.:: Download Myanmar Font (WinKalaw New Version) HERE ::.

Tuesday, July 14, 2009

A piece of gipsy life-5

ဆယ္တန္းေအာင္စာရင္း ထြက္ေတာ့ တကၠသိုလ္ေတြ ပိတ္ထားတုန္းပါပဲ။ အလယ္တန္းေက်ာင္းတုန္းက ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီးက ကၽြန္ေတာ္ ေ၀ေလေလျဖစ္မွာ စိုးရိမ္ၿပီး ကြန္ပ်ဴတာ သင္တန္းေတြ တက္ဖုိ႕ အိမ္မွာ လာေျပာပါတယ္။ ဆရာႀကီး ကိုယ္တိုင္ အိမ္အထိ လာေျပာတယ္ဆိုေတာ့ အိမ္ကလည္း ေခါင္းမခါေတာ့ဘူး။ အဲဒီလိုနဲ႕ သင္တန္းေတြ စံုစမ္းဖို႕ ေကအမ္ဒီကို ပါပါးမာမားနဲ႕အတူ ထြက္လာခဲ့တယ္။ ေကာင္တာက မသီတာ အေျပာေကာင္းတာနဲ႕ ႏိုင္ငံတကာ အဆင့္မွီ ဒီပလိုမာ သင္တန္းကို စိတ္၀င္စားသြားတယ္။ စာေမးပြဲေၾကးက ေဒၚလာနဲ႕ သြင္းရမယ္ဆုိေတာ့ မာမားက ေမးေသးတယ္။ စာလိုက္ႏိုင္မွာ ေသခ်ာလားတဲ့။ သင္တန္းေၾကးနဲ႕ စာေမးပြဲေၾကးက မနည္းဘူးေနာ္တဲ့။

အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက အိမ္ရဲ႕စီးပြါးေရးက အေတာ္ေလးကို ယိုင္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့။ စတိုးဆိုင္လည္း အဆင္မေျပလို႕ ပိတ္ထားလိုက္ၿပီ။ အိမ္မွာ စုထားသမွ်ေငြသားက သင္တန္းေၾကးနဲ႕ စာေမးပြဲေၾကး ေလာက္ငွရံုပဲ ရိွတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က တက္မယ္ဆုိေတာ့လည္း အိမ္က ေငြထုတ္ေပးရွာတယ္။ ေဒၚလာေတြလည္း သြား၀ယ္ၾကတာေပါ့။ စာေမးပြဲေၾကး ေဒၚလာ ၂၀၀ ေက်ာ္ဆိုတာ ဂဏန္းအရ ၾကည္႕ရင္သာ နည္းနည္းေလး။ ျမန္မာေငြတန္ဖိုးနဲ႕ ေျပာင္းလုိက္ေတာ့ မနည္းဘူးဗ်။ အစကေတာ့ ဘယ္ေလာက္မွ မရိွဘူး ထင္ထားတာ။ တကယ္ကုန္တဲ့ ေငြကို ျမင္လိုက္ရမွ လူႀကီးေတြ ေငြအတြက္ ေခါင္းခဲေနရတဲ့ အေနအထားကို သေဘာေပါက္သြားတယ္။

အိမ္က အကုန္အက်ခံၿပီး ေက်ာင္းထားေပးမွေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္ကလည္း စာလိုက္ႏိုင္ေအာင္ လုပ္ရၿပီေပါ့။ ကြန္ပ်ဴတာဆိုတာ တစ္ခါမွေတာင္ မျမင္ဖူးတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အဖို႕ အရာရာဟာ အသစ္အဆန္းပါပဲ။ စိတ္၀င္စားတဲ့ ဘာသာေတြ ရိွသလို၊ စိတ္မ၀င္စားတဲ့ ဘာသာေတြလည္း ရိွတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းစာေတြကို စာေၾကြး မရွိေအာင္ လုပ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ညဥ္႕နက္တဲ့အထိ စာလုပ္တယ္။ တစ္ေန႕စာ တစ္ေန႕ ျပန္ျပန္ဖတ္လိုက္တယ္။ ဆယ္တန္းတုန္းက အဲဒီေလာက္ မႀကိဳးစားခဲ့တာ အမွန္ပဲ။ အခုမွ ေဒၚလာ မ်က္ႏွာနဲ႕ စာႀကိဳးစား ျဖစ္သြားတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ ပထမႏွစ္၀က္ကို ဘာသာစံု အေရာင္ေတြပ်ံၿပီး ေအာင္သြားၿပီး ေအာင္စာရင္းရဲ႕ ထိပ္ဆံုး ၁၀ ေယာက္ထဲ ၀င္သြားခဲ့တယ္။

