယ္။ ကိုယ္ေနခဲ့တဲ့ ေရအုိင္ေလးကို ပင္လယ္ႀကီးလို႕ ထင္ခဲ့မိတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဖားတစ္ေကာင္ပဲဆိုတာ သိလိုက္ရတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ ကုလားမယားဆိုတဲ့ အဘြားႀကီးဆိုတဲ့ ဘုိကေတာ္ဆိုတဲ့ ဂုဏ္တင္ခံထားရတဲ့ ဇြဲမာန္အျပည္႕နဲ႕ အခ်ိန္နဲ႕ ႏုပ်ိဳမွဳေတြကို စေတးေနရတဲ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးကို ျမင္လိုက္ရတယ္။ အေပ်ာ္လမ္းထြက္ေလွ်ာက္တာမ်ိဳး မဟုတ္တဲ့ ေက်ာင္းသားႀကီးေတြကို ျမင္လုိက္ရတယ္။ သူတို႕ေတြက ေက်ာင္းသားအရြယ္ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ ဆံပင္ေတာင္ ျဖဴေနပါၿပီ။ သူတို႕နဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး သိလာရတာေတြ ရိွလာတယ္။ ဒါေပမယ့္ အမ်ားႀကီးေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့။ မသိေသးတာေတြလည္း အမ်ားႀကီး ရွိေနေသးပါတယ္။
အခုခ်ိန္ထိ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေပ်ာက္ေသာလမ္းမွာ စမ္းတ၀ါး၀ါး လွမ္းေလွ်ာက္ေနဆဲပါ။ အရင္ကထက္ေတာ့ အလင္းေရာင္ေလး ပိုျမင္ခြင့္ရလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ မ်ိဳးဆက္ေတြ၊ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ရဲ႕ ေနာက္က မ်ိဳးဆက္ေတြ အေမွာင္လမ္းမွာ ေလွ်ာက္လွမ္းေနဆဲပါ။ ေက်းဇူးျပဳၿပီး အဲဒါကို အျပစ္တင္ မေစာၾကပါနဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕တေတြ ကန္းခ်င္လို႕ ကန္းေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ျမင္ခြင့္မရလို႕ ကန္းေနတာပါ။ မၾကားခ်င္လုိ႕ နားေတြ ပင္းေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ၾကားခြင့္မရိွလုိ႕ နားေတြ ပိတ္ကုန္တာပါ။ မေျပာရဲ မဆိုရဲတာကိုလည္း ခြင့္လႊတ္ပါ။ ေျပာခြင့္မရတာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ရိွခဲ့ပါၿပီ။ ဒါမ်ိဳးေတြကို ေျပာရမွန္းေတာင္ မသိခဲ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ေမွာင္ေနရင္ မီးထြန္းေပးၾကပါ။
