.:: Download Myanmar Font (WinKalaw New Version) HERE ::.

Sunday, April 12, 2009

Past Moments of Thingyan

သႀကၤန္ဆိုတာ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ႏွစ္သစ္ကူး ရိုးရာပြဲေတာ္ေလးတစ္ခုပါ။ ျမန္မာျပည္မွာ ေပါက္ဖြားရွင္သန္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာလည္း သႀကၤန္ရဲ႕ အမွတ္တရအခ်ိန္ေတြ အနည္းနဲ႕အမ်ားဆိုသလို ရိွေနမွာ အေသအခ်ာပါပဲ။ အဲဒါေတြကို ရိပ္မိထားပံုရတဲ့ မိုးခါးက အမွတ္ရေနေသာ သႀကၤန္အခ်ိန္ေလးမ်ားအေၾကာင္း ေရးေပးပါဆုိၿပီး Tagလိုက္လို႕ လြမ္းေမာဖြယ္ရာ အတိတ္ကမာၻဆီကို အေတြးစႀကၤာျဖန္႕ရပါအံုးမယ္။

ဟိုးငယ္ငယ္ကေလးဘ၀ကေန အလယ္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀အထိ သႀကၤန္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ သက္ဆိုင္ ဆက္ႏြယ္မွဳ မရိွခဲ့ပါဘူး။ သႀကၤန္အတြင္းမွာ အေပ်ာ္လြန္ေနၿပီး သတိလက္လြတ္ ေမာင္းတတ္တဲ့ ကားေတြရဲ႕ အႏၱရာယ္ကုိ စိုးရိမ္ရွာတဲ့ မာမားက ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ကို သႀကၤန္မွာ အိမ္ျပင္ထြက္ခြင့္ ပိတ္ေလ့ရိွပါတယ္။ စည္းကမ္းႀကီးတဲ့ မာမားရဲ႕ ထိန္းကြပ္မွဳေအာက္မွာ သူမ်ားတကာေတြ ေပ်ာ္ေနၾကတဲ့ သႀကၤန္ဆိုတာကို ကားဂိုေဒါင္ထဲကေန ေခ်ာင္းၾကည္႕ခဲ့ရတယ္။ အိမ္မ်က္ေစာင္းထိုးမွာ ေဆာက္ထားတဲ့ အုန္းလက္မ႑ပ္က သႀကၤန္သီခ်င္းေတြကို နားေထာင္ရင္း သႀကၤန္ကားေတြ လမ္းထဲကို ၀င္လာတဲ့အခ်ိန္ကို ေမွ်ာ္ေနမိတတ္တယ္။ သႀကၤန္အႀကိဳေန႕ကေန အတက္ေန႕အထိ အိမ္ေရွ႕လမ္းေပၚမွာ ေရပက္ေဆာ့ကစားေနတဲ့ အရြယ္ေပါင္းစံု ေပ်ာ္ရႊင္ေနတာကို အိမ္ထဲကေန လွမ္းၾကည္႕ၿပီး အေပ်ာ္ေတြ ကူးေနခဲ့မိတယ္။

တခါတေလေတာ့ ပါပါးက ေရထြက္ပက္ခြင့္ေပးပါတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ အတက္ေန႕ ညေနပိုင္းေလာက္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ေတြ တခုခုျဖစ္မွာ စိုးရိမ္လို႕ သူကိုယ္တုိင္လည္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႕အတြက္ ေရခပ္ေပးရင္း အနားမွာ အခ်ိန္ျပည္႕ ေစာင့္ေနေပးပါတယ္။ အတက္ေန႕မို႕လို႕ အပီအျပင္ ေဆာ့ရမယ္ မထင္ပါနဲ႕။ သံုးနာရီေလာက္ ေရေဆာ့ၿပီးရင္ အိမ္ထဲျပန္၀င္ဖို႕ မာမားက လွမ္းေခၚပါၿပီ။ သူမ်ားတကာေတြေတာ့ အရိွန္ေကာင္းေနတုန္းေပါ့။ ေရခြက္ေလးနဲ႕ ေရပက္ခဲ့ရတဲ့ ကေလးဘ၀မွာ စတီးေရျပြတ္ကို လိုခ်င္ခဲ့မိတယ္။ အဲဒါကိုလည္း ပါပါးပဲ ၀ယ္ေပးခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ အတက္ေန႕ေလာက္ပဲ ေရေဆာ့ရေတာ့ ေရျပြတ္ေတြလည္း အသစ္အတုိင္းပါပဲ။ ေရျပြတ္ထဲက ၀ါရွာေတြေလာက္ပဲ ေဆြးကုန္တာရိွတယ္။

တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀ ေရာက္ေတာ့ သႀကၤန္ကားနဲ႕ အလည္ထြက္ဖူးတယ္။ ေက်ာင္းက မိန္းခေလး သူငယ္ခ်င္း အရင္းအျခာႀကီးေတြ ေရပက္ခံထြက္မယ့္ကားမွာ ေယာက်ာ္းေလး အင္အားနည္းလုိ႕ အေဖာ္အျဖစ္ လိုက္ေပးဖူးတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ မိဘကလည္း ေျပာပါတယ္။ နင္တုိ႕က က်ားမဟုတ္တဲ့ က်ားေတြျဖစ္လို႕ ငါ့သမီးကို လႊတ္တာတဲ့။ နင္တို႕ေတြ မပါရင္ ငါတုိ႕ စိတ္မခ်ဘူးတဲ့။ အဲဒါနဲ႕ပဲ အဲဒီသႀကၤန္ကားေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ေတြ မိန္းမစိုးဘ၀ကို ေရာက္ရပါေလေရာ။ ၾကက္သားေပါက္ေလးေတြကို ေတာင္ပံႀကီးျဖန္႕ၿပီး ကာေနရတဲ့ ၾကက္မႀကီးကို ျဖစ္ေရာပဲဗ်ာ။ ေပ်ာ္သလားဆိုေတာ့ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ မဟုတ္တဲ့အတြက္ မေပ်ာ္မိသလိုပဲ။ အင္းလ်ားလမ္းမွာလည္း ကားလမ္းပိတ္မိၿပီး တေနကုန္လံုး ေနေျခာက္လွန္းခံလိုက္ရေတာ့ အီစလံေ၀သြားတာပါပဲ။ အင္းလ်ားလမ္းကို ကၽြန္ေတာ္တို႕ေရပက္ခံကား ၀င္ႏိုင္တဲ့အခ်ိန္မွာ တခ်ိဳ႕မ႑ပ္ေတြ ပိတ္ကုန္ၿပီ။ အဲဒီေတာ့ ေရလည္း မစိုဘူးေပါ့။

ေက်ာင္းၿပီးသြားၿပီးေနာက္ ကိုယ္ပိုင္စီးပြါးေရး လုပ္ျဖစ္ေတာ့ သႀကၤန္ထြက္လည္ျဖစ္ေသးတယ္။ ရပ္ကြက္ထဲက သူငယ္ခ်င္း ဆိုးေပေတြနဲ႕ေပါ့။ သူတုိ႕ေတြက ကိုယ္ပိုင္အတြဲေလးေတြ ရိွၾကေတာ့ ကားေပၚမွာ ပါလာတဲ့ မိန္းမသားေတြအတြက္ ကၽြန္ေတာ္မွာ တာ၀န္မရိွပါဘူး။ ကုိယ့္အတြဲ ကိုယ္တာ၀န္ယူေပါ့။ တာ၀န္ရိွတာက ေရေႏြးၾကမ္း ေသာက္လြန္းတာကို ထိန္းရတာ တစ္ခုပါပဲ။ ေရေႏြးၾကမ္း ေသာက္ၿပီးရင္ ေအးေဆးေနၾကေပမယ့္ လာထိမိရင္ ပါးျပင္ေထာင္တတ္တဲ့ ေျမြေဟာက္ေတြလို လက္စလက္န ျပင္းၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူတုိ႕ကို မ်က္စိေဒါက္ေထာက္ ၾကည္႕ေနရတယ္။ သႀကၤန္ကားေပၚမွာ ဒုတ္၊ တင္းပုတ္၊ သံလက္သီး၊ ခ်ိန္းႀကိဳး၊ ေဘာ့စ္ေဘာရိုက္တံ ဘာတစ္ခုမွ မပါလာတာေတာင္ ကားေရွ႕ခန္းထဲမွာ ၀က္အူလွည္႕ သြားႏွိဳက္ေနလို႕ ျပန္လုေနရေသးတယ္။ အရက္မူးၿပီး ကားေပၚကေန ျပဳတ္က်တဲ့ေကာင္ကလည္း ရိွေသးတယ္။ အခုခ်ိန္ထိ ဘ၀တေလွ်ာက္လံုးမွာ သႀကၤန္ေရပက္ခံထြက္ေဆာ့တာ ၂ ခါပဲ ရိွခဲ့ဖူးတယ္။ ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ လည္တဲ့အေခါက္ထက္ ဆိုးေပေတြနဲ႕ ကဲရတဲ့အေခါက္က ပိုေပ်ာ္ဖို႕ ေကာင္းတယ္။ စိတ္လက္ေပါ့ပါးတယ္။