ဒုတိယႏွစ္၀က္မွာ ေက်ာင္းတက္ေနတုန္း အင္တာဗ်ဴး ေခၚတာနဲ႕ အေတြ႕အႀကံဳရေအာင္ ၀င္ေျဖလိုက္တယ္။ ေမးသမွ်ကို စိတ္ထဲမွာ ရိွသမွ် ေျဖတတ္သလို ေျဖလိုက္တာ အလုပ္ရသြားပါေလေရာ။ အဲဒီလိုနဲ႕ ဒုတိယႏွစ္၀က္ စာေမးပြဲ ေျဖၿပီးတာနဲ႕ ခ်က္ခ်င္းပဲ အလုပ္၀င္ခဲ့လိုက္တယ္။ အလုပ္၀င္ျဖစ္ေတာ့ အိမ္က ေနာက္တစ္တန္း ဆက္တက္မလားတဲ့။ ဘြဲ႕ရတဲ့အထိေတာ့ မထားႏိုင္ေပမယ့္ ဒီတစ္တန္းေတာ့ ထားေပးမယ္တဲ့။ အလုပ္က ရတဲ့လခနဲ႕ ျပန္ဆပ္ေပါ့ ဆိုၿပီး ဒုတိယႏွစ္အတန္းကို ေက်ာင္းလခ သြင္းေပးခဲ့တယ္။ အဲဒီကေနစၿပီး ဘ၀မွာ အလုပ္တစ္ဖက္ ေက်ာင္းတစ္ဖက္ ျဖစ္သြားပါေလေရာ။

ဒုတိယႏွစ္အတြက္ စာေမးပြဲေၾကးေတြ မသြင္းရေသးခင္မွာ ဘီစီက ပညာသင္စရိတ္ စေကာ္လာေပးမယ္ ဆိုၿပီး အင္တာဗ်ဴး ေခၚတယ္။ အဲဒီလိုေခၚတဲ့အခ်ိန္မွာ ပထမႏွစ္ရဲ႕ ဒုတိယႏွစ္၀က္ ေအာင္စာရင္းက မထြက္ေသးေတာ့ ပထမႏွစ္၀က္ ေအာင္စာရင္းက အမွတ္အမ်ားဆံုး ထိပ္ဆံုး ၁၀ ေယာက္ကို အင္တာဗ်ဴး ေခၚေတြ႕ပါေလေရာ။ ကၽြန္ေတာ္ အဆင့္က ၇ လား ၈ လား မသိဘူး။ သိပ္မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ေသခ်ာတာက ထိပ္ဆံုး ၅ ေယာက္ထဲမွာ မပါဘူး။ ထိပ္ဆံုး ၅ ေယာက္ကေတာ့ ထိပ္ထိပ္ႀကဲ စပါယ္ရွယ္ ေတာ္ၾကတဲ့သူေတြ။ စာဆိုလည္း အေတာ္ ႀကိဳးစားတယ္။ အဂၤလိပ္စာလည္း ေတာ္ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဖြတ္ခ်က္ ဖြတ္ခ်က္ေလးပါ။

အင္တာဗ်ဴး မေျဖခင္ကေတာ့ ရင္ခုန္ဖင္တုန္ၿပီး ေၾကာက္ေနေပမယ့္ တကယ္တမ္း ေျဖရေတာ့လည္း ဘာမွ မဟုတ္ဘူး။ အဲကြန္းကလည္း ေအးေတာ့ ေသးေပါက္ခ်င္သလိုလို မီးယပ္ခ်မ္း ထခ်င္သလိုလိုပဲ။ ပါးစပ္ကေတာ့ သံဗုေဒၶဂါထာပဲ ေတာက္ေလွ်ာက္ ရြတ္ၿပီး ေျဖရမယ့္ အလွည္႕ကို ေစာင့္ေနလိုက္တယ္။ တစ္ေယာက္ၿပီးမွ ေနာက္တစ္ေယာက္ အခန္းထဲ၀င္ၿပီး ေျဖရတာဆိုေတာ့ သူမ်ားတကာေတြကို ဘာေတြ ေမးလဲေတာ့ မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္အလွည္႕မွာေတာ့ ဘယ္မွာေနလဲ။ မိဘေတြက ဘာလုပ္လဲ။ ဆယ္တန္းကို ဂုဏ္ထူး ဘယ္ႏွလံုး ပါလဲ။ ငယ္ငယ္တုန္းက ဘယ္ေက်ာင္းမွာ တက္ခဲ့သလဲ။ ဆယ္တန္းကို ဘယ္ေက်ာင္းက ေအာင္ခဲ့သလဲ။ အခုေရာ ဘာလုပ္ေနသလဲ။ အရမ္းလြယ္တဲ့ ေမးခြန္းေတြ ဆိုေတာ့လည္း ေအးေအးေဆးေဆး ေျဖႏိုင္ခဲ့တယ္။