ကၽြန္ေတာ္ဟာ ယံုၾကည္ရာ အိပ္မက္လမ္းကို ေရာက္ေအာင္သြားဖို႕ ဆက္လက္ခ်ီတက္ဆဲပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ၀ါသနာပါရာ လူမွဳေရးလုပ္ငန္းေတြမွာ အခ်ိန္ေပး လုပ္ကိုင္ေနဆဲပါ။ တုိင္းျပည္အတြက္ အုတ္တစ္ခ်ပ္ သဲတစ္ပြင့္ပဲ ျဖစ္ခ်င္ပါတယ္။ အုတ္တံတုိင္းႀကီးနဲ႕ သဲမုန္တုိင္းႀကီး မျဖစ္ခ်င္ပါဘူး။ အခ်ိန္တန္ရင္ အားလံုး ေသရမွာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ေလာကႀကီးအတြက္ ဘာေတြလုပ္ခဲ့ၿပီးၿပီလဲဆိုတာ စဥ္းစားရင္း တန္ဖိုးရိွတဲ့ အတၱသမားတစ္ေယာက္ မနာလိုသူရဲ႕ အမုန္းေတြကို အၿပံဳးေတြနဲ႕ ရင္ဆိုင္ေနမွာပါ။
အခုေတာ့ ဇူလိုင္အိပ္မက္ရဲ႕ သမုိင္းေၾကာင္းကို ေတြးေတာရင္း ေန႕အိပ္မက္အတြက္ ယံုၾကည္ရာလမ္းကို ေဖာက္ရင္းေပါ့ဗ်ာ။
Sunday, December 6, 2009
Saved 33 lives
Saved
33
lives
Mr. July, 28 - Snr. Consultant and Regular Blood Donor
Youth Donor Club, Singapore Red Cross
Saturday, December 5, 2009
Fighting the HIV stigma
နာမည္ပ်က္ေလး ရိွခဲ့လို႕... လူတကာေတြက ေရွာင္ဖယ္ၾကတယ္ ဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ လူ႕ေဘာင္ေလာကမွာ ျမင္ေတြ႕ေနၾကမို႕ သိပ္ၿပီးမဆန္းလွပါဘူး။ တံဆိပ္ေတြ ကပ္ၾကတာ လူေတြရဲ႕ သဘာ၀ပါ။ တံဆိပ္ကပ္တဲ့ ေနာက္ကြယ္မွာ အတူတြဲပါလာတဲ့ တန္ျပန္သက္ေရာက္မွဳ အက်ိဳးဆက္ေတြကိုေတာ့ သတိထားမိၾကတဲ့သူ ရိွသလို သတိမမူမိတဲ့သူလည္း ရိွၾကမွာပါ။ ငါနဲ႕မဆုိင္ပါဘူး ဆိုၿပီး ဘာသိဘာသာ ေနၾကတဲ့သူေတြလည္း ရိွၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လူ႕ဘ၀ဆိုတာ စက္၀ိုင္းတစ္ခုလို လည္ေနတတ္တယ္။ စက္၀ိုင္းေတြ လႊမ္းမိုးေနတဲ့ လူ႕ဘ၀မွာ မဆိုင္ပါဘူး ဆိုတဲ့သူေတြဆီ အက်ိဳးဆက္တစ္ခု ေရာက္မလာႏုိင္ဘူးလုိ႕ မေျပာႏုိင္ဘူးေလ။
ေလးလံုးေရာဂါ ဆိုလို႕ မ်က္မွန္တပ္တဲ့ လူေတြကိုမ်ား ေျပာသလားေပါ့... ဆိုၿပီး တပ္ထားတဲ့ မ်က္မွန္ေတာင္ ကိုယ့္ဘာသာ ျပန္စမ္းမိတယ္။ အဲဒီေကာင္မ ေအကိုက္ေနတယ္ေတာ့... ရပ္ကြက္ထဲမွာ တုိးတိုးတိတ္တိတ္ အတင္းခ်တယ္။ မ်က္ႏွာ ရွစ္ေခါက္ခ်ိဳးနဲ႕ ႏွာေခါင္းရွံဳ႕တယ္။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ စကား၀ွက္ေလးနဲ႕ ေအ၀မ္းဒီဖိုက္ ဆိုပဲ။ အဲဒီကေန ခြဲျခားဆက္ဆံမွဳေတြ ျဖစ္လာတယ္။ ေတာထုတ္ခ်င္လာတယ္။ ေ၀းေ၀းေရွာင္တယ္။
လမ္းဆံုလမ္းခြေတြမွာ ကုရာနိတၳိ ေဆးမရိွ... ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ႀကီးေတြ ေထာင္လိုက္ေတာ့ အေျခအေန ပိုဆိုးသြားတယ္။ နဂိုကမွ ခြဲျခားဆက္ဆံခံရတဲ့အထဲ အဲဒီလိုျမင္လုိက္ရေတာ့ လူေတြရဲ႕ တကိုယ္ေကာင္းဆန္ အတၱကို မီးကူထိုးေပးလိုက္သလို ျဖစ္ကုန္တယ္။ ေရာဂါပိုး ကူးစက္ခံရမွာ ေၾကာက္ၿပီး ခြဲျခားဆက္ဆံမွဳေတြ မ်ားလာတယ္။ တကယ္ေတာ့ ေလာကမွာ ကုမရတဲ့ ေရာဂါေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ ေသြးတိုးေရာဂါ၊ ႏွလံုးေရာဂါ၊ ဆီးခ်ိဳေရာဂါ၊ ဘီပိုး၊ ေသြးကင္ဆာ... ဘယ္မွာ အရွင္းေပ်ာက္ေအာင္ ကုလို႕ရလို႕လဲ။ ေရာဂါသက္သာေအာင္ အေျခအေန ပိုမဆိုးေအာင္ပဲ လုပ္လို႕ရတာမ်ိဳးပါ။ ေအလည္း ဒီအတုိင္းပါပဲ။ ေပ်ာက္ေအာင္ ကုလို႕မရပါဘူး။ ဒါျဖင့္ ဘာကြာလို႕မ်ား လူေတြက အသည္းအသန္ ေၾကာက္လန္႕ေနရသလဲ။
လိင္အေပ်ာ္အပါး လိုက္စားျခင္းကို ေရွာင္က်ဥ္ပါ... မိမိဇနီးခင္ပြန္းအေပၚမွာ သစၥာရိွပါ... တစ္လင္ တစ္မယားစနစ္ က်င့္သံုးပါ... ဆိုတဲ့ လူျမင္ကြင္းမွာ ေထာင္ထားတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ႀကီးေတြေၾကာင့္ ႏွာဘူးက်လို႕ တဏွာႀကီးတဲ့ ကာမဘီလူးေတြပဲ ေအအိုင္ဒီအက္စ္ ေရာဂါရသလို လူေတြက ထင္ကုန္ၾကတယ္။ ဒီေရာဂါရိွရင္ ေယာက်ာ္းေလးဆို ႏွာဘူး သို႕မဟုတ္ ဂန္ဒူးလို႕ ထင္ၾကတယ္။ မိန္းခေလးဆို အရပ္ပ်က္မ ရြစိစိန္ သို႕မဟုတ္ ေအာက္အီးအြတ္ေပါ့။ ကဲ... ဥမမယ္ စာမေျမာက္ေသးတဲ့အရြယ္ ကေလးငယ္ေတြကို ဘယ္လုိ ေျပာၾကအံုးမလဲ။ ဘယ္တံဆိပ္ ကပ္ၾကအံုးမလဲ။ တကယ္ေတာ့ ေရာဂါေဘးတားဆီးတဲ့ ေနရာကေန မေမွ်ာ္မွန္းထားပဲ ျဖစ္လာတဲ့ ေဘးထြက္ဆိုးက်ိဳးကို နာမည္ပ်က္တစ္ခုအေနနဲ႕ ဘ၀တစ္သက္စာ အလူးအလိမ့္ အလဲအကြဲ ခံစားရတာက အိတ္ခ်္အိုင္ဗီြပိုး ကူးစက္ခံလိုက္ရတဲ့ အသိုင္းအ၀ိုင္းပါပဲ။
အိတ္ခ်္အိုင္ဗြီပိုးက လိင္အေပ်ာ္အပါး တစ္ခုတည္းကေန ကူးတာ မဟုတ္မွန္း အခုအခ်ိန္မွာ အေတာ္မ်ားမ်ား နားလည္သိရိွၿပီးသားပါ။ ထပ္ခါတလဲလဲ အသံုးျပဳတဲ့ ေဆးထိုးအပ္ေတြ၊ စနစ္တက် မရိွလွတဲ့ ေသြးသြင္း ကုသမွဳေတြေၾကာင့္ ေရာဂါပိုး ကူးစက္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါေတြကို သိေပမယ့္လည္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ပတ္၀န္းက်င္မွာ အိတ္ခ်္အိုင္ဗီြပိုး ရိွတဲ့သူေတြကို ႏွိမ့္ခ်ဆက္ဆံမွဳေတြ ေရွာင္ခြာဖယ္က်ဥ္မွဳေတြ ရိွေနတုန္းပါပဲ။ အဲဒီလို ခြဲျခားဆက္ဆံမွဳေၾကာင့္ နာမည္ဆိုးေတြ ျဖစ္ေစကုန္တယ္။ နာမည္ပ်က္ကုန္တယ္။ အရိပ္မည္းႀကီး မိုးကုန္တယ္။