အိမ္ရဲ႕ တုိက္ရိုက္အုပ္ခ်ဳပ္မွဳ အထိန္းအကြပ္ေအာက္မွာ မရွိေတာ့တဲ့အခ်ိန္... က်န္တဲ့ႏွစ္ရဲ႕ သႀကၤန္ေတြမွာ ဘာလုပ္သလဲဆုိေတာ့... တရားစခန္း၀င္တာ ၂ ႏွစ္ရိွဖူးတယ္။ တစ္ခါက ပုလုေကြးနဲ႕ေပါ့။ လွည္းကူးက ေအာင္သုခေက်ာင္းမွာ ၁၅ ရက္စခန္း၀င္ခဲ့တယ္။ ေနာက္တစ္ခါက သန္လွ်င္ ေအာင္သုခေက်ာင္းမွာပါ။ အဲဒီမွာ ရပ္ကြက္ထဲက ဆိုးေပေလးေတြကို တရားစခန္း သြင္းေပးႏိုင္ခဲ့တယ္။ တခ်ိဳ႕ႏွစ္ေတြမွာေတာ့ ရပ္ကြက္ထဲမွာပဲ ေအးေအးေဆးေဆး ေနတတ္တယ္။ စာအုပ္ေလး ဖတ္လိုက္ ရုပ္ရွင္ေလး ၾကည္႕လုိက္ေပါ့။ ညေနပိုင္းမွာဆို လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ထုိင္ေပါ့။

သႀကၤန္အတြင္း မီးေလာင္ျပင္ႏွစ္ခုမွာ ကူညီဖူးတယ္။ သူမ်ားေတြက ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေရပက္ေနတဲ့အခ်ိန္ ကိုယ္ေတြက မီးသတ္ေနတဲ့အထဲ ေရာက္ေနတယ္။ တစ္ခုက ေဖာ့ကန္မွာ ေလာင္တာ။ တစ္ခုက အေအးခန္း မီးေလာင္တာ။ အေအးခန္းက ၀ါယာေရွာ့ခ္ျဖစ္ၿပီး မနက္ကတည္း မီးေလာင္ေနတာပါ။ တေငြ႕ေငြ႕ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ မီးသတ္ဌာနကို အေၾကာင္းမၾကားပဲ က်ိတ္ၿငိမ္းၾကတယ္။ ေန႕လည္႕က်မွ မီးသတ္ဌာနကို သတင္းပို႕ေတာ့ မီးက အေအးခန္းရဲ႕ နံရံေတြၾကားမွာ လိွဳက္ၿပီး ေလာင္ေနၿပီ။ မီးေတာက္ မႀကီးေပမယ့္ ေဖာ့ေတြကို ေလာင္တာဆိုေတာ့ မီးခိုးေတြ အရမ္းမ်ားလြန္းတယ္။ ေအာက္ဆီဂ်င္ မလံုေလာက္တဲ့အတြက္ အေအးခန္းထဲ၀င္ၿပီး မီးၿငိမ္းေနၾကတဲ့ မီးသတ္ရဲေဘာ္ေတြ မူးေမ့လဲက်တယ္။ အသက္ရွဳကိရိယာေတြက လံုေလာက္မွဳမရိွေတာ့ မ်က္ႏွာကို ေရစို၀တ္ေလးအုပ္ၿပီး မီးသတ္ေနၾကရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ကေတာ့ မူးလဲက်တဲ့သူေတြကို အျပင္ဆြဲထုတ္ၿပီး သတိရေအာင္ ျပန္လုပ္ေပးခဲ့ရတာေပါ့။ အဲဒီမွာ ေၾကာက္ရတာက ဂတ္စ္အိုးေတြပဲ။ အဲဒီအိုးေတြ ထေပါက္ရင္ ရပ္ကြက္တစ္ခုလံုး ေပ်ာက္သြားႏုိင္တယ္။ ရပ္ကြက္ေတာင္ ေပ်ာက္သြားႏိုင္တယ္ ဆုိမွေတာ့ အဲဒီေနရာမွာ ေရာက္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း အစအန ဘယ္ရွာရႏိုင္မလဲ။ စိုးတထိတ္ထိတ္ပါပဲ။ ေနာက္ေန႕မွာ အိမ္က သိသြားေတာ့ အဆူခံထိပါေလေရာ။