မိဘေတြက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ဖြင့္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က နံျပားရိုက္ပါတယ္။ စားပြဲထိုးပါတယ္။ ပန္းကန္ ေဆးပါတယ္။ ႏို႕အိုးက်ိဳပါတယ္။ ႏို႕အိုးတိုက္ပါတယ္။ ေနတာကေတာ့ ရန္ကုန္ ဆင္ေျခဖုန္းမွာ ေနပါတယ္။ လိွဳင္ျမစ္ကမ္းေဘးက ဓနိမိုး ထရံကာ မြဲေတေတ ေက်ာင္းကေလးမွာ ငယ္ငယ္တုန္းက ေနခဲ့ရတယ္။ ေငြရိွမွ လူရာ၀င္တဲ့ အနံႀကီးကြင္းက်ယ္ အထက္တန္းေက်ာင္းႀကီးကေန ဆယ္တန္းေအာင္တယ္။ ဂုဏ္ထူးကေတာ့ ဘာသာစံု မဟုတ္ပါဘူး။ အခုေတာ့ လခ ၈၀၀၀ က်ပ္နဲ႕ ပေရာဂ်က္ ႀကီးၾကပ္ေရးမွဴး လုပ္ေနပါတယ္။ အဲဒါေလးပဲ ေျဖလုိက္ရတယ္။ အိုေခ ရၿပီ..... ဆိုၿပီး ျပန္လႊတ္လိုက္လို႕ ေက်ာင္းကို ျပန္လာခဲ့လိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အင္တာဗ်ဴးမွာ လိွဳင္ျမစ္ကမ္းေဘးက ေက်ာင္းအေၾကာင္းကိုေတာ့ အေတာ္ေလး ေမးပါတယ္။

အဲဒီလိုနဲ႕ ေနာက္ႏွစ္ရက္မွာ အေျဖထြက္ပါတယ္။ အားလံုးထဲကေန ကၽြန္ေတာ္ကို ေရြးပါတယ္တဲ့။ အဲဒီလိုနဲ႕ ေပးထားၿပီးတဲ့ ဒုတိယႏွစ္ ေက်ာင္းလခကို ျပန္ထုတ္ေပးပါတယ္။ မသြင္းရေသးတဲ့ စာေမးပြဲေၾကးကို သြင္းစရာ မလိုေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီ စေကာ္လာကို ဘယ္ကေန ေပးမွန္းလည္း မသိပါဘူး။ ဘြဲ႕ရတဲ့အထိ ေက်ာင္းၿပီးေအာင္ တက္ပါမယ္လို႕ပဲ ခံ၀န္ကတိ ထိုးခိုင္းပါတယ္။ စာေမးပြဲ က်ခဲ့ရင္လည္း စေကာ္လာ ဆက္မေပးပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ ဘာသာစံုကို ေအာင္ေအာင္ေျဖႏိုင္ဖို႕ လုပ္ရတာေပါ့။ ဒုတိယႏွစ္ကို အလုပ္တစ္ဖက္နဲ႕ ႀကိဳးစားလိုက္ရတာ ႏွာေခါင္းေလး ေဖာ္ၿပီး ေအာင္သြားရွာလို႕ တတိယႏွစ္ကို ဆက္တက္ခြင့္ ရလိုက္တယ္။ တတိယႏွစ္ ေရာက္ရင္ အိုေခပါၿပီ။ စာေမးပြဲေၾကးနဲ႕ သင္တန္းေၾကးက အေတာ္ကို ေစ်းႀကီးတာဆိုေတာ့ အိမ္က မထားႏုိင္တာ အေသအခ်ာပါပဲ။ အခုေတာ့ ဘ၀မွာ မေမွ်ာ္လင့္ထား မထင္မွတ္ထားပဲနဲ႕ ပညာသင္စရိတ္ေတြ စေကာ္လာရၿပီး ကြန္ပ်ဴတာဘြဲ႕တစ္ခု ရသြားပါေလေရာဗ်ာ။

26 comments:

Yu Ya said...