နာမည္ဆိုး အရိပ္မည္းေၾကာင့္ ဘာေတြျဖစ္ကုန္လဲ။ ေရာဂါပိုး ရိွေၾကာင္း ေျပာရမွာ ရွက္လာတယ္။ အျပစ္တစ္ခု ရိွသလို ခံစားလာရတယ္။ လူေတြကို ေၾကာက္လာတယ္။ ခံယူခ်က္ေတြ မွားလာတယ္။ အမူအက်င့္ေတြ ေျပာင္းကုန္တယ္။ တခ်ိဳ႕က ေလာကႀကီးကို အရြဲ႕တုိက္ၾကတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ေရာဂါပိုးကို ဆက္လက္ ျဖန္႕ျဖဴးတယ္။ တခ်ိဳ႕က ဇာတ္ျမွဳပ္ၿပီး ဘ၀ကို အျမန္ အဆံုးသတ္ခ်င္လာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သတ္ေသတယ္။ အဲဒီကေန ထြက္ေပၚလာတဲ့ အက်ိဳးဆက္ကေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးစရာ မဟုတ္တာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။
နာမည္ပ်က္ျဖစ္ေစတဲ့ အရာေတြက အမ်ားႀကီးပါ။ အလြယ္တကူ ျမင္ႏုိင္တဲ့အရာကေတာ့ ရပ္ကြက္ထဲမွာ အတင္းေျပာတာပါပဲ။ အတင္းေျပာတာက အေတာ္ေလး ေျပာလို႕ ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေျပာခံရတဲ့ လူအတြက္ေတာ့ မေကာင္းပါဘူး။ အတင္းေျပာခံရတဲ့ လူအေနနဲ႕ လူ႕အသိုင္းအ၀ိုင္းကေန တျဖည္းျဖည္း ေ၀းကြာလာပါတယ္။ အတင္းေျပာခံရမွာ ေၾကာက္ၿပီး သူ႕မွာ ေရာဂါရိွေနေၾကာင္း ဖြင့္ေျပာရဲတဲ့ သတၱိေတြလည္း ေလွ်ာ့နည္းကုန္တယ္။ ေရာဂါရိွမွန္း မသိတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ အက်ိဳးဆက္က ဘာလဲ။ ျမင္ၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။
ဒီအေၾကာင္းကိုေရးရင္ က်မ္းတစ္ေစာင္ ဖြဲ႕လို႕ရပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ အႏွစ္ခ်ဳပ္ တုိက္တြန္းခ်င္တာက ေရာဂါပိုး ရိွတဲ့သူေတြကို ခြဲျခားဆက္ဆံႏွိမ့္ခ်မွဳေတြ မလုပ္ပါနဲ႕။ နာမည္ မဖ်က္ၾကပါနဲ႕။ ႏွာေခါင္း မရွံဳ႕ပါနဲ႕။ အတင္း မတုပ္ပါနဲ႕။ သူတုိ႕ကို ပံုမွန္အတုိင္း ဆက္ဆံပါ။ စကားေျပာပါ။ ၾကင္နာပါ။ ေဖးမပါ။ ကူညီပါ။ ေရာဂါပိုး ရိွတဲ့သူရဲ႕ ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ နားေထာင္ေပးပါ။ စိတ္၀င္တစား ျပန္လည္ေဆြးေႏြးပါ။ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္ အသိုင္းအ၀ိုင္းမွာလည္း ခြဲျခားဆက္ဆံႏွိမ့္ခ်မွဳေတြ မျဖစ္ရေအာင္ ၀ိုင္း၀န္း ကာကြယ္ တားဆီးေပးၾကပါ။ ကိုယ္တုိင္ ဦးေဆာင္ၿပီး လွဳပ္ရွားျပပါ။ မီဒီယာေတြကလည္း လႊဲမွားတဲ့ အသိတရားေတြ မျဖစ္ရေလေအာင္ ေသခ်ာ စိစစ္ေလ့လာၿပီး ပညာေပးေတြ ျပဳလုပ္ေပးေစလိုတယ္။
ေနခြင့္ရတဲ့အခုိက္မွာ ကမာၻေလာကႀကီးကို လွပေစခ်င္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ အိတ္ခ်္အိုင္ဗီြ ေရာဂါပိုး ရိွေနတာဟာ ရွက္စရာ မဟုတ္ပါဘူး။ အျပစ္တစ္ခုလည္း မဟုတ္ပါဘူးဆိုတာ လက္ခံလိုက္ၾကပါ။ အင္း... ေျပာတာေတာ့ လြယ္ပါတယ္။ ေခါင္းညိမ့္ဖို႕လည္း လြယ္ပါတယ္။ တကယ္လုပ္ဖို႕က အေတာ္ ခက္လွပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ႀကိဳးစားၾကည္႕ရေအာင္ဗ်ာ။
