.:: Download Myanmar Font (WinKalaw New Version) HERE ::.

Friday, December 19, 2008

A piece of gipsy life-2

သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္တုိ႕က ကိုလင္းလို႕ ေခၚၾကတယ္။ သူက ကၽြန္ေတာ္ထက္ ၇ ႏွစ္ေလာက္ ႀကီးမယ္။ သူက အသက္သာႀကီးတာ လူငယ္တစ္ေယာက္လိုပဲ။ လက္ထဲမွာ ေဆးလိပ္တုိ၊ ေက်ာမွာ ေက်ာပိုးအိတ္တစ္လံုးနဲ႕ ေတြ႕ရတတ္တယ္။ တီရွပ္နဲ႕ ေဘာင္းဘီရွည္ ၀တ္တာမ်ားတယ္။ ပုဆိုး၀တ္တာ ရိွေပမယ့္ ေတြ႕ရခဲတယ္။

သူက ကၽြန္ေတာ့္ဆရာမတစ္ေယာက္ရဲ႕ တူပါ။ ဆရာမက ကၽြန္ေတာ္ကို ေတြ႕တုိင္း သူ႕တူနဲ႕ တူတယ္လို႕ ေျပာေလ့ရိွတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ဘယ္သူ႕ကို ေျပာေနမွန္း မသိဘူး။ ဘယ္သူဘယ္၀ွါကို ေျပာမွန္း သိတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ကိုလင္းက ေဘာ္ဒါေတြ ျဖစ္ေနၿပီးၿပီ။ ဘာေတြ တူသလဲ ဆုိေတာ့... ပိန္ပိန္ပါးပါး ျဖစ္တာ တူတယ္။ စက္မွဳေက်ာင္းသား ျဖစ္တာ တူတယ္။ ေနာက္ၿပီး ႏွစ္ေယာက္စလံုးက မ်က္မွန္သမားေတြပဲ။

သူက တကယ့္ကို ေလႏွင္ရာလႊင့္တဲ့ ဂ်စ္ပစီတစ္ေယာက္ပါပဲ။ အစိုးရ၀န္ထမ္း အရာရိွတစ္ဦး ျဖစ္ေပမယ့္ သူဟာ လူေပ်ာ္တစ္ေယာက္ပါ။ အဆင္ေျပတဲ့ သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္းေတြရဲ႕ အိမ္မွာ အဆင္ေျပသလို အိပ္တယ္။ သူ႕မွာ အိမ္ရိွေပမယ့္ အဲဒီအိမ္မွာ ညအိပ္တာ ခပ္ရွားရွားပဲ။ သူအၿမဲလြယ္ထားတဲ့ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲမွာ သြားတုိက္ေဆး၊ သြားပြတ္တံ၊ မ်က္ႏွာသုတ္ပု၀ါ၊ မုတ္ဆိတ္ရိတ္စက္ အကုန္ပါတယ္။ စိတ္ကို ေပါ့ေပါ့ပါးပါး လႊတ္ထားေလ့ရိွတယ္။ ေနခ်င္သလို ေနတတ္တယ္။ ဂုဏ္ေတြ ပကာသနေတြ သိကၡာေတြကို ဂရုမထားဘူး။

တစ္ခါက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္ရင္း သူက ေျပာပါတယ္... ငါက ပန္႕ခ္တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္က ျပန္ေျပာတယ္... ဟာ ကိုလင္းက ပန္႕ခ္ မဟုတ္ေလာက္ပါဘူး။ ပန္႕ခ္ေတြက ၾကက္ေမာက္လို ဆံပင္ေတြ ေထာင္ထားၾကတာ။ မ်က္ႏွာမွာလည္း ကြင္းေတြ အေပါက္ေတြနဲ႕။ လွ်ာေတာင္ အလြတ္ေပးတာ မဟုတ္ဘူး။ လက္ပတ္ေတြ လည္ပတ္ေတြကလည္း ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္ ဆူးခၽြန္ေတြနဲ႕။ ကိုလင္းက ဆံပင္ပံုစံ ေဘးခြဲႀကီးနဲ႕။ အေပါက္ဆိုလို႕ နားေပါက္ေတာင္ မရိွ။ ဘယ္လုိျဖစ္ၿပီး ပန္႕ခ္ ျဖစ္မလဲဗ်။

သူက ျပန္ေျပာပါတယ္။ ဟ... နားကြင္းေတြပါမွ ၾကက္ေမာက္ေတြ ေထာင္ထားမွ ပန္႕ခ္လို႕ ဘယ္သူ ေျပာလဲကြ။ ပန္႕ခ္ဆိုတာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေပ်ာ္သလို ေနတတ္တဲ့သူေတြကြ။ စိတ္ထင္ရာ လုပ္တတ္တဲ့ လူစားေတြ။ ငါလည္း လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္ေနတာပဲေလ။ ေနာက္ၿပီး ငါက ပန္႕ခ္သီခ်င္းေတြ ႀကိဳက္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ငါက ပန္႕ခ္ကြ... တဲ့။ သူ႕စကားၾကားမိမွပဲ ပန္႕ခ္ေတြကို သိပ္အျမင္မကပ္ေတာ့ဘူး။ ၾကည္႕လို႕ ရသြားတယ္။