မွတ္မွတ္ရရတစ္ခုက ေက်ာင္းေနဘက္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕အေဖ သႀကၤန္အတြင္းမွာ လူႀကီးေရာဂါနဲ႕ ဆံုးသြားတဲ့အတြက္ နာေရးကို အစအဆံုး ကူညီဖူးတယ္။ သူရဲ႕ မိသားစု၀င္ အားလံုးက သႀကၤန္အတြင္းမွာ ဘုန္းႀကီး၀တ္၊ သီလရွင္၀တ္ေနေတာ့ ရပ္ကြက္က လူေတြနဲ႕ေပါင္းၿပီး ႏွစ္ဆန္း ၁ ရက္ေန႕ မေရာက္ခင္ အၿပီး စီစဥ္ခဲ့ရပါတယ္။ ေရပတ္ခံကားေတြ ပိတ္ေနတဲ့ လမ္းတေလွ်ာက္ နာေရးလိုက္ပို႕တဲ့ကားေတြ ထြက္လို႕ရေအာင္ လုပ္ခဲ့ရတယ္။ ဒါေတာင္ မီးသျဂိဳလ္ခြင့္ စာရြက္ အသုဘအိမ္မွာ က်န္ခဲ့လို႕ တစ္ေခါက္ ျပန္ယူရေသးတယ္။ ထိန္ပင္ အသြားအျပန္ ေရပက္ခံ ထြက္သလားမွတ္ရတယ္။ ေရကို မြန္းေနတာပါပဲ။

အခုေတာ့ သႀကၤန္မိုးသီခ်င္းေလးနဲ႕ပဲ...

လက္ဆင့္ကမ္းမယ့္ စာရင္း၀င္သြားသူကေတာ့...
လွိမ့္တုိင္းထြက္တဲ့ မ၀ါဇီ (ခ) အယ္ဂ်ဳႏို
ဆင္ဆာမလြတ္ရွာတဲ့ ဗီလိန္

11 comments:

ZT said...

ေဖာ့ကန္။ အင္း။ သူလည္း အင္းစိန္သား လားမသိ။ :D

khin oo may said...

သိတ္ကူညီတတ္တာဘဲေနာ.္။

khin oo may said...

ိမိန္းမစိုးၿဖစ္သြားတာဘဲ ဆိုးတယ္။

strike said...

က်ားမဟုတ္တဲ့ က်ားလို႕ JDကိုေၿပာၾကေတာ႔လဲ အားမလို၊အားမရၿဖစ္မိပါတယ္

မိုးခါး said...