ေလးလံုးေရာဂါ ဆိုလို႕ မ်က္မွန္တပ္တဲ့ လူေတြကိုမ်ား ေျပာသလားေပါ့... ဆိုၿပီး တပ္ထားတဲ့ မ်က္မွန္ေတာင္ ကိုယ့္ဘာသာ ျပန္စမ္းမိတယ္။ အဲဒီေကာင္မ ေအကိုက္ေနတယ္ေတာ့... ရပ္ကြက္ထဲမွာ တုိးတိုးတိတ္တိတ္ အတင္းခ်တယ္။ မ်က္ႏွာ ရွစ္ေခါက္ခ်ိဳးနဲ႕ ႏွာေခါင္းရွံဳ႕တယ္။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ စကား၀ွက္ေလးနဲ႕ ေအ၀မ္းဒီဖိုက္ ဆိုပဲ။ အဲဒီကေန ခြဲျခားဆက္ဆံမွဳေတြ ျဖစ္လာတယ္။ ေတာထုတ္ခ်င္လာတယ္။ ေ၀းေ၀းေရွာင္တယ္။
လမ္းဆံုလမ္းခြေတြမွာ ကုရာနိတၳိ ေဆးမရိွ... ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ႀကီးေတြ ေထာင္လိုက္ေတာ့ အေျခအေန ပိုဆိုးသြားတယ္။ နဂိုကမွ ခြဲျခားဆက္ဆံခံရတဲ့အထဲ အဲဒီလိုျမင္လုိက္ရေတာ့ လူေတြရဲ႕ တကိုယ္ေကာင္းဆန္ အတၱကို မီးကူထိုးေပးလိုက္သလို ျဖစ္ကုန္တယ္။ ေရာဂါပိုး ကူးစက္ခံရမွာ ေၾကာက္ၿပီး ခြဲျခားဆက္ဆံမွဳေတြ မ်ားလာတယ္။ တကယ္ေတာ့ ေလာကမွာ ကုမရတဲ့ ေရာဂါေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ ေသြးတိုးေရာဂါ၊ ႏွလံုးေရာဂါ၊ ဆီးခ်ိဳေရာဂါ၊ ဘီပိုး၊ ေသြးကင္ဆာ... ဘယ္မွာ အရွင္းေပ်ာက္ေအာင္ ကုလို႕ရလို႕လဲ။ ေရာဂါသက္သာေအာင္ အေျခအေန ပိုမဆိုးေအာင္ပဲ လုပ္လို႕ရတာမ်ိဳးပါ။ ေအလည္း ဒီအတုိင္းပါပဲ။ ေပ်ာက္ေအာင္ ကုလို႕မရပါဘူး။ ဒါျဖင့္ ဘာကြာလို႕မ်ား လူေတြက အသည္းအသန္ ေၾကာက္လန္႕ေနရသလဲ။
လိင္အေပ်ာ္အပါး လိုက္စားျခင္းကို ေရွာင္က်ဥ္ပါ... မိမိဇနီးခင္ပြန္းအေပၚမွာ သစၥာရိွပါ... တစ္လင္ တစ္မယားစနစ္ က်င့္သံုးပါ... ဆိုတဲ့ လူျမင္ကြင္းမွာ ေထာင္ထားတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ႀကီးေတြေၾကာင့္ ႏွာဘူးက်လို႕ တဏွာႀကီးတဲ့ ကာမဘီလူးေတြပဲ ေအအိုင္ဒီအက္စ္ ေရာဂါရသလို လူေတြက ထင္ကုန္ၾကတယ္။ ဒီေရာဂါရိွရင္ ေယာက်ာ္းေလးဆို ႏွာဘူး သို႕မဟုတ္ ဂန္ဒူးလို႕ ထင္ၾကတယ္။ မိန္းခေလးဆို အရပ္ပ်က္မ ရြစိစိန္ သို႕မဟုတ္ ေအာက္အီးအြတ္ေပါ့။ ကဲ... ဥမမယ္ စာမေျမာက္ေသးတဲ့အရြယ္ ကေလးငယ္ေတြကို ဘယ္လုိ ေျပာၾကအံုးမလဲ။ ဘယ္တံဆိပ္ ကပ္ၾကအံုးမလဲ။ တကယ္ေတာ့ ေရာဂါေဘးတားဆီးတဲ့ ေနရာကေန မေမွ်ာ္မွန္းထားပဲ ျဖစ္လာတဲ့ ေဘးထြက္ဆိုးက်ိဳးကို နာမည္ပ်က္တစ္ခုအေနနဲ႕ ဘ၀တစ္သက္စာ အလူးအလိမ့္ အလဲအကြဲ ခံစားရတာက အိတ္ခ်္အိုင္ဗီြပိုး ကူးစက္ခံလိုက္ရတဲ့ အသိုင္းအ၀ိုင္းပါပဲ။