လူငယ္အမ်ားစုက သူ႕ကို ခ်စ္ၾကခင္ၾကတယ္။ သူနဲ႕ ေပါင္းရတာကို ေပ်ာ္ၾကတယ္။ သူက သူရဲ႕ႏိုင္ငံျခား အေတြ႕အႀကံဳေတြကို ေျပာျပတတ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သူက ေပါက္တက္ကရ ရီစရာဟာသေတြ ေျပာတတ္သလို အခ်စ္အေၾကာင္းေတြလည္း ေလးေလးနက္နက္ထားၿပီး ေဆြးေႏြးတတ္တယ္။ သူနဲ႕အတူ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ထုိင္ရင္ ဂီတေလာကအေၾကာင္း၊ သီခ်င္းေတြအေၾကာင္းလည္း ၾကားရတယ္။ လူငယ္အခ်င္းခ်င္းျဖစ္တဲ့ ျပသနာ အမ်ားစုမွာေတာ့ သူက ၾကားေနေလ့ရိွတယ္။ အမုန္းမခံတာေပါ့။

နာဂစ္ျဖစ္ၿပီးတုန္းက သူလည္း ရံုးမတက္ရမယ့္အတူူတူ အက်ိဳးရိွတာ လုပ္ၾကတာေပါ့ဆိုၿပီး လူငယ္ေတြနဲ႕အတူ နာဂစ္ကယ္ဆယ္ေရးလုပ္ငန္းေတြကို အခ်ိန္ျပည္႕ လုပ္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ေရေပးေ၀တဲ့အလုပ္မွာ လုပ္တုန္းက သူက ငါးထပ္ႀကီးဘုရားရိွတဲ့ ရပ္ကြက္မွာ အဓိက တာ၀န္ယူပါတယ္။ အဲဒီရပ္ကြက္ကလည္း ထူးထူးျခားျခားပဲ။ ေရလာခပ္တဲ့သူ အမ်ားစုက မိန္းမ၀၀ႀကီးေတြ။ ပင္ပင္ပန္းပန္း အလုပ္ေတြကို ေယာက်ာ္းေတြက မလုပ္ပဲ မိန္းမေတြက လုပ္ၾကတဲ့ ရပ္ကြက္ေပါ့။ ေရပံုး ၂ ပံုးကို ဆိုင္းထမ္းႀကီးေတြနဲ႕ အေခါက္ေခါက္ သယ္ေနၾကပံုမ်ား ဆလံသမိတယ္။ ညမိုးေမွာင္တဲ့အထိ မနားတမ္း အိမ္အတြက္ ေရျဖည္႕ၾကတာ။

အဲဒီရပ္ကြက္က ေရႊဂံုတိုင္ေဆးခန္းနဲ႕ နီးေတာ့ အေဆာင္ငွားေနတဲ့ သူနာျပဳဆရာမေလးေတြလည္း အမ်ားႀကီး ရိွပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ အေဒၚႀကီးက အေဆာင္ပိုင္ရွင္ေတြ ျဖစ္မယ္ ထင္တယ္။ ကိုလင္းကို သေဘာက်လြန္းလို႕ ႀကိဳက္တဲ့ သူနာျပဳဆရာမေလး ေတြ႕ရင္ေျပာပါ။ သူတို႕ အဆင္ေျပေအာင္ နားခ်ေပးမယ္ ဆိုတာႀကီးပဲ။ ကိုလင္းကလည္း ကိုလင္းပဲ။ တကယ္ကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္တဲ့ ေရလာခပ္တဲ့သူေတြ မပ်င္းရေအာင္ တစ္မ်ိဳးၿပီး တစ္မ်ိဳး ေျပာေနတာပါပဲ။ သူက အတည္ေပါက္နဲ႕လည္း ေနာက္တတ္ေတာ့ ပြဲစည္တာေပါ့။ ေရေပးတဲ့ေနရာမွာ ေဆာင့္ေၾကာင့္ေလး ထိုင္၊ ေရပိုက္ေလး ကိုင္ၿပီး ေဆးေပါ့လိပ္ခဲေနတဲ့ ကိုလင္းပံုစံက တမူထူးျခားပါတယ္။ အဲဒီေနရာမွာ ၁၅ ရက္ေလာက္ ေရလွဴခဲ့တာဆိုေတာ့ ရပ္ကြက္တစ္ခုလံုး သူနဲ႕ အေတာ္ေလး ခင္သြားပါတယ္။