သၾကၤန္ဇာတ္လမ္းေရာ :P
ေအာင္သုခ ဓမၼရိပ္သာမွာ ညီမလည္း ၀င္ဖူးတယ္
သံလွ်င္ (ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရြာ)မွာေရာ လွည္းကူးမွာ ရွိတုန္းကေရာ း)

sin dan lar said...

မိန္းမစိုးၿဖစ္သြားတာ...... အိ...အိ

အိမ္ said...

ဘာပဲေၿပာေၿပာ ကူညီရုိင္းပင္းတဲ့ စိတ္ဓာတ္ကုိေတာ့ ေလးစားအားက်တယ္ဗ်ာ။
ေနာင္လဲ ကူညီႏုိင္ပါေစ။ က်ေနာ္မိန္းမခုိးရင္လဲ
လာကူညီဦးေနာ္ မိရင္ေတာ့ အကုိခံေပါ့ မမိရင္
ေတာ့ ဟဲဟဲဟဲ က်ေနာ္ေပါ့။ ရတယ္ဟုတ္..။
သၾကၤန္အမွတ္တရေလးေတြဖတ္ရူသြားပါတယ္
ဗ်ာ။ ဒါနဲ႔ မိန္းမစုိး ၿဖစ္သြားတယ္ဆုိေတာ့
က်ေနာ္ၾကားဖူးတာေတာ့ မိန္းမစုိး ဆုိရင္ အ၀ွာ
ၿဖတ္ရသတဲ့ အကုိေရာဟင္.......။

ဂ်ဴနို said...

ေရးမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေရးလို ့ရတာေတြရွိတယ္။
မအယ္က သႀကၤန္ပိုး မရွိဘူး။
နယ္မွာတုန္းက အိမ္တြင္းပုန္းပဲ။
အိမ္နားက ေကာင္ေလးေတြ ေရလာေလာင္းမွာစိုးလို ့။
ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့ စာ စာ စာ မစာခ်င္လည္း စာေနရတာပဲ။
ေဆးရုံမွာေတာ့ သႀကၤန္လုပ္တယ္။
ေရေလာင္းႀကတယ္။
အက်ီ ၤေတြ စိုကုန္ရင္ စိတ္ညစ္ရတယ္။
ေနာက္ေတာ့ဂ်ဴတီ ဆင္းရတယ္။
ကြဲၿပဲ မူးလဲ လာတာေတြ ကို ေမတၱာပို ့ရတယ္။

အားတဲ့ တစ္ေခါက္မွာေတာ့ အေကာင္ႀကီးႀကီး အၿမီးရွည္ရွည္ တစ္ေကာင္ ေဆးရုံလာမယ္ဆိုလို ့ေဆးရုံမွာ သြားေစာင့္ရတယ္။
အသိ တစ္ေယာက္ ေရေလာင္းမွာ ေႀကာက္လို ့ႀကက္ၿခံထဲ ၀င္ပုန္းတာ ေၿမြေပြးကိုက္လို ့ေသသြားတယ္။

မုန္ ့ေတြ အမ်ားႀကီးစားရတာပဲ ႀကိဳက္တယ္။ ေကာက္ညွင္းနဲ ့လုပ္တာ အကုန္ႀကိဳက္တယ္။
စားပိုးနင့္ေအာင္စားတယ္။ ေနာက္ေန ့ေတြမွာ အီးတစ္တယ္။
ေတာ္ၿပီ။
တာ့တာ

ဂ်ဴနို said...

အမွတ္တရ ခင္လို ့ေရးေပးတာ။ တေန ့တစ္ေခါက္ ေသခ်ာ ဖတ္။ ဒါပဲ။

ပန္းခရမ္းျပာ said...

အင္းစိန္ ေဖာ့ကန္မ်ားလား...။
ဒို႔ကေတာ့ ... အင္းစိန္ ရြာမ က ....။

strike said...

အိမ္- မိန္းမစုိး ၿဖစ္သြားတယ္ဆုိေတာ့
က်ေနာ္ၾကားဖူးတာေတာ့ မိန္းမစုိး ဆုိရင္ အ၀ွာ
ၿဖတ္ရသတဲ့ အကုိေရာဟင္.......။