အိတ္ခ်္အိုင္ဗြီပိုးက လိင္အေပ်ာ္အပါး တစ္ခုတည္းကေန ကူးတာ မဟုတ္မွန္း အခုအခ်ိန္မွာ အေတာ္မ်ားမ်ား နားလည္သိရိွၿပီးသားပါ။ ထပ္ခါတလဲလဲ အသံုးျပဳတဲ့ ေဆးထိုးအပ္ေတြ၊ စနစ္တက် မရိွလွတဲ့ ေသြးသြင္း ကုသမွဳေတြေၾကာင့္ ေရာဂါပိုး ကူးစက္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါေတြကို သိေပမယ့္လည္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ပတ္၀န္းက်င္မွာ အိတ္ခ်္အိုင္ဗီြပိုး ရိွတဲ့သူေတြကို ႏွိမ့္ခ်ဆက္ဆံမွဳေတြ ေရွာင္ခြာဖယ္က်ဥ္မွဳေတြ ရိွေနတုန္းပါပဲ။ အဲဒီလို ခြဲျခားဆက္ဆံမွဳေၾကာင့္ နာမည္ဆိုးေတြ ျဖစ္ေစကုန္တယ္။ နာမည္ပ်က္ကုန္တယ္။ အရိပ္မည္းႀကီး မိုးကုန္တယ္။
နာမည္ဆိုး အရိပ္မည္းေၾကာင့္ ဘာေတြျဖစ္ကုန္လဲ။ ေရာဂါပိုး ရိွေၾကာင္း ေျပာရမွာ ရွက္လာတယ္။ အျပစ္တစ္ခု ရိွသလို ခံစားလာရတယ္။ လူေတြကို ေၾကာက္လာတယ္။ ခံယူခ်က္ေတြ မွားလာတယ္။ အမူအက်င့္ေတြ ေျပာင္းကုန္တယ္။ တခ်ိဳ႕က ေလာကႀကီးကို အရြဲ႕တုိက္ၾကတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ေရာဂါပိုးကို ဆက္လက္ ျဖန္႕ျဖဴးတယ္။ တခ်ိဳ႕က ဇာတ္ျမွဳပ္ၿပီး ဘ၀ကို အျမန္ အဆံုးသတ္ခ်င္လာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သတ္ေသတယ္။ အဲဒီကေန ထြက္ေပၚလာတဲ့ အက်ိဳးဆက္ကေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးစရာ မဟုတ္တာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။
နာမည္ပ်က္ျဖစ္ေစတဲ့ အရာေတြက အမ်ားႀကီးပါ။ အလြယ္တကူ ျမင္ႏုိင္တဲ့အရာကေတာ့ ရပ္ကြက္ထဲမွာ အတင္းေျပာတာပါပဲ။ အတင္းေျပာတာက အေတာ္ေလး ေျပာလို႕ ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေျပာခံရတဲ့ လူအတြက္ေတာ့ မေကာင္းပါဘူး။ အတင္းေျပာခံရတဲ့ လူအေနနဲ႕ လူ႕အသိုင္းအ၀ိုင္းကေန တျဖည္းျဖည္း ေ၀းကြာလာပါတယ္။ အတင္းေျပာခံရမွာ ေၾကာက္ၿပီး သူ႕မွာ ေရာဂါရိွေနေၾကာင္း ဖြင့္ေျပာရဲတဲ့ သတၱိေတြလည္း ေလွ်ာ့နည္းကုန္တယ္။ ေရာဂါရိွမွန္း မသိတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ အက်ိဳးဆက္က ဘာလဲ။ ျမင္ၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။
