.:: Download Myanmar Font (WinKalaw New Version) HERE ::.

Wednesday, January 7, 2009

The Death

တားေရာ့ကဒ္မွာဆို နံပါတ္ ၁၃ ကဒ္ေပါ့။ ေသျခင္းတရားလို႕ပဲ ေခၚရမလားပဲ။ သံခ်ပ္ကာ၀တ္စံု၀တ္ထားတဲ့ အရိုးစုႀကီးက လက္ထဲမွာ အနက္ေရာင္ေအာက္ခံ အျဖဴေရာင္ ပန္းပြင့္ပံုပါတဲ့ အလံႀကီးကို ကိုင္ၿပီး ျမင္းျဖဴႀကီး စီးေနတဲ့ပံုေပါ့။ လူေတြက အဲဒီကဒ္က်ရင္ မေကာင္းဘူးလို႕ပဲ ေယဘုယ် ျမင္ၾကတယ္။ ေသဆံုးမွဳဆိုတာ ေၾကကြဲရတယ္။ ဆံုးရွဳံးရတယ္ေပါ့။ တကယ့္တမ္းေတာ့ ေကာင္းတာေတြလည္း ပါေနပါတယ္။ အသစ္တဖန္ ျပန္လည္စတင္ဖို႕ ေသဆံုးေပးရတယ္။ ဘ၀ေဟာင္းကို စြန္႕ခြာေပးရတယ္။ ဒါေတြကိုေတာ့ တားေရာ့ကဒ္ ပညာရွင္ေတြ ပိုသိၾကမွာပါ။

ေသျခင္းတရားဆိုတာ လက္တစ္ကမ္းအလိုမွာ အၿမဲရိွေနပါတယ္။ ေန႕စဥ္ ေန႕စဥ္ တဖုတ္ဖုတ္ ေၾကြလြင့္ေနတဲ့ အသက္၀ိဥာည္ေတြ မေရတြက္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ မနည္းမေႏွာပါပဲ။ သတိမထားမိလုိ႕ မသိသာေသးတာပါ။ ဒါမွမဟုတ္ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ ေမ့ထားၾကတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ကိစၥေတြနဲ႕ ေန႕ကို ညစား ညကို ေန႕စား... ၾကြက္ျဖဴ ၾကြက္မည္း ၂ ေကာင္ ၾကားမွာ ဘ၀ႀကီးက သာယာေနတယ္လို႕ ထင္ေနၾကပံုပဲ။ သားေရးသမီးေရး မိသားစုအေရးေတြနဲ႕ သံေယာဇဥ္ေႏွာင္ႀကိဳးေတြၾကားက လြတ္ေအာင္ မရုန္းထြက္ႏိုင္ခဲ့ၾကပါဘူး။

၀၈၀၈၀၈ တုန္းက အေမဘက္က ကၽြန္ေတာ့္ ဦးေလးႀကီးတစ္ေယာက္ ဆံုးပါးသြားခဲ့တယ္။ လူလတ္ပိုင္းအရြယ္ ေရာက္ေနခ်ိန္... ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အမ်ိဳးအရင္းႀကီးထဲက ပထမဦးဆံုး ဆံုးပါးမွဳတစ္ခုေပါ့။ မလိမ္မညာတမ္း ေျပာရရင္ မတုန္လွဳပ္မိပါဘူး။ လူဆိုတာ ေသမ်ိဳးႀကီးပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူ႕မိသားစုအတြက္ ကိုယ္ခ်င္းစာပါတယ္။ ရိွေနတယ္ဆုိတဲ့ လူသားတစ္ေယာက္ ေလာကႀကီးမွာ မရိွေတာ့ဘူးလို႕ သိလိုက္ရတာမ်ိဳးေပါ့။

ဒီေန႕ မနက္ ၇ နာရီေက်ာ္မွာလည္း အေဖ့ဘက္က ကၽြန္ေတာ့္ ဘေလးတစ္ေယာက္ ဆံုးပါးသြားခဲ့ပါတယ္။ ဘေလးဆိုတာ ဘႀကီး မဟုတ္ဘူးေပါ့။ ဘေလးအေပၚမွာ ဘႀကီးတစ္ေယာက္ ရိွေသးတယ္။ သဃၤန္းကၽြန္း စံျပေဆးရံုမွာ ဆံုးသြားခဲ့တယ္ဆိုပဲ။ ရုတ္တရက္ႀကီး Heart Attack ရၿပီး ကြယ္လြန္သြားတာဆိုၿပီး ညေနပိုင္းမွာ ညီတစ္ေယာက္က ဂ်ီေတာ့ခ္ကေန လွမ္းေျပာျပလို႕ သိလိုက္ရတယ္။ ထံုးစံအတုိင္း ကၽြန္ေတာ့္အေျဖက..... ေၾသာ္ ဟုတ္လားေပါ့။