တစ္ခါ ေရေပးေနတဲ့အခ်ိန္ ကုိလင္းနဲ႕အတူ ၀ိုင္းလုပ္ေပးတဲ့ ေကာင္ေလးေတြက သီခ်င္းဆိုၾကတယ္။ အဲဒါကို အမူးသမားတစ္ေယာက္က ဒီေလာက္ ေခတ္ပ်က္ေနတဲ့အခ်ိန္ မင္းတုိ႕က သီခ်င္းဆိုၿပီး ေပ်ာ္ေနရသလားဆိုၿပီး လာရစ္ပါတယ္။ ေကာင္ေလးေတြကလည္း ေခတဲ့သူေတြမွ မဟုတ္တာ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ရပ္ကြက္ထဲက ဖိုက္တာ ေပါက္စေတြေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကိုလင္းက ရန္အျဖစ္မခံပါဘူး။ ၾကားထဲကေန ၀င္ၿပီး ေတာင္းပန္တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အမူးသမားက အေလွ်ာ့ေပးမွန္းသိေတာ့ ေရာင့္တက္ၿပီး ပိုရစ္လာေရာ။ အဲဒီမွာ ပြဲက စတာပါပဲ။

ကိုလင္းနဲ႕ေကာင္ေလးအုပ္စု ဘာမွ မလုပ္လုိက္ရပါဘူး။ ေရလာခပ္ေနတဲ့ မိန္းမအုပ္ႀကီးက က်ီးအာသလို ၀ိုင္းေျပာလိုက္ၾကတာ အမူးသမားႀကီး အမူးေတာင္ ေျပသြားတယ္။ အမူးမေျပလို႕လဲ မရဘူးေလ။ ထမ္းပိုးေတြ ကိုင္ထားတဲ့ ၀၀တုတ္တုတ္ အေဒၚႀကီးေတြၾကားမွာ အခန္႕မသင့္ရင္ အသက္ေတာင္ ေပ်ာက္သြားႏိုင္တယ္။ အဲဒီ အမူးသမားလည္း ေနာက္ေန႕က စၿပီး ေရေပးတဲ့ေနရာမွာ ကိုလင္းတုိ႕နဲ႕ အဖြဲ႕က်သြားပါတယ္။ ေဆးလိပ္ ၀ယ္ေပးတာတုိ႕၊ ေရေႏြးၾကမ္းအိုး လာေပးတာတုိ႕၊ ေရပိုက္ကိုင္ေပးတာတုိ႕ ၀ိုင္းကူလုပ္ေပးရွာပါတယ္။ ညပိုင္းက်ေတာ့ ကိုလင္းတို႕နဲ႕ အတူစုၿပီး ေသာက္ၾကတာလည္း ပါတာေပါ့ဗ်ာ။ ကိုလင္းတုိ႕က အဲဒီလိုမ်ိဳးဗ်။

8 comments:

tututha said...

ဖတ္ရတာ တန္းလန္းႀကီး ... ၿပီးၿပီလားဟ

strike said...

ဟဲ႔ တန္းလန္းႀကီး၊အဲ႔လိုေတြလုပ္လြန္းလို႔လည္း JD ကို ဟိုခ်ာတိတ္မက အေၿဖမေပးတာေနမွာ။

လင္း said...

ကိုလင္းအေၾကာင္းကိုမလင္းလာဖတ္တယ္

khin oo may said...

အခုမွ အစရွီေသးတယ္ ဘယ္ၿပီးဦးမွာလဲ။ ဒါေပမဲ႕ ဆက္ေရးမယ္ မထင္ဘဴး။

ရႊန္းမီ said...

ဒီတစ္ေယာက္လည္း သူငယ္ခ်င္းကို သတိရေနပံုပဲ..။

BLACK DREAM said...

ေစတနာအက်ိဳးေပးဆိုတာ ဒါမ်ိဳးထင္ပါတယ္ အစ္ကိုရာ :)

အလွတရား said...

ဟာ က်ေနာ္က အေပၚက ပုိစ့္က စဖတ္လာတာဗ်..
သေဘာက်တယ္ဗ်ာ..
ေရးထားတာ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးနဲ႔
..ေပမဲ့...

su wai said...

ဟုတ္တယ္ အကုိေရ.. ကိုလင္းႀကီးက ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္ၿပီး ခင္ဖို႔ေကာင္းတယ္.. နာဂစ္ျဖစ္ၿပီးခါစ ကယ္ဆယ္ေရး အလွဴေတြ လုိက္လုပ္တုန္းက ဆံုဖူးတယ္.. အတည္ေပါက္ႀကီးနဲ႔ ေနာက္တတ္လို႔ ရီေနရတယ္