ေကာင္းတယ္ဗ်ာ... ပညာပါရမီအထံုပါတယ္ဆိုရမွာေပါ့ေနာ္။ ေနာက္ၿပီး ၾကိဳးစားမႈရဲ႕ ရလာဒါဆိုရင္လည္း မမွားဘူးေပါ့။

yu ya

ေရႊျပည္သူ said...

Scholar ဆိုတာကလည္း ထူးခၽြန္မယ့္ ႀကိဳးစားမယ့္သူကိုပဲ ေပးတာပါ။ မိဘပိုက္ဆံကို မသံုးဘဲ Scholar နဲ႔ ၿပီးတဲ့အထိ တက္ႏိုင္ခဲ့တာကို တကယ္ေလးစားအားက်မိပါတယ္ ကိုဂ်ဴလိုင္ေရ။ မိဘေတြကလည္း သိပ္ဂုဏ္ယူၾကမွာပဲ။

နဒီမုိးညဳိ said...

ေကာင္းကဴိးရဲ ့အသီးအပြင့္..ကုိ..ခံစားႏူိင္ျပီးေပါ့ရွင္..

သီဟသစ္ said...

တကယ္အားက်စရာပါ ကုိဇူလုိင္ေရ

ခင္မင္စြာျဖင့္
သီဟသစ္

ေတာ္လည္းေတာ္ 8 လည္းျဖစ္သကုိး :P

ကိုလူေထြး said...

အခုေတာ့ မီးယပ္ခ်မ္း မထေတာ့ဘူး မဟုတ္လား...

းဝ)

Nge Naing said...

ကိုဂ်ဴလိုင္က လူေတာ္ပဲ။ ကၽြန္မ ငယ္ငယ္ကလည္း စာေတာ္တယ္လို႔ အေျပာခံရတဲ့အထဲမွာ ပါတယ္။ ေတာစြန္အံုဖ်ားမွာ ႀကီးျပင္းေပမယ့္ ၁၀ တန္းမွာ အမွတ္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ေအာင္ရင္ Scholarship ေလွ်ာက္လို႔ရတယ္ဆိုတာ အေဖေျပာျပထားလို႔ သိေနၿပီး အိပ္မက္မက္ခဲ့ဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပညာေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ကုသိုလ္ကံဇာတာက အခုလိုအသက္ႀကီးမွ ကိုယ့္ထက္ အသက္တ၀က္ခန္႔ငယ္တဲ့ ခေလးေတြနဲ႔ ေက်ာင္းအတူတူ ျပန္တက္ရဖို႔ပဲ ပါလာေတာ့ ကံစီမံရာအတိုင္းပဲ ျဖစ္သြားတယ္။

MieMie said...

ေမာင္ေလးဂ်ဳလိုင္က လူေတာ္ေလးတေယာက္ပါ...သားလိမၼာရထားတဲ႔ မိဘေတြေတာ႔ ကံေကာင္းတယ္ေနာ္.... မီးယပ္ခ်မ္းထဖူးလို႔လားဟင္....ဟီး..ဟီး...
mie nge

အၿပံဳးပန္း said...

ေတာ္တယ္။
ဒါပဲေျပာတတ္တယ္။

ေႏြးေနျခည္ said...

လူေတာ္ေတြအေၾကာင္း သိရရင္ အလိုလိုကို ၀မ္းသာ ဂုဏ္ယူမိတယ္

ေမဇင္ said...

ဦးဂ်ဳလုိင္ ေတာ္လိုက္တာ..။ ေလးစားပါတယ္ရွင္..။

P.Ti said...

ပညာသင္ဆုရတာ ဂုဏ္ယူစရာပါ။ ဘ၀မွာ တစ္ခါမွ မရဖူးေသးဘူး။
ပညာသင္ဆုကလည္း ေတာ္လည္းေတာ္မွ ရဖို႔ကံလည္းပါဦးမွ...

ေမကဆုန္ said...

ကိုဂ်ဴလိုင္ ေကအမ္ဒီမွာ တက္တာလား IAD ဆက္ရွင္ ဘယ္ေလာက္လဲ မွတ္မိေသးလားဟင္..
ညီမလည္း တူတူပဲ.. အလုပ္္လည္း အဲဒီမွာပဲ.. ညီမက မသိေတာင္ ေမကဆုန္႔ကိုကိုက ကိုဂ်ဴလိုင္ကို သိလိမ္႔မယ္ထင္လို႔ပါ..

ရြက္လြင့္ျခင္း said...

ဒီအေၾကာင္းကို ၿပည့္ၿပည့္စံုစံုေလး ၿပန္ေရးပါလား၊
စိတ္ဝင္စားဖို ့ေကာင္းပါတယ္

မမသီရိ said...