သူက အေဖ့ဘက္က မိသားစုထဲမွာ ပညာအေတာ္ဆံုးလုိ႕ ေျပာလုိ႕ရတယ္။ ေနာက္ၿပီး အဆိုးဆံုးလို႕လည္း ေခၚႏိုင္တယ္။ အဂၤလိပ္စာ အေတာ္ေကာင္းတယ္။ အိမ္မွာ အဂၤလိပ္စာအုပ္ေတြ မဂၢဇင္းေတြ ဖတ္တာဆိုလို႕ သူတစ္ေယာက္ပဲ ရိွတယ္။ ဘားလမ္းမွာ ေရွ႕ေန႕ရံုးခန္းေတြ ဖြင့္ျဖစ္ေသးတယ္။ ေနာက္ပိုင္း ေရွ႕ေန႕အလုပ္ ဆက္မလုပ္ျဖစ္ဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုတာေတာ့ ကေလးပီပီ မသိခဲ့ဘူး။ ဆိုးတာကေတာ့ အရက္ေသာက္တယ္။ မူးရင္ ရမ္းတယ္။ ေဒါသႀကီးတယ္။ လက္သံေျပာင္တယ္။ အဖိုးမေသခင္ကတည္းက သေဘာမတူတဲ့ မိန္းမကို ခိုးေျပးလို႕ မိသားစုနဲ႕ ေ၀းရာမွာ ေနခဲ့ရတယ္။ အခု ေသတဲ့ အခ်ိန္ထိေပါ့။

သူ႕မွာ ခေလး ၂ ေယာက္ က်န္ခဲ့တယ္။ မိန္းခေလးတစ္ေယာက္နဲ႕ ေယာက်ာ္းေလးတစ္ေယာက္ေပါ့။ သမီးက ၂၀၀၈ကမွ ဆယ္တန္းေအာင္ထားတာ။ ဂုဏ္ထူးေတြ ပါေပမယ့္ ေဆးေက်ာင္းေတာ့ မ၀င္ေလာက္ဘူးလို႕ ၾကားမိတယ္။ သားကေတာ့ ဒီႏွစ္ ဆယ္တန္းေျဖမယ္ ထင္တယ္။ သူတုိ႕နဲ႕ အေနမနီးေတာ့ သိပ္မသိဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္... ကေလးေတြအတြက္ေတာ့ စိတ္မေကာင္းပါဘူး။ အေဖမရိွေတာ့ဘူးဆိုတာ သူတုိ႕ဘ၀မွာ ကြက္လပ္ႀကီး တစ္ခုပဲေလ။ ဒါဟာ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ လိုအပ္ခ်က္တစ္ခု ျဖစ္ေစႏိုင္ပါတယ္။ က်န္ခဲ့တဲ့ အေမက ထိန္းေက်ာင္းယူရမွာေပါ့။ သြားေလသူအတြက္ အေထြအထူး မခံစားရေပမယ့္ က်န္ရစ္သူေတြအတြက္ေတာ့ ရင္ေလးမိပါတယ္။ ေရွ႕ဘ၀ခရီးကို ရင္ဆိုင္ရမွာ သူတုိ႕ေတြေလ...

5 comments:

အိိမ္လြမ္းသူ said...

သံေဝဂေတြ ဟူသြားပါတယ္..။

pandora said...

အင္း.. မေသခင္ အခ်ိန္ေလးမွာ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ဘ၀ကို ျဖတ္သန္းႏုိင္ဖုိ႕..

မသက္ဇင္ said...

ေမြးဖြားၿပီးရင္ ေသဆံုးျခင္းပါပဲ--
အရင္--နဲ႔
ေနာက္--
ပါပဲ---

khin oo may said...

ဝမ္းနည္းမိပါေၿကာင္း။

အိပ္မက္ရွင္ said...

ေသျခင္းတရားက ၿဖိဳလွဲလို႕ ၿပိဳလဲသြားတဲ့ မိသားစုတစ္စုရဲ႕ ေ႐ႊေတာင္ႀကီးအတြက္ ရင္ထဲမွာ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိၿပီး အထူးပဲ ၀မ္းနည္းမိပါတယ္...တကယ္ပါ ... ။ သတၱ၀ါတစ္ခု ကံတစ္ခုေပါ့ဗ်ာ ... ။ း(