ဒီအေၾကာင္းကိုေရးရင္ က်မ္းတစ္ေစာင္ ဖြဲ႕လို႕ရပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ အႏွစ္ခ်ဳပ္ တုိက္တြန္းခ်င္တာက ေရာဂါပိုး ရိွတဲ့သူေတြကို ခြဲျခားဆက္ဆံႏွိမ့္ခ်မွဳေတြ မလုပ္ပါနဲ႕။ နာမည္ မဖ်က္ၾကပါနဲ႕။ ႏွာေခါင္း မရွံဳ႕ပါနဲ႕။ အတင္း မတုပ္ပါနဲ႕။ သူတုိ႕ကို ပံုမွန္အတုိင္း ဆက္ဆံပါ။ စကားေျပာပါ။ ၾကင္နာပါ။ ေဖးမပါ။ ကူညီပါ။ ေရာဂါပိုး ရိွတဲ့သူရဲ႕ ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ နားေထာင္ေပးပါ။ စိတ္၀င္တစား ျပန္လည္ေဆြးေႏြးပါ။ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္ အသိုင္းအ၀ိုင္းမွာလည္း ခြဲျခားဆက္ဆံႏွိမ့္ခ်မွဳေတြ မျဖစ္ရေအာင္ ၀ိုင္း၀န္း ကာကြယ္ တားဆီးေပးၾကပါ။ ကိုယ္တုိင္ ဦးေဆာင္ၿပီး လွဳပ္ရွားျပပါ။ မီဒီယာေတြကလည္း လႊဲမွားတဲ့ အသိတရားေတြ မျဖစ္ရေလေအာင္ ေသခ်ာ စိစစ္ေလ့လာၿပီး ပညာေပးေတြ ျပဳလုပ္ေပးေစလိုတယ္။
ေနခြင့္ရတဲ့အခုိက္မွာ ကမာၻေလာကႀကီးကို လွပေစခ်င္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ အိတ္ခ်္အိုင္ဗီြ ေရာဂါပိုး ရိွေနတာဟာ ရွက္စရာ မဟုတ္ပါဘူး။ အျပစ္တစ္ခုလည္း မဟုတ္ပါဘူးဆိုတာ လက္ခံလိုက္ၾကပါ။ အင္း... ေျပာတာေတာ့ လြယ္ပါတယ္။ ေခါင္းညိမ့္ဖို႕လည္း လြယ္ပါတယ္။ တကယ္လုပ္ဖို႕က အေတာ္ ခက္လွပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ႀကိဳးစားၾကည္႕ရေအာင္ဗ်ာ။
Tuesday, December 1, 2009
Don’t hate me in silence
Photo Credit: www.uniview.co.uk
ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္သူလဲဆုိေတာ့... ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကၽြန္ေတာ္ပါ။ အသက္ ၂၈ ႏွစ္ေက်ာ္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ ကိုဇူလိုင္ပါ။ အိတ္ခ်္အိုင္ဗီြ ေပါ့စတစ္ဗ္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဘယ္သူဘယ္၀ါဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တုိင္ ေျပာျပရဲတာကိုပဲ ကၽြန္ေတာ့္ဘာသာ ဂုဏ္ယူမိေနတယ္။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ေနလို႕ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်စ္ၾက မုန္းၾကမလား။ ဘယ္လိုပံုစံပဲ တုန္႕ျပန္ၾကပါေစ... ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကၽြန္ေတာ္ပါပဲ။ အဲဒီအတြက္နဲ႕ ခင္ဗ်ားတုိ႕ ေတြေ၀ေနမလား၊ စိတ္ရွဳပ္ေနမလား။ မေသခ်ာ မေရရာတာေတြ ရိွေနရင္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ကိုပဲ ေမးလိုက္ပါ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေတာ့ တိတ္တိတ္ေလး မုန္းမေနၾကပါနဲ႕ဗ်ာ။
World AIDS Day - 2009
World AIDS Day - 2009
Subscribe to:
Posts (Atom)