ေတာ္လိုက္တာ ဒီေမာင္ေလး က

Rita said...

အဲဒီအခ်ိန္က ကိုယ္ ဘာေတြလုပ္ေနလဲ ဆိုေတာ့...

မေျပာေတာ့ပါဘူး။
(အဲဒီလိုေျပာရင္ တလြဲထင္စရာေတြမ်ား ျဖစ္ကုန္မလား)

tututha said...

အဲကြန္းခန္းထဲမွာ ရင္ခုန္ဖင္တုန္ၿပီး ေသးေပါက္ခ်င္တာကေတာ့ ဟုတ္ပါၿပီ .. ဘယ့္ႏွယ္ မီးယပ္ခ်မ္းက ထခ်င္ရတာတုန္း ဟီဟိ

ခင္မင္းေဇာ္ said...

မီးယပ္ခ်မ္းဆုိတာ ဘာလဲ ကိုယ္ေတာင္မသိ ဟိဟိ

khin oo may said...

ထင္တာကေတာ႕ ေနရငး္ထိုင္ရင္းနဲ႕ ခ်မ္းၿပီး တုန္တက္လာတာဘဲ။ အဲဒီလုိမ်ဴးဆုိ အရမ္းခ်မ္းတယ္။ ေစာင္အထူၿကီး ၿခံဳၿပီး ေခါင္းပါအုပ္ထားမွ သက္သာရရတယ္။ အထူးသၿဖင္႕ပင္ပန္းရင္ၿဖစ္တယ။္ ရုတ္တရက္ ေရခ်ိဳးၿပီး အၿပီးမွာ မုိးလင္ အေအးပိုင္းမွာၿဖစ္တယ။္ ကုိယ္ၿဖစ္တတ္တာကုိေၿပာတာပါ ခင္မင္းေဇာ္။

khin oo may said...

ဂ်ဳလုိင္သိတ္ေတာ္တယ္။

ck said...

မီးယပ္ခ်မ္းဆုိတာ ဘာလဲ -
It must be Sheehan's syndrome.

strike said...

သမီးေလးေတာ္ပါတယ္ကြယ္..ေအာ္ဒါနဲ႔ ရင္ခုန္ဖင္တုန္ ဆိုေတာ႔တင္ပါးေလးတဇတ္ဇတ္္တုန္ေနမွာေပါ႔ေနာ္

Moe Cho Thinn said...

ကိုယ္ကလဲ ႀကိဳးစားလို႔ ဒီလို အခြင္႔အေရးမ်ိဳး ရတာပဲ။ အဓိကက ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ပါပဲ။ ႀကိဳးစားတာေတာ႔ ဘယ္ေတာ႔မွ အခ်ည္းႏွီးမျဖစ္ဘူးဆိုတာ ဒီပို႔စ္က ေျပာေနသလိုပါပဲ။ အခြင္႔အလမ္းေပၚလာတဲ႔အခါမွာ ကိုယ္က ျဖည္႔ထားေတာ႔ အဆင္သင္႔ျဖစ္ေနတာေပါ႔ေနာ္။

(လူႀကီးေတြ ေျပာေနၾကတာ နားေထာင္ မွတ္ထားၿပီး ျပန္ေျပာတာပါ ကိုဂ်ဴလိုင္။ တို႔တုန္းကေတာ႔ အဲဒီလို မႀကိဳးစားခဲ႔မိပါဘူး) :)

avocado said...

ကိုဂ်ဴလိုင္ တအားေတာ္တယ္

WWKM said...

ဒီပို႔စ္ေလးကို မေန႔ကတည္းကဖတ္ခ်င္ေနတာ..
ဘီးဇီးေနျပီး မ်က္လံုးကမဖြင္႔နိုင္ေတာ႔လို႔ မဖတ္ျဖစ္ခဲ႔ဘူး.အခုမွ ထပ္လာဖတ္သြားပါတယ္...

ေမာင္ဇူလိုင္ေတာ္တယ္. း)

reenoemann said...

ဇူလိုင္ က ေတာ္တယ္လုိ႕ပဲ ေျပာရေတာ့မွာေပါ့။
ကံေကာင္းလိုက္တာေနာ္။
က်ေနာ္က ေတာ့ ပညာေရး ကံမေကာင္းဘူး

ရီနိုမာန္

အိမ္ said...

ခ်ီးၾကဴးပါတယ္ဗ်ာ.. လူေတာ္ တေယာက္ပါပဲ.. အဟီး ေၿမွာက္ေပးတနယ္ေတာ့ မထင္နဲ႔ေနာ္